นทที่ 222 พบเฮดฮันเตอร์

เอ็ดเวิร์ดลดเสียงลงต่ำ แล้วพูดประโยคที่ฟังดูไม่ถูกต้องทางการเมืองเอาเสียเลย "คุณก็รู้ ที่นี่มีคนงานผิวสีจำนวนมากที่ตกงาน พอพวกเขาไม่มีงานทำ ก็ทำได้ทุกอย่าง"

"อัตราการเกิดอาชญากรรมที่นี่พุ่งสูงขึ้นในช่วงนี้ การปล้น จราจล และเหตุยิงกัน เกิดขึ้นแทบทุกวัน ตอนกลางคืนที่นี่ไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย" เอ็ดเวิร์ด ไวท์ กำชับทิ้งท้าย "เชื่อผมเถอะ คุณคงไม่อยากสัมผัสประสบการณ์ 'เสรีภาพแบบอเมริกันขนานแท้' ในค่ำคืนของดีทรอยต์หรอก"

......

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ณ ห้องอาหารของโรงแรม เมื่อเอ็ดเวิร์ด ไวท์ ถือแก้วกาแฟมานั่งลงตรงข้ามเสิ่นฮ่าว สิ่งที่เขาเห็นคือใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ฉายแววอิดโรยเล็กน้อย ขอบตาของอีกฝ่ายดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัด สภาพจิตใจดูไม่ค่อยกระปรี้กระเปร่านัก "เสิ่น เมื่อคืนพักผ่อนไม่ดีเหรอ?" เอ็ดเวิร์ดถามด้วยความห่วงใย เขาค่อนข้างกังวลว่าหนุ่มน้อยที่ถูกส่งมาจากสำนักงานใหญ่คนนี้จะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่นี่ไม่ได้

"ก็พอไหวครับ" เสิ่นฮ่าวหยิบขนมปังปิ้งแผ่นหนึ่ง ใส่ปากเคี้ยวช้าๆ เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด "เพียงแต่ 'ดอกไม้ไฟ' ของที่นี่ ค่อนข้างพิเศษไปหน่อย" เอ็ดเวิร์ดอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมาย รอยยิ้มขื่นๆ ปรากฏบนใบหน้า "ดอกไม้ไฟ?"