บทที่ 200 ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

เข็มชั่วโมงกำลังเคลื่อนเข้าสู่เวลาสามทุ่มอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อยตามจังหวะการขยับของเข็มวินาที เขากำลังรอ เขาไม่รู้ว่าในโลกใบนี้ เหตุการณ์ที่จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติและเปลี่ยนโฉมหน้าโลกไปตลอดกาลนั้น จะยังเกิดขึ้นหรือไม่ เขาจำเป็นต้องยืนยันด้วยตาตัวเองว่า ผีเสื้อจากโลกคู่ขนานตัวนี้ ปีกที่ขยับจนเกิดพายุของมัน ได้เปลี่ยนเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้แล้วหรือไม่

หลี่เหวินหลานดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติของลูกชาย เธอหันมาถามด้วยความเป็นห่วง "อวี่เถิง ทำงานเหนื่อยเกินไปหรือเปล่าลูก? แม่เห็นเราใจลอยกระสับกระส่ายทั้งคืนเลย" "เปล่าครับแม่" หม่าอวี่เถิงฝืนยิ้มออกมา "แค่... รู้สึกว่าละครเรื่องนี้ไม่สนุกเฉยๆ ครับ" "ไม่สนุกแล้วยังจะมานั่งดูเป็นเพื่อนแม่ทำไม?" หลี่เหวินหลานค้อนลูกชายวงใหญ่ แววตาแฝงความเอ็นดูปนสงสาร "ลูกคนนี้นี่ วันๆ รู้จักแต่ทำงานหาเงิน ก็ควรจะพักผ่อนบ้างนะ งั้นเดี๋ยวแม่ไปปอกผลไม้มาให้กินเอาไหม?" "ไม่ต้องครับ..."

คำพูดของหม่าอวี่เถิงยังไม่ทันจบ บนหน้าจอทีวี คู่แม่ผัวลูกสะใภ้ที่กำลังทะเลาะกันก็หายวับไป หน้าจอมืดดับลงกะทันหัน วินาทีต่อมา ตัวอักษรสีแดงสดสะดุดตาคำว่า [ข่าวด่วน] ก็ยึดครองพื้นที่ทั้งหน้าจอ ตามมาด้วยภาพที่เต็มไปด้วยควันหนาทึบและเปลวเพลิง ปรากฏขึ้นกระแทกตาผู้ชมทุกคนอย่างรุนแรง นั่นคือตึกระฟ้าตึกหนึ่ง ที่ส่วนบนของตึก มีรูโหว่สีดำขนาดมหึมารูปร่างบิดเบี้ยว กำลังพ่นควันดำทะมึนออกมาอย่างบ้าคลั่ง เปลวไฟวูบวาบให้เห็นท่ามกลางกลุ่มควัน ในห้องส่ง เสียงของผู้ประกาศข่าวเจือไปด้วยความสั่นเครือและความตื่นตระหนกที่ระงับไม่อยู่ "ท่านผู้ชมครับ ขณะนี้เราขอแทรกรายการด้วยข่าวด่วน... เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา มีเครื่องบินลำหนึ่งพุ่งชนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ อาคารหนึ่ง หรือตึกเหนือ ในมหานครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ขณะนี้... ขณะนี้ยังไม่ทราบสถานการณ์ผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต เราขอย้ำอีกครั้ง มีเครื่องบินลำหนึ่ง..."

ดวงตาของหลี่เหวินหลานเบิกกว้างขึ้นทันที รีโมตในมือร่วงตกพื้นดัง แปะ "พระเจ้าช่วย! นี่... นี่มันอะไรกัน? ถ่ายหนังเหรอ?" น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เธอคว้าแขนลูกชายโดยสัญชาตญาณ เขย่าอย่างแรง "อวี่เถิง นี่... นี่ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม? จะมีเครื่องบินชนตึกเข้าไปได้ยังไง?" หม่าอวี่เถิงไม่ตอบ สายตาของเขา ล็อกเป้าอยู่ที่หน้าจออย่างตายด้าน มาแล้ว

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง หม่ากั๋วเหลียงเดินจ้ำออกมา เห็นได้ชัดว่าเขาได้ยินเสียงความวุ่นวายจากในห้องนั่งเล่น บนหน้าเขายังมีแว่นสายตายาวสวมอยู่ วินาทีที่สายตาของเขาตกกระทบหน้าจอทีวี ร่างทั้งร่างก็แข็งทื่อไป "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว" เขาพูดออกมาเพียงสี่คำ แต่น้ำเสียงกลับหนักอึ้งถึงขีดสุด