บทที่ 346 เริ่มต้นโครงการรถสปอร์ตไฟฟ้าล้วน

จงหงมองตามสายตาของเขาไป เห็นเด็กน้อยที่วิ่งเล่นอย่างไร้กังวลบนลานกว้าง ก็เข้าใจความหมายแฝงได้ในทันที รอยแดงระเรื่อที่ยากจะสังเกตเห็นค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ใบหู

หม่าอวี่เถิงบีบมือเธอเบาๆ โน้มหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูด้วยระดับเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน

"เรากลับกันเถอะ"

ร่างกายของจงหงเกร็งขึ้นในฉับพลัน เธอพยายามจะชักมือกลับโดยสัญชาตญาณ แต่กลับถูกเขากุมไว้แน่นกว่าเดิม

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว โชคดีที่ความมืดของยามราตรีช่วยบดบังไว้ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นความใกล้ชิดของพวกเขา