บทที่ 53 ร่วมงานกับทรัพยากรบุคคล (ขยะ) (3)

การประชุมช่วงแรกเหมือนฉากละครตลกไม่มีผิด

ยูฮันซูอธิบายข้อมูลที่ผมค้นคว้ามาทั้งคืนราวกับว่าเป็นผลงานของตัวเอง เนื้อหาไม่หลุดไปจากคำอธิบายที่ผมเขียนไว้เป็นสคริปต์เลยแม้แต่น้อย

ไอเดียที่ผมอุตส่าห์คิดมาแทบตายถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นโปรเจกต์ของยูฮันซูในพริบตาด้วยคำพูดแค่ไม่กี่คำของเขา หมอนี่เป็นเหมือนนักเล่นแร่แปรธาตุทางภาษาจริง ๆ

ผมอดทึ่งกับความหน้าด้านและความมั่นใจของยูฮันซูไม่ได้ เขายังทำให้มันดูเป็นธรรมชาติได้อีกด้วย

'ไม่แปลกใจเลยที่มีรีวิวเยอะแยะบอกว่ายูฮันซูชอบขโมยไอเดียของพนักงาน'

โชคดีที่งานของผมคือไอดอล ถ้าผมต้องอยู่ทีมเดียวกับยูฮันซูละก็ ป่านนี้ผมคงสติแตกไปแล้ว

บรรยากาศเปลี่ยนไปเมื่อท่านประธานพูดแทรกการพรีเซนต์งานขึ้นมาครู่หนึ่งแล้วตั้งคำถาม

"กราฟมันออกมาเป็นแบบนั้นได้จริง ๆ เหรอคะ สัดส่วนที่สูงที่สุดมาจากเมื่อสองปีก่อนจริง ๆ หรือ"

ยูฮันซูลนลานอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเจอคำถามของท่านประธาน

"ตัวเลขบางส่วนอาจจะตกหล่นไปบ้าง แต่ตัวกราฟน่าจะถูกต้องครับท่านประธาน"

ไม่ กราฟนั่นน่ะผิดหมดเลย

ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะยูฮันซูเข้าใจประเด็นหลักผิดไป

'การจะทำข้อมูลตามที่คุณขอมา มันต้องทำแบบสำรวจเต็มรูปแบบเลยนะครับ ซึ่งในความเป็นจริงมันเป็นไปไม่ได้หรอกครับพีดี การจะไปตามเก็บข้อมูลของไอดอลทุกคนที่เดบิวต์ในประเทศเนี่ย ถ้าเราไม่ใช่หน่วยงานสถิติก็คงทำได้ยากครับ'

'ก็แค่ปั่นตัวเลขขึ้นมาสิ ไม่ต้องใส่หน่วยกับตัวเลขลงไปในกราฟหรอก'

ผมรู้ว่ามันจะต้องออกมาเป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนที่เขาพูดเรื่องไร้สาระนั่นออกมาแล้ว

ในตลาดไอดอลที่กระแสเปลี่ยนอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ แค่เอาตัวเลขสองสามตัวมาคูณกันมั่ว ๆ แล้วจะได้ข้อมูลที่มีสาระมาได้ยังไง? ถ้าไม่รู้จริงก็อย่ามาตบตากันสิ

ถ้าที่นี่คือฮันพยองอินดัสทรี ผมคงยอมอดหลับอดนอนทั้งคืน หรือไม่ก็คงร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนให้ยูฮันซูทำข้อมูลที่มันดูเข้าท่ากว่านี้ออกมาแล้ว

ถึงผมจะโดนผู้จัดการนัมด่า แต่ตราบใดที่งานมันผ่านผู้บริหารไปได้ วันนั้นผมก็คงโดนด่าน้อยลง

แต่ครั้งนี้ ผมไม่มีความคิดที่จะทำแบบนั้นเลย

ผมเคยให้โอกาสเขาไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่เขาไม่ยอมฟัง ผมเลยมั่นใจว่าตัวเองทำงานร่วมกับหมอนั่นไม่ได้แน่ ๆ

ผมนั่งอยู่ตรงริมสุดของห้องประชุม มองดูว่ายูฮันซูจะลนลานได้ขนาดไหน

แล้วผมก็สบตากับยูฮันซูพอดี

จู่ ๆ ยูฮันซูก็ตีหน้าขรึมทันทีที่หันมาเห็นผม แล้วพูดขึ้นมาว่า

"อีวอล นายได้เช็กข้อมูลพวกนี้หรือเปล่า"

อ้าว จะมาโยนความผิดให้กันแบบนี้เลยเหรอเนี่ย?

ไม่ใช่การกระทำที่เหนือความคาดหมายเลยสักนิด

ผู้จัดการนัมเป็นผู้เชี่ยวชาญในการเอาตัวรอดจากสถานการณ์แบบนี้

ต้องขอบคุณเขา ที่ทำให้ผมได้ลิ้มรสชาติความขมขื่นของชีวิตการทำงานมาอย่างเต็มอิ่ม

ในสถานการณ์แบบนี้...

'อ่า ครับ ผมใส่ข้อมูลไปตามที่คุณพีดีสั่งเป๊ะเลยนะครับ...'

...ถ้าผมพูดออกไปแบบนั้น

'ฉันไปสั่งนายตอนไหน เฮ้อ... ขอโทษด้วยครับท่านประธาน ดูเหมือนจะมีความผิดพลาดนิดหน่อย อีวอล เดี๋ยวเราค่อยคุยกันทีหลังนะ'

...เห็นได้ชัดเลยว่าเขาจะต้องตีเนียนทำเหมือนไม่เคยสั่งงานแบบนั้นแน่ ๆ

ตั้งสติไว้ก่อน

"อ่า... ขอโทษครับ ผมคิดว่าผมใส่ข้อมูลผิด"

อย่าลนลาน แค่แสร้งทำเป็น 'ลุกลี้ลุกลนเมื่อเพิ่งรู้ตัวว่าทำพลาด' อย่างใจเย็นก็พอ

"มีรายละเอียดบางอย่างเปลี่ยนแปลง แล้วผมยังไม่ได้แก้ข้อมูลให้ครบถ้วน เดี๋ยวผมจะจัดการแก้ไขให้ครับ"

พร้อมกับตั้งใจพูดแทรกคำที่เปิดช่องให้ถูกจับผิดลงไป

การไม่ทำผิดพลาดเลยย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด

แต่ตราบใดที่เป็นมนุษย์ ความผิดพลาดก็ย่อมเกิดขึ้นได้

ยิ่งไปกว่านั้น ภายนอกผมอายุแค่ยี่สิบปี และยังไม่ได้เริ่มต้นชีวิตวัยทำงานจริงจังด้วยซ้ำ ความผิดพลาดของผมจึงยังพอให้อภัยได้ในระดับหนึ่ง

แล้วยูฮันซูล่ะ คนที่อายุมากกว่าผมราวยี่สิบปี คลุกคลีอยู่ในวงการมานาน อยู่ในตำแหน่งที่ต้องดูแลผม แถมยังกำลังนำเสนอโปรเจกต์ของตัวเอง จะเป็นยังไง

"เอาล่ะ อีวอล ไว้ค่อยแก้ข้อมูลหลังจบการประชุมก็แล้วกัน พีดีฮันซู"

"ครับ ท่านประธาน"

"คุณคงพอจะอธิบายภาพรวมคร่าว ๆ ต่อได้ใช่ไหม เชิญพูดต่อเลย"

"อะไรนะครับ"

ไม่มีทางที่เขาจะทำได้หรอก

ยูฮันซูไม่มีทางหาข้อสรุปที่เป็นชิ้นเป็นอันจากข้อมูลดิบได้อยู่แล้ว

ถ้าเขาอ่านข้อมูลมาจริง ๆ ไม่มีทางเลยที่จะยกตรรกะขยะแบบนั้นมาอ้าง

'ส่งไฟล์ให้ก็ไม่อ่าน เสนอไอเดียไปก็ปัดตก แถมเอกสารที่ทำมาให้ก็ยังไม่ยอมตรวจทานอีก...'

ในฐานะคนเป็นหัวหน้า เขาได้คะแนนศูนย์

ผมมองดูยูฮันซูที่กำลังเหงื่อแตกพลั่กด้วยความสนใจ

"ทำอะไรอยู่ล่ะ ไม่พูดต่อแล้วเหรอ"

"ขอโทษครับ จู่ ๆ ตัวเลขมันก็ตีกันในหัวผมไปหมด..."

เขาโกหกหน้าตายได้อย่างไหลลื่น ทั้งที่ในหัวไม่ได้มีอะไรอยู่เลยแท้ ๆ

ท่านประธานเอามือเท้าคางแล้วเคาะนิ้วลงบนโต๊ะสองสามครั้ง

"อืม..."

ความเงียบอันชวนอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้องประชุม

เวลาผ่านไปแบบนั้นกี่วินาทีแล้วนะ

ท่านประธานที่มองดูยูฮันซูลุกลนอยู่กับเอกสารอย่างเงียบ ๆ เอ่ยเรียกชื่อผม

"อีวอล"

"ครับ"

"เธอพอจะจำข้อมูลคร่าว ๆ ที่ต้องใส่ไว้ตรงนี้ได้ไหม"

ขณะเดียวกัน สายตาของฮันซูก็หันมาทางผมทันที

ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้กะจะสวมบทเป็นเด็กฝึกอัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์และความจำเลิศเลออยู่แล้ว ยังไงผมก็แสดงละครไม่เป็นด้วย

"ผมจำไม่ได้ครับ แต่ผมเอาไฟล์ทั้งหมดที่ใช้ทำข้อมูลมาด้วย"

"ดีมาก เอามาให้ฉันดูสิ"

ท่านประธานยื่นมือมาทางผม

ผมเดินตรงไปหาท่านประธานแล้วส่งเอกสารเอ็กเซลที่พรินต์ออกมาให้

ท่านประธานพลิกดูแฟ้มเอกสาร ลองอ่านดู แล้วเอ่ยถาม

"ทำไมตรงบทสรุปถึงมีคำว่า 'ค่าประมาณ' อยู่ข้างหน้าล่ะ"

"เพราะมันเป็นค่าประมาณ... ผมก็เลยใส่เอาไว้ครับ"

ผมตอบอย่างระมัดระวัง ทำทีราวกับว่ากำลังกังวลเรื่องที่เพิ่งทำพลาดไปก่อนหน้านี้

"ค่าประมาณเหรอ ไหนเธอบอกว่ามันคือการสำรวจแบบครบถ้วนไง"

"เอ่อ..."

พอผมมีท่าทีอึกอัก ท่านประธานก็ทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ

ผมพยายามไม่ปรายตาไปมองยูฮันซูที่กำลังหน้าซีดเผือดอยู่ด้านหลังท่านประธาน

จากนั้นผมก็เอ่ยปากพูด โดยพยายามรั้งมุมปากที่กำลังจะกระตุกยิ้มขึ้นเอาไว้แน่น

"ผมปรับแก้ค่าสำรวจของกลุ่มตัวอย่างครับ ก็เลยทำเครื่องหมายเอาไว้แบบนั้นเพื่อให้พีดีนิมช่วยตรวจสอบ"

"ปรับแก้เหรอ สถิติเขาทำกันแบบนี้หรือไง"

"..."

คิ้วของท่านประธานขมวดมุ่น

ถึงไม่ต้องหันไปมองผมก็รู้สึกได้ บรรยากาศในห้องประชุมเริ่มตึงเครียดขึ้นมาแล้ว

ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับท่านประธานแล้วว่าจะตัดสินใจเอาผิดใคร

แม้ว่าผมจะเป็นคนปั่นข้อมูลทั้งหมดนี้เองคนเดียว แต่แค่นี้ผมก็พอใจแล้วที่ทำให้ทุกคนรู้สึกว่า 'พีดียูฮันซูไม่ได้ตรวจโปรเจกต์ของตัวเองเลยหรือไง'

จะยิ่งดีที่สุดถ้าพวกเขาตัดสินใจว่า 'มันยังเร็วเกินไปหน่อยที่จะมอบอำนาจเต็มให้พีดียูฮันซู'

ถ้าข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วบริษัท จะยิ่งดีมากถ้ามันไปเข้าหูครูสอนร้องเพลง

ครูคนนั้นคอยจับตาดูผมอย่างใกล้ชิดทุกคลาสมาตลอด ตั้งแต่ผมเริ่มใช้สมองนิดหน่อยตอนการประเมินประจำเดือน

ดูเหมือนเธอจะอยากรู้ว่าผมคิดการณ์ไกลไปถึงขั้นไหน...

หวังว่าพอได้ยินเรื่องนี้เธอจะคิดว่า 'อีวอลงั้นเหรอ ทำพลาดแบบมือใหม่ซะได้ เขาก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งจริงๆ นั่นแหละ'

ช่างมันเถอะ

ผมรอคำพูดประโยคถัดไปของท่านประธาน ขณะเดียวกันก็พยายามปั้นหน้าให้ดูรู้สึกผิดมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"อีวอล"

"...ครับ"

"ทิ้งข้อมูลเอาไว้แล้วออกไปก่อนเถอะ เราจะประชุมกับทีมงานต่อ"

มันอาจจะดูเหมือนผมถูกไล่ออกจากห้อง แต่นี่แหละคือการประกาศความบริสุทธิ์ของผมชัดๆ

'เธอออกไปได้แล้ว เราจะจัดการยูฮันซูต่อเอง' นั่นแหละคือสิ่งที่พวกเขากำลังหมายถึง!

ไม่มีผลลัพธ์ไหนน่าพอใจไปกว่านี้อีกแล้ว

ผมแอบยิ้มกริ่มในใจ และเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสลดว่า

"ครับ เข้าใจแล้วครับ คราวหน้าผมจะระมัดระวังให้มากกว่านี้"

จากนั้นผมก็เดินออกจากห้องประชุมเงียบๆ พลางดื่มด่ำกับความรู้สึกสดชื่นที่อาบไล้ตั้งแต่หัวจรดเท้า

รู้สึกราวกับรอยคล้ำใต้ตาที่สะสมมาเพราะยูฮันซู ถูกชะล้างทิ้งลงไปยันห้องซ้อมชั้นใต้ดินเลย

* * *

หลังการประชุมจบลงไม่นาน ผมก็ถูกเรียกตัวขึ้นไปบนดาดฟ้า

บรรยากาศไม่ได้ต่างจากตอนที่ผมถูกเรียกไปห้องพักพนักงานในอดีตเท่าไหร่นัก ผมจึงยืนกุมมือประสานกันอย่างสุภาพ

ยูฮันซูยืนอยู่ตรงนั้นและจุดบุหรี่มวนที่สอง จากนั้นเขาก็อัดควันเข้าปอดเฮือกใหญ่

"นี่"

"ครับ"

"แกเนี่ยตอบคำถามเก่งดีนี่เนอะ"

'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม'

'...ครับ'

'ผู้ช่วยผู้จัดการคิมของเราเนี่ยตอบคำถามเก่งจังเลยนะ'

ทำไมพวกมนุษย์ลุงถึงได้มีสคริปต์คำพูดเหมือนกันเป๊ะขนาดนี้เนี่ย

จุดต่างเพียงอย่างเดียวเมื่อเทียบกับสมัยทำงานที่ฮันพยองอินดัสทรีคือ ตอนนั้นผมถูกเรียกไปห้องพักพนักงานแทนที่จะเป็นดาดฟ้า แต่บทสนทนาหลังจากนั้นกลับแทบไม่ต่างกันเลย

พนันได้เลยว่าประโยคถัดไปจะต้องเป็นอะไรทำนองว่า 'คิมอีวอล แกตั้งใจจะทำให้ฉันดูเป็นไอ้โง่หรือไง' แน่ๆ

"แกเกือบจะทำให้ฉันกลายเป็นไอ้โง่ไปแล้วนะ อีวอล รู้ตัวหรือเปล่า"

ว่าแล้วเชียว

จะมีระบบไปทำไมกัน ในเมื่อมันไม่เคยมอบหมายภารกิจลับจำพวก 'อ่านใจเจ้านาย!' ให้ผมเลยสักนิด

เอาจริงๆ ผมก็เผื่อใจไว้บ้างแล้ว แต่แน่นอนว่าระบบไม่แม้แต่จะโผล่หัวมาให้เห็น

"ผมไม่ได้ตั้งใจครับ ขอโทษด้วยครับ"

ไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด แต่ช่างเถอะ

ถึงอย่างนั้นผมก็ขอโทษไปอย่างสุภาพ เพราะผมเพิ่งหักหน้าเขาต่อหน้าทุกคนมา

ยูฮันซูเขี่ยขี้เถ้าบุหรี่ลงใกล้ๆ ปลายรองเท้าของผม ผมควรจะซาบซึ้งไหมเนี่ยที่เขาไม่พ่นควันใส่หน้า

"แกยังเด็กอยู่เลยไม่รู้เรื่องนี้ แต่เวลาใครสั่งให้ทำอะไร แกต้องตรวจสอบให้ละเอียดถ้วนถี่ก่อนทำ เข้าใจไหม"

ก็ถูก แต่อย่างน้อยคุณเคยแกล้งทำเป็นรับฟังข้อเสนอแนะของผมบ้างไหมล่ะ

รู้ไหมว่าผมต้องคิดหนักแค่ไหนกว่าจะยอมจงใจทำผิดพลาดแบบนั้น ทั้งที่ตลอดเวลาที่ทำงานในฮันพยองอินดัสทรี ผมไม่เคยทำพลาดเลยสักครั้ง

ผมอุตส่าห์ฝืนสัญชาตญาณที่อยากจะปฏิเสธงานงี่เง่าพรรค์นั้น แล้วทำตามที่เขาสั่งเป๊ะๆ แต่เขาก็ยังมีเรื่องให้บ่นอีกบานตะไท

"แกจะไม่ตอบหรือไง"

"ครับ ผมจะจำใส่ใจไว้ครับ"

"เห็นไหม แกก็ตอบได้นี่"

ตอบไปเขาก็ไม่ชอบ ไม่ตอบเขาก็ไม่ชอบ

ผมสงสัยมาตลอดเลยว่า คนประเภทนี้ต้องการอะไรจากผมกันแน่

"ถ้าฉันไม่เป็นคนจัดการเรื่องนี้ แกคงซวยหนักไปแล้ว สำนึกบุญคุณไว้ซะ"

ผมแทบจะปรบมือให้ตอนที่เขาบอกว่าจัดการเรื่องนั้นได้แล้ว หมอนี่มันร้ายจริงๆ ผมล่ะอยากรู้เหลือเกินว่าเขาดิ้นหลุดจากเรื่องยุ่งเหยิงนั่นมาได้ยังไง

'ถึงจะรู้สึกว่าเรื่องมันคลี่คลายง่ายไปหน่อยก็เถอะ'

การที่เขารอดมาได้ในหน้าที่การงานเพราะการเมืองในออฟฟิศล้วนๆ ผมก็พอเดาได้ว่าเขาน่าจะรู้วิธีเอาตัวรอด แต่ก็ยังรู้สึกทะแม่งๆ อยู่ดี

ไม่ว่าผมจะกำลังจมอยู่กับความคิดตัวเองหรือไม่ ยูฮันซูก็ยังคงพ่นควันบุหรี่ต่อไปพลางพูดว่า

"ท่านประธานถูกใจแก ฉันก็เลยยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป แต่ถ้าทำพลาดอีก แกโดนเด้งแน่ ถ้าไม่อยากโดนเขี่ยทิ้งก็ทำตัวให้มันฉลาดๆ หน่อย"

"ครับ"

ผมอยากจะค้านเรื่องที่บอกว่าท่านประธานถูกใจผม

ไม่ใช่ว่าเขาถูกใจอะไรผมหรอก แค่ผมได้รับความไว้วางใจเพิ่มขึ้นมานิดหน่อยมากกว่า น่าจะพอๆ กับเงินเดือนที่ขึ้นเมื่อปีที่แล้วนั่นแหละ

ท่าทางก้มหน้าของผมดูจะทำให้ยูฮันซูพอใจ เขาเลยพูดเสริมว่า

"ถ้าคิดว่ารับมือไม่ไหว ก็ถอนตัวไปตั้งแต่เนิ่นๆ ซะ"

ไม่ต้องมองก็รู้ ไอ้เวรนี่ มุมปากมันคงกำลังกระตุกยิ้มอยู่แน่ๆ

ผมเงยหน้าขึ้น ทำทีราวกับว่าเพิ่งโดนสั่งสอนจนสำนึกผิดจริงๆ

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ผมเห็นมุมปากของยูฮันซูกระตุกยิ้ม

"ครับ พีดี ผมจะตั้งใจทำงานครับ!"

"ดี จำใส่ใจไว้ แล้วก็ไปซ้อมซะ"

ยูฮันซูตบไหล่ผมสองสามครั้งเหมือนจะให้กำลังใจ แล้วก็บีบอย่างแรง

แรงแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก

ผมเคยเห็นชเวเจโฮบีบวอลนัตแตกด้วยมือเปล่าในไลฟ์สดมาแล้ว

ผมเหลือบมองยูฮันซูที่เห็นได้ชัดว่าหวังให้การข่มขู่นี้ได้ผลด้วยความสมเพชนิดๆ ก่อนจะเดินออกจากดาดฟ้ามาด้วยความเบาสบายใจ

ไม่กี่วันต่อมา

ผมเปิดประตูห้องซ้อมเข้าไป พร้อมกับพกข่าวร้อนๆ ที่ได้รับจากทีมวางแผนติดมือมาด้วย

"พวกเราจะใช้คอนเซปต์เดิมกันนะ!"

"จริงเหรอครับ?!"

ชองซองบินที่ปกติไม่เคยขึ้นเสียงถึงกับตะโกนออกมา ในขณะที่อีชองฮยอนกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นอยู่ข้างหลังเขา

ผมไม่คิดจะเสียเวลาไปพยายามทำให้อีชองฮยอนสงบสติอารมณ์ลงหรอก

+

[ระบบ] 'ภารกิจ' สำเร็จ

▷ รางวัล: ค่าประสบการณ์ (20)

▷ ค่าประสบการณ์รวม: 20

▷ แต้มรวม: 0

+

ตราบใดที่ได้รับค่าประสบการณ์มาอย่างปลอดภัย แค่นั้นก็พอแล้ว

ผมกำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกพึงพอใจตอนที่อีชองฮยอนเดินเข้ามาหา

"รู้สึกเหมือนเรื่องนี้สูบอายุขัยวงพวกเราไปเป็นสิบปีเลยนะครับ ว่าไหม?"

"นั่นสินะ"

พวกแกยังอยู่ไม่ถึง 10 ปีด้วยซ้ำ วงแตกไปตั้งแต่ 7 ปีแรกแล้ว จะมาพูดบ้าอะไรเนี่ย

"รู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ ครับ ตอนนี้ไลน์อัปเดบิวต์ก็คอนเฟิร์มแล้ว พอกลับบ้านไปคราวนี้แม่คงต้องถามแน่ ๆ ว่าเตรียมเดบิวต์ไปถึงไหนแล้ว... อึ๋ย ถ้าเรายังดันทุรังใช้คอนเซปต์นั้นต่อละก็ ผมคงพูดไม่ได้เต็มปากหรอกครับว่าทุกอย่างกำลังไปได้สวย"

อีชองฮยอนทำหน้าเหยเก

"ยังไงมันก็เป็นความลับอยู่ดี นายคงอธิบายอะไรให้แม่ฟังไม่ได้หรอก"

"แต่มันเป็นเรื่องของความรู้สึกนี่ครับ!"

จากนั้นอีชองฮยอนก็ฉีกยิ้มกว้างจนแก้มปริ ดูท่าทางเขาจะตื่นเต้นไม่น้อย

"ว่าแต่นายจะกลับบ้านเหรอ กลับเมื่อไรล่ะ"

"ถามว่าเมื่อไรอะไรกันครับ สัปดาห์หน้าก็ชูซอกแล้วไง"

ชูซอก

เวลา... ผ่านไปเร็วขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?