บทที่ 99

ประกาศการผลิต

นอกจากตอนแต่งหน้าแล้ว สมาชิกทุกคนก็เอาแต่เช็กหน้าต่างแชตกันตลอด แต่โชคดีที่ไม่มีโพสต์เกี่ยวกับเรื่องอันตรายอะไรโผล่มาเลย

ในโซเชียลมีเดียกลับเต็มไปด้วยโพสต์ของแฟน ๆ ที่แห่กันมาอวดของขวัญ 'ตอบแทนแฟนคลับ' แทน

≫ ของขวัญตอบแทนแฟนคลับที่งานอัดรายการของ Spark ในวันนี้

ตอนแรกฉันก็คิดว่า 'ทำงานเป็นนี่นา' ตอนที่เห็นแค่เครื่องดื่มกับมาดแลน

แต่พอเจอสเปรย์ป้องกันตัวกับจดหมายที่อยู่ข้างใต้ นูนาคนนี้ก็ถึงกับน้ำตาแตกเลย

ถึงกับมีจดหมายเขียนมือมาให้ด้วยㅠㅠㅠ

ขอโทษนะที่ฉันหน้ามืดตามัวเพราะของกินจนเห็นความรักของพวกนายช้าไป...

└ ว้าว จดหมายเขียนมือㅠㅠ อิจฉาจังเลย

└ เมนฉันคือเจโฮ ส่วนเมนรองคือกียอน แต่ฉันได้จดหมายของกียอนแหละ!ㅠㅠㅠㅠ น้องยังอวดด้วยนะว่าเลือกกระดาษเขียนจดหมายเองเลย ลูกแม่น่าจับมาจุ๊บสักร้อยที

└ โถ่ กียอนผู้น่าสงสาร น้องออกจะแสนดี ทำไมแกต้องไปทำแบบนั้นกับน้องด้วยล่ะ?

└ โอ๊ยให้ตายสิㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋ

≫ การตอบแทนแฟนคลับของบอยกรุ๊ปรุกกี้ที่โคตรมีคลาส

พวกเขาแจกสเปรย์ป้องกันตัวราคา 30,000 วอนให้คนละอันเลย เพราะการมาอัดรายการแต่เช้ามืดมันอันตราย

+ จดหมายเขียนมือ

+ เครื่องดื่มและมาดแลน

+ โฟโต้การ์ดงานอัดรายการ

└ ไม่แน่ใจว่าถึงขั้นต้องเรียกว่ามีคลาสไหมนะ... อืม

└ พวกแฟนคลับที่มาเมนต์อะไรแบบนี้: มักจะไม่เคยได้ของตอบแทนจากศิลปินเลยสักครั้ง

└ ㅋㅋㅋㅋพูดอะไรของแกเนี่ยㅋㅋㅋ อีกอย่าง ค่ายก็เป็นคนออกเงินให้ เพราะงั้นมันคือการตอบแทนจากค่าย ไม่ใช่จากไอดอลของแกสักหน่อยปะ?

└ เด็กพวกนี้ยังไม่ได้ส่วนแบ่งก้อนแรกกันเลยด้วยซ้ำ แล้วที่ค่ายยอมออกเงินให้ก็เพราะพวกเขาอยากจะควักกระเป๋าจ่ายกันเองนี่แหละ ทำไมต้องทำเป็นมองข้ามความตั้งใจของพวกเขาแล้วมาเหน็บแนมกันด้วยล่ะ~

└ ตั้งแต่เดบิวต์มาพวกเขาไม่เคยรับของขวัญหรือซัพพอร์ตจากแฟนคลับเลยนะ ㅠㅠ พวกเขาตั้งใจทำงานกันหนักมากเพื่อตอบแทนแฟน ๆ ให้ได้มากที่สุด! ฝากมอบความรักให้พวกเขาด้วยนะคะㅎㅎ

≫ ฉันสะดุ้งเลยตอนเปิดถุงมาเจอแผนที่สถานีตำรวจวางแหมะอยู่บนสุด

└ ดีไซน์แพ็กเกจจิ้งค่อนข้างมีเอกลักษณ์ดีนะ

└ ㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋ

≫ ฉันก็ว่าอยู่ว่าทำไมมาดแลนอร่อยมาก

ที่แท้มันก็เป็นของแพงนี่เอง

มาดูอัดรายการล่วงหน้า แต่ดันเจอมาดแลนที่อร่อยที่สุดในชีวิตเฉย

เมื่อเทียบกับเวลาที่แฟนคลับเสียไปกับการรอคอยแล้ว การตอบแทนเพียงแค่นี้กลับรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย

หัวใจของผมเต้นตึกตัก เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความซาบซึ้งใจปะปนกันไป

บางทีอาจจะเป็นเพราะแบบนั้น เวลาที่รออัดรายการถึงได้รู้สึกยาวนานเหลือเกิน

และดูเหมือนว่าผมจะไม่ใช่คนเดียวที่รู้สึกแบบนี้

"แฟน ๆ คงลำบากแย่เลย อย่างน้อยพวกเราก็ยังได้รอในห้องพัก..."

"นั่นสิ วันนี้พวกเราต้องตั้งใจแสดงบนเวทีให้เต็มที่เลยนะ"

อีชองฮยอนและชองซองบินพูดขึ้นขณะมองออกไปยังท้องฟ้าที่ยังคงมืดสนิท

พัคจูอูกำลังวอร์มคออยู่ที่มุมห้องซ้อมแล้ว

ผมพูดขึ้นขณะยื่นแก้วน้ำอุ่นให้พวกเขาคนละใบ

"ที่สำคัญที่สุดคืออย่าให้เสียงแหบเด็ดขาด วอร์มคอกันให้ดีล่ะ"

"ครับ!"

เมมเบอร์ทั้งสามคน—ทุกคนยกเว้นแดนซ์ไลน์ผู้เงียบขรึม—ตอบกลับมาเสียงดังลั่น สงสัยคงจะเมินคำแนะนำให้ถนอมเสียงของผมไปซะแล้ว

* * *

ในที่สุดพวกเราก็ได้เจอกับแฟนคลับอีกครั้งตอนตีสาม

"เป็นยังไงกันบ้างครับทุกคน"

"สบายดีมากเลยค่า!"

"มาอัดรายการเช้าขนาดนี้ ไม่เหนื่อยกันเหรอครับ"

"ไม่เหนื่อยเลยค่า!"

แน่นอนว่าพวกเราพยายามทำเต็มที่เพื่อแสดงด้านที่ร่าเริงสดใสให้แฟน ๆ ที่อดทนรอพวกเราได้เห็น

ในทางกลับกัน แฟน ๆ ไม่ได้มีหน้าที่ต้องทำแบบนั้นแท้ ๆ แต่พวกเขากลับทักทายพวกเราโดยไม่มีร่องรอยของความเหนื่อยล้าให้เห็นเลยสักนิด

แฟนคลับบางคนถึงกับใส่ชุดแบบที่ผมมักจะเห็นได้บ่อย ๆ บนรถไฟใต้ดินตอนเดินทางไปทำงาน

ผมจึงลองถามบางคนดูอย่างระมัดระวัง

"เอ่อ แล้วคนที่ทำงานออฟฟิศ กะจะทำยังไงต่อเหรอครับ..."

"ฉันลางานครึ่งวันมาค่ะ!"

"หมายความว่าพออัดรายการล่วงหน้าเสร็จ คุณก็จะตรงไปทำงานเลยเหรอครับ"

"ไม่อยากไปเลยค่ะ!"

"ฉันจะลาออกแล้ว!"

น่าทึ่งจริง ๆ ที่คำพูดสั้น ๆ แค่ไม่กี่คำสามารถอัดแน่นไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกได้มากขนาดนั้น

ผมปวดใจจี๊ด พวกเขาจะกลับไปทำงานต่อทั้งแบบนี้ได้ยังไง ผมนึกหาคำพูดไม่ออกเลยจริง ๆ

"ขอบคุณมากนะครับที่ใช้เวลาลางานอันมีค่ามาหาพวกเรา วันนี้พวกเราจะแสดงบนเวทีให้เต็มที่ที่สุดเลยครับ!"

ผมเลือกใช้คำพูดได้ค่อนข้างลำบาก ผมแค่อยากจะถ่ายทอดความรู้สึกขอบคุณนี้ออกไปจริง ๆ ถึงแม้มันจะยังไม่เพียงพอก็ตาม

พอผมโค้งคำนับขอบคุณ ไอ้พวกที่อยู่ข้าง ๆ ก็โค้งตามเหมือนกัน ทำได้ดีมากไอ้พวกนี้

ทุกครั้งที่มีช่วงพักระหว่างการถ่ายทำ พวกเราก็จะชวนแฟน ๆ คุยเรื่องสัพเพเหระสารพัดเรื่อง

"สีผมเข้ากับพวกคุณมากเลยค่ะ!"

"จริงเหรอครับ แต่ไม่คิดว่าสีเทาของอีวอลฮยองมันเข้มไปหน่อยเหรอ น่าจะจัดสีแสบ ๆ อย่างสีเขียวไปเลยสิ!"

"ไม่ได้นะคะ แบบนั้นไม่เข้ากับโทนสีผิวเขาเลยค่ะ!"

บางครั้งคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ลากผมเข้าไปร่วมวงสนทนาด้วย โชคดีที่แฟนคลับหลายคนรีบเบรกชองฮยอนเอาไว้อย่างรวดเร็วก่อนที่หมอนั่นจะเสนออะไรแผลง ๆ ไปมากกว่านี้

แต่เมื่อกี้แกพูดว่าไงนะ กว่าผมจะได้ผมสีเทานี้มาผมคิดหนักมากเลยนะเว้ย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยที่ผมยอมกัดสีผม

ปกติแล้วศิลปินมักจะใส่ชุดจากมิวสิกวิดีโอในการขึ้นสเตจครั้งแรก แต่ว่าวันนี้ Spark แต่งตัวในสไตล์ลูกเสือ โดยแค่เปลี่ยนสีเป็นโทนสีฟ้าสดใสเท่านั้น

"ทุกคนชอบชุดของพวกเราไหมครับ ดูโอเคหรือเปล่า"

ชองซองบินถามและได้รับเสียงตอบรับอย่างล้นหลาม

ผมรู้สึกเขินนิดหน่อยเพราะไม่เคยใส่กางเกงขาสั้นเลยนอกจากตอนออกกำลังกาย แต่ดูเหมือนว่าพวกแฟนคลับจะชอบกันนะ

ไม่รู้ทำไม สมาชิกวง Spark รุ่นก่อนถึงได้ใส่กางเกงขาสั้นถ่ายมิวสิกวิดีโอกันแม้กระทั่งในช่วงกลางฤดูหนาว

ขออธิบายเสริมสักหน่อย สำหรับการโปรโมตในรายการเพลงรอบนี้ พวกเราตัดสินใจว่าจะใส่ชุดที่เกี่ยวข้องกับความปรารถนาที่สมาชิก Spark ในวัยเด็กเขียนไว้ในไทม์แคปซูลที่ปรากฏในมิวสิกวิดีโอ

เริ่มจากชุดนักผจญภัยซึ่งเป็นชุดของคิมอีวอล จากนั้นเราก็จะมีชุดฮีโร่ ชุดไปเที่ยวพักร้อน ชุดปาร์ตี้ชุดนอน ชุดลูกค้าประจำร้านเกม และชุดคนเล่นสเกตบอร์ด

ไลน์อัปชุดพวกนี้มีเหตุผลอยู่

'ใครเขียนว่าอยากเป็นฮีโร่เนี่ย'

'ผมเอง'

'ชเวเจโฮ นายนี่กล้าเสนออะไรเกินคาดเหมือนกันนะ'

หมอนั่นสารภาพว่าอยากลองสวมหน้ากากฮีโร่ดูสักครั้งมาตลอด เพราะที่บ้านเขามีแต่ของเล่นสาวน้อยเวทมนตร์

'จูอู ปาร์ตี้ชุดนอนคืออะไรเหรอ'

'มันคือการที่เราใส่ชุดนอน สั่งของอร่อย ๆ มากินเยอะ ๆ แล้วก็เล่นกันให้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลย...!'

แล้วก็มีหมอนี่แหละที่อยากจัดปาร์ตี้ชุดนอนแบบที่ลูกพี่ลูกน้องของเขาทำกับเพื่อนทุกไตรมาส

'ลูกค้าประจำร้านเกมเหรอ เด็กประถมไปร้านเกมกันบ่อยขนาดนั้นเลยหรือไง'

'ฮยองเคยไปร้านเกมตอนช่วงบ่ายไหมล่ะครับ มันแทบจะเป็นสถานที่ทำกิจกรรมหลังเลิกเรียนอยู่แล้ว'

'อีชองฮยอน นายดูคุ้นเคยกับวงการนี้ดีจังนะ'

'อ้อ คังกียอนสอนผมเรื่องพวกนี้หมดเลยต่างหาก'

'ทำไมชื่อผมถึงมาโผล่ตรงนี้ได้ล่ะเนี่ย'

แล้วก็ยังมีหมอนั่นที่อยากสิงอยู่ในร้านเกมจนกว่าจะผลาญค่าขนมหมดเกลี้ยงอีก เจ้าพวกนี้มีความปรารถนาในวันเด็กกันเยอะจริง ๆ

ดังนั้นในเมื่อเราใส่ไอเดียพวกนี้ลงไปในมิวสิกวิดีโอแล้ว เราก็เลยจับคู่ชุดให้เข้ากัน

ผมเริ่มกังวลกับรายการเพลงครั้งหน้าแล้วว่าเราอาจจะได้ลงเอยด้วยการใส่ชุดรัดรูป ผมคงต้องสวดภาวนาอย่างหนักเพื่อหนีให้พ้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

พออีชองฮยอนถามขึ้นมาว่า 'เพลงนี้เป็นยังไงบ้างครับ' เสียงเชียร์ก็ดังกระหึ่ม

ตัวเพลงน่ะมันดีจนยากที่จะมีคนไม่ชอบอยู่แล้ว แต่ชองฮยอนก็ยังดูตื่นเต้นสุด ๆ ที่ได้เห็นความกระตือรือร้นของแฟน ๆ แบบใกล้ชิด

"จะเริ่มการบันทึกเทปของ Spark แล้วนะครับ"

และเมื่อช่วงพักเบรกสั้น ๆ สิ้นสุดลง การบันทึกเทปก็ดำเนินต่อไป

* * *

การบันทึกเทปหลายครั้งเสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่น

แม้ว่าคังกียอนจะตื่นตระหนกไปชั่วขณะตอนที่เสียงหลง แต่เขาก็เรียกสติกลับมาได้ด้วยเทคนิคควบคุมจิตใจ และแก้ตัวจากความผิดพลาดได้ในการถ่ายทำเทคถัดไป

ผมตบหลังเขาเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจที่สามารถบันทึกเทปจนจบโดยไม่แสดงอาการลนลานออกมาให้เห็น แม้เหงื่อเย็น ๆ จะแตกพลั่กก็ตาม

ในเมื่อการทำกิจกรรมแบบเต็มรูปแบบเริ่มต้นขึ้นแล้ว แต่ละวันนับจากนี้ไปจะต้องวุ่นวายสุด ๆ แน่ แม้จะจบรายการเพลงไปแล้วหนึ่งรายการ แต่พวกเราก็ไม่มีเวลาให้พักหายใจเลย

"พวกเราต้องถ่ายทำตอนประชุมรายการ 'Challenge! Life Experience' กันที่นี่ด้วยใช่ไหมครับ"

การไปออกรายการวาไรตี้ครั้งแรกสำหรับช่วงโปรโมตนี้มีกำหนดเริ่มขึ้นในเช้าวันนี้ โชคดีที่รายการนั้นเป็นของสถานีโทรทัศน์เดียวกัน พวกเราเลยประหยัดเวลาเดินทางไปได้

วง Spark ไม่ค่อยมีโอกาสได้ไปออกรายการวาไรตี้มากนัก

ท่ามกลางวงไอดอลนับไม่ถ้วนที่แข่งขันกัน แถมบรรดารายการต่าง ๆ ก็เชิญแขกรับเชิญมาหมดตั้งแต่เชฟไปจนถึงนักกีฬา ความต้องการแขกรับเชิญที่เป็นไอดอลจึงลดลงเรื่อย ๆ

ถึงอย่างนั้น Spark ก็ยังจำเป็นต้องไปออกรายการโทรทัศน์อยู่ดี

ไม่ว่าแพลตฟอร์มการออกอากาศจะหลากหลายขึ้นแค่ไหน รายการโทรทัศน์และรายการวาไรตี้ของช่องสาธารณะ รวมถึงรายการเพลง ก็ยังคงเป็นเครื่องมือโปรโมตที่สำคัญอยู่ดี

จนถึงตอนนี้ พวกเราชดเชยการขาดโอกาสไปออกรายการวาไรตี้ด้วยการสาดคอนเทนต์ที่ผลิตขึ้นเองแบบไม่ยั้ง

ในช่วงที่ทำกิจกรรม เราจะอัปโหลดคอนเทนต์กันทุกสัปดาห์ มีการไลฟ์สดอย่างน้อยสัปดาห์ละสองครั้ง และสมาชิกแต่ละคนจะปล่อยคอนเทนต์เดี่ยวอย่างน้อยเดือนละครั้ง ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงโปรโมตหรือไม่ก็ตาม

เมื่อรวมกับการไลฟ์สดแบบปุบปับหรือการอัปโหลดเพิ่มเติมจากสมาชิกแต่ละคน ปริมาณคอนเทนต์ก็ถือว่ามหาศาลมาก ในบรรดาวงที่ยังทำกิจกรรมอยู่ ความถี่ในการอัปโหลดของ Spark น่าจะสูงเป็นอันดับต้น ๆ เลยทีเดียว

ทว่าการเอาคอนเทนต์ที่ผลิตเองมาทดแทนทั้งหมดนี้ก็มีผลข้างเคียง นั่นคืออัตราการดึงดูดแฟนคลับหน้าใหม่จากช่องทางภายนอกนั้นอยู่ในระดับต่ำ

นอกจากนี้ ไม่ว่าพวกเราจะยกระดับคุณภาพของคอนเทนต์ที่ผลิตเองให้สูงขึ้นแค่ไหน มันก็ยากที่จะไปสู้เรื่องคุณภาพกับรายการวาไรตี้ที่มีอยู่แล้วได้ แม้แต่คุณภาพของกล้องก็ยังเทียบไม่ติด

หากดูแค่แฟนแคมเดี่ยวของสมาชิกแต่ละคน เทคนิคการใช้อุปกรณ์ และงบประมาณที่มีให้ ความแตกต่างก็เห็นได้ชัดเจนแล้ว

คงเป็นเรื่องยากสำหรับ UA ที่เดิมทีก็ไม่มีเงินอยู่แล้ว หากจะให้เพิ่มงบสำหรับคอนเทนต์ที่ผลิตเอง เราควรลองไปออกรายการโทรทัศน์กันดูสักครั้ง

ด้วยความคิดนั้น ผมจึงลองค้นหารายการวาไรตี้ต่างๆ ดู และมีรายการหนึ่งที่สะดุดตาผมเข้า

มันเป็นรายการที่ชื่อว่า 'ท้าทาย! ประสบการณ์ชีวิต'

'Challenge! Life Experience' เป็นรายการวาไรตี้ที่ให้คนดังไปลองทำอาชีพต่างๆ

การที่รายการวาไรตี้ที่ดูเรียบง่ายเช่นนี้อยู่รอดมาได้ในยุคที่คอนเทนต์ล้นหลาม ย่อมมีเหตุผลของมัน

≫ ตัวอย่างรายการ Challenge! Life Experience สัปดาห์หน้า

ขายถังหูลู่ที่ฮงแดㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋ

└ โห แค่ดูก็รู้เลยว่าหนัก

└ แค่ดูตัวอย่างก็รู้สึกเหนื่อยแทนแล้ว…

ในรายการนี้ คนดังจะได้ไปสัมผัสกับอาชีพที่ผู้ชมคุ้นเคยกันดี

เป็นการทำงานแบบเต็มเวลาแปดชั่วโมงตามเวลาทำงานมาตรฐานต่อวัน

พูดง่ายๆ ก็คือ มันเป็นประสบการณ์การทำงานสุดหฤโหดที่คนดังต้องลงแรงอย่างหนัก แต่ก็ไม่ได้มีสิทธิพิเศษอะไรให้มากมายนัก

การที่คนดังมาทำงานแบบเดียวกับพวกเขาและเข้าอกเข้าใจถึงภาระงานที่หนักหน่วงนั้น โดนใจผู้ชมจำนวนมากอย่างแท้จริง

และเนื่องจากรายการนี้เกี่ยวกับการทดลองทำงานในสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย จึงมักถูกนำไปพูดถึงในประเด็นทางสังคมอยู่บ่อยครั้ง

≫ ตอนไหนของรายการ Challenge! Life Experience ที่คุณชอบมากที่สุดตลอดกาล?

ตอนพนักงานทำความสะอาด vs ตอนมุลจิล [1]

└ เลือกยากแฮะ...

└ ส่วนตัวฉันชอบตอนมุลจิลนะ

└ ตอนพนักงานทำความสะอาดคือตำนานเลย—ถ่ายทอดให้เห็นถึงความหนักหน่วงของงานและมุมมองของสังคมได้ดีมาก ได้ยินมาว่าโรงเรียนเริ่มเอาไปใช้เป็นสื่อการสอนด้วยนะ!

ความนิยม? ผ่าน

โอกาสได้ไปออกรายการ? ผ่าน

ความเหมาะสมของเนื้อหา? เหมาะสมแน่นอน

ผมก็เลยไปเคาะประตูทีมวางแผนทันที เคาะจนประตูแทบจะพัง และเสนออย่างหนักแน่นว่าผมอยากรับงานท้าทายประสบการณ์ชีวิตนี้มากแค่ไหน

ผลก็คือ

"ทุกคน ตอนนี้เรามีเวลาว่างประมาณสองชั่วโมงใช่ไหม นอนพักกันสักชั่วโมงแล้วค่อยไปที่ห้องประชุมเพื่อถ่ายรายการ Challenge Life กันเถอะ!"

วง Spark เริ่มต้นการถ่ายทำรายการวาไรตี้ครั้งแรกด้วยตารางงานสุดหฤโหดตั้งแต่เริ่ม

1. มุลจิล (Muljil) เป็นการดำน้ำแบบดั้งเดิมของเกาหลี มักทำโดยแฮนยอ (นักดำน้ำหญิง) บนเกาะเชจู ซึ่งจะดำน้ำลงไปเก็บอาหารทะเลโดยไม่ใช้อุปกรณ์ช่วยหายใจใด ๆ