บทที่ 52 ร่วมงานกับทรัพยากร (ขยะ) มนุษย์ (2)

+

[ระบบ] คำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ของคุณมาถึงแล้ว

▶ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม คุณปิดดีลนี้ได้ใช่ไหม ผมเชื่อใจคุณนะ เพราะงั้นผมจะไม่ตามเช็กก็แล้วกัน

[ระบบ] ได้รับ 'ภารกิจใหม่'

▷ รักษาคอนเซปต์ไว้

▷ รางวัล: ค่าประสบการณ์ (20)

+

ขนาดระบบยังสนับสนุนผมเลย

ไอเดียของยูฮันซูคงจะห่วยแตกขนาดนั้นนั่นแหละ

ในฐานะคนที่จะไม่ยอมพลาดค่าประสบการณ์ที่ถูกประเคนมาให้ ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องแผนงานของผมจึงยิ่งแรงกล้าขึ้นไปอีก

'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม คุณบ้าไปแล้วหรือไง ทำไมถึงเสนอให้ยกเลิกงานปาร์ตี้ปลายปีแบบไม่คิดหน้าคิดหลังแบบนี้ ถ้าจะปล่อยให้พวกเด็ก ๆ ทำอะไรตามใจชอบ แล้วเราจะมาทำงานบริษัทกันทำไม'

'ผู้ช่วยผู้จัดการคิมก็เก่งทุกอย่างนะ แต่ปัญหาคือคุณไม่ค่อยมีความเห็นอกเห็นใจคนอื่น ถ้าคุณเอาแต่ปัดตกไอเดียด้วยความจริงอันเย็นชาทุกครั้งแบบนี้ แล้วใครจะมีกำลังใจเสนออะไรอีกล่ะ'

'นี่ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม ทำไมคุณไม่จัดการเรื่องนั้นไปเลยล่ะ คุณชอบใช้ทางลัดนักไม่ใช่หรือไง'

เมื่อก่อน ตอนที่ผมงัดกับเจ้านายก็ไม่เคยจบสวยเลยสักครั้ง

แต่ตอนนี้ ผมไม่มีทางให้ถอยแล้ว ผมต้องเผชิญหน้ากับมันตรง ๆ แม้ว่าจะต้องเดิมพันด้วยทุกสิ่งที่มีก็ตาม

'ถ้าอย่างนั้น... ผมควรเริ่มจากตรงไหนดีล่ะ'

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เรียนจบมัธยมปลายที่ผมต้องใช้สมองอย่างจริงจัง

* * *

แผนงานใหม่ของยูฮันซูไม่ได้ผ่านการอนุมัติง่าย ๆ

ก็แหงล่ะ มันขาดทั้งเหตุผลรองรับที่หนักแน่นและความแปลกใหม่นี่นา

ยิ่งไปกว่านั้น บริษัทย่อมคาดหวังผลงานจากยูฮันซู ข้อเสนอที่ต่ำกว่ามาตรฐานแบบนั้นจึงยากที่จะผ่านการอนุมัติ

แต่ถึงอย่างนั้น สำหรับคนอย่างยูฮันซูที่เป็นโปรดิวเซอร์มาสิบกว่าปี การถูกสั่งให้ไปปรับปรุงข้อเสนอที่เด็กฝึกหัดทำขึ้นมาคงเป็นการหยามศักดิ์ศรีเขาน่าดู

บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ยูฮันซูเปลี่ยนเป้าหมายมาคอยจับผิดแผนงานของผมแทน

"อีวอล นายไม่คิดว่าเรฟเฟอเรนซ์ตรงนี้มันอ่อนไปหน่อยเหรอ เอาข้อมูลอ้างอิงมาให้ฉันดูหน่อยสิ"

"ทำไมตรงนี้มันถึงเชื่อมกันแบบนี้ล่ะ ไปเขียนมาให้มันชัดเจนกว่านี้หน่อย เอาให้คนอ่านปุ๊บก็เข้าใจได้เลย"

...และอีกสารพัด

แค่ซ้อมผมก็ยุ่งจนหัวหมุนอยู่แล้ว การถูกเรียกตัวไปหาวันละสามรอบนี่มันน่าหงุดหงิดชะมัด

ถ้าเป็นสมัยที่อยู่ฮันพยองอินดัสทรี ผมคงแก้เอกสารแล้วส่งให้เขาไปแล้ว เพราะยังไงก็ถือว่าทำตามเงินเดือนที่ได้รับ

ในเมื่อยูฮันซูดึงดันหนักมาก พร่ำบอกประมาณว่า 'นายยังอ่อนประสบการณ์ ก็เลยอาจจะสรุปผิดได้ เอาข้อมูลดิบมาให้ฉันดูสิ เดี๋ยวจะฟีดแบ็กให้' ผมก็เลยโยนสเปรดชีต 3,800 แถวให้ไปเลย เชิญวิเคราะห์สถิติพวกนั้นจนตาถลนไปเลยแล้วกัน

แต่การใช้ลูกไม้ตื้นๆ รับมือกับยูฮันซูมันก็มีขีดจำกัดอยู่

ผมต้องการอาวุธลับเพื่อรักษาคอนเซปต์เล็กๆ อันล้ำค่าของผมเอาไว้ ไม่ว่ายูฮันซูจะพ่นเรื่องไร้สาระอะไรออกมาก็ตาม

ด้วยเหตุนี้ ผมเลยต้องใช้ชีวิตเหมือนคนเก็บตัว คอยมอนิเตอร์เมนต์ในมิวสิกวิดีโอโคตรห่วยแตกของชังจุนฮูจนถึงตีห้า และสรุปความรุ่งเรืองและตกต่ำของไอดอลคอนเซปต์วัยรุ่นตลอดหน้าประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา

"ฮยองไม่นอนเหรอครับ"

"เดี๋ยวค่อยนอน"

"พระอาทิตย์จะขึ้นแล้วนะครับ..."

พระอาทิตย์ขึ้นแล้วไงล่ะ? Spark ก็กำลังจะผงาดในวงการนี้ทันทีที่พวกเขาเดบิวต์เหมือนกันแหละน่า

ผมไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตนี้จะมาสวดภาวนาให้ Spark ประสบความสำเร็จอย่างเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ ชีวิตคนเรามันเอาแน่เอานอนไม่ได้จริงๆ

บางทีชเวเจโฮก็เดินเข้ามาหาผมด้วยสีหน้าจริงจัง

"รอยคล้ำใต้ตาพี่ไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ"

"รู้แล้วน่า เดี๋ยวจะลองหาคลินิกที่จัดเรียงไขมันใต้ตาเก่งๆ ดูแล้วกัน"

"พี่แค่ไปนอนไม่ได้เหรอ"

ถึงจะไปนอน ผมก็คงฝันร้ายว่ายูฮันซูส่งอีเมลมาหาว่า 'ช่วยสรุปเนื้อเพลงของท็อป 100 บนชาร์ตเพลงเดือนที่แล้วให้หน่อยได้ไหม' แล้วจะไปนอนทำไมล่ะ

ในเวลาแบบนี้ ผมรู้สึกขอบคุณความสามารถของตัวเองที่ทำให้ทำงานได้โดยใช้เวลานอนน้อยกว่าคนทั่วไป มันช่วยให้ผมลุยงานต่อไปได้แม้จะได้พักผ่อนเพียงน้อยนิด

น่าเสียดายอยู่นิดหน่อยที่ผมเอาความสามารถอันล้ำค่านี้ไปเสียทิ้งกับฮันพยองอินดัสทรี

'...แต่ผมควรจะจัดการรอยคล้ำใต้ตาสักหน่อยไหมนะ'

มือที่กำลังพิมพ์งานอยู่เลื่อนไปแตะบริเวณใต้ตาโดยไม่รู้ตัว

ผมไม่ค่อยรู้ตัวหรอกเพราะมองไม่เห็นรอยคล้ำใต้ตาของตัวเอง แต่มีแต่คนทักว่ามันคล้ำหนักกว่าเดิม

เพิ่งจะผ่านไปไม่นานเองที่ทั้งชองซองบินและอีชองฮยอนบ่นผมเรื่องนี้

ถ้าปล่อยปละละเลยไปมากกว่านี้ ผมคงโดนปาหินใส่หนักกว่าเดิมสองเท่า โทษฐานที่เป็นตัวถ่วงหน้าตาโดยรวมของวง Spark ผมขอผ่านเรื่องนั้นดีกว่า

ผมใช้สองมือลูบใบหน้าที่แห้งผากของตัวเอง

ผมโหยหาเตียงนอนอันแสนสบายที่ตัวเองจะได้ครอบครองในอีกเก้าปีข้างหน้า

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย เรื่องซวยที่ผมจะต้องโดนปาหินใส่เป็นสองเท่าเพราะปัญหาเรื่องหน้าตามันไม่ได้เกิดขึ้น

นั่นก็เพราะก่อนหน้านั้นผมโดนยูฮันซูโจมตีด้วยการสั่งทำโอทีสามเท่าไปซะก่อนน่ะสิ

ยูฮันซูมักจะเรียกผมไปใช้งานเยี่ยงทาสทันทีที่เวลาซ้อมเดี่ยวเริ่มขึ้น มันคือการกลั่นแกล้งกันชัดๆ

ผมรู้สึกขอบคุณเลยที่ต้องส่งมอบโทรศัพท์มือถือให้บริษัทและไม่สามารถรับสายส่วนตัวได้

ถ้าผมไม่ได้เรียนรู้วิธีรับมือจากผู้จัดการนัมมาก่อน สภาพจิตใจอันอ่อนแอของผมคงทนรับเรื่องแบบนี้ไม่ไหวแน่ๆ

ตอนนี้คำประชดประชันของยูฮันซูก็คือ...

"ท่านประธานนี่ใจดีเกินไปจริงๆ แกตระหนักบ้างไหมว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่ได้เข้ามาอยู่ในค่ายนี้ ถ้าเป็นที่อื่นเขาไม่แม้แต่จะชายตามองเอกสารชุ่ยๆ แบบนี้ด้วยซ้ำ"

...มันไปถึงขั้นนั้นแล้ว

ดูจากฝีปากของเขาแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะบรรลุถึงระดับเดียวกับผู้จัดการนัมเลย

ผมเองก็แอบเห็นด้วยกับยูฮันซูอยู่บ้าง

จะมีสักกี่บริษัทที่ยอมใส่ใจข้อเสนอของเด็กฝึกกันล่ะ

แต่ผมไม่ใช่คนเดียวที่ได้รับผลประโยชน์จากท่านประธานผู้ใจกว้างเสียหน่อย จริงไหม

ขนาดคนอย่างเขาก็ยังทำมาหากินอยู่ภายใต้ร่มเงาของท่านประธานคนเดียวกันนี้เลย

ถึงกระนั้น ผมก็ต้องยิ้มกว้างแล้วตอบไปว่า 'ครับ ผมก็คิดว่าตัวเองโชคดีเหมือนกัน'

การไปทำตัวขัดหูขัดตาโปรดิวเซอร์ไม่ได้ส่งผลดีอะไรกับผมเลย มันคือความเป็นจริงอันขมขื่น

"พีดีนิมครับ ใกล้ถึงเวลาซ้อมกลุ่มแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนได้ไหมครับ"

"อะไรนะ ถึงเวลาแล้วเหรอเนี่ย"

ยูฮันซูมองนาฬิกาบนผนังออฟฟิศ จากนั้นเขาก็บอกให้ผมรอสักครู่แล้วเดินออกจากห้องไป

ผ่านไปสิบนาทีนิด ๆ ยูฮันซูก็กลับมาพร้อมกับปึกกระดาษหนาเตอะในมือ

ยูฮันซูยื่นกระดาษที่ยังอุ่น ๆ เหมือนเพิ่งออกมาจากเครื่องพิมพ์ให้ผม แล้วพูดว่า

"นี่คือร่างแผนงานที่ฉันพูดถึงตอนพวกเราไปกินมื้อค่ำด้วยกันวันก่อนน่ะ"

"อ่า ครับ"

"ทีนี้ ลองจินตนาการว่านายกำลังเป็นคนวางแผนเรื่องนี้จริง ๆ แล้วเรียบเรียงมันโดยใส่พวกสถิติกับข้อมูลอ้างอิงลงไปเหมือนที่ทำกับเอกสารแผนงานของนายดูนะ ถ้าทำออกมาได้ดี ฉันอาจจะหยิบยกไปพูดในที่ประชุมให้ก็ได้"

"...อะไรนะครับ"

นี่สรุปว่า

กำลังสั่งให้ผมไปตามเช็ดตามล้างเอกสารแผนงานที่ตัวเองเขียนมาแบบชุ่ย ๆ งั้นเหรอ

แถมยังพูดเหมือนตัวเองกำลังทำคุณทำบุญให้ผมอีกเนี่ยนะ

เป็นครั้งแรกในรอบนานแสนนานที่ผมรู้สึกเลือดขึ้นหน้าปรี๊ด

ความหงุดหงิดนี้... มันทำให้ผมรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาเลย

"มัวรออะไรอยู่ล่ะ ไปซ้อมได้แล้ว นายต้องขยับตัวให้ไวถึงจะเอาตัวรอดในวงการนี้ได้นะ"

มันมีวงการไหนที่ขยับตัวช้าแล้วยังรอดได้บ้างวะ ไอ้เวรเอ๊ย

ผมฉีกยิ้มกว้างพร้อมตะโกนว่า 'ผมขอตัวก่อนนะครับ! ขอบคุณที่ทำงานหนักครับ!' แล้วเดินออกจากออฟฟิศไป

ทันทีที่ปิดประตู ผมก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

ด้วยความกลัวว่าตัวเองจะดูโรคจิตถ้ามัวแต่ยืนหัวเราะอยู่คนเดียวตรงโถงทางเดิน ผมเลยเอาเอกสารที่รับมาจากยูฮันซูขึ้นมาบังหน้าไว้ขณะที่หัวเราะออกมา

"อ่า... จะเอายังไงกับเรื่องนี้ดีวะเนี่ย"

โลกเรามีบริษัทอยู่มากมาย และในแต่ละบริษัทก็มีพวกหัวหน้าขยะอยู่ไม่น้อย

ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องไปยินดียินร้ายกับคนแบบยูฮันซู

"แต่ผมโคตรเกลียดพวกชอบขโมยผลงานคนอื่นเลยว่ะ"

งานนี้ ยูฮันซูเป็นฝ่ายผิดเต็มประตู

คนมีตั้งเยอะแยะ ทำไมหมอนี่ถึงต้องมีนิสัยเหมือนผู้จัดการนัมด้วยวะ

* * *

ถ้าออกมาดีคือผลงานฉัน ถ้าทำพังคือความผิดแก

ไม่มีประโยคไหนจะใช้อธิบายตัวตนของยูฮันซูได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว

สำหรับยูฮันซู ความสำเร็จในโปรเจกต์กลุ่ม การประกวดแบบกลุ่ม และการร่วมงานต่าง ๆ ล้วนเป็นความดีความชอบของเขาทั้งสิ้น

ทันทีที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังที่โดดเด่นด้านสาขาการกำกับ ยูฮันซูก็กระโจนเข้าสู่วงการนี้ทันที โดยได้ตำแหน่งมาเพราะมีรุ่นพี่จากมหาวิทยาลัยเดียวกันฝากฝังให้

แม้ว่าที่นี่จะไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมกับคนเก่งกาจระดับนั้น แต่มันก็ไม่ใช่สภาพแวดล้อมที่เลวร้ายนักสำหรับการประเดิมชีวิตการทำงานเป็นครั้งแรก

ในขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นที่เข้าทำงานพร้อมกันต่างพากันแบ่งหน้าที่และรับงานจิปาถะไปทำ ยูฮันซูกลับไม่ทำอะไรเลย

เขาถือเป็นคนมีความสามารถที่ได้รับการยอมรับและถูกดึงตัวมาผ่านคนที่ไว้ใจได้ ขณะที่เพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นไม่ใช่แบบนั้น

'เห็นไหมล่ะ ว่าควรจะเริ่มต้นให้ดีตั้งแต่แรก'

ยูฮันซูคิดแบบนั้นขณะมองดูเพื่อนร่วมรุ่น

อันที่จริง เขาไม่ได้มีความสามารถพอที่จะทำงานระยะยาวได้เลย แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก

ยูฮันซูกลับหน้าด้านพอที่จะฉกไอเดียจากเพื่อนร่วมรุ่น รุ่นน้อง หรือบางครั้งก็แม้แต่รุ่นพี่ที่ถูกลดบทบาทในวงการทีวีไปหน้าตาเฉยในชั่วพริบตา

สำหรับเขาแล้ว นั่นไม่ใช่การขโมยเลย

เขาก็แค่นำเสนอไอเดียที่ตัวเองเอามาต่อยอดจนออกมาดีที่สุดในจังหวะเวลาที่เหมาะสมต่างหาก!

น่าเสียดายที่กว่าจะมีใครเริ่มปริปากโวยวาย เขาก็แค่นำเสนอผลงานในเวอร์ชันของตัวเองออกไปเรียบร้อยแล้ว

แค่จ้างฟรีแลนซ์ฝีมือดีสักคน เขาก็สามารถยกระดับคุณภาพพอร์ตโฟลิโอของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว

เขาจะเอาแผนงานของคนอื่นมาใช้ จากนั้นพอรู้สึกว่าเริ่มมีข่าวลือหนาหู เขาก็จะจ้างคนมาคิดแผนงานใหม่ แล้วก็ใช้ไอเดียนั้นไปรับงานใหม่ จากนั้นเขาก็จะวนกลับไปดึงไอเดียของคนอื่นมาใช้อีกครั้ง...

เมื่อวงจรนี้ดำเนินต่อเนื่องมากว่า 10 ปี อัลกอริทึมของยูฮันซูก็เริ่มจะรวนนิดหน่อย

และในท้ายที่สุด มันก็ตกต่ำลงมาจนถึงขั้นนี้

'ฉันเป็นคนมีความสามารถ ฉันทำงานมาอย่างต่อเนื่องยาวนานจนภูเขาและแม่น้ำแปรเปลี่ยนไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอไง'

ยิ่งไอเดียที่เขาขโมยมาพอกพูนขึ้นเท่าไหร่ ข่าวลือรอบตัวเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

แน่นอนว่ายูฮันซูปัดเรื่องพวกนั้นทิ้งไปว่าเป็นเรื่องไร้สาระ ยังไงซะเขาก็มีประวัติการทำงานที่ถูกปั้นแต่งมาอย่างดีคอยหนุนหลังอยู่แล้ว

ทว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็เริ่มรู้สึกหมดไฟแล้วเหมือนกัน

เขาเหนื่อยหน่ายกับการต้องคอยพิสูจน์ตัวเองอยู่ตลอดเวลา

ดังนั้น ยูฮันซูจึงตัดสินใจเลือก

บริษัทหน้าใหม่ในธุรกิจไอดอลที่ยังไม่ค่อยประสีประสาเรื่องการวางแผนงานในวงการบันเทิง

บริษัทที่ไม่ได้มีข่าวลือหนาหูว่ามีอัตราการไล่ออกสูง

บริษัทที่ยังไม่ตั้งแผนกเกี่ยวกับไอดอล เขาจึงสามารถคาดหวังที่จะได้เป็นผู้นำในธุรกิจใหม่ได้

เขาตัดสินใจก้าวเดินครั้งใหม่ที่ 'UA'

เมื่อเห็นรูปถ่ายของเหล่าเด็กฝึกในสังกัด UA พร้อมกับเป้าหมายเหล่านั้นที่อยู่ในใจ ยูฮันซูก็รู้สึกได้ถึงแรงบันดาลใจที่พุ่งพล่าน

เขาจะทำให้เพชรที่ยังไม่ผ่านการเจียระไนพวกนี้เปล่งประกายด้วยความสามารถของเขาเอง!

มันเป็นงานที่ท้าทาย แต่ยูฮันซูก็มีความมั่นใจ

ระหว่างที่รอให้แรงบันดาลใจบรรเจิด ยูฮันซูก็ร่างไอเดียของเขาออกมาคร่าว ๆ

เขาแอบสอดแทรกแผนงานที่เขาอ้างว่าคิดค้นขึ้นมาเองตั้งแต่แรกลงไปอย่างแนบเนียน เพื่อไม่ให้ทางค่ายตื่นตระหนกกับไอเดียสุดล้ำของเขาจนเกินไป

เขาถึงขั้นคิดเตรียมคำพูดให้กำลังใจไว้ตอนเจอหน้าพวกเด็กฝึกที่ยังไม่ได้เดบิวต์เป็นครั้งแรกด้วยซ้ำ ก็แหงล่ะ เด็กวัยนั้นยังไงก็ต้องการคำแนะนำจากคนในวงการอยู่แล้ว

หลังจากเตรียมตัวมาอย่างดิบดีและก้าวเข้ามาในค่าย UA สิ่งแรกที่ถูกยื่นให้ยูฮันซูกลับเป็นเอกสารแผนงาน

[แผนงานคอนเซปต์มินิอัลบั้มชุดที่ 1 ของวง Spark]

น่ามึนงงสิ้นดี เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อวางแผนทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบให้กับวงที่ชื่อ Spark หรอกเหรอ?

คำพูดประโยคต่อมาของท่านประธานยิ่งน่าเหลือเชื่อเข้าไปใหญ่

"เด็กฝึกของเราเป็นคนทำทุกอย่างเองทั้งหมด ตั้งแต่วางแผน จัดเตรียมงาน ไปจนถึงพรีเซนต์งาน ฉันหวังว่าพีดีฮันซูจะช่วยทำงานร่วมกับเขาเพื่อยกระดับคุณภาพของอัลบั้มนะคะ เขาเพิ่งเข้ามาเป็นเด็กฝึกได้ไม่นาน นอกจากเรื่องวางแผนแล้วก็ยังมีเรื่องอื่นให้ทำอีกเยอะเลยค่ะ"

ยูฮันซูรู้สึกเหมือนตัวเองโดนต้ม

พอกลับถึงบ้านแล้วเพิ่งจะได้มาเช็กจดหมายเสนองาน เขาก็ตระหนักได้ว่าคำพูดของท่านประธานไม่ได้ต่างไปจากสิ่งที่ระบุไว้ในจดหมายเลยสักนิด

เขาเอาแต่โฟกัสชื่อบริษัทกับเรื่องหน่วยธุรกิจใหม่ จนไม่ได้ใส่ใจในรายละเอียดเลย

ยูฮันซูเปิดอ่านแผนงานหน้าแรกด้วยความรู้สึกหงุดหงิดตั้งแต่เริ่ม

เขาไม่ได้อ่านต่อจากนั้น เพราะเนื้อหาที่สามารถสรุปให้จบในหน้าเดียวได้กลับถูกเขียนอธิบายเสียยืดยาวในหน้าถัด ๆ ไป

หลังจากอ่านเอกสารจบ ความรู้สึกของยูฮันซูก็แสนจะเรียบง่าย

'จำเจชะมัด'

วัยรุ่นงั้นเหรอ? มีวงไอดอลสักกี่วงกันเชียวที่เดบิวต์ด้วยคอนเซปต์อื่นที่ไม่ใช่วัยรุ่น?

คำพูดของท่านประธานก็ทำให้เขาหงุดหงิดเช่นกัน

อีกฝ่ายไม่ได้ขอให้เขา 'เป็นพี่เลี้ยง' ให้หมอนั่น แต่บอกให้ 'ทำงานร่วมกัน' ต่างหาก

นี่คาดหวังให้เขาร่วมงานกับเด็กเมื่อวานซืนจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ?

แต่ไม่นานเขาก็ตัดสินใจอย่างใจกว้างว่าจะยอมปล่อยผ่านความผิดพลาดของท่านประธานไป

ก็เห็นบอกว่าเพิ่งเคยจับธุรกิจไอดอลเป็นครั้งแรกไม่ใช่หรือไง?

ใคร ๆ ก็ทำพลาดกันได้ทั้งนั้นถ้าไม่รู้เรื่องดีพอ

ยูฮันซูคิดว่าเขาสามารถใช้ความสามารถของตัวเองทำให้ท่านประธานและพนักงานฝึกหัดคิมอีวอลคนนั้นตระหนักได้ว่า พวกเขากำลังประเมินตลาดไอดอลต่ำเกินไป

ยูฮันซูขอจัดประชุมใหญ่หลังจากเข้ามาทำงานในบริษัทได้สองสัปดาห์

ระหว่างเตรียมการประชุม เขาจดจ่ออยู่กับการระดมสมองและปล่อยงานที่เหลือ—ทั้งการรวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูล—ให้เป็นหน้าที่ของคิมอีวอล ซึ่งจะต้องคอยส่งข้อมูลมาให้เขาตรวจทานทั้งวันทั้งคืน

แผนของเขาคือการแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างแผนงานที่คิมอีวอลใช้เวลาทำถึงหนึ่งเดือน กับแผนงานที่ฮันซูสร้างขึ้นในเวลาเพียงสองสัปดาห์ เพื่อพิสูจน์ให้เห็นถึงความห่างชั้นระหว่างมือใหม่กับมืออาชีพผู้มากประสบการณ์

พอคิดถึงเรื่องนั้นเขาก็ยิ่งมีไฟ ยูฮันซูทุ่มเทสุดตัวราวกับได้ย้อนกลับไปเป็นนักศึกษาป.ตรีอีกครั้ง

และตอนนี้

"เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะ พีดียู ตัวเลขในกราฟนั่นถูกต้องแน่เหรอคะ"

ระหว่างการนำเสนองานที่ควรจะราบรื่นตามแผนที่วางไว้ ท่านประธานกลับขัดจังหวะและตั้งคำถามขึ้นมากลางคัน