บทที่ 57 วันหยุดชูซอก (4)

ความหรูหราของการได้นอนตื่นสายในวันหยุดมันช่างหอมหวานขนาดไหนกันนะ?

สำหรับมนุษย์เงินเดือนที่ต้องตื่นนอนตอนหกโมงครึ่งทุกเช้า ขยี้ตางัวเงีย รีบอาบน้ำ แต่งตัวใส่สูท แล้วไปเบียดเสียดในรถไฟใต้ดินสุดนรกแตก เช้าวันหยุดนั้นเรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่ควร 'เก็บเกี่ยวและทิ้งตัวนอนเปื่อยอย่างล้ำค่า' อย่างแท้จริง

พวกเด็กฝึกในค่าย UA เองก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน พวกเขาต้องตื่นแต่เช้าตรู่มาเต้นและร้องเพลงกันทุกวัน

ดังนั้น คุณคิมที่ไม่ได้เป็นแค่พนักงานออฟฟิศมาหลายปี แต่ตอนนี้ยังพ่วงตำแหน่งเด็กฝึกไปด้วย จึงอยากจะดื่มด่ำกับโอกาสนอนตื่นสายอันหาได้ยากนี้ให้เต็มที่!

"ทำไมถึงมาแต่เช้าขนาดนี้เนี่ย?"

ผมถามพลางรีบวิ่งออกไปเมื่อได้ยินเสียงคนแปลกหน้ากำลังกดรหัสผ่านประตูหอพัก

ผมนึกว่าเป็นคนเมาที่ไหนมาทุบประตูแต่เช้าตรู่ซะอีก

แต่ที่น่าตกใจก็คือ ผู้บุกรุกที่กำลังปล้ำกับตัวล็อกประตูอยู่ข้างนอกกลับตะโกนเสียงดังลั่นว่า

"อีวอลฮยอง! จูอูฮยอง! เปิดประตูหน่อย!"

และนั่นก็คือวิธีที่แขกไม่ได้รับเชิญยามเช้าตรู่ ผู้ประกาศให้ชาวบ้านรู้กันทั้งบางว่าคุณอีวอลกับคุณจูอูอาศัยอยู่ที่นี่ สามารถเข้ามาในหอพักได้สำเร็จก่อนที่จะพังประตูเข้ามา... เขาคืออีชองฮยอน สมาชิกของหอพักแห่งนี้นี่เอง

เรื่องวุ่นวายนี้เกิดขึ้นเพราะผมดันคล้องสายยูล็อกประตูเอาไว้ โดยคิดว่าจะไม่มีใครมาแล้ว

ใครเขาให้โผล่มาแต่เช้าตรู่โดยไม่บอกไม่กล่าวกันเล่า

ผมคุ้น ๆ ว่าเคยได้ยินมาจากไหนสักแห่งว่าคนหน้าตาดีมักจะขี้เซา แต่ดูเหมือนนั่นจะเป็นแค่คำโกหกทั้งเพ

"นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่มีคนไม่สบอารมณ์ที่เห็นผมมาถึงเร็ว เป็นคนตรงไปตรงมาจังเลยนะครับ"

"นายก็น่าจะโทรมาบอกกันก่อนสิ"

"ก็ผมไม่อยากปลุกถ้าพวกฮยองยังหลับอยู่นี่ครับ"

"แต่สุดท้ายนายก็ปลุกทุกคนอยู่ดีนั่นแหละ"

"โธ่ แล้วผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับว่าฮยองจะคล้องสายยูล็อกด้วย!"

อีชองฮยอนพยายามแก้ตัวไม่หยุด แต่ผมไม่ยอมรับฟังหรอก

ระหว่างที่เรากำลังเถียงกัน อีชองฮยอนก็หยิบข้าวของออกจากรถเข็นชอปปิงคันใหญ่ของซูเปอร์มาร์เก็ตมาวางไว้บนพื้น

"พวกนี้มันอะไรกันเนี่ย"

"เกาลัดครับ อ้อ มีเยลลี่รสแตงโมด้วยนะ! ผมได้ยินมาว่าพวกฮยองกินจอนกันไปแล้วเหรอครับ"

"ใครบอกนาย"

"ซองบินฮยองครับ ผมคุยกับเขาเมื่อคืน ซองบินฮยองไม่ได้โทรหาฮยองเหรอครับ"

เขาหมายถึงสายโทรศัพท์ชวนประสาทเสียริมแม่น้ำฮันนั่นน่ะเหรอ

ดูเหมือนว่าชองซองบินจะติดต่อไปหาอีชองฮยอนหลังจากวางสายนั้นไป

ผมคิดว่าเขาคงโทรมาเพื่อสอดส่องสมาชิกที่ตกค้างอยู่ในหอพักเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าเขาจะโทรหาพวกเราทีละคนเลยแฮะ เป็นคนที่ขยันเกินเบอร์จริง ๆ

ในระหว่างนั้น พัคจูอูก็เดินสะลึมสะลือโซเซออกมา แล้วเอาเยลลี่แตงโมไปเก็บไว้ในตู้

ลุงคนนี้รู้สึกปลาบปลื้มใจที่การแบ่งเวรทำงานบ้านดูจะไปได้สวย

ขณะที่ผมกำลังขนของกินที่อีชองฮยอนเอามาไปเก็บในตู้เย็น ผมก็เอ่ยถาม

"แล้วนี่ ทำไมถึงกลับมาเร็วนักล่ะ"

"ผมคิดว่าพวกฮยองน่าจะเบื่อกันน่ะครับ"

"อะไรนะ"

"ก็มีคำกล่าวที่ว่า 'ตอนอยู่ก็ไม่เท่าไหร่ แต่ตอนหายไปน่ะรู้สึกได้ชัดเจน' ไงครับ!"

อีชองฮยอนตะโกนบอกอย่างมั่นใจ การพูดเรื่องน่าอายแบบนี้ด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ถือเป็นคุณสมบัติของไอดอลหรือเปล่านะ

ผมแอบสงสัยขึ้นมาแวบหนึ่งว่า ให้เขาใช้เวลาช่วงวันหยุดพักผ่อนที่รอคอยมานานแบบนี้มันจะดีเหรอ

ขนาดจูอูที่จัดเก็บของกินเสร็จแล้วยังถามเลยว่า

"...ไม่ได้อยู่กับครอบครัวแบบนี้จะดีแน่เหรอ"

แต่อีชองฮยอนกลับดูไม่ได้ใส่ใจอะไร

"อยู่ไปก็เท่านั้นแหละครับ มีแต่จะโดนบ่นเปล่า ๆ อ้อ แต่คราวนี้เกรดผมออกมาดี พวกเขาก็เลยไม่ค่อยว่าอะไรเท่าไหร่!"

"ครอบครัวนายคงให้ความสำคัญกับเรื่องเรียนมากสินะ"

"ไม่ใช่แค่มากครับ แต่ทุ่มสุดตัวเลยล่ะ เอาจริง ๆ ผมว่ามันก็เกินไปหน่อยนะที่บ้านมีลูกสามคนแล้วจะคาดหวังให้ตั้งใจเรียนกันหมดน่ะ"

อีชองฮยอนพูดอย่างหนักแน่น

ก็นะ ถ้าครอบครัวมีห้าคนแล้วมีแค่คนเดียวที่เลือกเดินเส้นทางดนตรี มันก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายนักที่จะเข้ากับคนอื่น ๆ ในบ้านได้

พวกเราคุยกันต่อ พลางเคี้ยวเกาลัดที่ชองฮยอนหยิบติดมือมาด้วยคนละสองสามเม็ด

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ซองบินก็กลับมาพร้อมกับถุงพลาสติกสีดำในมือ

"ซองบินฮยอง!"

พอได้รับการทักทายจากอีชองฮยอนที่กำลังดีใจเมื่อเห็นเขา ชองซองบินก็ยื่นถุงใบนั้นให้พัคจูอู

ถุงที่พัคจูอูรับมานั้นเต็มไปด้วยยักกวา

พัคจูอูมองปริมาณยักกวาอันมหาศาลในถุงด้วยสายตางุนงงแล้วถามขึ้น

"นี่มันอะไรกันเนี่ย..."

"ยักกวาครับ ฮยอง ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมครับ อ้าว ชองฮยอนก็มาถึงแล้วนี่"

ผมถามออกไปด้วยความกังวลเต็มประดา

"...นายชอบกินยักกวาเหรอ"

ถ้าชอบนี่เป็นเรื่องแน่ ยักกวาชิ้นหนึ่งล่อแคลอรีไปตั้ง 140 กิโลแคลอรีเชียวนะ

"เปล่าครับ ผมซื้อมาให้พวกเมมเบอร์กินต่างหาก"

โชคดีที่ซองบินช่วยปัดเป่าความกังวลของผมทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่ชองซองบินเอามาด้วยไม่ได้มีแค่ยักกวาเท่านั้น

คราวนี้แม่ของชองซองบินส่งกล่องปิดผนึกที่เต็มไปด้วยเกี๊ยวฝีมือตัวเองมาให้ ดูเหมือนว่าทั้งครอบครัวจะช่วยกันทำเพื่อฉลองเทศกาลชูซอก

"ฮยอง แต่เกี๊ยวบางชิ้นมันแตกนิดหน่อยนะครับ?"

"อ้อ... พวกนั้นคงเป็นฝีมือของชองซองจุนน่ะ"

ชองซองบินถอนหายใจเล็กน้อยขณะเอ่ยชื่อน้องชายของตัวเอง

น้ำเสียงที่ราบเรียบและดูเหมือนจะซ่อนความรู้สึกเวทนาเอาไว้นั้น...

นูนาของผมเองก็คงใช้เสียงแบบนั้นเหมือนกันเวลาไปพูดถึงผมที่ไหนสักแห่ง ขอโทษด้วยนะครับนูนาที่ผมเป็นน้องชายที่ไม่เอาไหน

ขณะที่จู่ ๆ ผมก็เกิดรู้สึกผูกพันอย่างประหลาดกับซองจุนที่ไม่เคยแม้แต่จะเจอหน้า ซองบินก็พูดกับผมว่า

"เกี๊ยวพวกนี้ต้องเอาไปนึ่งครับ ผมเรียนวิธีทำมาแล้ว เดี๋ยวผมจัดการเอง"

"ผมก็นึ่งเกี๊ยวเป็นเหมือนกันแหละ แต่นายแบกของพวกนี้มาได้ยังไงเนี่ย"

"พ่อขับรถมาส่งครับ"

อย่างนี้นี่เอง นายน่าจะชวนท่านเข้ามาดื่มน้ำดื่มท่าสักหน่อยสิ... ทำเอาผมรู้สึกผิดเลยที่ไม่ได้ออกไปทักทายคุณพ่อของนายให้เป็นเรื่องเป็นราว

ลาภปากช่วงเทศกาลยังไม่หมดแค่นั้น

ไม่นานนัก คังกียอนก็มาถึงพร้อมกับฮันกวารสขิงทั้งกล่อง

"...พวกฮยองชอบกินขิงกันไหมครับ"

เขาถามด้วยสีหน้าเจื่อน ๆ

ดูเหมือนกียอนจะไม่ค่อยชอบขิงเท่าไหร่ แต่ผมที่ชอบชาขิงสุด ๆ กลับอ้าแขนรับฮันกวารสขิงอย่างยินดี

เมื่อเห็นขนมทั้งหมดที่เพื่อนหอบหิ้วมาจากบ้าน ชองฮยอนก็หัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า

"ถ้าเป็นแบบนี้ เจโฮฮยองจะไม่เอาอะไรมาด้วยเหรอครับ"

"ไม่มีทาง เจโฮฮยองบ้านอยู่ตั้งไกล"

พออีชองฮยอนพูดติดตลก ชองซองบินที่กำลังเปิดกล่องฮันกวาด้วยตาเป็นประกายก็หัวเราะแล้วโบกมือปัด

"แค่นั่ง KTX ก็ปาไปสามชั่วโมงแล้ว..."

แม้แต่พัคจูอูเองก็ยังไม่คิดว่ามันจะเป็นไปได้

แล้วก็จริงอย่างที่คิด ชเวเจโฮไม่ได้หิ้วอะไรติดมือมาเลย

แต่เขาแบกบางอย่างไว้บนหลังแทน

"นี่ฮยองแบกน้ำพลัมสกัดจากบ้านมาถึงนี่เลยเหรอเนี่ย"

"อืม แม่บอกให้เอามาด้วยน่ะ"

ชเวเจโฮวางกระเป๋าเป้ที่ดูหนักอึ้งลง แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา

จากรอยนูนบนกระเป๋า ผมพอมองเห็นโครงร่างของขวดขนาด 1.5 ลิตรสองขวดอยู่ลาง ๆ

"ถ้าไม่อยากกินก็ปล่อยทิ้งไว้เถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

"พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับฮยอง ผมชอบน้ำพลัมสกัดจะตาย!"

อีชองฮยอนรีบเอาขวดพลาสติกทั้งสองขวดไปแช่ตู้เย็น ก่อนที่ชเวเจโฮจะนึกอยากเอาน้ำพลัมสกัดไปทิ้ง

'หมายความว่าพนักงานทุกคนที่ตำแหน่งต่ำกว่าระดับผู้จัดการลงไป จะได้โบนัสเทศกาลเท่ากับพนักงานทั่วไปงั้นเหรอครับ'

'ใช่ เบื้องบนสั่งมาแบบนั้นแหละ จัดทำงบประมาณตามนี้เลย'

'ยอดมันจะต่างจากตอนตรุษจีนปีที่แล้วตั้ง 400,000 วอนเลยนะครับ... จะไม่มีคนโวยเอาเหรอ'

'หา? เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ'

บางบริษัทถึงกับตัดโบนัสของพนักงานที่อายุงานเกินห้าปีเพราะรู้สึกว่าสิ้นเปลืองด้วยซ้ำ

"นี่ทุกคน"

ผมเอ่ยเรียก พลางนึกถึงจานเกาลัด ถุงยักกวา กล่องฮันกวา และขวดน้ำพลัมสกัดในตู้เย็น แล้วพูดว่า

"ทุกคนมารวมกันตรงนี้เลย เรามาเริ่มจากการโทรไปขอบคุณที่บ้านของชเวเจโฮกันเถอะ"

* * *

เพราะทุกคนอุตส่าห์หอบของกินมาเพราะนึกถึงกัน พวกเราเลยน้ำหนักขึ้นมาเกือบคนละ 500 กรัม

ถ้าพวกเราทั้งหกคนไม่เรียงแถวคู่ไปวิ่งเลียบแม่น้ำฮันด้วยกันทุกคืน ความรักและความห่วงใยจากครอบครัวคงแปรเปลี่ยนเป็นน้ำหนักส่วนเกินไปแล้วแน่ ๆ

และนั่นก็คือวิธีที่พวกเราพยายามกันอย่างเต็มที่ในช่วงวันหยุดสั้น ๆ เพื่อทำหน้าที่ไอดอลให้สมบูรณ์...

"ผมลองทบทวนดูระหว่างที่ทุกคนกำลังพักผ่อน ว่าพวกเราต้องทำยังไงวงนี้ถึงจะอยู่รอดในตลาดที่ไม่เหมือนใครแบบนี้ได้"

ถ้าพระเจ้ามีอยู่จริง ผมก็อยากจะถามท่านสักหน่อยว่า:

ทำไมถึงไม่ส่งฟ้าผ่าลงมาใส่ยูฮันซูโทษฐานที่ละเลยหน้าที่ของตัวเองบ้างล่ะ

ผมอยากจะฉีกสไลด์พาวเวอร์พอยต์หัวข้อ 'Spark – สเตจเนม (ฉบับร่าง)' ตรงหน้าทิ้ง ไม่ก็ควักลูกตาตัวเองออกมาเพื่อจะได้ไม่ต้องเห็นมัน และอยากจะทำอย่างรุนแรงซะด้วย

การใช้สเตจเนมไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับวงไอดอล

บางยุคการใช้สเตจเนมก็เป็นที่นิยม และบางยุคการใช้ชื่อจริงก็ถือเป็นเรื่องปกติ

ทว่าสเตจเนมจะถูกตั้งขึ้นก็ต่อเมื่อมีความจำเป็นต้องนำเสนอตัวไอดอลให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น หลังจากผ่านการปรึกษาหารืออย่างถี่ถ้วนโดยพิจารณาจากสีสันของวงหรือเอกลักษณ์ของสมาชิกแต่ละคนแล้วเท่านั้น

"เห็นไหม สเตจเนมพวกนี้จะสะท้อนให้เห็นว่าพวกคุณทั้งหกคนมาจากวงเดียวกัน..."

แต่ไม่ใช่ด้วยการตั้งชื่อสมาชิกทั้งหกคนให้เข้าชุดกันแบบนี้สิวะ

จังหวะที่ทุกคนกำลังจ้องยูฮันซู ผมก็ฉวยโอกาสขยี้ตาตัวเอง แล้วหันไปมองหน้าจออีกครั้ง

แต่คำว่า 'หกพี่น้องตระกูลยู' ก็ยังคงฉายหราอยู่ตรงนั้น

พร้อมกับชื่อ อีวอน แจวอน ซองวอน จูวอน ชองวอน และกีวอน

พวกบรรพบุรุษมัวทำอะไรกันอยู่ช่วงเทศกาลชูซอกเนี่ย ทำไมถึงไม่ยอมหิ้วยูฮันซูไปด้วยวะ

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาคิดออกหลังจากพยายามเค้นสมอง โดยยกตัวอย่างเช่น ข้อจำกัดของจำนวนตัวอักษร ตัวอักษรภาษาอังกฤษ หรือแม้แต่การใช้ชื่อเกาหลีแท้ ๆ

ผมไม่ใช่คนที่มีความคิดสร้างสรรค์นักหรอก

และผมก็รู้ดีว่าการเอาแต่วิจารณ์งานคนอื่นโดยไม่ช่วยเสนอไอเดียอะไรเลยมันน่ารำคาญแค่ไหน แต่...

'นี่มันไม่ห่วยแตกเกินไปหน่อยเหรอ'

ผมอ่านข้อมูลผลสำรวจเทรนด์ที่ยูฮันซูเอามาให้ดูอีกครั้ง

แฟน ๆ ชอบวงที่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นครอบครัวงั้นเหรอ ก็จริงนะ

มันก็จริงที่แฟนคลับมักจะกำหนดบทบาทให้แบบ 'พ่อแม่' 'ลูกชายคนโต' 'ลูกชายคนรอง' 'คุณลุง' หรือ 'น้องเล็ก'

แต่เราจำเป็นต้องเปลี่ยนอัตลักษณ์ของทั้งวงให้กลายเป็นสตอรีพี่น้องสุดวุ่นวายจริง ๆ เหรอ ไม่ใช่แค่คอนเซปต์วิดีโอไม่กี่คลิปนะ ไม่ใช่คอนเซปต์อัลบั้มด้วย แต่เป็นคอนเซปต์ของวงเลยเนี่ยนะ

มาถึงจุดนี้ ผมไม่ได้รู้สึกโกรธอีกต่อไปแล้ว ผมแค่สับสน ในขณะเดียวกันผมก็มืดแปดด้าน ไม่รู้จะรับมือกับเรื่องนี้ยังไงดี

ผมถึงขั้นพิจารณาอย่างจริงจังว่าเดินออกจากห้องนี้ไปเลยจะดีกว่าไหม การนั่งอยู่ตรงนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องไร้สาระที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้ในตอนนี้

แต่ผมก็ทำแบบนั้นไม่ได้ เกิดพวกเขาเอาชื่อ 'อีวอน' ไปแปะไว้ใต้รูปโปรไฟล์ของผมขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ

อ้อ แล้วไอ้คำว่า 'วอน' ที่ว่านั่นน่ะ ย่อมาจากคำว่า 'One Team' นะ

อีชองฮยอนที่เห็นได้ชัดว่าคงลงเอยด้วยการได้ฉายา 'คำร้องระดับชาติ' หลังจากเดบิวต์ด้วยชื่อ 'ชองวอน' วันนี้ก็ดูไม่มีความสุขเช่นกัน

ส่วนคังกียอนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเห็นชัดเลยว่าจะต้องติดแหง็กกับฉายาว่า

'ภาวนาถูกลอตเตอรี่' ก็กำลังกัดริมฝีปากด้วยความคับข้องใจ

"ผมคิดว่าชื่อจริงของสมาชิกทุกคนก็ดีอยู่แล้วนะครับ การมีสเตจเนมสักคนสองคนยังพอว่า แต่การตั้งสเตจเนมให้ทุกคนแบบเข้าชุดกัน... มันไม่เคยมีมาก่อนเลยนะครับ"

หนึ่งในทีมวางแผนพูดขึ้นมา ความหนักแน่นของเขาทำเอาผมอยากจะสาบานตนจงรักภักดีด้วยตลอดกาล

ทว่ายูฮันซูกลับยืนกรานอย่างเด็ดขาด

"เราจะประสบความสำเร็จได้จากการทำสิ่งเดียวกับที่คนอื่นทำอย่างนั้นเหรอครับ ในเมื่อ UA กำลังท้าทายตลาดใหม่ สาธารณชนก็ย่อมต้องมีความคาดหวัง ดังนั้นผมคิดว่าเราจำเป็นต้องมีจิตวิญญาณแห่งการท้าทายที่สอดคล้องกับสิ่งนั้นด้วยครับ"

ยูฮันซูยักไหล่

ผมมองเห็นอีชองฮยอนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหลับตาปี๋ ชัดเจนเลยว่ายูฮันซูคงไม่เคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า 'สิ่งที่คนเขาไม่ทำกัน มันมักจะมีเหตุผลของมันอยู่เสมอ'

ยูฮันซูพรีเซนต์งานต่อไป โดยดูเหมือนจะไม่ได้รับรู้ถึงสีหน้าของคนในห้องประชุมเลยแม้แต่น้อย

"เรามาเน้นย้ำเรื่องนั้นกันตั้งแต่ชื่อเลยดีกว่าครับ ชื่อคือสิ่งที่ใช้สื่อถึงตัวบุคคลไม่ใช่เหรอครับ"

ทำไมไม่เอาให้สุดแล้วตั้งสโลแกนวงไปเลยล่ะว่า 'Spark คือหนึ่งเดียวเสมอ!'

ตั้งชื่อเพลงเดบิวต์ว่า Only One ไปเลย แล้วตอนขึ้นรายการเพลงก็โปรโมตแค่อัลบั้มละครั้งก็พอ

อันที่จริง ทีมเวิร์กคือคุณสมบัติพื้นฐานของไอดอลอยู่แล้ว ไม่ใช่สิ่งที่จะต้องมาคอยเน้นย้ำ แต่มันคือทักษะจำเป็นที่ต้องมีมาตั้งแต่แรกต่างหาก

'นี่เขาคิดจะฮุบผลงานคนอื่นเพื่อเอาความดีความชอบ แต่ก็ยังอยากรักษาศักดิ์ศรีตัวเองด้วยการยัดเยียดไอเดียใหม่ ๆ เข้ามาหรือไง?'

นานแล้วนะที่ผมไม่ได้ดีลงานกับคนที่น่าหงุดหงิดขนาดนี้ ปวดหัวชะมัด

ข้อดีอย่างเดียวคือคนอื่น ๆ ในห้องประชุมก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบรับในแง่ดีต่อยูฮันซูสักเท่าไร ดูจากสีหน้าบอกบุญไม่รับของทีมวางแผนแล้ว ดูเหมือนคราวนี้ผมคงไม่ต้องออกโรงเอง

และก็เป็นไปตามคาด หัวหน้าทีมวางแผนเอ่ยปากขึ้นมา

"ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วครับ มีเรื่องอื่นที่เราต้องคุยกันอีกไหมครับ?"

มันเป็นวิธีเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน ดูเหมือนว่าหัวหน้าทีมวางแผนจะอยากจบการประชุมที่แสนเหนื่อยหน่ายนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

"อ้อ เรื่องนี้มันเกี่ยวโยงกับสเตจเนมน่ะครับ"

ยูฮันซูเปลี่ยนหน้าสไลด์ PPT

บนหน้าจอมีข้อความ 'ข้อเสนอชื่อแฟนด้อม Spark' เขียนด้วยตัวอักษรโกธิกชัดเจนบนพื้นหลังสีขาว

เดี๋ยวนะ

ทำไมชื่อแฟนด้อมถึงมาโผล่ตรงนี้ได้ล่ะ...