บทที่ 196 ลงทุนในหว่างอี้

จากนั้น กิจกรรมก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้ร้อนแรงดั่งที่หม่าอวิ๋นวาดฝันไว้ บรรดาซีอีโอที่ผลัดกันขึ้นมาพูด ต่างแฝงความกลัดกลุ้มและสิ้นหวังไว้ในถ้อยคำ "แม้ฐานผู้ใช้งานจะเติบโตขึ้นเรื่อยๆ แต่สิ่งที่ตามมากับการเติบโตคือต้นทุนที่พุ่งสูงขึ้น บวกกับการระดมทุนไม่ราบรื่น สถานะการเงินของบริษัทจึงตึงตัวขึ้นทุกที..." "เราลองเก็บค่าบริการในชุมชนออนไลน์ ผลปรากฏว่าผู้ใช้งานหายไปหนึ่งในสาม กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ ครับ" "นักลงทุนสมัยนี้พอได้ยินคำว่าอินเทอร์เน็ตก็ส่ายหน้า การระดมทุนรอบต่อไปยังมองไม่เห็นฝั่ง กระแสเงินสดของบริษัท อย่างมากก็ประคองตัวได้อีกแค่ครึ่งปี"

คำพูดแต่ละประโยค ฟังดูเหมือนการแข่งขันปรับทุกข์เสียมากกว่า ทุกคนต่างพร่ำบ่นถึงความโหดร้ายของฤดูหนาว ซุปไก่ถ้วยร้อนฉ่าของหม่าอวิ๋น เห็นได้ชัดว่าไม่อาจสร้างความอบอุ่นให้กับหัวใจที่เย็นเฉียบของพวกเขาได้ จนกระทั่งถึงคิวของหม่าหมิง สิ่งที่เขานำมาเสนอ กลับเป็นสายลมที่แตกต่างออกไป "ความยากลำบากที่รุ่นพี่ทุกท่านเอ่ยมา หมิงซวิ่นเน็ตเวิร์กของเราก็เจอเช่นกันครับ แต่พอมองออกไปนอกตลาดในประเทศ เรากลับมองเห็นน่านน้ำสีครามที่กว้างใหญ่กว่า"

หม่าหมิงลุกขึ้นยืน พูดจาฉะฉานมั่นใจ "ประสบการณ์จากการพาซอฟต์แวร์พีพีบุกตลาดต่างประเทศสอนเราว่า บริษัทอินเทอร์เน็ตของตงต้าไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสในต่างแดน กุญแจสำคัญอยู่ที่ว่า เราเข้าใจตลาดท้องถิ่นดีพอหรือยัง เรายินดีที่จะลดตัวลงมา เพื่อเคารพวัฒนธรรมและพฤติกรรมของผู้ใช้งานในท้องถิ่นหรือไม่..." เขาแบ่งปันประสบการณ์ความสำเร็จของหมิงซวิ่นเน็ตเวิร์กในตลาดเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงหลุมพรางต่างๆ ที่ได้เจอมา ข้อมูลจากประสบการณ์ตรงเหล่านี้ ทำให้ดวงตาที่หม่นหมองของเหล่าซีอีโอเริ่มกลับมามีประกายแห่งความหวังบ้างเล็กน้อย อย่างน้อย ความสำเร็จของหมิงซวิ่นเน็ตเวิร์กก็พิสูจน์แล้วว่า ทางรอดไม่ได้มีแค่ทางเดียว

หม่าอวี่เถิงยังคงรักษาความสงบ ไม่พูดอะไรเลยตลอดเวลา เขาเปรียบเสมือนนักเรียนที่เข้ามานั่งฟังเงียบๆ ตั้งใจฟังคำพูดของทุกคน ตั้งแต่เว็บพอร์ทัล ไปจนถึงเว็บข้อมูลเฉพาะทาง จนถึงอีคอมเมิร์ซและเกมออนไลน์ที่เริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง... เขาพบว่า ผู้บุกเบิกวงการอินเทอร์เน็ตตงต้ากลุ่มนี้ จริงๆ แล้วไม่ได้ขาดแคลนไอเดียหรือความคิดสร้างสรรค์ที่ดีเลย สิ่งที่พวกเขาขาด คือ เงิน คือเงินที่จะทำให้ไอเดียของพวกเขากลายเป็นจริง คือเงินที่จะช่วยให้พวกเขาผ่านพ้นฤดูหนาวอันยาวนานนี้ไปได้ การระดมทุนที่ยากลำบาก นี่คือ "ดาบแห่งดาโมคลิส" ที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของทุกคนในที่นี้

ในหัวของหม่าอวี่เถิง อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเงินในกระเป๋าของตัวเอง มีเงินก้อนหนึ่งประมาณ สองร้อยล้านหยวน นอนนิ่งอยู่ในบัญชีธนาคารส่วนตัวของเขา เงินก้อนนี้ หลักๆ มาจากเงินปันผลกำไรของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลในช่วงสองปีที่ผ่านมา ในตอนนั้น เพื่อดึงตัวจางเคอที่เป็นยอดฝีมือด้านเทคนิคมาจากโมโตโรลา หม่าอวี่เถิงได้สัญญาว่าจะแบ่งกำไรบริษัท 2 เปอร์เซ็นต์ให้ เพื่อชดเชยกับเงินเดือนพื้นฐานที่ค่อนข้างต่ำ ในเวลานั้น มันดูเหมือนเป็นคำสัญญาปากเปล่าที่เลื่อนลอย เพราะไม่มีใครคาดเดาได้ว่าเล่ยเถิงอินดัสเตรียลจะเติบโตมาได้ถึงจุดนี้ ถ้าหม่าอวี่เถิงคิดจะเบี้ยว เขาแค่ออกคำสั่งให้บริษัทไม่จ่ายปันผล สัญญา 2 เปอร์เซ็นต์นั้นก็จะกลายเป็นแค่กระดาษเปื้อนหมึก แต่เขาไม่ได้ทำ ธุรกิจแบตเตอรี่ลิเธียมของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลเติบโตอย่างก้าวกระโดด กำไรพอกพูนราวกับลูกบอลหิมะ หม่าอวี่เถิงปฏิบัติตามสัญญาอย่างเคร่งครัด แบ่งกำไรออกมาปันผลทุกปี จางเคออาศัย 2 เปอร์เซ็นต์นี้ ได้รับรายได้ที่มากกว่าตอนอยู่โมโตโรลาแบบเทียบกันไม่ติด และในฐานะเจ้าของบริษัท ยอดเงินที่หม่าอวี่เถิงได้รับย่อมมหาศาลกว่า เนื่องจากปกติเขาใช้ชีวิตเรียบง่าย ไม่ได้มีนิสัยใช้จ่ายฟุ่มเฟือย เงินก้อนนี้จึงถูกสะสมมาเรื่อยๆ ในยุคหลัง ตัวเลขสองร้อยล้านสำหรับยักษ์ใหญ่อินเทอร์เน็ตที่มีมูลค่าเป็นหมื่นล้านแสนล้าน อาจเป็นเพียงเศษเงิน แต่ ณ เวลานี้ ในปี 2001 ที่ฟองสบู่อินเทอร์เน็ตแตกโพละและทั่วทุกหย่อมหญ้าเต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญ... เงินสดสองร้อยล้าน คือเงินทุนก้อนโตมหาศาล!