บทที่ 54 แผนกมือถือแทงข้างหลัง

ในที่สุด วิศวกรคนนั้นก็วางเครื่องมือตรวจสอบในมือลง แล้วพยักหน้าให้กับเพื่อนร่วมงานที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับหม่าอวี่เถิงและจางเคอ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมาตรฐานที่เต็มไปด้วยความชื่นชม "เพอร์เฟกต์! คุณหม่า คุณจาง โทรศัพท์เครื่องนี้ผ่านมาตรฐานคุณภาพของเราอย่างสมบูรณ์แบบครับ คนงานของคุณผลิตมือถือออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก"

เฮ! ประโยคนี้เปรียบเสมือนสวิตช์ที่จุดระเบิดบรรยากาศทั่วทั้งโรงงาน เสียงปรบมือดังกึกก้องและเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังกังวานไปทั่ว พนักงานของเล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ปรบมือและโผเข้ากอดกันอย่างสุดแรง เพื่อฉลองความสำเร็จที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ หม่าอวี่เถิงและจางเคอสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเห็นความปิติยินดีที่ปิดไม่มิดบนใบหน้าของอีกฝ่าย สำเร็จแล้ว! เส้นทางสายธุรกิจรับจ้างผลิตสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ ในที่สุดพวกเขาก็ก้าวเดินก้าวแรกที่มั่นคงและสำคัญที่สุดได้สำเร็จ!

ผู้บริหารของโมโตโรล่าเองก็ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ พวกเขายืนล้อมวงดู วี998 ที่เพิ่งออกจากเตาร้อนๆ เครื่องนั้น รอยยิ้มบนหน้าเจิดจ้ายิ่งกว่าใคร ตามสัญญาว่าจ้างผลิตที่พวกเขาเซ็นกับเล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ ต้นทุนการผลิต วี998 ที่นี่ ต่ำกว่าโรงงานในอเมริกาของพวกเขาถึงครึ่งต่อครึ่ง! ครึ่งหนึ่ง! นี่มันตัวเลขมหาศาลขนาดไหน? บวกกับความได้เปรียบด้านต้นทุนจากแบตเตอรี่ลิเธียม เล่ยเถิง แอล 1 เข้าไปอีก นั่นหมายความว่ามือถือเรือธงรุ่น วี998 จะมีช่องว่างของต้นทุนที่กว้างอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน พวกเขาสามารถวางกลยุทธ์ด้านราคาที่ดุเดือดขึ้น เพื่อเปิดฉากโจมตีคู่แข่งเก่าแก่เจ้าอื่นในตลาดโลกได้อย่างรุนแรงที่สุด!

คืนนั้น เล่ยเถิงอินดัสเตรียลจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ที่โรงแรมหรูที่สุดในเมือง ในงานเลี้ยง หม่าอวี่เถิงประกาศกลางเวที พนักงานเล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ทุกคน เดือนนี้โบนัสสองเท่า! ส่วนทีมงานหลักที่ร่วมโปรเจกต์สายการผลิต วี998 รับอั่งเปาพิเศษเพิ่มอีกซอง! เสียงเชียร์ดังกึกก้องกลบห้องจัดเลี้ยงอีกครั้ง

หลังดื่มกันได้ที่ บรรยากาศงานเลี้ยงพุ่งถึงจุดสูงสุด หม่าอวี่เถิงถือแก้วเหล้า ลากจางเคอและเกาเสียงที่หน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์มาที่มุมเงียบๆ "เหล่าจาง เหล่าเกา วันนี้เป็นวันดี แต่เราจะมัวแต่ดีใจไม่ได้นะ" หม่าอวี่เถิงกดเสียงต่ำลง "โมโตโรล่าได้ของหวานไปกินแล้ว พวกคุณคิดว่าโนเกียกับอีริคสันจะมีปฏิกิริยายังไง?"

จางเคอสร่างเมาไปกว่าครึ่ง "พวกนั้นต้องพุ่งเข้ามาเหมือนฉลามได้กลิ่นคาวเลือดแน่! แบตเตอรี่ลิเธียมก็ทีหนึ่งแล้ว ธุรกิจรับจ้างผลิตก็คงไม่ต่างกัน!"

"ถูกต้อง" หม่าอวี่เถิงพยักหน้า "ต้นทุนโมโตโรล่าลดฮวบลงครึ่งหนึ่ง ถ้าพวกนั้นยังนั่งนิ่งอยู่ได้ก็ไม่ใช่คนแล้ว ผมกล้าพนันเลย ไม่เกินหนึ่งเดือน คณะดูงานของพวกเขาต้องมายืนอยู่หน้าประตูบริษัทเราแน่"

"ดังนั้น กำลังการผลิตส่วนรับจ้างผลิตของเรา ต้องวางแผนล่วงหน้า สายการผลิต วี998 สายเดียว ไม่พอแน่นอน"

เกาเสียงเสริมขึ้นมา "ท่านประธานครับ พื้นที่โรงงานเรายังเหลืออีกเยอะ จะเพิ่มอีกกี่สายการผลิตก็ไม่มีปัญหา ปัญหาอยู่ที่คนงานฝีมือดีและช่างเทคนิค ต้องใช้เวลาในการรับสมัครและฝึกอบรมครับ"

"งั้นก็เริ่มรับคนเดี๋ยวนี้เลย! เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา!" หม่าอวี่เถิงสั่งการเด็ดขาด "รับคนเข้ามาเรียนรู้งานกับช่างเก่าไปก่อน สั่งซื้อเครื่องจักรมาเตรียมไว้พร้อมกันเลย เพราะการสร้างสายการผลิตต้องใช้เวลา รอให้ออเดอร์ของโนเกียหรือเจ้าอื่นมาเมื่อไหร่ คนของเราจะได้เสียบแทนได้ทันที!" ทั้งสามหารือรายละเอียดกันอีกเล็กน้อย แผนขยายกำลังการผลิตของโรงงานเล่ยเถิงอิเล็กทรอนิกส์ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในมุมมืดของงานเลี้ยงฉลองแห่งนี้

...

ไม่กี่วันต่อมา หม่าอวี่เถิงกลับมานั่งที่ห้องทำงาน บนโต๊ะมีจดหมายกองพะเนิน ทั้งหมดส่งมาจากผู้ผลิตอุปกรณ์สื่อสารรายใหญ่ในประเทศ เนื้อหาคล้ายๆ กันหมด คือร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนขอแบ่งกำลังการผลิตแบตเตอรี่ เล่ยเถิง แอล 1 ไปบ้าง ความสำเร็จของเคอคัง จุดไฟสงครามในตลาดมือถือจีนให้ลุกโชนอย่างสมบูรณ์ หม่าอวี่เถิงเปิดอ่านจดหมายทีละฉบับ ในใจแอบสะใจลึกๆ เมื่อก่อนทำเมินใส่ ตอนนี้อยากได้จนตัวสั่นเลยนะพวกแก

แต่จะปฏิเสธไปดื้อๆ ก็ไม่ได้ เพราะตลาดในประเทศคือฐานที่มั่นในอนาคต ทว่าสัญญากับโนเกียและอีริคสันก็เซ็นไปแล้วเป็นลายลักษณ์อักษร ยังไงก็ต้องส่งของให้ลูกค้าต่างชาติรายใหญ่ก่อน จะหาจุดสมดุลยังไงให้รักษาออเดอร์ลูกค้ารายใหญ่ไว้ได้ พร้อมกับคว้าโอกาสทองที่ตลาดในประเทศกำลังระเบิดไว้ด้วย นี่คือโจทย์ยาก ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด โทรศัพท์สายภายในบนโต๊ะก็ดังขึ้น ผู้จัดการฝ่ายการตลาดโทรเข้ามา น้ำเสียงฟังดูไม่แน่ใจและประหลาดใจพิกล "ท่านประธานครับ มีสายเข้ามา ปลายสายบอกว่าเป็นคนของบริษัทโซนี่ ต้องการนัดเวลาเข้ามาเยี่ยมชมแบตเตอรี่ลิเธียมของเราครับ..."

โซนี่? คิ้วของหม่าอวี่เถิงกระตุกวูบ ไวจริงนะ นั่งไม่ติดจนต้องส่งคนมาสืบความเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้เชียว? โซนี่คือเจ้าตลาดแบตเตอรี่ลิเธียมโลกในปัจจุบัน การผงาดขึ้นมาของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล คนที่เจ็บที่สุดย่อมเป็นพวกเขา การส่งคนมาดูลาดเลา ถือเป็นเรื่องสมเหตุสมผล รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหม่าอวี่เถิง "โอนสายเข้ามาเลย ผมอยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะมาไม้ไหน"

สายถูกโอนเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงผู้ชายสุภาพเรียบร้อยดังลอดออกมาจากหูโทรศัพท์ เป็นภาษาอังกฤษสำเนียงญี่ปุ่นนิดๆ "สวัสดีตอนเช้าครับคุณหม่า ผมทานากะ ชิน จากโซนี่ครับ"

"สวัสดีตอนเช้าครับคุณทานากะ" หม่าอวี่เถิงตอบกลับด้วยภาษาอังกฤษที่คล่องแคล่ว อีกฝ่ายทักทายตามมารยาทไม่กี่คำ แล้วก็เข้าประเด็น ทว่า... สิ่งที่เขาพูดต่อมากลับทำให้มือที่ถือหูโทรศัพท์ของหม่าอวี่เถิงแข็งค้างกลางอากาศ

"คุณหม่าครับ ผมเป็นผู้รับผิดชอบฝ่ายจัดซื้อของ แผนกโซนี่โมบายล์คอมมิวนิเคชันครับ"

"เราสนใจแบตเตอรี่ลิเธียมรุ่น เล่ยเถิง แอล 1 ของบริษัทคุณมาก จากการทดสอบภายในอย่างเข้มข้นของเรา ประสิทธิภาพของมันยอดเยี่ยมมากครับ"

"เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่า จะได้สั่งซื้อแบตเตอรี่ แอล 1 จากบริษัทคุณ เพื่อนำไปใช้ในโทรศัพท์มือถือที่เราผลิตครับ"

โซนี่... โมบายล์คอมมิวนิเคชัน? ซื้อแบตเตอรี่ของเล่ยเถิง? เอาไปใช้ในมือถือของโซนี่เองเนี่ยนะ?

หลังจากวางสาย สีหน้าของหม่าอวี่เถิงซับซ้อนสุดขีด หรือจะเรียกว่าตื่นตะลึงเลยก็ว่าได้ เขาคิดไม่ถึงเลยว่า คู่แข่งตัวฉกาจที่สุดอย่างแผนกแบตเตอรี่ของโซนี่ จะโดนแผนกมือถือในเครือเดียวกัน "แทงข้างหลัง" เข้าจังเบอร์แบบนี้ สมกับเป็นโซนี่จริงๆ ข่าวลือที่ว่าภายในแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ต่างคนต่างอยู่ เห็นทีจะมีมูลความจริง ไม่รู้เหมือนกันว่า ถ้าคนของแผนกแบตเตอรี่โซนี่รู้ข่าวนี้ จะทำหน้ายังไงกันนะ

ในขณะเดียวกัน อีกฝั่งหนึ่งของมหาสมุทร ณ สำนักงานใหญ่โซนี่ กรุ๊ป ในห้องทำงานของ วาตานาเบะ ยูอิจิ ผู้บริหารสูงสุดของแผนกแบตเตอรี่ อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของชาเกียวคุโระชั้นดี เขานั่งอยู่บนโซฟา ตรงหน้ามีชุดชงชาอันประณีตวางอยู่ เขากำลังชงชาให้ตัวเองด้วยท่วงท่าพิถีพิถัน ประตูห้องทำงานถูกเลื่อนเปิดเบาๆ ซาโต้ เคน ผู้จัดการฝ่ายการตลาดเดินเข้ามา โค้งคำนับ แล้วยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้วาตานาเบะ "คุณวาตานาเบะครับ นี่คือรายงานความเคลื่อนไหวของตลาดสัปดาห์นี้ครับ" วาตานาเบะส่งเสียงรับในลำคอ รับรายงานมาเปิดดู ท่าทางยังคงสุขุมเยือกเย็น โซนี่คือราชันแห่งแบตเตอรี่ลิเธียมโลก นี่คือความภาคภูมิใจที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของพนักงานโซนี่ทุกคน เขาเปิดรายงาน สายตากวาดมองกราฟและตัวเลขที่คุ้นเคยเหล่านั้น