บทที่ 55 การตัดสินใจของโซนี่แบตเตอรี่

ตลาดอเมริกาเหนือทรงตัว ตลาดยุโรปเติบโตเล็กน้อย... ทุกอย่างเป็นไปตามคาดการณ์ จนกระทั่งเขาเปิดไปถึงหน้าสุดท้าย ส่วนที่เกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของคู่แข่งและพันธมิตร ข้อความตัวหนาสีดำบรรทัดหนึ่ง ปรากฏเด่นหราที่ส่วนท้ายของรายงาน

[แผนกโซนี่โมบายล์คอมมิวนิเคชัน ตัดสินใจส่งคณะผู้แทนจัดซื้อ เดินทางไปยังเล่ยเถิงอินดัสเตรียล ประเทศจีน เพื่อเจรจาความร่วมมือเกี่ยวกับแบตเตอรี่ลิเธียมรุ่น แอล 1]

มือของวาตานาเบะ ยูอิจิ ชะงักกึก ห้องทำงานเงียบกริบจนน่าขนลุก ซาโต้ เคน ยืนก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม แทบไม่กล้าหายใจแรง

เพล้ง! เสียงแตกกระจายดังกังวาน ถ้วยชาศิลาดลในมือวาตานาเบะหลุดร่วง กระแทกพื้นไม้ราคาแพงแตกละเอียด น้ำชาร้อนจัดสาดกระเซ็น ใบชาและเศษกระเบื้องกระจัดกระจาย เละเทะดูไม่ได้

"บากะยาโร่!" (ไอ้โง่เอ๊ย!) เสียงคำรามที่อัดอั้นถึงขีดสุด ถูกเค้นออกมาจากลำคอของวาตานาเบะ ตัวเขาสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความโกรธแค้นขั้นรุนแรง ทรยศ! นี่มันการทรยศหักหลังกันชัดๆ! เขารู้สึกเหมือนมีมีดมาปักฉึกเข้าที่กลางหลัง และคนที่ถือด้ามมีด กลับเป็น "คนในครอบครัว" ใต้ชายคาโซนี่เหมือนกัน!

เล่ยเถิงอินดัสเตรียลคืออะไร? คือศัตรูตัวฉกาจในอนาคตที่แผนกแบตเตอรี่โซนี่หมายหัวไว้! แต่ตอนนี้ แผนกมือถือของบริษัทตัวเอง กลับจะไปซื้อของจากศัตรู? นี่มันไม่ต่างอะไรกับการยื่นอาวุธใส่มือศัตรู แถมยังช่วยขึ้นลำกล้องให้พร้อมยิงอีกต่างหาก!

เขาลุกพรวดขึ้น คว้าโทรศัพท์บนโต๊ะ กดเบอร์โทรออกด้วยความรุนแรง สายถูกรับอย่างรวดเร็ว "ฉันเอง วาตานาเบะ!" ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คุณวาตานาเบะ มีธุระอะไรครับ?"

"คุณต้องอธิบายมาเดี๋ยวนี้! ทำไมถึงส่งคนไปเล่ยเถิงอินดัสเตรียล? คุณไม่รู้หรือไงว่าบริษัทนั้นเป็นคู่แข่งของเรา?" คำถามของวาตานาเบะแทบจะเป็นการตะโกนใส่หูโทรศัพท์ ปลายสายคือ ซูซูกิ มาซาโอะ ผู้บริหารสูงสุดแผนกโมบายล์คอมมิวนิเคชัน กลับหัวเราะ หึ เบาๆ "คุณวาตานาเบะ ระวังคำพูดหน่อย นั่นเป็นคู่แข่งของแผนกแบตเตอรี่พวกคุณต่างหาก"

น้ำเสียงของซูซูกิ มาซาโอะ เริ่มแข็งกร้าวขึ้น "บอร์ดบริหารสั่งการลงมาว่า ทุกแผนกต้องควบคุมต้นทุนอย่างเคร่งครัด และเพิ่มอัตรากำไรให้ได้"

"แบตเตอรี่ของเล่ยเถิงอินดัสเตรียล แผนกเทคนิคของเราทดสอบแล้ว ประสิทธิภาพสูสีกับของพวกคุณ แต่ราคา... ถูกกว่ากันครึ่งหนึ่ง!"

"ครึ่งหนึ่ง! ได้ยินชัดไหมครับคุณวาตานาเบะ?"

"ทีนี้คุณลองบอกเหตุผลมาซิ ว่าทำไมผมต้องปฏิเสธทางเลือกที่ทำให้งบการเงินผมสวยหรู และทำให้ผมมีหน้ามีตาในที่ประชุมบอร์ด?"

"เว้นเสียแต่ว่า... คุณจะให้ราคาเท่ากันกับพวกเขาได้!"

วาตานาเบะรู้สึกหน้ามืดวูบ ราคาเท่ากัน? นั่นหมายความว่าแบตเตอรี่โซนี่ต้องลดราคาลง 50% ซึ่งจะทำให้ทั้งแผนกจากที่กำไรเป็นกอบเป็นกำ ร่วงลงสู่เหวแห่งการขาดทุนทันที! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

"ซูซูกิ! คุณกำลังสนับสนุนศัตรู! คุณจะทำลายธุรกิจแบตเตอรี่ของโซนี่!"

"นั่นเป็นปัญหาของคุณครับ คุณวาตานาเบะ ไม่ใช่ปัญหาของผม" น้ำเสียงของซูซูกิ มาซาโอะ ไร้ซึ่งระลอกคลื่น "หน้าที่ของผม คือผลิตมือถือที่มีศักยภาพในการแข่งขัน และสร้างกำไรให้บริษัท ส่วนแบตเตอรี่ของคุณจะขายให้ใคร นั่นเป็นเรื่องของคุณครับ"

ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด... สายถูกตัดไปอย่างไร้เยื่อใย วาตานาเบะวางหูโทรศัพท์ลงอย่างหมดแรง ร่างกายโซเซ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ภายในอาณาจักรโซนี่อันยิ่งใหญ่ ภายในแบ่งฝักแบ่งฝ่าย แต่ละแผนกรับผิดชอบกำไรขาดทุนของตัวเอง กลายเป็นอาณาจักรย่อยๆ ที่เป็นเอกเทศมานานแล้ว เพื่อผลงานและตัวเลขในบัญชีของตัวเอง แผนกมือถือไม่มีทางมาสนใจ "เกียรติยศส่วนรวม" หรือ "ภาพรวมองค์กร" ของแผนกแบตเตอรี่หรอก ในสายตาพวกเขา มีแค่ตัวเลขต้นทุนและกำไรที่เย็นชาเท่านั้น

ตอนนั้นเอง ซาโต้ เคน ที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงของเขาฝืดเฝื่อนเต็มที "ท่านครับ... ยังมี... ยังมีข่าวร้ายอีกเรื่องครับ" วาตานาเบะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าซีดเซียวราวกับคนหมดอาลัยตายอยาก "ว่ามา"

"จากข้อมูลข่าวกรองล่าสุดของเรา ทั้งโนเกียและอีริคสัน ได้เซ็นสัญญาจัดซื้ออย่างเป็นทางการกับเล่ยเถิงอินดัสเตรียลแล้วครับ เป็นออเดอร์เพื่อทดลองตลาด"

ซาโต้ เคน เว้นจังหวะ แล้วเสริมต่อ "ยังโชคดีที่กำลังการผลิตของเล่ยเถิงในตอนนี้ยังมีจำกัดมาก ไม่พอป้อนความต้องการของทุกคน บวกกับปีนี้ตลาดสินค้าอิเล็กทรอนิกส์เข้าสู่ช่วงบูม ความต้องการแบตเตอรี่ลิเธียมพุ่งสูง ดังนั้นยอดส่งสินค้าโดยรวมของเราในปีนี้ คาดว่าจะยังเติบโตได้เล็กน้อยครับ"

"แต่ว่า..."

"ส่วนแบ่งการตลาดของเรากำลังถูกกัดกินครับ สถิติเบื้องต้นไตรมาสนี้... ร่วงลงไป 5 เปอร์เซ็นต์แล้วครับ"

ข่าวร้ายระลอกแล้วระลอกเล่า เหมือนค้อนปอนด์ทุบลงกลางใจวาตานาเบะ ความได้เปรียบทางเทคโนโลยี กำลังถูกไล่กวดจนทัน ความได้เปรียบด้านราคา ถูกอีกฝ่ายบดขยี้ไม่เหลือซาก ตอนนี้ แม้แต่คนกันเองยังแทงข้างหลัง ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นในหัวของวาตานาเบะ ถ้า... ถ้าวันหนึ่งกำลังการผลิตของเล่ยเถิงอินดัสเตรียลถูกปลดปล่อยออกมาเต็มที่ ภาพที่เห็นจะเป็นยังไง? บัลลังก์เจ้าตลาดของโซนี่แบตเตอรี่ จะถูกโรงงานจากจีนรายนั้น พลิกคว่ำจนตกเก้าอี้อย่างแน่นอน และเมื่อถึงเวลานั้น เขา... วาตานาเบะ ยูอิจิ จะกลายเป็นคนบาปของโซนี่แบตเตอรี่!

ไม่ได้! จะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด! ร่างกายของวาตานาเบะหยุดสั่น อารมณ์เย็นเยียบและโหดเหี้ยมกลับเข้ามาครอบงำจิตใจอีกครั้ง เขาลุกขึ้น จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เรียบร้อย "ซาโต้ เรียกหัวหน้าแผนกทุกคนประชุมด่วน อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่ห้องประชุมหนึ่ง!"

30 นาทีต่อมา บรรยากาศในห้องประชุมหลักของแผนกแบตเตอรี่โซนี่ตึงเครียดถึงขีดสุด ทุกคนจ้องมองวาตานาเบะ ยูอิจิ ที่ยืนอยู่หน้าห้อง ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ "ทุกท่านครับ" วาตานาเบะเอ่ยปาก "ธุรกิจแบตเตอรี่ของโซนี่ มาถึงช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดแล้ว" เขาไม่พูดอ้อมค้อม กางความจริงอันโหดร้ายออกมาให้ทุกคนเห็น "วันนี้ ผมมีคำสั่งสองข้อ"

เขาชูนิ้วชี้ขึ้นมา "ข้อหนึ่ง ฝ่ายวิจัยและพัฒนา! ผมไม่สนว่าพวกคุณจะใช้วิธีไหน ทุ่มงบไม่อั้น ใส่ให้สุดตัว! ภายในสิ้นปีนี้ ผมต้องเห็นผลิตภัณฑ์เจเนอเรชันใหม่ ที่มีความหนาแน่นพลังงานสูงกว่ารุ่นปัจจุบัน 30 เปอร์เซ็นต์!" หัวหน้าฝ่ายวิจัยที่นั่งข้างล่างอ้าปากเหมือนจะแย้ง แต่พอสบสายตาเด็ดขาดห้ามโต้เถียงของวาตานาเบะ ก็กลืนคำพูดลงคอไป

วาตานาเบะชูนิ้วที่สองขึ้นมา "ข้อสอง นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป แบตเตอรี่ลิเธียมรุ่นปัจจุบันของเราทุกรุ่น ลดราคาลงทันที 30 เปอร์เซ็นต์!"

ฮือฮา! คำสั่งนี้เหมือนระเบิดลงกลางห้องประชุม "ท่านครับ! ลดสามสิบเปอร์เซ็นต์ กำไรเราจะหายวูบเลยนะครับ!"

"ใช่ครับ ต้นทุนการผลิตของเราสูงกว่าเล่ยเถิงตั้งเยอะ!"

วาตานาเบะยกมือขึ้น หยุดเสียงคัดค้านทั้งหมด "ผมรู้ว่ามันจะกระทบกำไรอย่างหนัก! ดังนั้นผมขอสั่งให้ฝ่ายจัดซื้อและฝ่ายผลิต ประเมินกระบวนการทำงานใหม่ทั้งหมดเดี๋ยวนี้ ตัดลดต้นทุนทุกอย่างที่ตัดได้! ผมต้องการให้พวกคุณลดต้นทุน เพื่อเปิดช่องว่างให้เราลดราคาลงไปได้อีกในอนาคต โดยอิงจากฐานราคาที่ลดลง 30 เปอร์เซ็นต์นี้!" สายตาเขากวาดมองทุกคน แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวแบบทุบหม้อข้าวตีเมือง "ในด้านเทคโนโลยี เราต้องสลัดพวกเขาให้หลุดอีกครั้ง! ในด้านราคา เราต้องลากพวกเขาให้ตายไปข้าง! ใช้แบรนด์และขนาดธุรกิจของโซนี่ ทำสงครามที่ไร้ทางถอยครั้งนี้ให้ชนะ!"

"ทุกท่าน... ฝากด้วยนะครับ!" วาตานาเบะ ยูอิจิ โค้งคำนับให้ทุกคนอย่างสุดซึ้ง