บทที่ 68 ชี้ทางสว่างให้หม่าหมิง

"พีพีโชว์?" หม่าหมิงทวนคำศัพท์แปลกหูนั้นซ้ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด ในมุมมองของเขา หัวใจสำคัญของซอฟต์แวร์แชตคือ ความเรียบง่าย รวดเร็ว และเสถียร ทีมงานของพวกเขาทุ่มเททำมาตลอดคือการปรับจูนเซิร์ฟเวอร์ ยกระดับประสบการณ์ผู้ใช้ และทำให้การสื่อสารลื่นไหลที่สุด จะไปทำไอ้ของฉูดฉาดพวกนั้นเพื่ออะไร? นี่มันไม่ผิดจุดประสงค์ของผลิตภัณฑ์เหรอ?

เมื่อเจอกับความสับสนของหม่าหมิง หม่าอวี่เถิงไม่ได้แสดงอาการหงุดหงิดแต่อย่างใด เขารู้ดีว่าการจะให้ใครสักคนยอมรับแนวคิดธุรกิจที่ล้ำยุค ต้องใช้การอธิบายที่เห็นภาพและเป็นรูปธรรม "นายลองจินตนาการดู พีพีในอนาคต ทุกครั้งที่ผู้ใช้ล็อกอินเข้ามา สิ่งที่เขาเห็นจะไม่ใช่แค่อวตารเรียบๆ กับชื่อเล่นธรรมดาๆ อีกต่อไป" "แต่จะเป็นตัวการ์ตูนเสมือนจริงที่เขาสามารถตกแต่งเองกับมือได้" "ผู้ใช้สามารถจับเจ้าตัวการ์ตูนตัวนี้ ซึ่งก็คือ 'พีพีโชว์' มาใส่เสื้อผ้าแฟชั่นล่าสุด เปลี่ยนทรงผมเท่ๆ หรือแม้กระทั่งใส่ฉากหลังเป็นวิลล่าริมทะเลหรือรถสปอร์ตหรู" "เวลาแชต เจ้าตัวการ์ตูนที่เป็นตัวแทนของเขานี้ จะโชว์หราอยู่ข้างๆ กล่องข้อความ ให้ทุกคนได้เห็น"

หม่าอวี่เถิงบรรยายภาพอนาคตอย่างมีชีวิตชีวา แต่ความงุนงงบนใบหน้าหม่าหมิงกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้น เขาลดเลี้ยวอยู่นาน สุดท้ายก็ถามคำถามคาใจที่สุดออกมา "พี่เถิง ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี... แค่ภาพเสมือนจริงแบบนี้ จะมีคนยอมควักเงินจริงๆ ไปซื้อ... เสื้อผ้าเสมือนจริงกับฉากหลังเสมือนจริงที่จับต้องไม่ได้พวกนี้เหรอครับ?" สำหรับเขาแล้ว เรื่องนี้มันเหมือนนิทานอาหรับราตรีชัดๆ

หม่าอวี่เถิงยิ้ม เขาไม่ตอบตรงๆ แต่ย้อนถามกลับไปหลายคำถาม "ตอนนายเรียนหนังสือ มีเพื่อนผู้ชายยอมกินมาม่าทั้งเดือนเพื่อเก็บเงินซื้อรองเท้าบาสรุ่นใหม่ล่าสุดไหม?" "มีเพื่อนผู้หญิงที่คลั่งไคล้การสะสมสติกเกอร์สวยๆ กับสมุดโน้ตน่ารักๆ ทั้งที่สมุดพวกนั้นเรียนจนจบก็ยังไม่ได้เขียนสักตัวไหม?" หม่าหมิงพยักหน้าตามสัญชาตญาณ ภาพเหล่านั้นคุ้นตามาก "แล้วพวกเขาซื้ออะไร? ซื้อประโยชน์ใช้สอยของรองเท้า หรือซื้อสมุดเอามาไว้จดบันทึกจริงๆ เหรอ?"

หม่าอวี่เถิงไม่รอคำตอบ เขาเฉลยออกมาเอง "ไม่! พวกเขาไม่ได้ซื้อตัวสินค้า แต่เขาซื้อ 'ป้ายบอกยี่ห้อ' ซื้อ 'การยอมรับในตัวตน' ต่างหาก!" "ใส่รองเท้าลิมิเต็ดเอดิชันคู่นั้น นายก็คือคนที่เท่ที่สุดในกลุ่มเพื่อน มีสติกเกอร์สวยๆ พวกนั้น เธอคือคนที่พิเศษที่สุดในกลุ่มเพื่อนสาว" คำพูดของเขาแทงใจดำ "สิ่งที่ 'พีพีโชว์' ขาย ไม่ใช่ไอเทมเสมือนจริงพวกนั้น แต่ขาย 'สถานะทางสังคม' 'การแสดงตัวตน' และ 'จิตวิทยาการเปรียบเทียบ' ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของมนุษย์!"

คำพูดนี้เปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงกลางใจหม่าหมิง ประตูสู่โลกใหม่เปิดออกตรงหน้าเขา จริงด้วย! เมื่อผู้ใช้พีพีมีหลักล้าน หรือในอนาคตอาจถึงสิบล้านร้อยล้าน ทุกคนย่อมปรารถนาที่จะเป็นหนึ่งเดียวไม่ซ้ำใคร ต่อให้มีผู้ใช้แค่ 1% ที่ยอมจ่ายเงินเล็กน้อยเพื่อให้ตัวเองดู "แตกต่าง" ในรายชื่อเพื่อน เมื่อรวมกันแล้ว มันจะเป็นรายได้มหาศาลขนาดไหน! นี่มันรายได้ที่มั่นคงและได้มาเร็วกว่าค่าโฆษณาเป็นไหนๆ!

เห็นท่าทางที่บรรลุธรรมของหม่าหมิงแล้ว หม่าอวี่เถิงตัดสินใจตีเหล็กตอนร้อน โยนโมเดลธุรกิจฉบับสมบูรณ์ลงไป "เราสามารถเปิดระบบ 'สมาชิกวีไอพีเพชรแดง' สมาชิกที่สมัครเพชรแดง จะได้ส่วนลดซื้อสินค้าในพีพีโชว์ทุกชิ้น" "และชื่อเล่นของพวกเขาในรายชื่อเพื่อนจะเปลี่ยนเป็น สีแดง เวลาพิมพ์ข้อความในกลุ่มแชต ชื่อก็จะเป็นสีแดง เพื่อแสดงสถานะอันทรงเกียรติของผู้ใช้ที่จ่ายเงิน!"

หม่าหมิงตื่นเต้นจนพูดไม่ออก เขาเหมือนมองเห็นถนนสายทองคำทอดยาวอยู่ตรงหน้า ทว่า หม่าอวี่เถิงยังไม่หยุดแค่นั้น เขามองหม่าหมิงที่แก้มแดงปลั่งด้วยความตื่นเต้น แล้วโยนระเบิดลูกที่สองที่หนักหน่วงยิ่งกว่าลงไปอย่างใจเย็น "พีพีโชว์ เป็นแค่เครื่องมือหาเงินมาโปะค่าเซิร์ฟเวอร์กับค่าแบนด์วิดท์รายวัน ให้บริษัทพออยู่รอดได้เท่านั้น ถ้าอยากทำกำไรจริงๆ หรืออยากเป็นเครื่องพิมพ์แบงก์ของแท้ หมิงซวิ่นเน็ตเวิร์กต้องการอีกสิ่งหนึ่ง" "เกมออนไลน์!"

สี่คำนี้ เหมือนราดน้ำเย็นรดกองไฟความตื่นเต้นของหม่าหมิงจนมอดลงไป ทำเกม? ในประเทศจีน ชื่อเสียงของเกมไม่ได้ดีนัก แทบจะถูกผู้ปกครองทุกคนมองว่าเป็นสัตว์ร้าย เป็นเฮโรอีนอิเล็กทรอนิกส์ พวกเขาทำซอฟต์แวร์โซเชียล เป็นแพลตฟอร์มการสื่อสารแห่งอนาคต จะไปยุ่งกับของพรรค์นั้นได้ยังไง

หม่าอวี่เถิงรู้ดีว่าเขากังวลอะไร ในความทรงจำของเขา อาณาจักรเพนกวินอันยิ่งใหญ่นั้น วัวนมตัวจริงที่เลี้ยงดูและหล่อเลี้ยงอาณาจักรให้เติบโต ก็คือธุรกิจเกมที่กวาดรายได้มหาศาลนี่แหละ ถ้าไม่มีกำไรมหาศาลจากเกม ก็ไม่มีทางพยุงอาณาจักรใหญ่โตขนาดนั้นได้ ถึงชื่อเสียงเกมจะไม่ค่อยดี แต่เงินมันหาง่ายจริงๆ ยังไงซะ ซีอีโอของหมิงซวิ่นเน็ตเวิร์กก็ไม่ใช่เขาหม่าอวี่เถิง ถ้าทำให้บริษัทเติบโตได้ "คำด่า" ที่โดนพ่อแม่ผู้ปกครองสาปแช่งพวกนี้ คิดว่าหม่าหมิงคงยินดีแบกรับ... มั้งนะ

"พัฒนาเกมเองมันช้าเกินไป กว่าจะทำเสร็จตลาดวายพอดี" หม่าอวี่เถิงไม่เปิดโอกาสให้หม่าหมิงโต้แย้ง ชี้เป้าไปที่ทางออกสุดท้ายทันที เขาดึงแผนที่โลกออกมาจากลิ้นชัก กางลงบนโต๊ะ นิ้วจิ้มลงไปที่ประเทศคาบสมุทรแห่งหนึ่งอย่างหนักแน่น "วิธีที่ดีที่สุดคือ ซื้อลิขสิทธิ์เกมสำเร็จรูปมาเปิด" "นายไปดูที่นี่ เกาหลีใต้ ตอนนี้อุตสาหกรรมเกมออนไลน์ของเขาพัฒนาไปไกลมาก มีเกมออนไลน์ที่เปิดให้บริการแล้วเยอะแยะ" "ส่งคนไปดูงานที่นั่น ทุ่มเงินซื้อลิขสิทธิ์เกมของเขามา แล้วเอามาผูกกับแพลตฟอร์มพีพีของเราเปิดให้บริการ" "ใช้ฐานผู้ใช้มหาศาลของเรา ดึงคนเข้าไปเล่นเกม นี่แหละคือวิธีเปลี่ยนทราฟฟิกเป็นเงินที่เร็วและได้ผลที่สุด!"

หม่าหมิงจ้องมองจุดที่นิ้วกดอยู่บนแผนที่ตาค้าง สมองขาวโพลน ตามจังหวะของหม่าอวี่เถิงไม่ทัน เขาอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน เพราะเขาไม่คุ้นเคยกับเกมจริงๆ ถึงจะเป็นคนไอที แต่ตัวเขาเองไม่ได้เล่นเกม

หม่าอวี่เถิงเห็นหน้าตาเอ๋อๆ ของเพื่อน เลยตัดสินใจชี้แนะอีกนิด "นายรู้ไหมว่าตอนนี้สถานที่เล่นอินเทอร์เน็ตหลักในประเทศอยู่ที่ไหน?" "ที่บ้านกับที่โรงเรียนมั้งครับ?" หม่าหมิงตอบตามสัญชาตญาณ หม่าอวี่เถิงส่ายหน้า เคาะนิ้วลงบนโต๊ะ "ผิด ร้านเน็ต (Internet Café) ต่างหาก" คำตอบนี้ทำเอาหม่าหมิงอึ้งไป

"ตอนนี้คอมพิวเตอร์ที่ต่อเน็ตได้เครื่องหนึ่งราคาเท่าไหร่? แล้วมีกี่ครอบครัวที่ยอมจ่ายเงินก้อนนั้น แถมยังต้องลากสายโทรศัพท์ที่ทั้งแพงทั้งหลุดบ่อยมาต่อเน็ตอีก?" หม่าอวี่เถิงถามจี้ "วัยรุ่นส่วนใหญ่ที่อยากสัมผัสอินเทอร์เน็ต ทางเลือกเดียวของพวกเขาคือไปร้านเน็ต ชั่วโมงละสี่ห้าหยวน สำหรับพวกเขา นั่นคือความบันเทิงที่ทันสมัยที่สุดแล้ว"