บทที่ 189 ระบบหุ้นเสมือนของตงเหวยในปัจจุบัน

"ประธานเหรินพูดเกินไปแล้วครับ" หม่าอวี่เถิงยิ้มบางๆ แล้วฉวยโอกาสดึงหัวข้อสนทนาเข้าสู่จุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาเยือน "ความจริงแล้ว วันนี้ที่ผมถือวิสาสะมารบกวน นอกจากจะมาเยี่ยมเยียนท่านในฐานะรุ่นพี่แล้ว ผมยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอคำชี้แนะจากท่านครับ"

"โอ้?" อารมณ์ของเหรินเหล่าเริ่มสงบลง เขามองชายหนุ่มด้วยความสงสัยใคร่รู้ "ว่ามาได้เลย ถ้าเป็นสิ่งที่ผมรู้ ผมไม่มีกั๊กแน่นอน" สีหน้าของหม่าอวี่เถิงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น "ผมได้ยินมาว่า เมื่อต้นปีนี้ ตงเหวยเริ่มนำระบบจูงใจด้วย หุ้นเสมือน (Virtual Stock) ภายในมาใช้ พูดตามตรงนะครับ ช่วงนี้เล่ยเถิงอินดัสเตรียลของเราก็เจอปัญหาคอขวดเรื่องการสร้างแรงจูงใจให้บุคลากรเหมือนกัน เลยอยากจะมาขอความรู้หน่อยครับ"

ได้ยินคำว่า "หุ้นเสมือน" รอยยิ้มบนใบหน้าของเหรินเหล่าก็จางลงเล็กน้อย แทนที่ด้วยสีหน้าซับซ้อนและลึกล้ำ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด "เรื่องนี้ ข่าวข้างนอกลือกันไปต่างๆ นานา จนดูวิเศษวิโสเกินจริง ความจริงแล้ว... มันไม่ได้ลึกลับซับซ้อนขนาดนั้นหรอก" เหรินเหล่าเอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงเจือแววผ่านร้อนผ่านหนาว "จะว่าไป เรื่องการถือหุ้นภายในของเรา เริ่มต้นย้อนกลับไปได้ตั้งแต่ต้นยุคเก้าศูนย์นู่นเลย" "ตอนนั้นบริษัทต้องการพัฒนา ต้องการทำวิจัยและพัฒนา ต้องใช้เงินทุกที่ แต่เราเป็นบริษัทเอกชน ธนาคารไม่แล ไม่ปล่อยกู้ให้เลย"

เหรินเหล่าถอนหายใจ ราวกับย้อนกลับไปสู่ยุคสมัยที่ยากลำบากนั้น "ช่วยไม่ได้ ก็ต้องดิ้นรนหาทางรอดกันเอง เราก็เลยระดมทุนภายใน ให้พนักงานควักเงินตัวเองซื้อหุ้นภายในของบริษัท โดยสัญญาว่าจะให้ผลตอบแทนสูงกว่าดอกเบี้ยธนาคาร" "พูดกันตรงๆ ตอนที่ทำเรื่องนี้ เป้าหมายแรกสุดไม่ใช่เพื่อสร้างแรงจูงใจหรอก" คำพูดของเหรินเหล่าตรงไปตรงมามาก จนเกือบจะเหมือนการเปิดแผลตัวเองให้ดู "แต่เพื่อ ระดมทุน"

ประโยคนี้ทำเอา จางเคอ และ หยางซาน อึ้งไปเล็กน้อย พวกเขานึกว่านี่จะเป็นเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยภูมิปัญญาการออกแบบโครงสร้างระดับบน คาดไม่ถึงเลยว่าจุดเริ่มต้นจะเรียบง่าย และแฝงความจำใจขนาดนี้ แต่หม่าอวี่เถิงกลับไม่แปลกใจ ระบบที่ประสบความสำเร็จใดๆ ล้วนไม่ได้ถูกออกแบบขึ้นมาจากความว่างเปล่า แต่ค่อยๆ วิวัฒนาการและปรับปรุงแก้ไขผ่านกระบวนการแก้ปัญหาจริงทีละก้าว