บทที่ 396 การประชุมเริ่มต้นขึ้น

ตอนที่สายตาของหม่าอวี่เถิงมองไป เว่ยเจี้ยนจวินก็รับรู้ได้เช่นกัน

สายตาของทั้งสองสบประสานกันกลางอากาศ

แววตาของเว่ยเจี้ยนจวินดูซับซ้อน มีทั้งความตกตะลึง ความไม่ยินยอมพร้อมใจ ความอิจฉา หรือแม้กระทั่ง... ความยำเกรงที่ยากจะสังเกตเห็น

ทว่าท้ายที่สุด เขาก็ยังคงยกแก้วน้ำขึ้น ชูไปทางหม่าอวี่เถิงจากระยะไกล แล้วดื่มรวดเดียวจนหมด

การกระทำนี้ ราวกับเป็นการยอมแพ้แบบไร้เสียง