ตอนที่ 225
บทที่ 226
minibunny · 9,355 ตัวอักษร
กีฬาสีสุดอลหม่าน (7)
"ครับ ต้องส่งอยู่แล้วสิครับ... ใครมันจะบ้าลืมเรื่องนั้นลงกันล่ะ โธ่เอ๊ย"
ผมรู้สึกเหมือนเลือดทั้งตัวกำลังแห้งเหือดไปหมด ชินกับการที่พวกรุ่นพี่ทำตัวใจดีใส่จนเผลอลืมไปชั่วขณะเลยว่าโลกอันโหดร้ายใบนี้มันคือป่าดงดิบขนาดไหน—ผมเสียใจกับความผิดพลาดนั้นจริง ๆ
"ว้าว เพิ่งเคยเห็นคุณอีวอลลนลานเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย"
"ผมไม่ได้ลนลานครับ ผมกำลังทำใจยอมรับชะตากรรมความฉิบหายที่กำลังจะมาถึงต่างหาก"
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น