บทที่ 190 ข้อสรุปแผนการขั้นสุดท้าย

แผนการถือหุ้นพนักงานของโรงงานเบญจมาศในยุคหลังที่อยู่ในความทรงจำของหม่าอวี่เถิงนั้น เป็นเครื่องมือสร้างแรงจูงใจที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่า พนักงานไม่ต้องควักเงินสักบาทเดียว บริษัทจะมอบ "หน่วยลงทุน" จำนวนหนึ่งให้ฟรี โดยพิจารณาจากผลการปฏิบัติงานของพนักงาน หน่วยลงทุนเหล่านี้จะค่อยๆ ถูกจัดสรรให้ครบตามจำนวนในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า และได้รับสิทธิ์รับเงินปันผลที่สอดคล้องกันทุกปี เมื่อครบกำหนดห้าปี หน่วยลงทุนเหล่านี้จะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์โดยอัตโนมัติ มันไม่ใช่หุ้น แต่คล้ายกับ การจ่ายโบนัสแบบผ่อนส่ง มากกว่า มันผูกมัดแรงจูงใจของพนักงานเข้ากับความสามารถในการทำกำไรในอนาคตของบริษัทอย่างแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น แทนที่จะผูกกับสินทรัพย์สุทธิ และเพราะมันมีกำหนดเวลาสิ้นสุดที่ชัดเจน จึงสามารถจัดสรรแบบหมุนเวียน (Rolling Grant) ได้ ซึ่งยุติธรรมกับพนักงานใหม่มากกว่า และป้องกันปัญหาพนักงานเก่า "นอนกินบุญเก่า" ได้อีกด้วย

ความคิดของหม่าอวี่เถิงค่อยๆ ชัดเจนขึ้น แผนปัจจุบันของตงเหวย เป็นผลผลิตของช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์เฉพาะ เป็นรูปแบบเปลี่ยนผ่านจาก "การระดมทุน" ไปสู่ "การสร้างแรงจูงใจ" แต่การแบ่งปันของเหรินเหล่าก็ไม่ใช่ไร้ค่า ในทางกลับกัน "หลุมพราง" ในการปฏิบัติจริงที่เขาเอ่ยถึง ทั้งเรื่องการกำหนดราคาหุ้น การจัดสรรโควตา การจัดการทางบัญชีและภาษี รวมถึงข้อโต้แย้งภายใน ล้วนเป็นประสบการณ์ล้ำค่าที่ไม่มีทฤษฎีไหนให้ได้ สิ่งเหล่านี้ต่างหาก คือผลเกี่ยวกี่ยวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวันนี้

รถยนต์แล่นกลับเข้าสู่นิคมอุตสาหกรรมเล่ยเถิงอย่างนิ่มนวล หม่าอวี่เถิงไม่ได้กลับไปห้องทำงานของตัวเอง แต่พาจางเคอและหยางซานตรงเข้าไปยังห้องประชุมเล็กๆ ข้างๆ ทันที "นั่งสิ" เขาปิดประตู ไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่ครึ่งคำ จางเคอและหยางซานแปลกใจเล็กน้อย ดูจากสีหน้าของหม่าอวี่เถิงแล้ว เหมือนจะมีเรื่องสำคัญต้องประกาศเดี๋ยวนี้ หม่าอวี่เถิงเดินไปที่กระดานไวท์บอร์ด หยิบปากกาเคมีขึ้นมา "สิ่งที่ได้ฟังจากตงเหวยวันนี้ จดไว้หมดแล้วใช่ไหม?" ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน "ดีมาก" หม่าอวี่เถิงหันกลับมา "ทีนี้ ลืมมันไปซะส่วนหนึ่ง" "หา?" จางเคอและหยางซานอึ้งไป หม่าอวี่เถิงไม่อธิบาย เขาเขียนแผนการถือหุ้นพนักงานในความทรงจำของเขาลงบนกระดานทันที

"เราจะไม่ให้พนักงานใช้เงินซื้อหุ้น แต่เราจะให้ฟรี" "สิ่งที่ให้ไม่ใช่กรรมสิทธิ์ในหุ้น แต่เป็นสิทธิ์รับเงินปันผลที่มีกำหนดเวลา" "หนึ่งรอบมีระยะเวลาห้าปี จัดสรรแบบหมุนเวียน พนักงานใหม่พนักงานเก่ามีโอกาสเท่าเทียมกัน" ประโยคสั้นๆ ไม่กี่ประโยค โมเดลสร้างแรงจูงใจที่แตกต่างจากรูปแบบของตงเหวยอย่างสิ้นเชิง แต่กลับดุดันกว่าและบริสุทธิ์กว่า ก็ปรากฏขึ้นบนกระดาน ดวงตาของจางเคอและหยางซานเบิกกว้างขึ้นในทันที หม่าอวี่เถิงวางปากกาลง แล้วดันกระดานไปตรงหน้าพวกเขา "นี่คือโครงร่างของเรา" เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่แฝงด้วยพลังที่ห้ามปฏิเสธ "ภารกิจต่อไปมอบให้พวกคุณ เอาประสบการณ์ภาคปฏิบัติและปัญหาทั้งหมดที่เรียนรู้มาจากท่านประธานเหรินในวันนี้ เติมลงไปในโครงร่างนี้ซะ" "ผมต้องการให้พวกคุณ ผสานประสบการณ์ของตงเหวย มาทำให้ไอเดียของผมสมบูรณ์แบบ"

หลังจากออกจากห้องประชุม หม่าอวี่เถิงสั่งให้จางเคอและหยางซานเริ่มตั้งทีมงานเฉพาะกิจทันที เพื่อลงรายละเอียดและพิสูจน์ความเป็นไปได้ของโครงร่างการสร้างแรงจูงใจแบบใหม่นี้ ส่วนตัวเขาเอง ยังมีเรื่องสำคัญกว่าและยุ่งยากกว่าที่ต้องจัดการ นั่นคือ การหารือกับคนในครอบครัว แม้ตอนนี้เล่ยเถิงอินดัสเตรียลจะอยู่ภายใต้การกุมบังเหียนของเขาแบบเบ็ดเสร็จ แต่ในทางนิตินัย มันก็ยังเป็นธุรกิจครอบครัวของบ้านเขา การเอาทรัพย์สินครอบครัวเกือบครึ่งหนึ่งออกมาแจกจ่ายเพื่อสร้างแรงจูงใจให้พนักงาน ไม่ว่าจะครอบครัวไหน ก็ไม่ต่างอะไรกับแผ่นดินไหว เขาแทบจะจินตนาการภาพออกเลยว่า ตอนที่บอกความคิดนี้ให้แม่ หลี่เหวินหลาน ฟัง บ้านจะแตกสาแหรกขาดขนาดไหน "อะไรนะ? แกจะเอาบริษัทแบ่งให้คนนอกเหรอ?" "แถมยังให้ฟรีๆ อีก?!" "หม่าอวี่เถิง แกเป็นไข้จนสมองไหม้ไปแล้วหรือไง! นั่นมันเงินของบ้านเราทั้งนั้นนะ!" ...