บทที่ 69 สาวน้อยอัจฉริยะ

"นายเคยคิดไหมว่า เพื่อควบคุมต้นทุน เถ้าแก่ร้านเน็ตจะซื้อคอมพิวเตอร์สเปกแบบไหนมาใช้?" หม่าอวี่เถิงถามแทงใจดำ "ต่อให้ภาพเกมของนายจะสวยแค่ไหน เอฟเฟกต์จะอลังการยังไง ถ้าคอมพิวเตอร์ของผู้เล่นรันไม่ไหว มันก็ไร้ประโยชน์! ดังนั้น เราไม่ได้กำลังจะไปเลือกเกมที่ ดีที่สุด แต่เรากำลังจะไปเลือกเกมที่ เหมาะสมที่สุด ต่างหาก"

คำพูดนี้พลิกมุมมองความเข้าใจของหม่าหมิงไปโดยสิ้นเชิง เดิมทีเขาคิดว่าการซื้อลิขสิทธิ์เกม คือการไปเกาหลีใต้แล้วกวาดซื้อเกมฟอร์มยักษ์ที่ภาพสวยที่สุดและระบบการเล่นล้ำที่สุดกลับมา "แล้วผมจะตัดสินได้ยังไงครับว่าเกมแบบไหนถึงจะเรียกว่า 'เหมาะสม'?" หม่าหมิงถามขอความรู้อย่างนอบน้อม

"ฉันมีไอเดีย" หม่าอวี่เถิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ วางมาดกุนซือผู้กำหนดกลยุทธ์ "สุดสัปดาห์นี้ นายไม่ต้องทำอย่างอื่น พาแกนนำฝ่ายเทคนิคของนายสักสองสามคน ตระเวนลงพื้นที่สำรวจร้านอินเทอร์เน็ตในเมืองเผิงเฉิงซะ"

"ไปร้านเน็ต?"

"ใช่ อย่าไปเล่นเกม แต่ไปในฐานะนักวิจัยตลาด ไปจดสเปกคอมพิวเตอร์กระแสหลักในร้านพวกนั้นมาให้หมด ซีพียู แรม การ์ดจอ จดมาให้ละเอียด แล้วสรุปเป็นรายงานออกมา" มุมปากของหม่าอวี่เถิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ "ถือ 'คำตอบ' ฉบับนี้ไว้ในมือ แล้วค่อยบินไปเกาหลีใต้ นายจะรู้เองว่าควรหาเกมแบบไหน"

ผู้ใช้งานเป็นตัวกำหนดผลิตภัณฑ์! ประโยคนี้กระแทกใจหม่าหมิงอย่างจัง ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งถูกหม่าอวี่เถิงชี้แนะให้เข้าใจถึงความต้องการทางสังคมของผู้ใช้ มาตอนนี้เขาก็ได้รับบทเรียนอีกบทว่า แม้แต่สภาพแวดล้อมทางฮาร์ดแวร์ก็เป็นตัวกำหนดการเลือกผลิตภัณฑ์เช่นกัน เมื่อเห็นท่าทางที่เลื่อมใสหมดใจและแววตาที่เป็นประกายของหม่าหมิง หม่าอวี่เถิงก็โบกมือไล่ "ไปเถอะ เรื่องนี้ต้องเร็ว เพราะตลาดเกมออนไลน์ในประเทศกำลังจะเป็นเค้กก้อนมหึมา ตอนนี้บริษัทอินเทอร์เน็ตที่เล็งเห็นจุดนี้ยังมีไม่มากนัก"

หลังจากส่งหม่าหมิงที่ฮึกเหิมราวกับฉีดยาโด๊ปออกไปแล้ว หม่าอวี่เถิงก็ถอนหายใจยาว รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมา แค่บริหารเล่ยเถิงอินดัสเตรียลก็ผลาญพลังงานเขาไปโขแล้ว ตอนนี้ยังต้องแบ่งสมาธิมาเป็น "เมนเทอร์" ให้หมิงซวิ่นเน็ตเวิร์กอีก แต่พอคิดถึงผลตอบแทนมหาศาลที่บริษัทนี้จะทำเงินให้เขาในอนาคต เขาก็กลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง

หม่าอวี่เถิงกลับมานั่งที่เก้าอี้ผู้บริหาร แล้วเปิดโปรแกรม พีพี (PP) บนหน้าจอตามความเคยชิน หลังจากล็อกอิน รายชื่อเพื่อนเงียบสนิท ไร้การแจ้งเตือนใดๆ เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า พีพีในยุคนี้ยังไม่มีฟังก์ชันข้อความออฟไลน์และระบบโรมมิ่งประวัติการแชต ทันทีที่ออฟไลน์ ก็เท่ากับตัดขาดจากโลกภายนอก เพราะเงินทุนของหมิงซวิ่นเน็ตเวิร์กยังจำกัด และราคาเซิร์ฟเวอร์ตอนนี้ก็แพงระยับ ทุกบาททุกสตางค์ต้องใช้ให้คุ้มค่าที่สุด การพัฒนาระบบข้อความออฟไลน์ในตอนนี้ถือเป็นพฤติกรรมที่ "ฟุ่มเฟือย" เกินไป ดังนั้นหม่าอวี่เถิงจึงไม่เคยเสนอแนะเรื่องนี้กับหม่าหมิง ก้าวยาวเกินไป เดี๋ยวเป้ากางเกงจะฉีกเอา

ขณะที่เขากำลังจะปิดโปรแกรม รูปโปรไฟล์สีเทารูปหนึ่งก็กะพริบขึ้น แล้วเปลี่ยนเป็นภาพสี ตามมาด้วยเสียงแจ้งเตือนสุดคลาสสิก "ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด" ดังขึ้นในห้องทำงานที่เงียบสงบ หม่าอวี่เถิงคลิกเมาส์ที่มุมขวาล่าง หน้าต่างแชตเด้งขึ้นมา คนส่งข้อความ คือชื่อที่เขาไม่ได้ติดต่อไปสักพักใหญ่ แต่กลับฝังลึกอยู่ในความทรงจำ... จงหง

เธอคือเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลายของหม่าอวี่เถิง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ตำแหน่งคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งสายวิทย์ของเมืองเผิงเฉิง คงไม่ตกมาถึงมือหม่าอวี่เถิงแน่ๆ เหตุผลง่ายๆ คือ จงหงไม่ได้เข้าสอบ เธอต่างจากหม่าอวี่เถิงที่เป็น "อัจฉริยะจอมปลอม" ซึ่งอาศัยความทรงจำจากการกลับชาติมาเกิดและกระบวนการคิดแบบผู้ใหญ่มาโกงข้อสอบ เธอคือ "เทพเจ้าแห่งการเรียน" ของจริง ตลอดชีวิตมัธยมปลาย ไม่ว่าหม่าอวี่เถิงจะใช้ความได้เปรียบของตัวเองตะบี้ตะบันทำโจทย์แค่ไหน อันดับหนึ่งในการสอบใหญ่ทุกครั้ง ก็ยังเป็นชื่อของเธอเสมอ

นอกจากหน้าตาสะสวยหมดจดแล้ว ในด้านคณิตศาสตร์ เธอยังฉายแววพรสวรรค์ที่บดขยี้คนรุ่นเดียวกันจนไม่เห็นฝุ่น ตอน ม.6 เธอคว้ารางวัลชนะเลิศคณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับประเทศมาครองแบบชิลๆ ได้โควตาเข้าเรียนคณะคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยปักกิ่ง โดยไม่ต้องสอบ จากนั้นก็ติดทีมชาติ ไปคว้าเหรียญทองคณิตศาสตร์โอลิมปิกระหว่างประเทศมาฝากประเทศชาติอีกเหรียญ

ในฐานะผู้ข้ามเวลาที่มีวิญญาณคนอายุสามสิบกว่าและมีความทรงจำล่วงหน้ายี่สิบปี หม่าอวี่เถิงมักจะมีความรู้สึกเหนือกว่าเมื่อมองคนรุ่นเดียวกัน มีเพียงตอนอยู่ต่อหน้าจงหงเท่านั้น ที่เขาได้สัมผัสรสชาติความน้อยเนื้อต่ำใจของ "พวกใช้โปรโกงแต่ก็ยังสู้ไม่ได้" เป็นครั้งแรก เขาไม่เคยคิดเลยว่า ตัวเองที่มีสูตรโกงระดับเทพขนาดนี้ ทั้งความจำและความคิดอ่านที่เหนือกว่า จะยังแพ้สาวน้อยอัจฉริยะของแท้แม่ให้มาคนนี้ อาจเป็นเพราะหม่าอวี่เถิงเป็นคนเดียวในโรงเรียน ที่ในแง่กระบวนการคิด พอจะตามจังหวะการกระโดดข้ามขั้นอันเหลือเชื่อของเธอทันบ้างเป็นครั้งคราว ทั้งสองจึงกลายเป็นเพื่อนสนิทกัน มิตรภาพอันบริสุทธิ์นี้ ดำเนินต่อเนื่องแบบขาดๆ หายๆ มาจนถึงมหาวิทยาลัย

ในขณะที่หม่าอวี่เถิงวิ่งวุ่นเพื่อเล่ยเถิงอินดัสเตรียล จงหงก็ไม่เคยหยุดเดินหน้าเช่นกัน เธอเรียนจบปริญญาตรีภายในสามปี จากนั้นก็ได้รับทุนเต็มจำนวนจากคณะคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน บินลัดฟ้าไปเรียนต่อระดับปริญญาโทที่อเมริกา หลังจากหม่าหมิงทำ พีพี เสร็จ หม่าอวี่เถิงก็แนะนำให้เธอใช้เป็นคนแรกๆ ด้วยเครื่องมือที่สะดวกสบายนี้ การติดต่อระหว่างคนสองคนที่อยู่คนละฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก จึงสะดวกกว่าตอนอยู่เมืองจีนเสียอีก

เขาเลื่อนสายตากลับมาที่หน้าต่างแชต บนนั้นมีข้อความสั้นๆ สองคำ "อยู่ไหม?" เมื่อมองตัวอักษรนี้ ในหัวของหม่าอวี่เถิงก็ปรากฏภาพสาวน้อยในชุดนักเรียน มัดผมหางม้า ที่ชอบกอดตำราคณิตศาสตร์เล่มหนานั่งอ่านเงียบๆ ริมหน้าต่าง ความรู้สึกหวั่นไหวที่รุนแรงและห่างหายไปนาน เอ่อล้นขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ หม่าอวี่เถิงรีบพิมพ์ตอบกลับไป "อยู่!"

ส่งข้อความเสร็จ หม่าอวี่เถิงเอนหลังพิงเก้าอี้ เห็นอีกฝ่ายยังไม่ตอบ ก็รีบส่งไปอีกข้อความ "ช่วงนี้ยุ่งเรื่องอะไรอยู่?" สักพัก เสียงแจ้งเตือนของ พีพี ก็ดังขึ้น จงหง: "ช่วงนี้กำลังตามอาจารย์ที่ปรึกษาวิจัยเนื้อหาเกี่ยวกับ สมมติฐานรีมันน์อยู่น่ะ!"

"เป็นการศึกษาเรื่องกฎการกระจายตัวของจุดศูนย์ในฟังก์ชันรีมันน์"

"นายคงรู้จักฟังก์ชันรีมันน์ใช่ไหม ที่นิยามบนช่วง [0, 1] ฟังก์ชัน R(χ): เมื่อ χ=p/q (โดยที่ p,q เป็นจำนวนเต็มบวก และ p/q เป็นเศษส่วนอย่างต่ำ) แล้ว..."

"หยุด หยุด หยุด!" พอเห็นอีกฝ่ายเริ่มเลกเชอร์คณิตศาสตร์ หม่าอวี่เถิงก็รู้สึกปวดกบาลตุบๆ ภาพสาวน้อยวัยใสในความทรงจำ เริ่มบิดเบี้ยวกลายเป็นสัตว์ประหลาดสยองขวัญที่บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ "เธอมีธุระอะไรหรือเปล่า?"

"ช่วงคริสต์มาสฉันจะหยุดกลับไปเผิงเฉิง ไม่รู้ว่าเสี่ยใหญ่จะมีเวลาว่างมารับนักเรียนจนๆ จากอเมริกาคนนี้ไหมน้า?" ท้ายประโยคมีอีโมจิแลบลิ้นทะเล้นตามมาด้วย อ้อ ฟังก์ชันอีโมจิบน พีพี ก็มาจากคำแนะนำของหม่าอวี่เถิงนี่แหละ เพราะแชตออนไลน์ถ้าขาดมีมหรือสติกเกอร์ เขาจะรู้สึกเหมือนขาดใจ หม่าอวี่เถิงจินตนาการหน้าตาเจ้าเล่ห์ของเธอตอนส่งข้อความนี้ออก แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ นิ้วของเขารัวแป้นพิมพ์ตอบกลับ

"ใครจะไปกล้าปฏิเสธ เธอเป็นอัจฉริยะระดับท็อปที่วิจัยขอบเขตปัญญาของมนุษยชาติอยู่บนหอคอยงาช้าง ส่วนฉันก็แค่คนธรรมดาที่ขายแบตเตอรี่ไปวันๆ ได้เจอหน้าเธอสักครั้ง ถือเป็นบุญวาสนาสามชาติของฉันแล้ว"

"ปากหวานจริงนะ"

"พูดเรื่องจริง ถ้ามาถึงเมื่อไหร่ส่งไฟลต์บินมานะ ฉันจะไปรับที่สนามบิน"

ขอแค่ไม่คุยเรื่องคณิตศาสตร์ หม่าอวี่เถิงรู้สึกว่าการคุยกับจงหงนั้นผ่อนคลายและมีความสุขมาก คุยไปคุยมา ทั้งสองเหมือนได้ย้อนกลับไปสมัยเรียน ความคุ้นเคยและเข้าขากันที่ห่างหายไปตามกาลเวลาและระยะทาง ค่อยๆ หวนคืนกลับมาอย่างเงียบเชียบ และนั่น ทำให้หม่าอวี่เถิงรู้สึกคาดหวังกับการเจอกันที่กำลังจะมาถึงนี้ขึ้นมาอีกไม่น้อย