บทที่ 100

การจัดการห้องพัก (1)

เมื่อเปิดประตูห้องประชุมที่ถูกพามาถึง กล้องหลายตัวกับทีมงานโปรดักชันประมาณสิบคนก็ให้การต้อนรับพวกเรา

"Spark ยินดีต้อนรับครับ!"

"สวัสดีครับ พวกเรา Spark ครับ! ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!"

"ว้าว พลังของรุกกี้นี่คนละระดับกันเลยจริง ๆ"

พีดีส่งยิ้มกว้างพลางชี้ไปยังที่นั่งว่างตรงโต๊ะประชุม

พวกเรานั่งลงเรียงหน้ากระดานหันหน้าเข้าหากล้อง

เนื้อหาการถ่ายทำของรายการ 'Challenge! Life Experience' นั้นเรียบง่าย

ก่อนวันถ่ายทำหนึ่งวัน สมาชิกรายการจะมาประชุมกับทีมงานเพื่อรับข้อมูลเกี่ยวกับงานที่พวกเขาจะต้องไปรับมือในวันรุ่งขึ้น

จากนั้นก็ตรงไปลงพื้นที่จริงในวันถัดไป นั่นคือคอนเซปต์ทั้งหมดของรายการ

หากจำเป็นต้องใช้ทักษะเฉพาะทาง ทีมงานก็จะจัดคอร์สฝึกอบรมเตรียมไว้ให้ล่วงหน้า

≫ ตอนที่ยอนจีได้ยินว่าต้องไปเรียนสกูบา สีหน้าของเธอฮามาก

น่ารักเหมือนแฮมสเตอร์ตกใจเลยㅠㅠㅠㅠ

└ ตอนที่บอกว่าเรียนดำน้ำลึก ฉันก็นึกว่าจะเป็นงานพาร์ตไทม์ในอควาเรียมซะอีก ที่ไหนได้ดันเป็นการทำมุลจิล... ;;

└ Challenge Life นี่โหดเอาเรื่อง...

ไม่อย่างนั้น ผู้ร่วมรายการก็ต้องลุยงานด้วยความมุ่งมั่นและความอึดล้วน ๆ

เอาตรง ๆ นะ ขอแค่ไม่ใช่งานแบกกล่องในโกดัง งานอะไรก็ไม่เกี่ยงทั้งนั้น ตัวผมอะไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าพวกเด็ก ๆ เกิดเจ็บตัวขึ้นมา นั่นแหละจะเป็นปัญหาใหญ่

ระหว่างที่ผมกำลังคิดนู่นคิดนี่อยู่ในหัว พวกเราก็แนะนำตัวกับพีดีเสร็จเรียบร้อย

จากนั้นก็เข้าสู่ประเด็นหลัก

"ก่อนอื่นเลย พวกคุณรู้ใช่ไหมครับ... ว่ารายการนี้เป็นรายการแนวไหน"

"รู้ครับ!"

"ดีมากครับ แต่ว่าเรามีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง"

มีปัญหาตั้งแต่เริ่มเลยเหรอเนี่ย งานเข้าแล้วสิ

พีดีมองเหล่าสมาชิกที่ทำหน้าเลิ่กลั่ก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เวลาทำงานตามกฎหมายของผู้เยาว์คือเจ็ดชั่วโมงครับ ดังนั้นสมาชิกที่อายุน้อยจะต้องเลิกงานก่อน ปล่อยให้พี่ใหญ่รับหน้าที่ปิดจ๊อบ"

นั่นเป็นปัญหาใหญ่มากจริง ๆ แค่คิดว่าจะต้องวิ่งวุ่นจนเหงื่อตก หัวใจผมก็เต้นรัวแล้ว

พีดีทิ้งให้ผมกับชเวเจโฮต้องรับบทหนักกันอยู่สองคน แล้วพูดต่อ

"พวกคุณเคยทำงานพาร์ตไทม์กันไหมครับ"

"ผมเคยเป็นแค่นายแบบร้านขายเสื้อผ้าไม่กี่ครั้งเองครับ"

ชเวเจโฮตอบ หมอนี่เคยทำพาร์ตไทม์ซะเท่เชียว

ส่วนพวกสมาชิกที่อายุน้อยกว่าก็ได้แต่ส่ายหน้าเพราะอายุยังไม่ถึงเกณฑ์

ผมเองก็พอมีประสบการณ์ทำงานพาร์ตไทม์อยู่บ้าง... แต่ตัดสินใจเงียบไว้ดีกว่า เพราะถ้าต้องมาพิสูจน์ให้ดูทีหลังมันจะยุ่งยากเปล่า ๆ

พอเห็นพวกเราพยักหน้ารับ พีดีก็ตะโกนขึ้น

"พรุ่งนี้ Spark จะได้ทำงานที่เป็นที่สุดของงานพาร์ตไทม์ นั่นก็คือคาเฟ่ครับ!"

"คาเฟ่เหรอครับ"

ถือว่าเป็นงานพาร์ตไทม์ที่ค่อนข้างป็อปปูลาร์ทีเดียวเมื่อเทียบกับสถานที่ถ่ายทำที่ผ่านมาของรายการ

งานพาร์ตไทม์ร้านคาเฟ่อาจจะหนักเอาเรื่อง เพราะมีเมนูเยอะแถมยังมีลูกค้าเรื่องมากเพียบ

แต่เมื่อดูจากความแปลกแหวกแนวของรายการที่เคยถึงขั้นส่งนักแสดงชื่อดังไปเก็บรังผึ้งมาแล้ว ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะแค่จับคนหกคนไปกระจุกรวมกันในคาเฟ่ร้านเดียวหรอก

'คาเฟ่ที่คนต่อคิวยาวงั้นเหรอ หรือจะเป็นคาเฟ่ใกล้สถานีรถไฟใต้ดิน ไม่ก็ร้านแฟรนไชส์ใหญ่ ๆ ตอนนี้เป็นช่วงเครื่องดื่มตามฤดูกาลของสตาร์บัคส์หรือเปล่านะ'

ผมลองตีกรอบความเป็นไปได้ในหัวคร่าว ๆ

ต่างจากผม พวกเด็ก ๆ ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มัวแต่คุยกันว่าอยากลองใส่ยูนิฟอร์มคาเฟ่ แล้วก็พร่ำเพ้อว่าชอบบทบาริสต้าในซีรีส์กันใหญ่

"คาเฟ่คืองานพาร์ตไทม์ขั้นพื้นฐานเลยครับ ไม่เพียงแต่จะเป็นหนึ่งในงานที่เห็นได้ทั่วไปมากที่สุด แต่ยังเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันที่พวกเราคุ้นเคยกันดีด้วย!"

จากนั้นพีดีก็เปิดสมุดสเกตช์บุ๊กขึ้นมา

"ทุกคนครับ หลังจากได้รับการฝึกจากบาริสต้ามืออาชีพในบ่ายวันนี้ พรุ่งนี้พวกคุณจะต้องไปจัดอีเวนต์แจกเครื่องดื่มฟรีหนึ่งวันที่คังนัมครับ!"

"คังนัมเหรอครับ?!"

"ทำไมถึงตกใจขนาดนั้นล่ะครับ คุณอีวอล"

พอมองดูจุดสีแดงบนแผนที่ ผมก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

คังนัมเนี่ยนะ?

พวกเราต้องเอาชีวิตรอดในคาเฟ่ย่านคังนัมตั้งแต่ร้านเปิดยันร้านปิดเลยงั้นเหรอ?!

ผมรู้สึกหน้ามืดวิงเวียน ราวกับจะเป็นลมให้ได้

"เป็นอะไรไปครับ อีวอลฮยอง..."

"พี่กังวลว่าลูกค้าจะเยอะหรือเปล่าครับ แต่ดูเหมือนร้านจะอยู่ห่างออกไปค่อนข้างไกลอยู่นะครับ"

คังกียอนมองดูแผนที่แล้วตอบคำถามของพัคจูอู

"นี่มันคังนัมนะครับ ระหว่างทางจากสถานีมาที่นี่ก็น่าจะมีคาเฟ่อย่างน้อยสักร้านสิครับ? ลูกค้าคงกระจาย ๆ กันไปแน่นอน"

ชเวเจโฮเสริมขึ้นมาอีกคน

แทนที่จะฟังสิ่งที่พวกเขาพูด ผมกลับมองตรงไปข้างหน้าและเห็นพีดีกับทีมงานโปรดักชันกำลังยิ้มอย่างชั่วร้าย

ใช่ ร้านไม่ได้อยู่ใกล้สถานีขนาดนั้น

แต่ว่า...

"พีดีครับ ช่วยเอาแผนที่ให้ผมดูอีกรอบได้ไหมครับ"

ผมรับแผนที่มาจากพีดี

ลางสังหรณ์แย่ ๆ ของผมแม่นเป๊ะ

ภายในรัศมีสองบล็อกรอบจุดที่ทำเครื่องหมายสีแดงไว้ มีแต่ตึกระฟ้าเต็มไปหมด

"ทุกคน พวกเรางานเข้าชุดใหญ่แล้วล่ะ..."

ผมพึมพำราวกับกำลังสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้าย ภาพตรงหน้ามืดดับลง

* * *

พนักงานออฟฟิศมักจะวุ่นวายกันมากในช่วงพักกลางวัน

บางบริษัทมีสวัสดิการดีเยี่ยม ให้เวลาพักกลางวันยาวถึงชั่วโมงครึ่งไปจนถึงสองชั่วโมง หรือแม้แต่ยอมให้พนักงานไปกินข้าวตอนไหนก็ได้ตามใจชอบ

บริษัทส่วนใหญ่ที่ไม่มีโรงอาหารในตัวมักจะกำหนดเวลาพักกลางวันตั้งแต่เที่ยงถึงบ่ายโมง

เพื่อใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงนั้นให้คุ้มค่าที่สุด ทุกย่างก้าวต้องมีประสิทธิภาพ

คุณต้องเลือกเมนูอาหารกลางวันล่วงหน้าตั้งแต่สิบเอ็ดโมง สำหรับร้านที่คิวยาว คุณต้องพุ่งตัวออกไปทันทีที่เข็มนาฬิกาชี้เลขสิบสอง

เครื่องดื่มต้องซื้อแบบกลับไปกินที่ออฟฟิศเสมอ ร้านอาหารที่รับจองคิวจะถูกจองล่วงหน้าเป็นสัปดาห์ ส่วนคาเฟ่ที่มีแอปพลิเคชันก็ต้องกดสั่งล่วงหน้าไว้ก่อน

พนักงานออฟฟิศเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำราวกับทำตามคู่มือ สถานที่ที่ชาวออฟฟิศจำนวนมากมักจะไปหลังกินข้าวเสร็จแบ่งออกเป็นสามประเภทหลัก ๆ

ไปสูบบุหรี่ ไปเดินเล่น...

'...หรือไปคาเฟ่'

จุดที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านออฟฟิศอันหนาแน่นพอดี

แม้แต่คนที่ไม่ดื่มกาแฟอย่างผมยังรู้เลยว่า คาเฟ่ทุกแห่งในย่านออฟฟิศช่วงเช้าและช่วงพักกลางวันจะมีคนแน่นขนัดจนแทบล้น

แล้วตอนนี้ยังจะมีการแจกเครื่องดื่มฟรีแถมเข้ามาอีก ทั้งหมดนี้เพื่อการถ่ายทำเนี่ยนะ?

พวกเราซวยแล้วล่ะ งานนี้พวกเราคงโดนบดจนแหลกละเอียดเป็นกากกาแฟแน่ ๆ

'มันก็ไม่ได้เป็นสภาพแวดล้อมที่หฤโหดอะไร ผมเลยคิดว่าพวกเขาคงพยายามเพิ่มความยากให้สมน้ำสมเนื้อด้วยการสั่งให้พวกเรามาแจกเครื่องดื่มฟรีล่ะมั้ง...'

ช่างเป็นข้ออ้างที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย ขนาดผมเองถ้าเป็นของฟรียังแทบจะดื่มทุกอย่างยกเว้นยาพิษ แล้วถ้าพวกเราต้องมาแจกกาแฟที่เป็นโพชันจำเป็นสำหรับเหล่ามนุษย์เงินเดือนล่ะ มันจะวุ่นวายขนาดไหนกัน?

"ฮยอง ทำไมเอาแต่เหม่อล่ะครับ?"

ชองซองบินถาม ในมือของเขามีสมูทตี้แก้วที่เราใช้เวลาทำกันมาทั้งวัน

ผมนึกย้อนไปถึงผลงานที่เหล่าเมมเบอร์แสดงให้เห็นในวันนี้

จากนั้นผมก็มองไปที่ชองซองบินแล้วตอบ

"ฉันแค่กำลังคิดว่าพรุ่งนี้เราจะทำงานให้เสร็จอย่างราบรื่นได้ยังไงน่ะ"

* * *

ช่วงนี้รายการ 'Challenge! Life Experience' กำลังเผชิญกับช่วงซบเซาเล็กน้อย

เหตุผลนั้นง่ายมาก ข่าวลือเรื่องความหฤโหดของรายการทำให้การหาผู้ร่วมรายการยากขึ้นเรื่อย ๆ

เนื้อหาหลักของรายการคือการตีแผ่อาชีพที่ยากลำบากแต่มีความสำคัญ

แน่นอนว่างานที่ทีมโปรดักชันเตรียมไว้นั้นย่อมต้องใช้แรงกายอย่างหนัก

เช่นเดียวกับนักเขียนบทรายการบันเทิงอื่น ๆ นักเขียนบทของ Challenge Life ก็ต้องใช้เวลาอย่างมากในการแคสต์ผู้ร่วมรายการ

งานที่มีความเข้มข้นสูง → อยู่ในระดับที่คนดังพอจะลองทำได้ → แต่ก็ต้องหนักพอที่จะทำให้คนดูคิดว่า 'ว้าว พวกเขาลำบากกันน่าดูเลย' →…

เมื่อความกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกเขาก็หมดทั้งมุกและผู้ร่วมรายการ

ในช่วงเวลาแบบนี้ พีดีหลักจึงตัดสินใจนำไอเดียที่เคยถูกปัดตกไปด้วยเหตุผลต่าง ๆ กลับมาพิจารณาอีกครั้ง

งานพาร์ตไทม์ร้านคาเฟ่ก็เป็นหนึ่งในไอเดียที่เคยถูกปัดตกไปในอดีตเช่นกัน

เหตุผลที่มันถูกปฏิเสธนั้นมีหลากหลาย

งานนี้เป็นสิ่งที่เห็นได้ทั่วไปเสียจนคนไม่มองว่ามันลำบากเหมือนไอเดียอื่น ๆ...

ทีมโปรดักชันจึงเพิ่มความท้าทายเข้าไปเพื่อยกระดับความยาก พวกเขาถึงขั้นพิจารณาว่าจะจัดให้ตอนนี้ตรงกับการเปิดตัวเครื่องดื่มตามฤดูกาลของ Starbucks ด้วยซ้ำ แม้ว่าท้ายที่สุดจะพับแผนไปเพื่อหลีกเลี่ยงการเข้าไปวุ่นวายกับอีเวนต์ระดับชาติก็ตาม

พอเคาะคอนเซปต์ได้แล้ว อุปสรรคต่อไปก็คือการแคสต์คน

การเพิ่มความยากน่ะเป็นเรื่องดี แต่ข้อมูลจากการสำรวจเบื้องต้นชี้ให้เห็นว่างานนี้ต้องใช้คนมากกว่าหนึ่งหรือสองคนถึงจะรอด

ในเวลาแบบนี้ ไอดอลคือตัวเลือกที่ง่ายที่สุด พวกเขาทำงานกันเป็นวง แถมยิ่งเป็นวงหน้าใหม่ก็ยิ่งไม่ค่อยเกี่ยงว่างานจะง่ายหรือยาก

แต่เหรียญย่อมมีสองด้านเสมอ

มันมีเหตุผลอยู่ว่าทำไม Challenge Life ที่กำลังต้องการผู้ร่วมรายการอย่างหนัก ถึงไม่เรียกไอดอลหน้าใหม่มาถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ

≫ ㅊㅇㅅ โคตรหงุดหงิดเลยว่ะ

≫ ทำไมถึงมีคนที่จำเลขโต๊ะไม่ได้ทั้งวันวะ?

≫ ขนาดดูจากภาพที่ตัดต่อมา ฉันยังจำได้เลย!

≫ เกือบเปลี่ยนช่องหนีแล้ว

คนเกาหลีทนดูอะไรที่ชวนหงุดหงิดขัดใจไม่ได้หรอก

แม้คนดูอาจจะสนุกที่ได้เห็นผู้ร่วมรายการล้มลุกคลุกคลานกับงานที่ไม่คุ้นเคย แต่พวกเขาก็อยากให้ผู้ร่วมรายการจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้ในระดับเดียวกับมืออาชีพด้วยเหมือนกัน

เรื่องนี้เห็นได้ชัดจากความนิยมของวิดีโอรวบรวมคลิปชื่อ 'ดาราผู้พิชิตโมเมนต์ Challenge! Life' ที่ครองพื้นที่อยู่ตามแพลตฟอร์มต่าง ๆ

และถึงแม้จะไม่ใช่ทุกคน แต่ไอดอลส่วนใหญ่ที่เดบิวต์เดี๋ยวนี้ก็อายุน้อยเกินไปกันตั้งแต่แรก

การใช้เวลาในช่วงวัยกำลังโตไปกับการฝึกซ้อมเพื่อเดบิวต์ ทำให้พวกเขามักจะขาดสิ่งที่เรียกว่าเซนส์ในการทำงาน

ทำงานเก่ง ไปอยู่ที่ไหนก็มีแต่คนรัก นั่นคือคนบันเทิงแบบที่ Challenge Life ต้องการ

ดังนั้นทีมผู้ผลิตจึงติดต่อไปหา Parte บอยกรุ๊ปน้องใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์จากค่ายยักษ์ใหญ่เป็นที่แรก คนในวงการโทรทัศน์ยังคงเชื่อใจพวกเขา โดยพูดกันว่า 'อย่างน้อยค่ายใหญ่ก็อบรมไอดอลมาอย่างดี!'

สรุปให้สั้นเลยก็คือ พวกเขาปฏิเสธข้อเสนอนั้น

ทีมผู้ผลิตรายการ Challenge Life ลืมไปชั่วขณะว่า เหตุผลที่ค่ายยักษ์ใหญ่เป็นที่ยกย่อง ก็เพราะพวกเขากันไม่ให้ศิลปินในสังกัดมาออกรายการที่เน้นใช้งานคุ้มค่าตัวแบบนี้นี่แหละ

ในขณะที่ทีมนักเขียนกำลังระดมสมองกันอย่างหนัก

"นี่ ถ้าโอเคกับวงรุกกี้ สนใจวงนี้ไหม"

เป็นครั้งแรกที่ชื่อของวง Spark ถูกพูดถึงในที่ประชุม

"พวกเขามีอายุวงพอ ๆ กับ Parte แถมยังมีรีวิวในโซเชียลมีเดียกับเว็บบอร์ดเยอะมากที่บอกว่าพวกเขาเก่งไม่แพ้กันเลย"

วิดีโอสั้น ๆ ถูกฉายขึ้นบนหน้าจอห้องประชุมในเวลาเดียวกัน ชื่อคลิปนั้นคือ 'ไอดอลผู้มีเซนส์การทำงานดีเยี่ยมอย่างเหลือเชื่อ'

เมื่อวิดีโอเริ่มเล่น ชายหนุ่มผิวขาวที่อยู่ในภาพหน้าปกคลิปก็ปรากฏตัวขึ้นบนหน้าจอ

"จูอู ทำความสะอาดจากข้างบนลงข้างล่างนะ"

"ฉันอัปโหลดไฟล์ไกด์ลงในโฟลเดอร์ที่แชร์ไว้แล้ว ลองเช็กดูนะ ถ้าเข้าไม่ได้ก็บอกด้วย"

ฉากสั้น ๆ แต่กระชับฉับไวมาพร้อมกับคำบรรยายที่อธิบายสถานการณ์ต่าง ๆ

ทั้งการเขียนข่าวประชาสัมพันธ์ การสาธิตใช้สูตรเอ็กเซล การจัดการกับจานชามมันเยิ้มอย่างไร้ที่ติ... และอีกมากมาย

ในเมื่อ Parte ก็ปฏิเสธข้อเสนอไปแล้ว งั้นลองวงนี้ดูก็ได้!

ด้วยความคิดนั้น ทีมผู้ผลิตรายการ Challenge Life จึงติดต่อไปยัง UA เพื่อสอบถามเรื่องการแคสติ้ง

บ่ายวันนั้น พวกเขาก็ได้รับคำตอบกลับมาว่าสะดวกทุกเมื่อ

"ถ้าเราให้พนักงานประจำของคาเฟ่อยู่ช่วยสักคน ก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

พีดีหลักเตรียมการถ่ายทำพลางคิดถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ

ระหว่างการประชุมสั้น ๆ ก่อนวันถ่ายทำหนึ่งวัน ก็มีความกังวลบางอย่างเกิดขึ้น

สมาชิกในวงทุกคนต่างก็ตัวสูงและหล่อเหลา แต่ส่วนใหญ่ยังมีใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ มีเพียงชายหนุ่มที่เขาเห็นในวิดีโอเท่านั้นที่แผ่ออร่าของคนที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน เขาจึงคิดว่าน่าจะเชื่อใจหมอนี่ได้

หลังจากผ่านเรื่องราวอันยาวนานที่เต็มไปด้วยความพลิกผัน ในที่สุดประตูของ Challenge! One-Day Café ก็ได้เปิดขึ้นในวันอันแสนอบอุ่นของเดือนพฤษภาคม