บทที่ 220 ตกลงเข้าร่วม

หม่าอวี่เถิงนั่งฟังอย่างเงียบๆ ไม่ได้พูดแทรก เขาสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นอันบริสุทธิ์ของคนทำงานวิจัยจากคำพูดของอีกฝ่าย หนี กวางหนานพูดต่อ "ผมรู้ว่าหลายคนมองว่าเส้นทางนี้มันยาก เป็นหลุมดำที่ถมเงินเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม พวกเขาคิดว่าสร้างเองสู้ซื้อไม่ได้ ซื้อสู้เช่าไม่ได้"

"เหลียนเสี่ยงก็เป็นแบบนี้ ฟางโจวตอนนี้ก็เป็นแบบนี้ พวกเขามองเห็นแค่ตลาดและกำไรที่อยู่ตรงหน้า แต่กลับมองไม่เห็นความเสี่ยงในระยะยาว!"

"แต่ประธานหม่าครับ ผมรู้สึกว่าคุณต่างจากพวกเขา" หนี กวางหนานจ้องมองหม่าอวี่เถิง "คุณยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อการวิจัยและพัฒนา ยอมทำงานยากๆ ดังนั้นผมอยากถามคุณว่า คุณเห็นด้วยไหมว่าเราจำเป็นต้องมีซีพียูคอมพิวเตอร์และระบบปฏิบัติการเดสก์ท็อปเป็นของตัวเอง?"

เขาจ้องมองหม่าอวี่เถิงอย่างคาดหวัง หวังว่าจะได้คำตอบที่ยืนยันจากปากของมหาเศรษฐีหนุ่มผู้นี้ หม่าอวี่เถิงรู้สึกประทับใจกับวิสัยทัศน์เกี่ยวกับระบบโอเพนซอร์สที่อีกฝ่ายเคยเสนอไว้จริงๆ โดยเฉพาะในยุคที่ ลินุกซ์ ยังเป็นเรื่องเฉพาะกลุ่มมากๆ ในประเทศ ทว่า ในประเด็นที่เป็นหัวใจสำคัญที่สุด เขากลับให้คำตอบที่อีกฝ่ายต้องการไม่ได้ "ศาสตราจารย์หนีครับ ที่ท่านพูดมาเมื่อกี้ ผมเห็นด้วยทุกประการครับ" หม่าอวี่เถิงยืนยันในหลักการก่อน แล้วจึงเปลี่ยนประเด็น "แต่เรื่องที่ท่านบอกว่า เราควรทุ่มทรัพยากรไปวิจัยซีพียูสำหรับคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลในทันทีหรือไม่... มุมมองของผมอาจจะต่างจากท่านไปสักหน่อยครับ"

สีหน้าของหนี กวางหนานแข็งค้างไปเล็กน้อย หม่าอวี่เถิงอธิบายต่อ "ศาสตราจารย์หนีครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่เห็นด้วยกับความสำคัญของการวิจัยซีพียูด้วยตัวเอง เพียงแต่ผมคิดว่า จังหวะเวลาและลู่วิ่งที่เลือก อาจจะไม่ถูกต้องครับ"