บทที่ 586 ข้อเสนอเงินอุดหนุนของหม่าอวี่เถิง

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาอันหนักอึ้งนี้ หม่าอวี่เถิงก็รู้ตัวว่า เขาไม่สามารถนิ่งเงียบได้อีกต่อไป

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับว่านกัง แล้วพยักหน้าเบาๆ

จากนั้น เขาก็หันไปมองหยินถงเยว่ที่เพิ่งจะแสดงความคิดเห็นและยังคงมีความขุ่นเคืองอยู่บ้าง แล้วปรายตามองกลุ่มของจางชิ่งโหย่วที่มีสีหน้าเขียวคล้ำ

ความสนใจของทุกคนในห้องประชุม ล้วนพุ่งเป้ามาที่เขาโดยไม่ได้นัดหมาย

"ที่ประธานหยินเพิ่งพูดไปนั้น ถูกต้องมากครับ"