บทที่ 334 ตัดสินใจเริ่มโครงการระบบเกียร์

เขาเอ่ยทีละคำอย่างช้าๆ และหนักแน่น ราวกับค้อนที่ทุบลงกลางใจของวิศวกรทุกคน

ภายในโถงเงียบสงัดราวกับป่าช้า

หม่าอวี่เถิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนเคียงข้างเหลียนอวี่โป๋

เขาไม่ได้มองไปที่สัญญาฉบับนั้น แต่ใช้สายตาที่ราวกับจะมองทะลุจิตใจคนกวาดมองไปที่ทุกคน

"ความอัปยศ?" หม่าอวี่เถิงเปล่งคำสองคำนี้ออกมา แฝงไว้ด้วยความเย็นชา "ถูกต้อง นี่คือความอัปยศ"