บทที่ 56 วันหยุดเทศกาลชูซอก (3)

"สวัสดีครับ..."

ก่อนที่พัคจูอูจะทันได้ถามว่าพวกเขาโทรมาทำไม เสียงของคนที่คาดว่าน่าจะเป็นคุณป้าของเขาก็ดังลอดผ่านสายโทรศัพท์มา

— จูอู! กินข้าวหรือยัง

"กินแล้วครับ..."

— กินกับใครล่ะ ซองบินคงกลับบ้านไปแล้วใช่ไหม

"มีฮยองอยู่ที่หอคนนึงครับ ก็เลยกินด้วยกัน"

— ถ้างั้นก็น่าจะชวนฮยองคนนั้นมาด้วยกันเลยสิ! คัลบีจิมที่นี่อร่อยนะ

— จูอู กินซงพยอนหรือยัง ให้พ่อแพ็กแล้วเอาไปส่งให้ที่หอพักไหม

— เงียบแป๊บนึงได้ไหม แล้วส่งพัสดุไปมันไม่เร็วกว่าคุณถ่อไปส่งเองหรือไง

พอคนที่คาดว่าน่าจะเป็นคุณลุงของเขาแทรกเข้ามา สายสนทนาก็เริ่มวุ่นวาย

ในจังหวะที่ผมหลุดโฟกัสไปครู่หนึ่ง หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องที่ว่าจะส่งซงพยอนมาแบบมีใบสนติดอยู่ด้วยหรือจะเอาใบสนออกดี

เป็นบรรยากาศที่แตกต่างจากครอบครัวของชองซองบินอย่างสิ้นเชิง

'พัคจูอู... หาช่องพูดไม่ได้เลยแฮะ'

การแข่งขันยังไม่ทันเริ่ม พัคจูอูก็ดูเหมือนจะหมดแรงซะแล้ว

หลังจากคุยกันอีกสองสามประโยค คุณป้าของเขาก็พูดขึ้นมาอีก

— ตรุษจีนนี้จะกลับมาได้ไหม หรือจะให้แม่ไปหาที่โซลดี

พัคจูอูสะดุ้งโหยงกับคำพูดนั้น

แต่เขาไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไปและตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ไม่เป็นไรครับ ผมสบายดี"

และผมก็เห็นได้อย่างชัดเจน รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากของพัคจูอู

ดูจากการที่พวกเขาเรียกแทนตัวเองว่า 'แม่' กับ 'พ่อ' แล้ว พวกเขาก็เป็นครอบครัวเดียวกันไปแล้ว การพยายามรักษาระยะห่างไม่ได้ช่วยเปลี่ยนความจริงข้อนั้นเลย

หลังจากห้ามไม่ให้ส่งซงพยอนมาที่โซลได้อย่างหวุดหวิด พัคจูอูก็วางสายไป

"พัคจูอู"

"ครับฮยอง ขอโทษที่ทำให้รอตั้งนานนะครับ..."

"ตรุษจีนนี้ กลับไปเยี่ยมบ้านคุณป้านายเถอะ"

"เอ๊ะ?"

พัคจูอูมองผมอย่างงุนงง

"มาเอ๊ะอะไรล่ะ ฉันบอกให้ไปก็ไปเถอะ"

"แต่นี่มันช่วงเทศกาล..."

พัคจูอูลังเลพลางเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า

ผมไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าการที่คนในครอบครัวมารวมตัวกันมันมีความหมายยังไง

"ก็เพราะเป็นช่วงเทศกาลน่ะสิ นายถึงควรไป"

ไม่อย่างนั้น สักวันนายอาจจะเสียใจก็ได้

* * *

พวกเราวิ่งกันมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว

อากาศเย็นสบายกับริมแม่น้ำที่เงียบสงบ นี่มันสภาพแวดล้อมที่เหมาะกับการออกกำลังกายสุด ๆ ไปเลยไม่ใช่หรือไง

เอาเถอะ อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ผมคิดน่ะนะ

พัคจูอูที่อยู่ข้าง ๆ ผมกำลังค่อย ๆ หมดสภาพ เขาไม่ได้บ่นว่าเหนื่อยเลยสักคำ แต่สภาพกลับดูน่าเวทนา

ก่อนที่เสียงหายใจของพัคจูอูจะหอบหนักไปกว่านี้ ผมก็หยุดวิ่งแล้วมองหาม้านั่ง

'ความอึดแค่นี้แล้วจะไปจัดคอนเสิร์ตได้ยังไง...'

ทันทีที่คิดแบบนั้น หน้าต่างระบบก็กะพริบวาบ บริการสนับสนุนแรงงานเพิ่มเติมกำลังเปิดใช้งาน

ผมคงไม่มีสิทธิ์ไปว่าเขาสินะ?

แต่ตั้งแต่แรกมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผมอยู่แล้ว ผมไม่ได้จะไปจัดคอนเสิร์ตสักหน่อย

ไหน ๆ ก็ตัดสินใจพักแล้ว ผมเลยกะว่าจะดื่มน้ำที่พกมาจากหอพักและพักหายใจสักหน่อย แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงดังแว่วมาจากด้านล่าง แม้จะแค่ได้ยินผ่าน ๆ ก็รู้เลยว่าเต็มไปด้วยคำหยาบคาย

'เมากันหรือไงเนี่ย'

ผมยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองลงไป และเห็นผู้ชายสองคนนั่งอยู่บนบันไดหินด้านล่าง โชคดีที่ดูเหมือนพวกเขาไม่ได้กำลังมีเรื่องกัน

"...พวกเขาจะตีกันหรือเปล่าครับ"

พัคจูอูถามเสียงเบา

"ฉันว่าไม่น่าใช่นะ"

ผมเองก็ตอบด้วยระดับเสียงที่แทบจะเป็นการกระซิบ

แต่ทว่า ราวกับจะหักล้างคำตอบของผม หนึ่งในนั้นก็เริ่มฉุนเฉียวขึ้นมาอีกครั้ง

"อ่า แม่งเอ๊ย"

คราวนี้คำสบถได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง ไม่มีทางเข้าใจบรรยากาศอันตึงเครียดนี้ผิดไปได้เลย

"ดูเหมือนเขาจะโกรธนะครับ..."

พัคจูอูพึมพำ นี่มันน่าอึดอัดชะมัด

จังหวะที่ผมกำลังจะเสนอให้ย้ายหนีบรรยากาศชวนอึดอัดนี้ เพื่อนของผู้ชายคนนั้นก็เอ่ยห้ามคนที่กำลังโมโหเอาไว้

"ฮยอง เกิดมีคนมาได้ยินเข้าจะทำยังไงล่ะ"

"ก็ให้มันได้ยินไปสิ กูไม่สนหรอกเว้ย กูจะระบายสิ่งที่อยู่ในหัวบ้างไม่ได้หรือไง แม่งโคตรเหี้ยเลย"

ชายคนนั้นยังคงสบถไม่หยุด

ผมเองก็สบถในใจเหมือนกัน แต่โดยปกติแล้ว พอโตเป็นผู้ใหญ่ คนเราก็จะเลิกพ่นคำพวกนั้นออกมาพร่ำเพรื่อแบบนี้

ผมโตมากับการได้ยินคนในครอบครัวด่าทอกันตลอดเวลา ในหัวของผมเลยมีแต่คำหยาบคาย แต่พอรู้ตัวว่ามันฟังดูทุเรศแค่ไหน ผมก็พยายามไม่หลุดปากสบถออกมา

ผมคิดว่า 'วันนี้เขาคงเจอเรื่องโคตรซวยมาแน่ ๆ' พลางปิดฝาขวดน้ำ ผมกำลังจะลุกจากที่นั่ง

แต่มีบางอย่างผิดปกติ เสียงของผู้ชายคนนั้นฟังดูคุ้นหู

'เคยได้ยินเสียงนี้ที่ไหนมาก่อนนะ'

อย่างแรกเลย คงไม่ใช่สมาชิกวง Spark แน่นอน

พวกเขาส่งรูปอัลบั้มเก่า ๆ ที่เจอที่บ้านมาให้ผมเพื่อยืนยันว่ากลับถึงบ้านแล้ว―ผมสั่งให้พวกเขาทำแบบนั้นเอง เพราะคิดว่าอาจจะได้ใช้เป็นคอนเทนต์ในรายการวาไรตี้

ถ้าเป็นคนที่ผมเคยคุยด้วยแม้แต่ครั้งเดียว ผมก็มักจะจำเสียงเขาได้ ดังนั้นจึงไม่น่าจะใช่คนใกล้ตัว

'หรือว่าจะเป็นคนที่ผมเคยเจอที่ UA'

ระหว่างที่ผมกำลังลังเลว่าจะขยับตัวดีไหม ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นยืนเสียก่อน

"เลิกกวนใจกูสักที อีเวรเอ๊ย! จะตามตื๊อกูไปถึงไหน พวกมึงมันไม่มีค่าหรอกถ้าไม่มีกู ไอ้พวกเวรเอ๊ย!"

'กาอุน รำคาญไหมเวลาฉันตามตื๊อนาย? ทำเอาฉันเศร้าเลยนะ ฉันคงขาดใจตายแน่ถ้าไม่มีนายกับเมมเบอร์คนอื่นๆ'

ผมนึกออกแล้ว

นั่นคือเสียงของซงมินอิล เซ็นเตอร์ของวง Parte ซึ่งอีกไม่นานจะกลายมาเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดของ Spark และเป็นหนึ่งในคนที่มีแฟนคลับเดี่ยวเยอะที่สุดในหมู่ไอดอลหน้าใหม่

ไม่ต้องบอกก็คงรู้กันดี แต่ชีวิตคนเรามักมีความจริงพื้นฐานอยู่เสมอ

ใครๆ ก็พูดคำหยาบได้ทั้งนั้น

ไอดอลก็เป็นคน

ไอดอลก็พูดคำหยาบได้เหมือนกัน

แน่นอนว่าใครๆ ก็พูดคำหยาบได้ แต่มันก็มีจังหวะที่ไม่ควรพูดอยู่

ไอดอลต้องเผชิญกับมาตรฐานที่เข้มงวดกว่าคนธรรมดาทั่วไป

ดังนั้น ระวังเรื่องการพูดคำหยาบไว้หน่อยน่าจะดีกว่า

'แต่ดูเหมือนบางคนจะไม่สนเรื่องนั้นเลยแฮะ'

ผมคิด พลางมองดูซงมินอิลที่กำลังระบายความหงุดหงิดอยู่ตรงแทบเท้าผม

เมื่อกี้เขายังทำเป็นเสียใจแทบตายที่กาอุนไม่ยอมสนใจอยู่แท้ๆ แต่ตอนนี้กลับทำหน้าเหมือนพร้อมจะกินหัวหมอนั่นเข้าไปทั้งเป็น

ผมพยายามแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน โดยคิดว่าเขาคงมีเหตุผลหรือกำลังเจอปัญหาส่วนตัวอะไรบางอย่าง แต่ทว่า...

"แค่เพราะกูไปเอาเบอร์ซาแซงมา ไอ้บริษัทเฮงซวยกับคนอื่นๆ ก็คิดว่าจะทำห่าอะไรกับกูก็ได้ แม่งเอ๊ย"

ผมดันไปได้ยินข้อแก้ตัวสุดสมเพชที่ว่าเขาถูกต้นสังกัดด่าเพราะโดนจับได้เรื่องไปเอาเบอร์ซาแซงแฟนมาเสียอย่างนั้น

ที่สำคัญกว่านั้นคือซาแซงเนี่ยนะ? แหงสิ มันก็ต้องเป็นเรื่องใหญ่อยู่แล้ว ไอ้เวรเอ๊ย

จังหวะที่ผมกำลังจะส่งเสียงขยับตัวแล้วลุกขึ้นยืน เพราะไม่อยากให้หูของพัคจูอูต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้ เสียงอันสิ้นหวังของฮันกาอุนก็รั้งผมเอาไว้เสียก่อน

"ฮยอง... ถ้ามีใครมาได้ยินเข้า พวกเราจะซวยเอานะครับ..."

เวรเอ๊ย ทีนี้ผมเลยลุกไม่ได้เลย

โชคดีที่ใต้สะพานค่อนข้างมืดเป็นพิเศษ แถมพวกเขาก็อยู่ต่ำกว่าพวกเรา เลยดูเหมือนว่าพวกนั้นจะยังไม่สังเกตเห็นเรา...

ถ้าเกิดขยับตัวแล้วโดนจับได้เอาตอนนี้ ฮันกาอุนคงได้อ้อนวอนขอร้องไม่ให้พวกเราเอาเรื่องนี้ไปโพสต์ลงเว็บบอร์ดแหงๆ

ไม่สิ ใครจะไปรู้ บางทีซงมินอิลอาจจะข่มขู่พวกเราเลยด้วยซ้ำ

พัคจูอูก็คงคิดเหมือนกัน เพราะเขาไม่ยอมส่งเสียงออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว

ถึงอย่างนั้น ตอนที่ผมกำลังจะเอามือปิดหูให้เขาตามมารยาท ผมก็รู้สึกได้ว่าโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงกำลังสั่น

และในอีกราวๆ 0.02 วินาทีต่อมา สวนสาธารณะริมแม่น้ำฮันอันเงียบสงบก็ดังกึกก้องไปด้วยเสียงเรียกเข้ามือถือของผม

ในขณะเดียวกัน เมดเลย์คำหยาบคายที่ด่าทอกันอย่างไม่ขาดสายอยู่ด้านล่างก็เงียบกริบลงราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

'เชี่ยเอ๊ย'

ถ้าพลาดขึ้นมา พวกเราคงดูเหมือนเด็กฝึกที่กำลังจะเดบิวต์แต่ดันมาแอบฟังเรื่องฉาวของรุ่นพี่ในวงการแน่ๆ

ตอนนี้รูม่านตาของพัคจูอูสั่นระริกเป็นลูกนกไปเรียบร้อยแล้ว

ผมไม่มีเจตนาจะปล่อยให้พัคจูอูต้องมาซวยไปด้วยเลย เป็นความผิดของผมเองที่ดันเลือกที่พักผ่อนผิดที่ผิดทาง

แต่จะให้ผมเผยตัวออกไปแล้วทิ้งให้จูอูต้องคอยหลบซ่อนตัวต่อไปก็ไม่ได้เหมือนกัน ผมเลยกลั้นใจกดรับสาย

― ฮัลโหล อีวอลฮยองเหรอครับ

"หืม... เฮ้ย นี่กี่โมงแล้วเนี่ย"

― ครับ?

"เชี่ยเอ๊ย เฮ้ย สงสัยฉันเผลอหลับไปตอนกินเหล้าอยู่ริมแม่น้ำฮันว่ะ"

นี่คือกลยุทธ์ที่เรียกว่า 'ฉันเมาปลิ้นจนไม่ได้ยินเรื่องที่พวกแกคุยกันหรอกโว้ย!'

คราวนี้สมาชิกวง Parte ที่อยู่ข้างล่างพวกเราเงียบกริบ น้ำเสียงของผมคงฟังดูเหมือนคนที่ไม่น่าเข้าไปยุ่งด้วยแน่ๆ

พวกนั้นจะรู้สึกยังไงก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องใส่ใจ คงกำลังกลั้นหายใจอยู่เหมือนพวกเรานั่นแหละ

ผมงัดทักษะการแสดงขั้นสุดยอดออกมาใช้ โดยนึกไปถึงบรรดาคนเมานับไม่ถ้วนที่เคยเจอตอนทำงานกะดึกในร้านสะดวกซื้อสมัยเรียนมหา'ลัย

"เชี่ย หนาวชะมัด เฮ้ย โทษทีว่ะ ถ้าออกไปตอนนี้ น่าจะใช้เวลาสัก... 30 นาทีได้มั้ง"

ผมอินกับบทบาทชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าที่เมาหัวราน้ำแบบสุดๆ แล้วก็พล่ามอยู่คนเดียวจนกระทั่งชองซองบินถามขึ้นมา

― ฮยอง มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ

"กีฮุนก็อยู่ด้วยเนี่ย ไอ้เวรนี่เมาเละไปแล้ว ฉันทิ้งพัคกีฮุนไว้ตรงนี้เลยได้ปะ"

พัคจูอูที่จู่ๆ ก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นพัคกีฮุนลอบกลืนน้ำลายลงคอ

นายต้องเข้าใจนะ ถ้าขืนใช้ชื่อจริงตรงนี้แล้วนายเดบิวต์เมื่อไหร่ Parte จะจำเหตุการณ์ที่แม่น้ำฮันครั้งนี้ได้แน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น เสียงของพัคจูอูก็ค่อนข้างมีเอกลักษณ์ ต่อไปแม้แต่คนทั่วไปที่ไม่ใช่แค่แฟนคลับ ก็จะสามารถจำพัคจูอูได้จากเสียงเพียงอย่างเดียว

เราไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่ว่า หากพัคจูอูพูดขึ้นมาตอนนี้ สองคนนั้นก็อาจจะจำเขาได้

ดังนั้นจึงไม่มีทางเลือกอื่น เราต้องไหลไปตามบทที่ว่าพัคจูอูเมาจนไม่ได้สติ

"เออๆ เดี๋ยวรีบไป เรียกแท็กซี่ได้เมื่อไหร่เดี๋ยวโทรหา"

พูดจบ ผมก็กดตัดสาย

จากนั้น หลังจากส่งข้อความหาซองบินไปว่า 'ซองบิน ขอโทษทีนะ เดี๋ยวอีก 5 นาทีฮยองโทรกลับ' ผมก็แกล้งทำเป็นเกาหัวอย่างหงุดหงิดเกินเบอร์และพึมพำกับตัวเอง

"อ่า แม่งเอ๊ย... โคตรซวย..."

แล้วผมก็แบกพัคจูอูขึ้นหลัง

พัคจูอูช่วยด้วยการออกแรงกระโดดส่งตัวขึ้นมาแบบเนียนๆ ความพยายามของเขาทำเอาผมซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล

จากนั้น ผมก็แบก 'พัคกีฮุน' เดินออกไปเรียกแท็กซี่ โดยพยายามทิ้งระยะห่างจากสองคนนั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

* * *

― ฮยองบังเอิญเจอ Parte ซอนแบเหรอครับ

"อืม แต่พวกเขาคงไม่เห็นพวกฉันหรอก"

― แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่ต้องแกล้งทำเป็นเมาด้วยล่ะครับ...

ชองซองบินถาม แต่ทั้งพัคจูอูและผมกลับตอบไม่ได้

เพราะตอนที่ออกมาจากใต้สะพาน พวกเราตกลงกันไว้แล้วว่าจะเก็บเรื่องทั้งหมดที่ได้ยินไว้เป็นความลับ

ไม่ว่าพวกเขาจะคุยกันเสียงดังในที่สาธารณะ หรือเราจะบังเอิญได้ยินเข้า มันก็ไม่ถูกอยู่ดีที่จะเอาเรื่องที่คนอื่นไม่อยากให้ใครรู้มาพูดต่อ

อีกอย่าง พัคจูอูยังต้องสานต่อเส้นทางอาชีพไอดอลของตัวเอง

การฝึกนิสัยไม่เอาเรื่องของคนอื่นไปพูดต่อเอาไว้ก็ไม่เสียหายอะไร

"มันก็แค่เรื่องบังเอิญน่ะ"

― ถ้าฮยองบอกว่าไม่มีอะไร งั้นมันก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ แต่ว่า...

"ไม่ต้องใส่ใจหรอก ว่าแต่โทรมาทำไมเนี่ย"

― ผมแค่โทรมาเช็กดูว่าฮยองสบายดีไหม แล้วก็จูอูด้วยครับ

ชองซองบิน หมอนี่คงเป็นห่วงคนที่อยู่โยงเฝ้าหอพักเข้าจริงๆ

ให้เขาลืมเรื่องชีวิตเด็กฝึกไปบ้าง ในช่วงวันหยุดพักร้อนที่มีแค่ไม่กี่วันในแต่ละปีจะไม่ดีกว่าเหรอ

'ผมคงต้องขอบคุณล่ะมั้ง ที่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ไปยืนด่ากราดอยู่ริมแม่น้ำที่ไหนสักแห่ง'

ชั่วขณะหนึ่ง ผมเผลอจินตนาการภาพชเวเจโฮกับคังกียอนกำลังตะโกนลั่นอยู่ริมแม่น้ำว่า 'คxยเอ๊ย UA!' จนถึงกับต้องหลับตาปี๋

"พวกเราสบายดี หากินกันเองได้ นายก็พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ"

― ครับ ผมจะพักให้เต็มที่ มีอะไรที่อยากกินไหมครับ ผมกะว่าจะซื้ออะไรกลับไปด้วย

"ที่นี่มีของกินเพียบเลย กลับมามือเปล่าเถอะ"

ผมบอกชองซองบินไปอย่างหนักแน่นก่อนจะวางสาย

พอไอ้พวกนี้กลับมาถึงกัน พวกเราก็คงต้องทนกินบิบิมบับผักสามสีกันอยู่ดี แล้วจะซื้อของกินกลับมาที่นี่เพื่ออะไร

"ซองบินว่าไงบ้างครับ"

"เขาถามว่าพวกเราอยากกินอะไรหรือเปล่า"

"...เดี๋ยวผมจะส่งข้อความไปบอกเขาว่าในตู้เย็นมีของกินเยอะแล้วครับ"

ทันทีที่พูดจบ พัคจูอูก็ปลีกตัวไปส่งข้อความเตือนชองซองบิน จากนั้นรอบข้างก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

'ใช่แล้ว บรรยากาศวันหยุดมันต้องเป็นแบบนี้สิ'

ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการใช้เวลาช่วงเทศกาลชูซอกกับคนเงียบขรึมอย่างจูอูจะกลายเป็นเรื่องวุ่นวายขนาดนี้

เมื่อความเงียบสงบที่คุ้นเคยกลับคืนมา ในที่สุดผมก็เริ่มผ่อนคลายลง

'นาน ๆ ทีจะได้สัมผัสวันหยุดแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ'

เมื่อคิดว่านี่ก็ถือเป็นประสบการณ์ที่ดี ผมจึงเอนหลังลงบนเตียงและพักผ่อนอย่างสบายใจ

ทว่า ตอนนั้นผมยังไม่รู้ตัวเลย

ว่าวันหยุดมันยังไม่จบ จนกว่าจะจบลงจริง ๆ