บทที่ 54 วันหยุดเทศกาลชูซอก (1)

สำหรับมนุษย์เงินเดือนแล้ว วันหยุดคืออะไรกันนะ

มันเป็นเหมือนโอเอซิสในทะเลทราย เป็นประภาคารกลางท้องทะเล

เป็นโคล่าซีโร่หนึ่งลังที่มาส่งถึงตู้เสบียงอันว่างเปล่า

เป็นขุมพลังอันยิ่งใหญ่ที่มอบเรี่ยวแรงในการใช้ชีวิตให้ในช่วงครึ่งปีแรกหนึ่งครั้งและครึ่งปีหลังอีกหนึ่งครั้ง ซ้ำยังสร้างเครื่องพันธนาการที่ทำให้ลาออกไม่ได้

เคยมีช่วงเวลาที่วันหยุดให้ความรู้สึกแบบนั้นกับผมเหมือนกัน

พอเริ่มต้นปี ผมจะมานั่งนับว่าปีนี้มีวันหยุดนักขัตฤกษ์กี่วัน แล้วพยายามอย่างเอาเป็นเอาตายที่จะใช้วันลาพักร้อนให้ติดกับวันหยุดเหล่านั้น

แม้จะต้องทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่นในคืนก่อนวันหยุด แต่ความคิดที่ว่า 'จะได้พักตั้งหลายวันแถมยังมีเงินเดือนเข้า' ก็ทำให้ผมมีความสุขได้

'เมื่อไม่นานมานี้ ผมยังต้องหลังขดหลังแข็งทำป้ายแบนเนอร์ครบรอบ 7 ปีให้ไอ้พวกนี้ เพียงเพื่อจะได้ใช้วันลาพักร้อนช่วงเทศกาลชูซอกอยู่เลยแท้ๆ'

จู่ๆ ผมก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมา

นี่ก็ผ่านมา 8 เดือนแล้วตั้งแต่เริ่มชีวิตเด็กฝึกหัดอันแสนรันทดนี้ ผมทำได้แค่ร้องไห้

"จะว่าไปแล้ว... พวกนายกลับบ้านกันไหมช่วงวันหยุดนี้"

"ช่วงซอลลัลกับชูซอก พวกเราจะกลับบ้านเกิดกันครับ! ไปค้างสักสองคืนแล้วค่อยกลับมา!"

อีชองฮยอนชูสองนิ้วเป็นรูปตัววี

บ้านเกิด ถือว่าเหมาะกับช่วงวันหยุดเทศกาลดีนะ

...เดี๋ยวนะ

นี่หมายความว่าผมต้องระเห็จออกจากหอพักงั้นเหรอ

นี่มันวิกฤตการณ์ที่ไม่คาดฝันชัดๆ

ต่อให้พยายามจองที่พักสำหรับวันหยุดตอนนี้ ก็คงไม่มีห้องว่างเหลืออยู่ หรือไม่ก็คงราคาแพงหูฉี่

เงิน 15 ล้านวอนที่พี่สาวทิ้งไว้ให้ผม... ไม่สิ

ผมจะเอาเงิน 14.2 ล้านวอนที่เหลือหลังจากเพิ่งใช้ไป 800,000 วอนมาผลาญทิ้งแบบนี้ไม่ได้

อีชองฮยอนที่ไม่รู้เลยว่าผมกำลังลุกลี้ลุกลนขนาดไหน ขยับเข้ามาใกล้ๆ แล้วถาม

"บ้านฮยองอยู่ที่ไหนเหรอครับ ของผมอยู่โซล!"

"ฉันน่ะเหรอ"

ไม่รู้สิ ผู้ใหญ่ในครอบครัวผมหายตัวไปในชั่วข้ามคืนกันหมดแล้ว

"ฉัน... อยากอยู่ที่หอพักน่ะ"

"ถ้าไปขออนุญาตจากผู้จัดการ ก็น่าจะอยู่ได้นะครับ แต่ทำไมล่ะครับ อย่าบอกนะว่าฮยองจะอยู่ซ้อมน่ะ"

"เปล่า แค่... อยากพักผ่อนสักหน่อย"

นับว่าโชคดีที่ผมอยู่หอพักต่อได้ ไม่อย่างนั้นผมคงต้องถ่างตาหาห้องว่างในแอปจองที่พักทั้งคืนแหงๆ

ตอนนั้นเอง อีชองฮยอนก็หันมองซ้ายมองขวาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"บางทีจูอูฮยองอาจจะอยู่ด้วยเหมือนกันนะครับ ตอนซอลลัลเขาก็ไม่ได้กลับบ้าน"

"จูอูเหรอ"

"ใช่ครับ จูอูฮยองเขามีเหตุผลส่วนตัว เพราะงั้นฮยองอย่าไปถามเขาตรงๆ เชียวนะครับ...!"

อีชองฮยอนเสริมอย่างระมัดระวัง แล้วหันมองซ้ายมองขวาอีกครั้ง ดูเหมือนเขาจะเช็กให้แน่ใจว่าพัคจูอูไม่ได้อยู่แถวนี้

"เข้าใจแล้ว ฉันจะไม่เป็นฝ่ายพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนก็แล้วกัน"

"ขอบคุณครับ เฮ้อ ถ้าพวกฮยองอยู่กัน งั้นครั้งนี้ผมควรอยู่ด้วยดีไหมนะ"

"นายเพิ่งบอกเองไม่ใช่เหรอว่าปีนึงได้หยุดแค่สองครั้งน่ะ นี่ยังอยากจะซ้อมอยู่อีกเหรอ"

"ผมจะรีบกลับมานะครับ ฮยองนิม"

พูดจบ อีชองฮยอนก็วิ่งแจ้นออกไปทันที

ผมไม่ได้สนใจเรื่องส่วนตัวของพัคจูอูหรอก โดยเฉพาะถ้าเป็นเรื่องประวัติครอบครัว

ผมเลยคิดว่าคงไม่มีวันได้คุยกับพัคจูอูในหัวข้อนี้แน่ ๆ

จึงไม่เคยนึกฝันเลยว่าในอนาคตอันใกล้นี้ ผมจะได้นั่งคุยเรื่องนี้กับเขาระหว่างกินของเสียบไม้ปิ้งย่าง

* * *

เมื่อช่วงเทศกาลวันหยุดมาถึง พนักงานอายุน้อยมักจะคุยกันว่าจะไปทำอะไรในช่วงวันหยุดพักผ่อน

ส่วนพนักงานที่อายุมากหรือแต่งงานแล้ว มักจะคุยกันเรื่องพิธีไหว้บรรพบุรุษหรือพิธีครบรอบวันตายเสียมากกว่า

'จัดโต๊ะไหว้ช่วงเทศกาลนี่เรื่องเยอะชะมัด แค่คิดฉันก็เครียดแล้ว'

'ที่บ้านหัวหน้าทีมจัดพิธีไหว้บรรพบุรุษด้วยเหรอครับ'

'บ้านฉันจัดทั้งพิธีรำลึกวันตายแล้วก็พิธีไหว้ตามเทศกาลเลย โคตรน่ารำคาญ'

เวลาถูกถามว่า 'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม วันหยุดเทศกาลนี้จะทำอะไรครับ' ผมก็มักจะตอบไปว่า 'ผมคงไปเจอน้องสาวแป๊บหนึ่ง แล้วก็พักผ่อนอยู่บ้านครับ'

นั่นเป็นเรื่องก่อนที่น้องสาวของผมจะเสียชีวิต

วันก่อนถึงวันชูซอก ซึ่งเป็นเทศกาลชูซอกแรกหลังจากที่น้องสาวผมเสียชีวิต ผมนอนอยู่บนเตียงแล้วเสิร์ชหา 'วิธีจัดโต๊ะไหว้'

ถึงจะปิดมือถือแล้วล้มตัวลงนอน แต่ผมก็ยังข่มตาหลับไม่ลงอยู่ดี

ผมเลยตื่นรอจนซูเปอร์มาร์เก็ตเปิด แล้วรีบไปทันทีที่ร้านเปิดทำการ ผมซื้อพวกวัตถุดิบมากมายตามที่เห็นในผลการค้นหามา

ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการเตรียมของไหว้มันจะต้องลงแรงเยอะขนาดนี้

ปกติผมแทบจะไม่เคยทำอาหารเลย แถมตอนนั้นก็ยังไม่ถึงวันครบรอบวันตายปีแรกของน้องสาวผมด้วยซ้ำ

สำหรับคนอย่างผม การทำผักปรุงรสกับของทอดเสียบไม้ถือเป็นความท้าทายระดับสูง

สีของผักดูซีดเซียว ส่วนแป้งทอดก็บานออกจนไม่ว่าจะชุบไข่ไปเยอะแค่ไหน มันก็เอาแต่ไหลแผ่ออกด้านข้าง

พอถึงตอนที่ทอดทงกึรังแต็ง กลิ่นน้ำมันก็คละคลุ้งไปทั่วทั้งบ้านแล้ว

หลังจากปลุกปล้ำกับกองวัตถุดิบมาทั้งวัน ในที่สุดผมก็จัดโต๊ะไหว้ล่าช้าจนสำเร็จเอาตอนที่พระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว

เพราะไม่มีภาชนะไหว้แบบเป็นเรื่องเป็นราว ผมเลยเอาจานเท่าที่พอจะหาได้ในบ้านออกมาจนหมด แถมยังเปิดเหล้าชองจูขวด 1.8 ลิตรเพื่อรินเป็นเหล้าไหว้ด้วย

"นูนา นี่น่าจะเป็นครั้งแรกเลยมั้งที่พี่ได้เห็นการจัดโต๊ะไหว้บรรพบุรุษที่บ้านเราน่ะ?"

ผมอดหัวเราะไม่ได้ พอเห็นของทอดหน้าตาเละเทะพวกนั้นก็ยิ่งทำให้ผมหัวเราะหนักกว่าเดิม

ภาพของมาการองกับฟินองซิเอที่กองพะเนินอยู่บนโต๊ะไหว้ที่ไม่ใช่โต๊ะไหว้บรรพบุรุษของจริง—จะไม่ให้ผมหัวเราะได้ยังไงล่ะ?

"ร้านขนมหวานแถวบ้านเราหลายร้านปิดช่วงวันหยุดเทศกาลน่ะ คราวหน้าผมคงต้องซื้อมาการองเตรียมไว้ล่วงหน้าซะแล้ว"

พูดจบ ผมก็เริ่มแกะห่อขนมที่บรรจุแยกชิ้นออกมา

"ผมคิดว่าพี่คงผิดหวังถ้าแวะมากินของอร่อยแล้วไม่มีอะไรให้กินเลย ก็เลยซื้อพวกนี้มา ถ้าไม่มีรสที่พี่ชอบ ก็ไปโทษเมนูของร้านมาการองแถวบ้านเอาเถอะ ผมเหมามาอย่างละชิ้นเท่าที่เขามี เพราะงั้นผมไม่ผิดนะ"

ทั้งที่ผมแค่บ่นพึมพำกับตัวเองแท้ ๆ แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนกำลังคุยกับพี่สาวอยู่เลยแฮะ?

วันนั้น ผมต่อมาการองสีสันสดใสขึ้นเป็นหอคอยบนโต๊ะกินข้าวตัวเตี้ยของเรา มันดูอลังการไม่เบาเลยล่ะ

จากนั้น พอจัดการเหล้าชองจูจนหมดขวด ผมก็ล้มตัวลงนอนข้างโต๊ะไหว้บรรพบุรุษแล้วหลับไป

* * *

หลังจากต้องจัดโต๊ะไหว้บรรพบุรุษและของไหว้ในวันหยุดเทศกาลปีละสามครั้ง ผมก็เลยทำอาหารเซ่นไหว้ได้เชี่ยวชาญทีเดียว

ทุกเช้าวันหยุดเทศกาลและวันครบรอบวันตายของพี่สาว ผมจะตื่นตั้งแต่เช้ามืด ออกไปซื้อของเข้าบ้านโดยไม่ต้องจดรายการ และทำอาหารโดยไม่ต้องพึ่งสูตร

'อืม การคุ้นชินกับเรื่องพวกนี้มันก็ดีอยู่หรอก'

ผมคิดในใจพลางสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของถุงในมือ

'แต่ทำไมผมถึงยังต้องมาทำอะไรแบบนี้อยู่อีกเนี่ย...!'

นั่นสิ

ด้วยความเคยชินตลอดเก้าปีที่ผ่านมา พอผมตื่นแต่เช้าในวันชูซอกและนึกขึ้นได้ว่าเป็นวันอะไร สัญชาตญาณก็สั่งให้ผมตรงไปซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้บ้านเพื่อกว้านซื้อวัตถุดิบมาเพียบ

ผมทำไปโดยไม่รู้ตัวเพราะคิดว่าจะเตรียมโต๊ะไหว้บรรพบุรุษให้พี่สาว ทั้งที่เธอยังมีชีวิตอยู่ในเวลานี้แท้ ๆ อาการหนักขนาดไหนล่ะเนี่ย?

กว่าผมจะดึงสติกลับมาได้ครบถ้วน ก็จ่ายเงินค่าของไปหมดแล้ว

ผมคิดจะเอาของไปคืนทั้งหมด แต่เพราะในบรรดาวัตถุดิบมีอาหารแช่แข็งรวมอยู่ด้วย แถมอีชองฮยอนยังบอกว่าพัคจูอูก็อยู่ที่หอพักเหมือนกัน ผมเลยคิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะเอาของพวกนี้มาทำอาหารกินฉลองวันหยุดได้ ก็เลยหอบทุกอย่างกลับมา

ผมขอโทษนะ นูนา

อย่าคิดว่านี่คือโต๊ะไหว้บรรพบุรุษเลย แต่ให้คิดซะว่าเป็นการเรียนรู้ประเพณีเพื่ออนุรักษ์เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของเราก็แล้วกัน

"...นี่มันอะไรกันครับเนี่ย"

"...ของเตรียมไว้ทำคอนเทนต์อาหารช่วงวันหยุดน่ะ"

"คอนเทนต์ทำอาหารเหรอครับ..."

พอผมตอบไปแบบนั้น พัคจูอูก็แหวกถุงพลาสติกออกดู ภายในนั้นมีทงกือรังแต็ง ปลา และแป้ง

พัคจูอูมองสลับไปมาระหว่างของในถุงกับหน้าผมด้วยสีหน้าบอกไม่ถูก

ผมจะไม่ยอมทำพลาดซ้ำรอย ด้วยการพูดอะไรชวนกระอักกระอ่วนเหมือนคราวที่แล้ว ที่ดันไปบอกเขาว่าผมไม่มีเงินเรียนต่อมหาวิทยาลัยอีกเด็ดขาด

ใจเย็นไว้

"ไหน ๆ ก็วันหยุดทั้งที ผมเลยคิดว่าเราน่าจะทำอะไรให้เข้ากับเทศกาลสักหน่อย เดี๋ยวผมทำอาหารเอง จูอูไปพักเถอะ"

"ไม่เอาครับ มาทำด้วยกันเถอะ"

"แบบนั้นก็ยิ่งเข้าทางผมเลย อ้อ ถ้าคุณไม่ชอบกลิ่นน้ำมัน เราไม่ต้องทำพวกของทอดก็ได้นะ"

"ถ้าระบายอากาศดี ๆ ก็น่าจะไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอครับ..."

"นั่นก็จริง"

ต้องขอบคุณความเกรงใจของพัคจูอู ผมก็เลยตัดสินใจทอดทงกือรังแต็งด้วย การเริ่มต้นเป็นไปอย่างราบรื่น

ระหว่างที่จูอูตอกไข่หมดทั้งแผงลงไปตีเตรียมไว้สำหรับชุบทอด ผมก็จัดการผัดและรวนส่วนผสมอื่น ๆ

ตอนที่กำลังคิดว่าด้วยฝีมือระดับนี้ ผมน่าจะลาออกจากการเป็นไอดอลแล้วไปสมัครเป็นลูกมือร้านขายเครื่องเคียงได้สบาย ๆ พัคจูอูที่เตรียมแป้งเสร็จเรียบร้อยก็ส่งเสียงเรียกผม

"เดี๋ยวฉันทอดจอนเอง นายช่วยเอาไปคลุกแป้งกับชุบไข่ให้หน่อยได้ไหม อย่าลืมใส่ถุงมือกับหน้ากากอนามัยด้วยล่ะ เอาแบบ KF94 นะ"

"ทำไมต้องใส่ถุงมือกับหน้ากากด้วยล่ะครับ..."

"นายเป็นนักร้องนะ ไม่ควรสูดควันเข้าไป"

"...ฮยองก็เป็นโวคอลเหมือนกันนี่ครับ"

ฉันมันแค่โวคอลชั่วคราว แต่นายคือเมนโวคอลต่างหาก

ผมยื่นหน้ากากอนามัยที่ซื้อเผื่อไว้ให้พัคจูอู

เพราะเขายืนกรานให้ผมใส่ด้วย สุดท้ายเราสองคนก็เลยต้องมาทอดจอนอยู่ในห้องทั้งที่สวมหน้ากากอนามัย

พอเริ่มจับทางได้ พวกจอนที่ทอดออกมาก็หน้าตาสวยงาม ดูดีระดับทำขายได้สบาย

พัคจูอูเอ่ยขึ้นขณะมองดูผมวางพริกแดงและพริกเขียวตกแต่งหน้าทงกือรังแต็ง

"ฮยองทำอาหารเก่งจังเลยนะครับ..."

"ไม่ขนาดนั้นหรอก อยากชิมก็หยิบไปชิ้นหนึ่งสิ สูตรโซเดียมต่ำน่ะ"

"กินก่อนจะทำเสร็จหมดได้เหรอครับ"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ก็ทำมากินกันเองนี่นา พริกนี่ดูเหมือนจะเผ็ดนะ แต่ความจริงไม่เผ็ดหรอก"

ผมยืนยันกับพัคจูอูที่ชอบอาหารรสอ่อนว่าทงกือรังแต็งของผมไม่อันตรายแน่นอน

ถึงเมื่อเช้าจะเผลอใจลอยซื้อวัตถุดิบมาเยอะเกินไปหน่อย แต่ผมก็ไม่ลืมบทบาทการเป็นไอดอลของตัวเองและเลือกทำแต่อาหารเพื่อสุขภาพ เก่งมากตัวฉัน

เมื่อผมหยิบจานแบ่งใบเล็กออกมาแล้วตักทงกือรังแต็งให้เขาชิ้นหนึ่ง พัคจูอูก็รอให้มันหายร้อนแล้วค่อย ๆ กัดเข้าไปคำหนึ่ง ดวงตาของพัคจูอูเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

"เป็นยังไงบ้าง"

"ฮยอง อร่อยมากเลยครับ...!"

"กินสักสองชิ้นสิ ทำจากเต้าหู้เลยไม่หนักท้องเท่ากับพวกที่ทำจากเนื้อหรอกนะ"

สีหน้าของพัคจูอูสว่างไสวขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของผม มันเป็นสีหน้าแบบเดียวกับที่เขามักจะแสดงออกเฉพาะตอนที่คุยเรื่องวงร็อกเท่านั้น

หลังจากได้ชิมทงกือรังแต็งไปแล้ว พัคจูอูก็ลองชิมซานจ็อกและทงแทจ็อนตามไปด้วย

ทั้งทงแทจ็อนที่ปรุงรสอ่อน ๆ และซานจ็อกขนาดเล็กที่อัดแน่นไปด้วยส่วนผสมซึ่งหั่นมาอย่างละเอียด ต่างก็สอบผ่านฉลุย

"ฮยองชอบทำอาหารเหรอครับ"

พัคจูอูถามขณะมองดูผมลวกผักโขม

"ไม่เลย นอกเหนือจากอาหารไหว้บรรพบุรุษแล้ว ฉันก็ทำอย่างอื่นไม่ค่อยเก่งหรอก แต่ฉัน... ต้มรามยอนเก่งมากเลยนะ"

ถ้าอย่างแรกคืออาหารที่ผมต้องตั้งใจฝึกฝนจนชำนาญ อย่างหลังก็คืออาหารที่ผมกินบ่อยจนทำได้เป็นนิสัย

"ทำไมถึงเรียนทำแต่ของพวกนี้ล่ะครับ..."

พัคจูอูพูดอย่างระมัดระวัง เขาอยากรู้ แต่ก็ดูเหมือนจะลังเลเพราะวัตถุดิบเหล่านี้มักจะใช้จัดเป็นอาหารไหว้บรรพบุรุษ

"ฉันก็แค่ชอบทำน่ะ อีกอย่างวันนี้นายก็อยู่หอด้วย ฉันเลยคิดว่าจะลองทำอะไรกินดู"

"อ๋อ... ขอบคุณนะครับ"

"ไม่เป็นไรหรอก ยังไงฉันก็กินด้วยอยู่แล้ว"

ตอนที่ผมตักผักโขมขึ้นจากหม้อมาล้างผ่านน้ำเย็น พัคจูอูก็เอ่ยเรียกผม

"ฮยองครับ"

"มีอะไรล่ะ"

"ทำไม... ถึงไม่กลับบ้านล่ะครับ"