บทที่ 199 เลือกถูกแล้ว

"เชิญทางนี้ครับ หัวหน้าเจิง" เสียงเรียกของเพื่อนร่วมงานจากฝ่ายธุรการที่มารอรับ ช่วยดึงสติของเขาให้กลับมา "อ้อ ครับ" เจิงเจียห่าวได้สติ เดินตามผู้นำทางไปยังโถงลิฟต์

การออกแบบโถงลิฟต์ก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน ริมผนัง มีลิฟต์เรียงรายอยู่ถึงสี่ตัว ต้องเข้าใจก่อนว่า นี่เป็นเพียงอาคารสำนักงานสูงสิบห้าชั้นเท่านั้น ในเมืองเผิงเฉิง อาคารสำนักงานสูงสามสิบกว่าชั้นหลายแห่ง ยังมีสเปกแค่นี้เลยด้วยซ้ำ เจิงเจียห่าวเคยไปเยี่ยมชมบริษัทที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในใจกลางเมือง และได้สัมผัสกับความทรมานของการรอลิฟต์นานนับสิบนาทีในช่วงเวลาเร่งด่วนเช้า เห็นได้ชัดว่าบอสเข้าใจถึง "จุดเจ็บปวด" นี้ของพนักงานเป็นอย่างดี ดังนั้น เขาจึงใช้วิธีที่ฟุ่มเฟือยที่สุด เพื่อแก้ปัญหานี้ให้หายขาด ลิฟต์ความเร็วสูงสี่ตัว เพียงพอที่จะรับประกันว่าใครก็ตามที่ทำงานที่นี่ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอันมีค่าไปกับการรอคอยที่ไร้ความหมาย

เจิงเจียห่าวเดินเข้าไปในลิฟต์ขนของตัวหนึ่ง เพื่อนร่วมงานข้างกายต่างก็ตื่นตาตื่นใจไม่แพ้กัน ภายในลิฟต์กว้างขวาง เพียงพอที่จะจุอุปกรณ์ขนาดใหญ่ได้หลายเครื่อง เขากดปุ่มชั้น "13" ประตูลิฟต์ค่อยๆ ปิดลง แล้วพุ่งทะยานขึ้นด้านบนอย่างนิ่มนวลและรวดเร็ว เขาสังเกตเห็นว่าบนป้ายบอกชั้นในลิฟต์ ชั้น 2 ระบุว่าเป็น "โรงอาหารพนักงาน & ศูนย์กิจกรรม" แต่ไฟบอกสถานะยังดับอยู่ เพื่อนร่วมงานจากฝ่ายธุรการอธิบายว่า ต้องรอให้ทุกแผนกย้ายเข้ามาครบก่อน ถึงจะเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ เจิงเจียห่าวไม่ได้รีบร้อนเรื่องนั้น ตอนนี้เขาแค่อยากรีบติดตั้งอุปกรณ์ในห้องแล็บให้เรียบร้อย

ติ๊ง ลิฟต์มาถึงชั้นสิบสาม ทันทีที่ประตูเปิดออก อากาศที่ผสมผสานระหว่างลมจากระบบเติมอากาศบริสุทธิ์และกลิ่นวัสดุใหม่จางๆ ก็ปะทะเข้ามา ทั้งชั้นยังคงว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟสว่างไสวและพื้นห้องที่สะอาดหมดจดไร้ฝุ่นผง พื้นที่ถูกแบ่งสัดส่วนอย่างสมเหตุสมผล เป็นห้องทดลองอิสระและโซนสำนักงาน คนงานเริ่มขนย้ายอุปกรณ์ลงอย่างระมัดระวัง และเข็นไปยังห้องทดลองสำหรับโครงการแบตเตอรี่ลิเธียมตามแบบแปลนที่วางไว้ เจิงเจียห่าวเดินตามประกบตลอดเวลาเหมือนผู้คุมงาน คอยย้ำเตือนจุดที่ต้องระวังไม่ขาดปาก จนกระทั่งอุปกรณ์เครื่องสุดท้ายถูกวางลงในตำแหน่งที่กำหนดไว้อย่างมั่นคง เขาถึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ขั้นตอนต่อไปคือการจ่ายไฟและทดสอบระบบ ซึ่งเป็นงานสำหรับวันจันทร์หน้า

เขาเดินออกจากห้องทดลอง มายังโต๊ะทำงานของตัวเอง ในฐานะหัวหน้าโครงการ เขาได้รับจัดสรรพาร์ทิชันส่วนตัวริมหน้าต่าง พื้นที่ไม่ใหญ่มาก ประมาณเจ็ดถึงแปดตารางเมตร กั้นด้วยกระจกฝ้า แต่เมื่อเทียบกับการต้องเบียดเสียดกับทุกคนในห้องรวมขนาดใหญ่เมื่อก่อน สภาพแวดล้อมในการทำงานดีขึ้นกว่าเดิมหลายระดับ โต๊ะเก้าอี้ทำงานชุดใหม่เอี่ยม บนโต๊ะยังมีกระถางพลูด่างวางไว้อย่างใส่ใจ เขาเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สว่างไสว มองออกไปด้านนอก ตรงข้าม คือตึกสำนักงานอาคารเอ (ตึก A) ที่หน้าตาเหมือนตึกนี้ทุกประการ ไกลออกไป คือโรงงานและหอพักที่เรียงรายเป็นระเบียบของนิคมอุตสาหกรรมเล่ยเถิง คนงานเดินขวักไขว่ราวกับมดงาน ทั่วทั้งนิคมเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตที่พลุ่งพล่าน