บทที่ 221 ถึงดีทรอยต์

"ศาสตราจารย์หนี บางทีท่านอาจจะไม่จำเป็นต้องไปที่เผิงเฉิงก็ได้ครับ" หม่าอวี่เถิงปล่อยมือ แล้วผายมือเชิญให้นั่ง หนี กวางหนานกลับลงไปนั่งด้วยความงุนงงเล็กน้อย หม่าอวี่เถิงเรียบเรียงคำพูดในหัวก่อนเอ่ยปาก

"ก่อนหน้านี้เราเอาศูนย์วิจัยและพัฒนาไปรวมไว้ทางใต้ทั้งหมด หลักๆ ก็เพื่อความสะดวกในการบริหารจัดการ และเพราะเผิงเฉิงมีนโยบายและสภาพแวดล้อมทางการตลาดที่เปิดกว้างกว่า"

"แต่พอมองย้อนกลับไปตอนนี้ เราอาจจะละเลยปักกิ่งไปหน่อย" หม่าอวี่เถิงมองออกไปนอกหน้าต่าง น่านฟ้าเหนือเมืองแห่งนี้เป็นจุดรวมของสถาบันวิจัยชั้นนำและมหาวิทยาลัยระดับท็อปของตงต้าเอาไว้มากที่สุด ความหนาแน่นของบุคลากรที่มีความสามารถที่นี่ ในระดับหนึ่งแล้วถือว่าเหนือกว่าเผิงเฉิงเสียอีก

"ปักกิ่งมีทรัพยากรด้านการวิจัยและคลังสมองที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในประเทศ" หม่าอวี่เถิงบอกเล่าสิ่งที่เขาไตร่ตรองไว้ "การที่เราไม่ตั้งแผนกวิจัยและพัฒนาไว้ที่นี่แต่แรก ถือเป็นเรื่องน่าเสียดายจริงๆ ครับ"

"อีกอย่าง ไม่ใช่ยอดฝีมือทุกคนจะยอมทิ้งเมืองที่ตัวเองใช้ชีวิตอยู่ เพื่อหอบลูกจูงหลานย้ายไปเริ่มต้นใหม่ในเมืองทางใต้ที่แปลกตาและไม่คุ้นเคย" ปัญหาในความเป็นจริงข้อนี้ ใช่ว่าหม่าอวี่เถิงจะไม่เคยคิดมาก่อน เพียงแต่ยังไม่มีจังหวะที่เหมาะสมในการเปลี่ยนแปลง แต่ตอนนี้ การเข้าร่วมของหนี กวางหนาน คือจังหวะที่สมบูรณ์แบบที่สุด