บทที่ 227

ทุกคนย่อมมีครั้งแรก แต่ว่า

อีชองฮยอนยื่นกระจกมือถืออันเล็กที่ประดับด้วยเพชรคริสตัลสีเหลืองวิบวับเข้ามาจ่อตรงปลายจมูกผม

เขาพูดถูกจริง ๆ ใต้ตาผมขาวเนียนราวกับทาคอนซีลเลอร์เอาไว้

"นี่... ฉันจริง ๆ เหรอ"

"หรือว่าปัญหาคือพวกเราออกกำลังกายน้อยเกินไปกันแน่นะครับ? เราน่าจะจัดกีฬาสีกันเองสักเดือนละครั้งดีไหมครับเนี่ย"