บทที่ 53 ปิดฉากธุรกิจแบตเตอรี่นิกเกิล-แคดเมียม

"ชิปและเบสแบนด์เป็นของ เท็กซัส อินสตรูเมนต์ หน้าจอขาวดำก็ผลิตในประเทศ เรื่องพวกนี้ไม่มีอะไรแปลกใหม่..."

"กุญแจสำคัญคือแบตเตอรี่ก้อนนี้! พวกคุณดูสิ!"

วิศวกรคนหนึ่งค่อยๆ แงะแบตเตอรี่ออกมาอย่างระมัดระวัง แล้ววางไว้กลางโต๊ะ "แบตเตอรี่ลิเธียม เล่ยเถิง แอล 1? เล่ยเถิงแบตเตอรี่เหรอ?"

"แบรนด์นี้ฉันคุ้นๆ นะ! เพจเจอร์รุ่นก่อนของเราก็ใช้แบตเตอรี่นิกเกิล-แคดเมียมของเจ้านี้ไม่ใช่เหรอ? พวกเขาเริ่มทำแบตลิเธียมตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"แถมประสิทธิภาพยังแรงขนาดนี้? ถึงขั้นเอามาใช้ในมือถือเรือธงของ เคอคัง ได้เลยเหรอ?"

สงสัย ตกใจ ตามมาด้วยความกระจ่างแจ้ง ในที่สุดพวกเขาก็เจอหนึ่งในรหัสลับความสำเร็จของ เคอคัง ที่แท้ก็คือ เล่ยเถิงแบตเตอรี่! โรงงานเล็กๆ ที่ในความทรงจำของพวกเขาทำแต่แบตเตอรี่นิกเกิล-แคดเมียม กลับทำการปฏิวัติทางเทคโนโลยีอย่างน่าตื่นตะลึงโดยที่ไม่มีใครรู้เนื้อรู้ตัว

ชั่วพริบตา โทรศัพท์ของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลก็แทบไหม้ "ฮัลโหล? นั่นฝ่ายการตลาดเล่ยเถิงอินดัสเตรียลใช่ไหม? เราคือ ปัวอี้ เทเลคอม เราต้องการสั่งซื้อแบตเตอรี่ เล่ยเถิง แอล 1 'รุ่นเดียวกับเคอคัง'!"

"สวัสดีครับ เราคือ เซี่ยซิ่น เราต้องการสั่งจองแบตเตอรี่ลิเธียม แอล 1 ล็อตใหญ่ ราคาคุยกันได้!"

...

เล่ยเถิงอินดัสเตรียล ห้องทำงานฝ่ายการตลาด

ผู้จัดการฝ่ายการตลาดอุ้มปึกหนังสือแสดงเจตจำนงการสั่งซื้อปึกหนา เดินเข้ามาในห้องทำงานของหม่าอวี่เถิง ใบหน้าแสดงอารมณ์ซับซ้อนที่มีทั้งความดีใจและความกลัดกลุ้ม "ท่านประธานครับ ท่านลองดูนี่สิครับ" เขาวางเอกสารปึกนั้นลงบนโต๊ะของหม่าอวี่เถิง "ปัวอี้ ต้องการหนึ่งแสนก้อน เซี่ยซิ่น เปิดปากขอแสนห้าหมื่น แล้วยังมีเจ้าอื่นๆ อีก รวมๆ แล้วยอดสั่งจองเกือบห้าแสนก้อน ทุกเจ้าพุ่งเป้ามาที่แบตเตอรี่ แอล 1 ของเราทั้งนั้นครับ"

หม่าอวี่เถิงพลิกดูรายชื่อผู้ผลิตในประเทศที่คุ้นตาเหล่านี้โดยไม่ได้รู้สึกแปลกใจ ปลาดุกที่ชื่อว่า เคอคัง ตัวนี้ ในที่สุดก็กวนน้ำในบ่อที่นิ่งสนิทของประเทศให้ขุ่นคลั่กจนได้ แต่สีหน้าของผู้จัดการฝ่ายการตลาดกลับดูลำบากใจยิ่งขึ้น "ท่านประธานครับ เรื่องดีก็จริง แต่กำลังการผลิตของเรา... ออเดอร์หนึ่งล้านสองแสนก้อนของ โนเกีย และ อีริคสัน จองคิวผลิตยาวไปจนถึงสิ้นปีแล้วนะครับ ออเดอร์จากผู้ผลิตในประเทศพวกนี้... เราคงรับไม่ไหวแน่ๆ ครับ!"

นี่เป็นปัญหาจริงๆ ปัญหาที่มีความสุข นิ้วของหม่าอวี่เถิงเคาะโต๊ะเบาๆ จะให้ทิ้งออเดอร์พวกนี้เหรอ? เป็นไปไม่ได้ ถึงขาจะเล็กแต่ก็มีเนื้อ ยิ่งรวมกันแล้วเกือบห้าแสนก้อนแบบนี้ถือเป็นออเดอร์ใหญ่ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่เป็นโอกาสทองในการชิงส่วนแบ่งการตลาดในประเทศ แต่ออเดอร์ของ โนเกีย และ อีริคสัน เซ็นสัญญาไปแล้ว แม้เงื่อนไขจะไม่โหดหินเท่าตอนเซ็นกับ โมโตโรล่า แต่ถ้าส่งของไม่ทัน ค่าปรับก็ไม่ใช่ตัวเลขน้อยๆ

ทางเดียวที่ทำได้ คือต้องขยายกำลังการผลิตต่อไป ภาพสายการผลิตแบตเตอรี่นิกเกิล-แคดเมียมสองสายสุดท้ายที่ยังทำงานอยู่ในโรงงาน ผุดขึ้นมาในหัวของเขา นั่นเคยเป็นสมบัติก้นหีบที่พ่อทิ้งไว้ให้ และเป็นจุดเริ่มต้นของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล ในอดีต มันคือเสาหลักกำไรของโรงงาน แต่ตอนนี้ ด้วยการผงาดขึ้นของธุรกิจแบตเตอรี่ลิเธียม บวกกับการแข่งขันในตลาดนิกเกิล-แคดเมียมที่ดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ การกอดผลกำไรเพียงน้อยนิดเอาไว้เริ่มไม่มีความหมายอีกต่อไป ถึงเวลาต้องตัดสินใจแล้ว

"แจ้งลงไป" หม่าอวี่เถิงเงยหน้าขึ้น ตัดสินใจเด็ดขาด "สั่งหยุดเดินเครื่องสายการผลิตแบตเตอรี่นิกเกิล-แคดเมียมสองสายสุดท้ายในโรงงานซะ ให้ฝ่ายผลิตรีบดัดแปลงเป็นสายการผลิตแบตเตอรี่ลิเธียมทั้งหมดให้เร็วที่สุด!"

ผู้จัดการฝ่ายการตลาดอึ้งไป "ท่านประธานครับ ทะ... ทั้งหมดเลยเหรอครับ? แล้วธุรกิจนิกเกิล-แคดเมียมของเรา..."

"ไปเจรจากับลูกค้า ขอยกเลิกออเดอร์ หรือไม่ก็โอนไปจ้างโรงงานอื่นผลิตแทน" คำตอบของหม่าอวี่เถิงหนักแน่นดั่งขุนเขา "ตั้งแต่วันนี้ เล่ยเถิงอินดัสเตรียล จะไม่ผลิตแบตเตอรี่นิกเกิล-แคดเมียมอีกต่อไป เราจะทำแต่แบตเตอรี่ลิเธียมเท่านั้น!"

ในขณะที่โรงงานแบตเตอรี่ของเล่ยเถิงกำลังวุ่นวายกับการดัดแปลงสายการผลิตครั้งสุดท้ายอย่างดุเดือด โทรศัพท์ในห้องทำงานของหม่าอวี่เถิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายจาก จางเคอ ที่โทรมาจากฝั่ง เล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ "ท่านประธานครับ! สำเร็จแล้ว!" ปลายสาย น้ำเสียงของจางเคอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่กดไว้ไม่อยู่ "เราปรับจูนและดัดแปลงสายการผลิตโทรศัพท์มือถือเสร็จเรียบร้อยแล้ว! ผ่านมาตรฐานการผลิตรุ่น วี998 ทุกประการ!"

"พรุ่งนี้! พรุ่งนี้โทรศัพท์มือถือ โมโตโรล่า วี998 เครื่องแรกที่ผลิตจากโรงงานของเรา จะออกจากสายการผลิตอย่างเป็นทางการแล้วครับ!" จางเคอแทบจะตะโกนใส่หูโทรศัพท์ "ท่านประธาน ท่านต้องมานะครับ! มาเป็นสักขีพยานในช่วงเวลานี้ด้วยตัวเอง!"

หม่าอวี่เถิงถือหูโทรศัพท์ ลุกขึ้นยืน นัดประเดิมสนามของธุรกิจรับจ้างผลิต เกี่ยวพันกับขาอีกข้างของเล่ยเถิง ว่าจะยืนหยัดบนผืนดินแห่งโอกาสนี้ได้อย่างมั่นคงหรือไม่ นัดนี้ ต้องยิงให้ดัง และต้องยิงให้สวย เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองดูโรงงานเบื้องล่างที่กำลังก่อสร้างปรับปรุง และนิคมอุตสาหกรรมที่รถวิ่งเข้าออกขวักไขว่ไกลออกไป "ผอ.จาง เตรียมตัวให้พร้อม"

"พรุ่งนี้ผมจะไปแน่นอน ไปดูโทรศัพท์เครื่องแรกที่พวกเราประกอบเองกับมือ"

วันรุ่งขึ้น ณ โรงงานผลิตโทรศัพท์มือถือของ เล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ ที่นี่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดและความคาดหวังผสมปนเปกัน แม้เครื่องจักรของ เล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ จะผ่านการปรับจูนขั้นสุดท้ายแล้ว แต่ทีมวิศวกรจาก โมโตโรล่า ก็ยังไม่ได้จากไปไหนในทันที พวกเขาสวมชุดทำงานสีน้ำเงิน สีหน้าเคร่งขรึม กระจายตัวอยู่ตามจุดสำคัญต่างๆ ของสายการผลิต การเอามือถือเรือธงรุ่นล่าสุดของตัวเอง ไปฝากไว้ในมือโรงงานที่ไม่เคยมีประสบการณ์รับจ้างผลิตมือถือมาก่อน ถือเป็นการเดิมพันครั้งใหญ่ แม้การตรวจสอบและปรับจูนช่วงแรกจะราบรื่นดี แต่ตราบใดที่สินค้าสำเร็จรูปเครื่องแรกยังไม่ออกมา ก็ไม่มีใครวางใจได้ เพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด โมโตโรล่า จึงส่งทีมเทคนิคของตัวเองมา "คุมเข้ม" ตลอดกระบวนการ

หม่าอวี่เถิงและจางเคอยืนอยู่แถวหน้าสุดของฝูงชน ด้านหลังคือเหล่าแกนนำของ เล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่สายการผลิตอัตโนมัติอันใหม่เอี่ยมอ่องและแวววาวนั้น ท่ามกลางสายตาของทุกคน เมนบอร์ดถูกแขนกลวางลงอย่างแม่นยำ ตามด้วยหน้าจอ กรอบเครื่อง ปุ่มกด... ชิ้นส่วนความแม่นยำสูงแต่ละชิ้นไหลผ่านสายพานและประกอบเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว กระบวนการทั้งหมดลื่นไหลประดุจสายน้ำ เต็มไปด้วยความงดงามเฉพาะตัวของยุคอุตสาหกรรม

ในที่สุด เมื่อขั้นตอนสุดท้ายเสร็จสิ้น โมโตโรล่า วี998 เครื่องที่สมบูรณ์ พร้อมดีไซน์ฝาพับอันเป็นเอกลักษณ์ ก็ค่อยๆ ไหลออกมาจากปลายสายการผลิต พนักงานตรวจสอบคุณภาพของเล่ยเถิงสวมถุงมือสีขาว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วส่งมอบให้กับหัวหน้าวิศวกรของ โมโตโรล่า สถานที่แห่งนั้นเงียบกริบลงทันที ได้ยินเพียงเสียงหึ่มเบาๆ ของเครื่องจักรที่กำลังทำงาน วิศวกรชาวอเมริกันคนนั้นรับโทรศัพท์ไป ตั้งแต่เปิดเครื่อง ทดสอบสัญญาณ การตอบสนองของปุ่มกด ไปจนถึงการแสดงผลหน้าจอและคุณภาพการโทร ทุกขั้นตอนถูกตรวจสอบอย่างละเอียดด้วยเครื่องมือระดับมืออาชีพและมาตรฐานที่เข้มงวดที่สุด เวลาผ่านไปทีละวินาที เหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึมขึ้นมาบนหน้าผากของจางเคอ หม่าอวี่เถิงแม้ภายนอกจะดูสงบนิ่ง แต่มือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง ก็กำหมัดแน่นขึ้นเล็กน้อย