บทที่ 55 วันหยุดเทศกาลชูซอก (2)

บ้านผมน่ะเหรอ

ความจริงแล้วมันไม่ได้ตอบยากอะไรเลย

ผมแค่บอกว่า 'ฉันเพิ่งโดนไล่ออกจากบ้านมาน่ะ' ก็ได้

แต่พอคิดถึงสีหน้าของพัคจูอูตอนที่เข้าใจผิดว่าผมไม่มีเงินเรียนมหา'ลัย ผมก็เลยลังเล

ไม่มีอะไรดีไปกว่าการเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนสถานการณ์น่าอึดอัดอีกแล้ว

ผมหั่นทงกือรังแต็งครึ่งหนึ่งแล้วคีบไปวางบนจานของพัคจูอูพลางถามกลับ

"แล้วนายล่ะ"

"ครับ?"

"ทำไมถึงไม่กลับบ้าน"

ถ้าเป็นอีชองฮยอน หมอนั่นคงจะโวยวายว่า 'ผมถามก่อนนะ!' แล้วคอยจับผิดผมไปแล้ว แต่พัคจูอูไม่ใช่คนแบบนั้น

อย่างที่คิด เขาเอาตะเกียบคีบทงกือรังแต็งครึ่งชิ้นนั้นขึ้นมาแล้ววางลงซ้ำไปซ้ำมา ในที่สุดก็ยอมเปิดปากพูด

"...คือ ผมรู้สึกว่าวันหยุดเป็นช่วงเวลาที่ควรอยู่กับครอบครัวน่ะครับ"

เป็นคำพูดที่แปลกพิลึก ถ้าดูจากการที่เขาไม่ยอมกลับบ้านแล้วหมกตัวอยู่แต่ในหอพัก

พัคจูอูคงสังเกตเห็นว่าผมงงก็เลยพูดต่อ

"ผมอาศัยอยู่บ้านคุณป้าน่ะครับ น่าจะสักสิบปีได้แล้วมั้ง..."

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเรื่องนี้

พอมาคิดดูแล้ว เรื่องครอบครัวของพัคจูอูไม่เคยโผล่มาในบทสนทนาเรื่อง TMI ทั่วไปของวง Spark เลย

การที่เขาไม่พูดถึงพ่อแม่ก็คงมีเหตุผล ผมจึงไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรต่อ

ผมแสร้งทำเป็นว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แล้วเปลี่ยนไปถามเรื่องจิปาถะแทน

"ครอบครัวมีกันกี่คนล่ะ"

"สี่คนครับ มีคุณป้า คุณลุง ฮยอง แล้วก็นูนา..."

"งั้นนายก็เป็นน้องเล็กสุดที่บ้านคุณป้าสินะ มาอยู่ที่นี่ต้องคอยดูแลน้องตั้งสองคน คงเหนื่อยแย่เลยสิ"

"ไม่หรอกครับ ความจริงผมชอบความครึกครื้นวุ่นวายดีออก"

พัคจูอูมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าตอนที่พูดแบบนั้น ดูเหมือนชีวิตที่บ้านคุณป้าจะไม่ได้แย่นัก

'บางทีที่เขาเลี่ยงไม่ยอมกลับบ้านคงไม่ใช่เพราะอึดอัดใจ แต่เป็นเพราะความเกรงใจเลยเลือกที่จะไม่กลับไปมากกว่า'

จังหวะที่ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัว พัคจูอูก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"หลังจากต้องพึ่งพาอาศัยคนอื่นมาตั้งนาน ผมแค่รู้สึกว่าควรปล่อยให้พวกเขามีพื้นที่ส่วนตัวในวันแบบนี้บ้างน่ะครับ"

"...ก็สมเหตุสมผลดีนะ"

เสียงทอดจอนดังคลอไปทั่วห้องครัวที่เงียบสงบราวกับเป็น BGM

ผมรู้สึกทำตัวไม่ถูก ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจู่ ๆ บทสนทนาจะหนักอึ้งขึ้นมากะทันหันขนาดนี้

ผมรู้ซึ้งถึงความรู้สึกของการเป็นภาระคนอื่นดีทีเดียว

ก็ผมเองก็อาศัยอยู่ในห้องที่เช่าด้วยเงินที่ยืมพี่สาวมานี่นา

แต่พอคิดว่าไม่มีใครให้ไปหาในวันหยุดเทศกาลเลยมันก็ดูน่าเศร้าอยู่เหมือนกัน อย่างน้อยผมก็ยังไปหาพี่สาวได้ตอนที่มีวันหยุดจากงาน

ผมลอบถอนหายใจ

ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นขณะที่กำลังพลิกซานจ็อก

"ที่ฉันไม่ได้กลับบ้าน เพราะไม่ค่อยสนิทกับครอบครัวเท่าไหร่น่ะ"

ให้ตายสิ พอได้ยินเหตุผลของเขาแบบนี้แล้ว ผมก็เลยเลี่ยงไม่ได้เลย

"ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรหรอก แค่รู้สึกอึดอัดนิดหน่อย ก็เลยไม่ได้ไป"

พัคจูอูที่กำลังวางกระดาษซับมันแผ่นใหม่ลงบนจานเบิกตากว้างแล้วหันมามองผม

ถึงผมจะพูดแบบคลุมเครือเพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิดครั้งใหญ่อะไรอีก แต่ดูเหมือนเขาจะตกใจเอามากๆ

"...ทะเลาะกันเหรอครับ"

"ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก ฉันก็แค่ถือโอกาสย้ายออกมาตอนที่บรรลุนิติภาวะแล้วก็เท่านั้น"

คนเขาว่าถึงปากจะเบี้ยวก็ต้องพูดความจริง ผมไม่ได้ทะเลาะกับครอบครัวสักหน่อย แต่ผมโดนกระทำอยู่ฝ่ายเดียวต่างหาก ความผิดพวกเขาร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม

"เพราะแบบนี้ก็เลยไม่เคยโทรหาพวกเขาเลยเหรอครับ..."

"รู้ได้ไง"

"เวลาที่พวกเราได้โทรศัพท์คืนนานๆ ที... มีแค่ผู้ช่วยผู้จัดการคนเดียวที่ไม่โทรหาใครเลยนี่ครับ"

ที่ค่าย UA จะมีการคืนโทรศัพท์ส่วนตัวให้ประมาณ 30 นาทีเดือนละครั้ง เพื่อให้ติดต่อกับครอบครัว

ในช่วงเวลานั้น พวกเขาจะติดต่อหาครอบครัว

คนที่มีเพื่อนเยอะแยะอย่างชองซองบินต้องใช้เวลาสามสิบนาทีนั้นให้คุ้มค่าที่สุด

แล้วผมทำอะไรน่ะเหรอในช่วงเวลานั้น...

'จะให้ทำอะไรได้ล่ะ ก็แค่นั่งเหม่อไง'

คือผมจะขอโทรศัพท์จากผู้จัดการเมื่อไหร่ก็ได้ที่ต้องการ แถมผมก็ไม่มีใครให้โทรหาอยู่แล้ว เลยไม่มีอะไรให้ทำเป็นพิเศษ

ผมไม่ได้เล่นหุ้นหรืออะไรทำนองนั้น ถึงจะมีโทรศัพท์อยู่ในมือก็ไม่มีอะไรให้เช็กมากนักหรอก

"ไม่ยักรู้ว่านายแอบสังเกตอยู่ด้วย"

"ผมแค่บังเอิญสังเกตเห็นน่ะครับ... ขอโทษด้วยถ้าทำให้ไม่พอใจ"

"เปล่าหรอก ผมแค่แปลกใจนิดหน่อย"

เอาเข้าจริงผมตกใจมากต่างหาก

ผมนึกว่าทุกคนจะมัวแต่ตื่นเต้นกับโทรศัพท์ที่ไม่ได้แตะมาตั้งสามสิบวันจนไม่ทันสังเกตเห็นผมเสียอีก

ผมชะล่าใจเกินไปจริงๆ ผมไม่อยากเป็นจุดสนใจโดยใช่เหตุ ดังนั้นคราวหน้าผมคงต้องแกล้งทำเป็นรับสายพวกทำแบบสอบถามหรืออะไรสักอย่างแล้วล่ะ

"แล้วปกตินายโทรหาใครล่ะ"

"คุณป้าครับ หรือไม่ก็... ฮยองหรือนูนา"

"อะไรกัน ทำไมถึงเว้นคุณลุงไว้คนเดียวล่ะ"

พัคจูอูยิ้มบางๆ กับคำพูดของผม ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของเขากับครอบครัวของคุณป้าจะไม่เลวเลยทีเดียว

"คราวหน้า ผมจะโทรหาคุณลุงด้วยครับ"

"อืม แล้วอย่าลืมบอกเขาล่ะว่านายได้กินดงกือรังแตงเต้าหู้แล้ว"

ปาร์ตี้มื้ออาหารของเราจบลงด้วยบทสนทนาสบาย ๆ นั้น

หลังจากขลุกอยู่ในครัวแทบจะทั้งวัน เราก็ได้ของทอดเต็มตะกร้า เครื่องเคียงที่บรรจุใส่กล่องสามใบอย่างเรียบร้อย และ...

"จูอู"

"...ครับ"

"จานพวกนี้... วันนี้เราจะล้างหมดไหมเนี่ย"

...มีจานกองพะเนินรอให้ล้างอยู่

ผมมองดูกระทะที่ชุ่มไปด้วยน้ำมันแล้วดึงกระดาษอเนกประสงค์ออกมาด้วยความหนักใจ

* * *

"เฮ้อ..."

หลังจากล้างจานอย่างยาวนานถึงสองชั่วโมง ผมกับพัคจูอูก็เป็นอิสระจากหน้าที่เก็บกวาดเสียที

ทันทีที่ทำความสะอาดเสร็จ เราก็ปิดหน้าต่างทุกบานที่เปิดระบายอากาศไว้ แล้วหนีไปหลบภัยที่คาเฟ่ใกล้หอพัก

ผมนึกว่าช่วงวันหยุดแบบนี้คงไม่มีร้านเปิดมากนัก แต่ผมคิดผิด ผมไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลยเพราะปกติหลังไหว้บรรพบุรุษเสร็จผมก็มักจะพักผ่อนอยู่บ้านตลอด

ผมกับพัคจูอูสั่งโยเกิร์ตสมูทตี้มาคนละแก้วแล้วไปนั่งกันตรงระเบียง

ขณะที่ผมกำลังดูดสมูทตี้อึกใหญ่เพื่อแก้เจ็บคอจากการทำอาหารมาหลายชั่วโมง พัคจูอูก็ถามขึ้น

"นั่น... เพื่อกันไม่ให้ฟันเป็นคราบเหมือนกันเหรอครับ"

"อืม"

"โห..."

พัคจูอูร้องอุทานออกมาด้วยความหมายที่ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก

ผมนึกว่าเขากำลังประชด แต่สีหน้าเขาเหมือนกำลังบอกว่า 'ผมประทับใจจริงๆ นะ' เอาเถอะ ครั้งนี้ผมจะยอมปล่อยผ่านไปก็แล้วกัน

"วันนี้นายคงเหนื่อยแย่ การเตรียมอาหารไหว้บรรพบุรุษไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ"

"ไม่หรอกครับ แต่ฮยองก็คงเหนื่อยเหมือนกัน... วันปีใหม่เดี๋ยวผมซื้อไปให้นะครับ"

"ใจน่ะอยากทำแบบนั้นนะ แต่ความรู้สึกมันรับไม่ได้น่ะสิ"

ถ้าเป็นเรื่องของคนอื่น ผมคงพูดไปแล้วว่า 'จะทำเองให้วุ่นวายทำไม ซื้อเอาก็สิ้นเรื่อง'

แต่พอเป็นเรื่องของตัวเอง มันกลับกลายเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

"แต่เอาเข้าจริง ฉันก็อาจจะไม่มีทางเลือกแล้วเหมือนกัน"

"ทำไมล่ะครับ"

"ข้าวของมันแพงขึ้นมากเกินไปน่ะสิ..."

ผมตกใจมากตอนที่ออกไปซื้อต้นหอม

ถึงราคามันจะถูกกว่าเมื่อเก้าปีก่อน แต่ราคาต่อหนึ่งกำก็ยังทำให้ผมสะดุ้งอยู่ดี

ผมได้เรียนรู้อีกครั้งว่า เมื่อเวลาผ่านไป ความทรงจำก็มักจะถูกปรุงแต่งให้ดูดีเกินจริง

ตอนแรกผมแอบคิดว่าจะซื้อเนื้อมาบ้างเหมือนกัน แต่ความคิดนั้นก็มลายหายไปอย่างรวดเร็ว

"ดีนะที่ฉันซื้อแค่แอปเปิลกับสาลี่ ถ้าขืนซื้อเกาลัดกับลูกพลับมาด้วย วันนี้คงไม่มีปัญญามานั่งกินโยเกิร์ตสมูทตี้หรอก"

"...เป็นเพราะช่วงเทศกาลด้วยใช่ไหมครับ"

"อืม แต่ต่อให้หมดช่วงเทศกาลไปแล้ว ราคามันก็ไม่ค่อยลงหรอก"

"คุณป้าของผมก็ชอบพูดแบบนี้ประจำเลยครับ"

พัคจูอูหัวเราะเงียบๆ ดูเหมือนเขากำลังนึกถึงความทรงจำช่วงเทศกาล

ถึงเขาจะระมัดระวังคำพูด แต่ดูเหมือนบรรยากาศที่บ้านคุณป้าของเขาก็น่าจะอบอุ่นดีอย่างที่ฉันคิดไว้เลย

พอคิดมาถึงตรงนี้ ฉันก็แอบรู้สึกสงสารพัคจูอูขึ้นมานิดหน่อย ที่คงไม่ค่อยได้กินอาหารช่วงเทศกาลสักเท่าไรนัก

"น่าจะทำจับแชมาด้วยแฮะ"

ความเสียดายหลุดปากออกไปโดยไม่ทันคิด พัคจูอูที่หูไวก็ได้ยินเข้าจึงเอ่ยถาม

"ฮยองทำจับแชเป็นด้วยเหรอครับ"

"ก็ทำเป็นแหละ ถึงจะไม่รับประกันความอร่อยก็เถอะ ที่ครั้งนี้ไม่ได้ทำก็เพราะแคลอรีมันสูงน่ะ..."

"อ่า..."

รู้อย่างนี้ทำมาสักนิดให้พวกนี้ได้กินก็คงดี

ระหว่างที่เรากำลังคุยกันว่าหัวไชเท้าครั้งนี้ราคาเท่าไร แล้วก็เรื่องจอนที่รสชาติจืดชืดเพราะไม่ได้ปรุงรส จู่ๆ ฉันก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ข้างแก้มขึ้นมา

พอหันหน้าไปมอง ก็เห็นกลุ่มผู้หญิงโต๊ะข้างๆ กำลังจ้องมองมาที่เรา

ฉันรีบหลบสายตาพวกเธอ โน้มตัวไปข้างหน้า แล้วถามพัคจูอู

"...เสียงฉันดังไปหรือเปล่า"

ต่อให้รอบๆ จะไม่ค่อยมีคน แต่การส่งเสียงดังในพื้นที่ส่วนรวมมันก็เสียมารยาทอยู่ดี

โชคดีที่พัคจูอูส่ายหน้า

ถ้าคนที่ชอบความสงบอย่างหมอนั่นบอกแบบนั้น ก็แปลว่าฉันไม่ได้ทำตัวน่ารำคาญหรอกมั้ง

บางทีอาจจะรู้สึกได้ว่าฉันกำลังทำตัวไม่ถูก กลุ่มผู้หญิงจึงละความสนใจไปในไม่ช้า

แต่กลายเป็นว่าบทสนทนาของพวกเธอที่หยุดไปชั่วครู่ กลับมาเริ่มคุยกันใหม่อีกครั้งแทน

"ออนนี ปีนี้ซื้อซงพย็อนที่ไหนมาคะ"

"ร้านขายต็อกใต้ตึกอพาร์ตเมนต์ไง พี่ซื้อมาจากที่นั่นแหละ"

"ออนนี พี่ก็ซื้อจากร้านนั้นทุกปีเลยนี่คะ"

อ้อ

ดูเหมือนพวกเธอจะได้ยินชายหนุ่มสองคนที่นั่งตัวแข็งทื่อเป็นผักโขมลวก กำลังคุยกันเรื่องเดียวกับที่พวกเธอคุยอยู่เข้า

ถ้าฉันเป็นพวกเธอ แล้วมีเด็กประถมสองคนนั่งโต๊ะข้างๆ ดูดมีซุตการูแล้วเม้าท์กันเรื่องประมาณว่า...

'นายคิดว่าปีนี้การรับนักเรียนใหม่จะไปได้สวยไหม'

'ฉันก็ไม่แน่ใจ อาจจะรับคนได้ไม่เต็มโควตาก็ได้'

...ถ้าฉันได้ยินบทสนทนาแบบนั้น ฉันก็คงหันไปมองเหมือนกันนั่นแหละ

"...เราซื้อซงพย็อนกันบ้างดีไหม"

"ก็ดีครับ"

ด้วยความรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง ฉันจึงเก็บข้าวของพร้อมกับพัคจูอู แล้วเราก็แอบย่องออกจากคาเฟ่ไปเงียบๆ

* * *

แม้ว่าพวกมือไวหลายคนจะพากันเหมาส่วนของตัวเองไปแล้ว แต่ฉันกับพัคจูอูก็ยังอุตส่าห์ซื้อซงพย็อนมาได้สำเร็จ

หลังจากอิ่มอร่อยกับจอนและซงพย็อน พวกเราก็มุ่งหน้าไปที่แม่น้ำฮันตอนสี่ทุ่มเพื่อเผาผลาญแคลอรี แค่กินเข้าไปห้าชิ้น แคลอรีก็เท่ากับข้าวหนึ่งชามแล้ว

กินแล้วก็ต้องวิ่ง

ในเมื่อยิมปิดช่วงเทศกาล การวิ่งเลียบแม่น้ำฮันจึงเป็นทางเลือกเดียวของพวกเรา

ขณะที่ฉันกำลังวอร์มอัปและเตรียมตัวจะวิ่งสักสองชั่วโมง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พัคจูอูหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวที่ได้รับเป็นของขวัญช่วงเทศกาลออกมา

"เอ่อ..."

พัคจูอูชะงักไปหลังจากมองหน้าจอ

"อะไรล่ะนั่น พวกสายทำโพลสำรวจเหรอ"

"เปล่าครับ คุณป้าผมโทรมา... ฮยอง ผมขอรับสายนี้ได้ไหม..."

"จะมาขออนุญาตฉันทำไมล่ะ รีบรับสิ!"

ปล่อยให้ผู้ใหญ่ถือสายรอเนี่ยนะ ถ้าเป็นผู้จัดการนัมโทรมา เขาคงตวาดใส่ฉันตั้งแต่วินาทีแรกที่รับสายไปแล้ว

'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม! เอาโทรศัพท์ไปต้มซุปกินหรือไง!! ทำไมไม่รับสายทันที!!'

'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม มัวทำอะไรอยู่ถึงไม่รับสาย ถ้าเป็นเรื่องสำคัญมากๆ ขึ้นมาจะทำยังไง'

...ฉันเคยได้ยินคำพูดทำนองนั้นมาแล้วครั้งสองครั้ง

สายพวกนั้นไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องงานด้วยซ้ำ เหตุผลที่โทรมาน่ะมีร้อยแปดพันเก้า แต่ฉันไม่อยากรื้อฟื้นมันขึ้นมาเลยสักนิด

ฉันเร่งพัคจูอู ถามว่าทำไมเขาถึงยังไม่ยอมรับสายอีก

เมื่อทนฉันเร่งไม่ไหว พัคจูอูจึงยอมรับสายอย่างเสียไม่ได้