บทที่ 194 ประสบการณ์ครั้งแรก

หม่าอวี่เถิงไม่ได้มองจงหง เขาเพียงแค่พยักหน้าให้พนักงานต้อนรับอย่างสงบนิ่ง "ถูกต้องครับ" คำเดียว สั้น กระชับ ได้ใจความ รอยยิ้มสมบูรณ์แบบยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของพนักงานต้อนรับ ดูเหมือนเธอจะคุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้เป็นอย่างดี มือก็จัดการขั้นตอนการเช็กอินอย่างรวดเร็ว "เรียบร้อยค่ะ คุณหม่า นี่คือคีย์การ์ดของท่านค่ะ ห้องพักอยู่ที่ชั้น 22 ขอให้มีความสุขกับการพักผ่อนนะคะ"

หม่าอวี่เถิงรับคีย์การ์ดมา กล่าวคำว่า "ขอบคุณ" แล้วถึงค่อยหันกลับมามองจงหง จงหงก้มหน้ามองไม่เห็นสีหน้า เห็นเพียงติ่งหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ สองมือของเธอขยำชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว เผยให้เห็นความไม่สงบภายในใจ สำหรับอัจฉริยะทางคณิตศาสตร์ที่ยึดถือตรรกะและเหตุผลมาโดยตลอด สถานการณ์ตรงหน้า เห็นได้ชัดว่าเกินขอบเขตการประมวลผลทางตรรกะในชีวิตประจำวันของเธอไปแล้ว ทำไมจองแค่ห้องเดียว? คำตอบของคำถามนี้ จริงๆ แล้วเธอรู้ดี เพียงแต่ เมื่อเวลานี้มาถึงจริงๆ สมองของเธอก็อดไม่ได้ที่จะขาวโพลนไปหมด เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกลองศึก

หม่าอวี่เถิงยื่นมือออกไป ไม่ได้พูดอะไร เพียงกุมมือที่เย็นเฉียบของเธอไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ร่างกายของจงหงสั่นไหวเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สะบัดออก เธอเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาของหม่าอวี่เถิง ดวงตาคู่นั้นที่ปกติจะดูลึกล้ำและเฉียบคม ในเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เธอเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้าย ก็พยักหน้าลงเบาๆ ไม่ได้ปฏิเสธ

ภายในลิฟต์ ทั้งสองไม่ได้พูดคุยกันตลอดทาง ในพื้นที่แคบๆ บรรยากาศคลุมเครือจนแทบจะบิดออกมาเป็นน้ำได้ ติ๊ง ถึงชั้น 22 แล้ว หม่าอวี่เถิงจูงมือเธอเดินออกจากลิฟต์ จนเจอห้องพัก เสียง ติ๊ด ดังขึ้นเบาๆ ประตูห้องเปิดออกตามเสียงนั้น หม่าอวี่เถิงผลักประตูเข้าไป ไฟในห้องสว่างขึ้นอัตโนมัติ นี่คือห้องสวีทที่กว้างขวาง ตกแต่งอย่างหรูหรา และสิ่งที่สะดุดตาที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นเตียงนอนขนาดใหญ่หนานุ่มที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง แก้มของจงหงร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แดงซ่านยิ่งกว่าเดิม เธอเหมือนกวางน้อยที่ตื่นตระหนก ปล่อยมือจากหม่าอวี่เถิงโดยสัญชาตญาณ แล้วรีบเดินจ้ำไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ แสร้งทำเป็นมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนด้านนอก

หม่าอวี่เถิงมองแผ่นหลังที่น่ารักของเธอแล้วก็ขำในใจ แต่ไม่ได้พูดแซวอะไร เขาปิดประตูห้อง วางสัมภาระลง แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธอจากด้านหลัง นอกหน้าต่างคือแสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นแห่งเมืองหลินอัน กระแสรถไหลเวียนดั่งสายน้ำ ก่อตัวเป็นแม่น้ำแห่งแสงสว่าง บนบานกระจก เงาร่างของทั้งสองสะท้อนอยู่เคียงคู่ เงียบสงบและกลมกลืน "สวยไหม?" หม่าอวี่เถิงถามเสียงเบา "...อื้ม" เสียงของจงหงเบาหวิวราวยุงบิน หม่าอวี่เถิงไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่สวมกอดเอวของเธอจากด้านหลังเบาๆ ร่างกายของจงหงเกร็งเขม็งในทันที แต่ไม่นานก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง ทิ้งน้ำหนักตัวพิงลงในอ้อมกอดของเขา คืนนี้ แสงไฟนอกหน้าต่างส่องสว่างตลอดทั้งคืน และในที่สุด หม่าอวี่เถิงก็ได้ลิ้มรสความเป็นหนุ่มเต็มตัวครั้งแรกนับตั้งแต่ข้ามภพมา