บทที่ 98

การโปรโมตอีเวนต์ (3)

เลยสี่ทุ่มไปแล้ว แต่พวกเราส่วนใหญ่ยังคงตาสว่างกันอยู่

ชองซองบินกับอีชองฮยอนกำลังวุ่นอยู่กับการเช็กชาร์ตเพลงแบบเรียลไทม์ ส่วนคังกียอนก็พยายามทำสมาธิในห้องแต่งตัว โดยบอกว่าจะเตรียมใจให้พร้อมก่อนการออกอากาศตอนแรก

มีแค่ชเวเจโฮกับพัคจูอูเท่านั้นที่ไม่เคยมีทีท่าว่าจะประหม่าเลย และหนีไปเข้าเฝ้าพระอินทร์กันเรียบร้อยแล้ว

ผมทิ้งระยะห่างจากไอ้สองคนที่กำลังเอาหน้าผากชนกันและวิเคราะห์ชาร์ตเพลงอย่างจริงจัง ก่อนจะเปิดแล็ปท็อปขึ้นมาเพื่อเช็กกระแสตอบรับคอนเทนต์ใหม่ของพวกเรา

ถ้าทราฟฟิกไม่ได้ตกต่ำดิ่งเหว ป่านนี้ก็คงต้องมีกระแสตอบรับเกี่ยวกับคอนเทนต์ออกมาบ้างแล้ว

และโชคดีที่มีคอมเมนต์ในวิดีโอของ MiTube อยู่ไม่น้อยเลย

คอมเมนต์แรกที่สะดุดตาผมนั้นค่อนข้างน่าประทับใจทีเดียว

≫ ภาพปกคลิปคือทั้งน่ากลัวและโคตรฮา

ถ้าบอกว่าเป็นแก๊งนักเลงที่หนีไปซ่อนตัวบนเขาเพื่อหลบการจับกุม ฉันก็คงเชื่ออะ

└ ทำไมถึงทำกับเด็ก ๆ ของพวกเราแบบนี้ล่ะㅠㅠㅠ

└ แต่ว่า... มันก็เป็นข้อสงสัยที่สมเหตุสมผลจริง ๆ นะ

└ อันดับ 1 ของวงที่แทบไม่น่าเชื่อว่าสมาชิกส่วนใหญ่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ

ก็นะ หน้าตาของเด็กวงนี้มันดูเกินวัยไปหน่อยจริง ๆ นั่นแหละ

แทนที่จะบอกว่าหน้าตาดูเกินวัย สู้บอกว่าหน้าตาพวกเขาดูเหมือนกันหมดน่าจะเหมาะกว่า แต่ก็ช่างมันเถอะ

ถึงอย่างนั้นภาพปกคลิปก็เกินเบอร์ไปจริง ๆ นั่นแหละ ขนาดมองจากมุมผม ยังดูเหมือนแก๊งนักเลงลงพื้นที่ชนบทไปช่วยงานลูกพี่เลย

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะชเวเจโฮ ถ้าไม่มีหมอนั่น พวกเราก็คงพอจะเข็นคอนเซปต์หนุ่มน้อยวัยใสไร้เดียงสาออกมาได้บ้าง

≫ สองพี่ใหญ่คือดูโอ้ของแท้เลย

└ ไปไหนก็ไม่ต้องกลัวว่าจะขอเงินคืนไม่ได้อะ

หรือบางทีอาจจะไม่

ด้านล่างนั้นยังมีโพสต์ใหม่ ๆ อีกเพียบ

ที่แปลกก็คือครั้งนี้มีโพสต์ที่พูดถึงผมอยู่ค่อนข้างเยอะ

≫ คิดยังไงกับผู้ชายที่มีเส้นเลือดปูดขึ้นแขนตอนกำลังขัดหม้อใบใหญ่อะ?

แค่นี้ก็บอกทุกอย่างแล้ว

└ อีวอล หน้าตาใสซื่อขนาดนั้นแต่เส้นเลือดกลับปูดดุดันแบบนี้ แกโดนฟ้องข้อหาอะไรสักอย่างได้เลยนะเนี่ย

└ พูดกันตามตรงเถอะㅠ เอาจริง ๆ หน้าเขาก็ไม่ได้ใสซื่อขนาดนั้นปะㅠ

└ พูดเรื่องอะไรกันเนี่ย?? อีวอลของพวกเราคือลูกแมวน้อยชัด ๆ

└ 0.3 วินาทีก่อนลูกแมวน้อยจะหาวㅋㅋㅋ

≫ อีวอลวง Spark คนที่ไม่ยอมทนกับเรื่องไร้สาระ แต่ยอมได้ทุกอย่างเพื่อความน่ารัก

ตอนที่เขาบอกให้เมมเบอร์อีกคนไปถอนต้นหอม แต่เมมเบอร์คนนั้นกลับหยิบหัวหอมมาให้แทน:

เจโฮ นายไม่เคยซื้อต้นหอมจากร้านจริงๆ ดิ? ที่ผ่านมานายหลับตากินหัวหอมมาตลอดเลยเหรอ?

ตอนที่น้องบอกว่าอยากทำจอนรูปกระต่าย:

'จำเป็นต้องทำเป็นรูปนั้นด้วยเหรอ' แต่พอชองฮยอนบอกว่า 'เขาว่ากันว่าอาหารหน้าตาดีจะอร่อยกว่านะ!' เขาก็เห็นด้วยทันที

เขาดูคูลมากแต่กลับมีเซนส์เรื่องความสวยงามสูงเฉยเลย เอาจริงดิ โคตรตลก!ㅋㅋ

└ ลูกเราชอบของน่ารักจริงๆ แหละ... ถึงขนาดถ่ายรูปเมมเบอร์เป็นร้อยรูปตอนมีตารางงาน...

≫ ฉันก็สงสัยอยู่ว่าทำไมเมมเบอร์ทุกคนถึงใส่ปลอกแขนกัน

ปรากฏว่าอีวอลจับพวกนั้นใส่ไว้เพื่อไม่ให้น้ำมันกระเด็นโดน

แต่เขาดันเป็นคนลงมือทอดเองทั้งหมดซะงั้นㅋㅋㅋ

ถ้าเป็นงั้น แล้วเขาจะจับเด็กๆ ใส่ปลอกแขนตั้งแต่แรกทำไมกันㅋㅋㅋㅋㅋ

└ เอาจริงนะㅋㅋㅋㅋ เขาจับทุกคนใส่เครื่องป้องกันซะดิบดี แต่ไม่ยอมให้ใครเฉียดเข้าใกล้เตาเลย

└ พี่ชายจอมห่วงน้องเกินเบอร์แบบคลาสสิกสุดๆ

└ พี่ชายจอมห่วงน้องเกินเบอร์ㅋㅋㅋㅋㅋㅋㅋ คำนี้แหละตรงเป๊ะ

≫ ฉันได้ยินมาว่าอีวอลโดนซองบินดุด้วยแหละㅋㅋ

อยากรู้เลยว่าทำไมถึงโดนดุ

└ นึกภาพไม่ออกเลย แต่ในขณะเดียวกันก็รู้เลยว่าต้องมีอะไรแน่ ๆ ㅋㅋㅋㅋ

└ จริงที่สุด ㅋㅋㅋㅋㅋ

≫ อา ตอนที่เด็ก ๆ อ่านโรลลิ่งเปเปอร์ของกันและกันมันซาบซึ้งมากเลย

UA ถ้ามีสมองก็ช่วยสแกนแล้วปล่อยตัวเต็มออกมาเถอะ!

└ ขอร้องล่ะ

└ ขอร้องล่ะ

└ ขอร้องล่ะ

≫ ไอดอลที่อยู่ช่วยเก็บกล้องหลังถ่ายทำเสร็จ

อีวอล วง Spark (อายุ 21 ปี/พี่ใหญ่/โวคอล)

เขาบอกว่าอยู่ต่อเพราะยังไม่เหนื่อย แต่เขาก็ไม่ยอมไปไหนจนกว่าสตาฟฟ์จะเก็บของเสร็จ

└ ขนาดเก็บกล้องเสร็จแล้วเขาก็ยังไม่กลับเข้าไปทันที นักเขียนบทเลยถ่ายรูปด้วยมือถือเก็บไว้ เอาจริง... มันบ่งบอกนิสัยของเขาได้ดีมาก ทำเอาน้ำตาซึมเลย

└ การที่เขารอจนกว่าเมมเบอร์ทุกคนจะหลับหมดแล้วค่อยออกมามันแบบ... มันเกินไปจริง ๆ นะ เขาบอกว่าถ้าเขาออกมาคนเดียว เมมเบอร์คนอื่นจะรู้สึกว่าต้องตามออกมาช่วยด้วย เขาเลยไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เขาบอกว่าพวกน้อง ๆ ยังเด็กและต้องการการพักผ่อนㅠㅠㅠㅠ เมมเบอร์วง Spark เป็นนางฟ้ากันชัด ๆ

└ XXㅠㅠㅠㅠㅠ อีวอล เธอก็ยังเป็นเด็กเหมือนกันนั่นแหละㅠㅠㅠ

เมมเบอร์คนอื่นอาจจะมีมุมที่แสนดี แต่สำหรับผมนั้นไม่มีหรอก

ผมก็แค่มีความดื้อด้านที่ฝังรากลึกอยู่ในตัวก็เท่านั้นแหละ

ผมแค่หลับไม่ลงตอนที่คนอื่นยังทำงานอยู่ก็เท่านั้น แล้วผมควรจะแก้ความเข้าใจผิดนี้ยังไงดีล่ะเนี่ย

อ้อ มีรีแอ็กชันแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน

≫ หุ่นของฮยองคนโตคือบ้ามาก

แค่ใส่เสื้อยืดกับกางเกงลายดอกก็ยังดูดีเนี่ยนะ? ขนาดเป็นไอดอลก็เถอะ?

└ คนอื่นพากันขำว่ามันดูตลก แต่ฉันนี่ได้แต่อึ้ง ขานั่นยาวมาก แล้วกล้องก็แพนขึ้นไปเรื่อย ๆ

└ การที่เขาใส่กางเกงแบบนั้นรอดแถมยังดูเท่อยู่ได้คือเหลือเชื่อมาก;;

พวกนั้นเป็นคอมเมนต์ที่ชมรูปร่างหน้าตาของผม

บางทีผมอาจจะได้อานิสงส์จากการอยู่ปะปนกับพวกหนุ่มหล่อพวกนี้ แต่โชคดีที่ผมไม่เห็นคอมเมนต์แรง ๆ อย่าง 'หน้าตาหมอนี่ทำค่าเฉลี่ยความหล่อของวงพังหมด' เลย

'ผมควรจะดีใจกับเรื่องนี้ดีไหมเนี่ย'

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็คิดว่าคงต้องขอบคุณแหละที่ช่วยไม่ให้ผมโดนด่า ขอให้รูปลักษณ์อันเปล่งประกายของผมจงคงอยู่ตลอดไป

แต่ผมก็สงสัยว่าผมจะปล่อยเรื่องนี้ไว้เฉย ๆ ได้เหรอ

ผมรู้ว่าแฟน ๆ มีสิทธิ์จะโพสต์อะไรก็ได้ตามใจชอบ แต่ผมรู้สึกเหมือนว่าความสนใจที่ควรมุ่งไปที่เมมเบอร์ทั้งห้าคนกำลังถูกเบี่ยงเบนมาที่ผมแทน

หวังว่าอย่างน้อยเมนของคนพวกนี้จะไม่ใช่ผมนะ ผมปิดแล็ปท็อปแล้วไล่เมมเบอร์ทุกคนที่ยังไม่เข้านอนให้กลับเข้าห้องไป

* * *

วันแรกของการออกอากาศ เราไปที่สตูดิโอรายการเพลงอีกครั้งหลังจากผ่านมาประมาณสองเดือน

พอเคยมาแล้วสองสามครั้ง เราก็เลยค่อนข้างคุ้นเคยกับสถานีโทรทัศน์แห่งนี้อยู่บ้าง

วันนี้เรามีอัดล่วงหน้าตอนเช้าตรู่ ตอนตีสาม

ตอนช่วงทำกิจกรรมเดบิวต์ก็เคยมีอัดล่วงหน้าตอนเช้าตรู่อยู่บ้าง แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เช้าขนาดนี้

สมัยที่ผมยังเป็นมนุษย์เงินเดือนที่คอยตามเซฟรูปของวง Spark ผมมักจะสงสัยเกี่ยวกับชีวิตไอดอลในส่วนนี้เสมอว่า

'เวลามีอัดล่วงหน้าตอนเช้าตรู่ พวกพนักงานสถานีโทรทัศน์กับทีมงานเขาเข้างานกันกี่โมงเนี่ย'

'อัดล่วงหน้าตอนตีสี่ แต่ให้มาเช็กชื่อตอนตีสองเหรอ แล้วคนดูเขาจะไปรอที่ไหนตั้งสองชั่วโมงเนี่ย'

'วันนั้นพวกเขาแสดงสองรอบเหรอ แฟนคลับต่างจังหวัดต้องเดินทางข้ามคืนเพื่อมาดูการแสดงแค่สองรอบเนี่ยนะ'

สำหรับผมที่ต้องดิ้นรนแทบตายเหมือนซอมบี้กว่าจะไปถึงที่ทำงานตอนเก้าโมงเช้าได้ แพสชันแบบนั้นมันเกินกว่าที่ผมจะเข้าใจได้จริง ๆ

แต่ตอนนี้ ในฐานะที่ตัวเองกลายมาเป็นไอดอลแล้ว ทันทีที่ตารางงานถูกกำหนดลงมา ผมก็ดำดิ่งเข้าไปอ่านรีวิวการอัดล่วงหน้ารอบเช้าตรู่ของแฟน ๆ ทันที

อินเทอร์เน็ตเต็มไปด้วยเรื่องราวสุดซาบซึ้งจนชวนให้น้ำตาไหล

การนั่งรถไฟข้ามคืนมานั่งรอที่คาเฟ่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงจนกว่าจะเริ่มอัดรายการเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

แฟนคลับบางคนถึงกับลางาน บางคนก็สลับเวรทำงานช่วงสุดสัปดาห์ และบางคนถึงขั้นต้องจองที่พักเพราะบ้านเกิดอยู่ไกลเกินไป

มันไม่ใช่คอนเสิร์ตด้วยซ้ำ เป็นแค่การแสดงไม่กี่รอบ การที่พวกเขายอมสละเวลาขนาดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่จะอธิบายได้ด้วยคำว่าแรงผลักดันธรรมดา ๆ

"งั้นรอบนี้ ผมเลยคิดว่าจะเตรียมของขวัญให้แฟน ๆ บ้างน่ะ"

(หมายเหตุผู้แปล: คำอย่างเป็นทางการคือ ยอกโจกง หมายถึงของขวัญจากคนดังมอบให้แฟนคลับ เป็นคำตรงข้ามกับ โจกง ซึ่งเป็นของขวัญจากแฟนคลับมอบให้คนดัง)

ผมยังไม่ได้รับเงินส่วนแบ่งรายได้เลย แต่ก็มีหุ้นบางตัวที่มูลค่าค่อย ๆ เพิ่มขึ้นอยู่บ้าง ถ้าขายทิ้งสักหน่อยก็คงพอซื้อขนมได้นิด ๆ หน่อย ๆ

"สำหรับการอัดล่วงหน้ารอบนี้น่ะเหรอ"

"ใช่ ผมแค่รู้สึกผิดนิดหน่อยที่ตารางงานรอบนี้มันเช้าตรู่เกินไป..."

"ก็จริงนะ เพราะเราต้องอัดตอนตีสาม แฟน ๆ ก็คงต้องมาถึงก่อนหน้านั้นอีก"

พอเหล่าเมมเบอร์ที่ได้ยินไอเดียของผมพากันมารวมตัวทีละคน การประชุมเรื่องการให้ของขวัญแฟนคลับก็เริ่มจริงจังขึ้นมา

"พวกเราน่าจะไปเดินแจกด้วยตัวเองนะ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม"

"คงต้องขออนุมัติจากบริษัทกับผู้จัดการแฟนคลับก่อนน่ะ ผมได้ยินมาว่าหน้างานเขามีกฎกำหนดไว้อยู่"

การประชุมนี้หลัก ๆ แล้วผมจะเป็นคนเสนอความเห็น ส่วนชองซองบินจะเป็นคนตัดสินใจว่ามันเป็นไปได้หรือไม่

จากนั้นเมมเบอร์คนอื่น ๆ ก็จะพูดเสริมและเสนอไอเดียของตัวเองเข้ามา

"ถ้าพูดถึงเรื่องขนม เอาเป็นมาการองดีไหมครับ! ผมเห็นคนแจกกันบ่อยมากตามงานอีเวนต์!"

"ชองฮยอน ไอเดียนายก็ดีนะ แต่มันน่าจะต้องแช่เย็นน่ะสิ อาจจะลำบากสำหรับคนที่ไม่ได้กินทันทีก็ได้"

"นั่นสินะครับ งั้นเราน่าจะเปลี่ยนเป็นแซนด์วิชแทน..."

"ผมว่ามีเครื่องดื่มด้วยก็ดีนะครับ ถ้าพวกเขาต้องรอกันนาน ยังไงก็ต้องอยากได้น้ำหรือเครื่องดื่มแน่ ๆ..."

"มีรีวิวเยอะเลยที่บอกว่าแฟน ๆ ต้องไปนั่งรอกันตามคาเฟ่ ผมเลยแอบกังวลนิดหน่อยว่าถ้าแจกเครื่องดื่มไปจะดีหรือเปล่า ซองบิน นายคิดยังไงกับไอเดียของจูอูล่ะ"

"ถ้าเป็นเครื่องดื่มแบบขวดก็น่าจะโอเคนะครับ เนื่องจากอาจจะมีบางคนที่ดื่มเครื่องดื่มคาเฟอีนสูงไม่ได้ เราน่าจะเตรียมกาแฟกับน้ำผลไม้ไปอย่างละแบบแล้วให้พวกเขาเลือกครับ"

ขณะที่พวกเรากำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด ชเวเจโฮก็พูดแทรกขึ้นมา

"คิดเรื่องงบประมาณกันไว้หรือยังครับ"

"ผมกำลังคำนวณอยู่น่ะ ถามทำไมเหรอ"

"งั้นให้เป็นสเปรย์ป้องกันตัวดีไหมครับ"

"สเปรย์เหรอ"

อย่างแรกเลยคือ มันไม่ได้อยู่ในรายชื่อของที่ผมคาดไว้ ผมไม่เคยเจอของชิ้นนี้ในตัวอย่างของขวัญที่หาข้อมูลมาเลย

แต่ผมก็พอจะเข้าใจว่าทำไมชเวเจโฮถึงเสนอของชิ้นนี้ขึ้นมา ความปลอดภัยคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

"แฟน ๆ ต้องรออยู่ข้างนอกตอนเช้ามืด เวลานั้นไม่ค่อยมีร้านไหนเปิดไฟกันแล้ว น่าเป็นห่วงนิดหน่อยครับ"

"จริงด้วย มันอันตรายเกินไปนะ"

"เรื่องเงินเดี๋ยวพวกเราหารกันได้ครับ"

ผมซาบซึ้งใจ ชเวเจโฮช่างรอบคอบเหลือเกินที่พูดอะไรแบบนั้นออกมา

นอกจากนี้ ชเวเจโฮยังบอกชื่อสินค้าที่เขาเคยซื้อให้น้องสาวด้วย

ไม่ใช่แค่ชเวเจโฮเท่านั้นที่น่าประทับใจ

วันรุ่งขึ้นหลังจากที่เราคุยเรื่องนี้กัน ชองซองบินก็รีบไปเสนอผู้จัดการทันทีว่าเขาอยากแจกของขวัญและขออนุญาตจากบริษัท

"พวกนายจะจ่ายกันเองเหรอ พวกนายยังไม่ได้ส่วนแบ่งรายได้ก้อนแรกกันเลยนะ"

"ถ้าพวกเราไม่ทำแบบนี้ คงรู้สึกผิดแย่เลยครับ...!"

ก็แหงล่ะ

ใครเล่าจะยอมเดินทางด้วยรถไฟรอบดึก เพียงเพื่อมานั่งรอหลายชั่วโมงในที่ที่ไม่สะดวกสบาย ทั้งหมดก็เพื่อมาเจอใครบางคนแค่ไม่ถึงชั่วโมง ถ้าไม่รู้สึกผิดก็ควรตั้งคำถามกับความเป็นมนุษย์ของตัวเองได้แล้ว

พอได้ยินว่าแฟนคลับบางคนถึงกับไปค้างคืนในซาวน่า บริษัทก็เลยใจกว้างอาสาออกค่าของขวัญแจกแฟนคลับให้ทั้งหมด

พวกเราจึงเอาเงินที่เก็บออมไว้มาใช้เขียนจดหมายด้วยลายมือให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แทน ส่วนกระดาษเขียนจดหมายคังกียอนก็เป็นคนตั้งใจเลือกซื้อมาตอนระหว่างทางกลับบ้าน

การเขียนจดหมายไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เพราะเขียนด้วยความเป็นห่วง สุดท้ายผมก็เลยบ่นจู้จี้มากกว่าจะแสดงความขอบคุณซะอีก

จดหมายของผม...

[สวัสดีครับ อีวอลนะครับ

ขอบคุณที่มาหาพวกเราตั้งแต่เช้าตรู่นะครับ

แต่ความปลอดภัยต้องมาเป็นอันดับแรกเสมอใช่ไหมครับ

ถ้าเกิดอะไรขึ้น กรุณาใช้สเปรย์เลยนะครับ!

สถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุดคือเดินตรงไปจากจุดรอคิว แล้วเลี้ยวขวาที่สี่แยกแรก... ]

...เนื้อหาก็เป็นแบบนี้แหละ

"เดี๋ยวสิฮยอง นี่ฮยองกำลังเขียนประกาศรณรงค์เพื่อสังคมอยู่หรือไง"

อีชองฮยอนตกใจมากตอนที่เห็นจดหมายของผม

ผมเลยชี้ไปที่จดหมายของชเวเจโฮที่อยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ

หมอนี่หนักกว่าผมอีก

[* วิธีใช้สเปรย์ *

ถอดฝาออก รักษาระยะห่างจากคนร้ายประมาณหนึ่งช่วงแขน แล้วฉีด

เวลาลมแรง ให้หันหลังรับลมเสมอและระวังอย่าให้เข้าตา

ถ้ามีใครเดินวนเวียนหรือเดินตาม ให้แกล้งทำเป็นคุยโทรศัพท์แล้วรีบเดินไปที่ที่มีคนเยอะ ๆ... ]

'นี่ฮยองกำลังเขียนคู่มืออยู่หรือไงเนี่ย!'

'ฉันเขียนเพราะคิดว่าคู่มือสินค้ามันคงอ่านยากตอนกลางคืนน่ะ เรื่องแบบนี้ต้องเขียนให้ชัดเจนสิ'

ท้ายที่สุด ผมกับชเวเจโฮก็ต้องเขียนจดหมายกันใหม่ ถึงอย่างนั้น พวกเราก็ตัดสินใจพิมพ์ตำแหน่งของสถานีตำรวจและวิธีใช้สเปรย์ด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ แล้วแนบไปกับจดหมายด้วย

หลังจากเตรียมการทั้งหมดนี้ ในที่สุดวันอัดรายการก็มาถึง