บทที่ 58 ถ่ายทำวิดีโอโปรโมตองค์กร (1)

ผมไม่รู้หรอกว่าปกติแล้วชื่อแฟนคลับเขาตั้งกันยังไง ไอดอลวงเดียวที่ผมรู้จักก็คือ Spark

แต่ผมจำได้แม่นเลยว่าชื่อแฟนคลับของ Spark มีที่มาที่ไปอย่างไร

มันคือตอนที่มีงานไลฟ์สดเปิดรับสมัครแฟนคลับรุ่นแรกและเปิดตัวแท่งไฟ... หรืออะไรทำนองนั้นแหละ

ระหว่างที่ผมกำลังขุดคุ้ยความทรงจำ ยูฮันซูก็พร่ำเทศนาอย่างกระตือรือร้นว่าความสัมพันธ์ระหว่าง Spark ชื่อในวงการ และแฟนคลับนั้นสำคัญขนาดไหน

ถ้าให้สรุปเรื่องทั้งหมดนั่นในประโยคเดียวก็คือ เขาบอกว่าเราควรตั้งชื่อแฟนคลับว่า 'Only One'

"พวกเขาคือตัวตนเพียงหนึ่งเดียวที่คอยสนับสนุน Spark และทำให้ Spark กลายเป็นตัวตนที่พิเศษไม่เหมือนใคร..."

อ่าฮะ เอาเถอะ 'Only One' มันก็ฟังดูดีอยู่หรอก

มันมีความหมายไม่ซ้ำใคร และในฐานะชื่อแฟนคลับเกาหลีมันก็ฟังดูเพราะดีเหมือนกัน

ถ้าเอามาผูกกับ Spark จะเรียกว่า 'The Only Spark' ก็ยังได้ ซึ่งก็ไม่เลวเลย

แต่แล้วไงล่ะ ผมยึดติดกับคอนเซปต์ดั้งเดิมมากเสียจนตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งโดนกลืนกินเข้าไปเลย

แถมยังน่าขัดใจตรงที่พยางค์แรกของชื่อแฟนคลับดันไปพ้องกับนามสกุล 'ยู' ของเขาพอดิบพอดี

รู้สึกเหมือนเขาพยายามมากเกินไปที่จะทิ้งร่องรอยของตัวเองเอาไว้ ตกลงนี่มันเกี่ยวกับแฟนคลับแน่เหรอ

ปฏิกิริยาที่เราจะได้รับตอนที่ชื่อแฟนคลับถูกประกาศออกมาก็เดาได้ไม่ยากเลย

≫ พอได้แล้วเหอะ

จะเยอะอะไรก็ให้มันมีลิมิตหน่อย

≫ น่าสะอิดสะเอียนว่ะ เอาแต่ยัดเยียดคอนเซปต์ 'ความเป็นหนึ่งเดียว' แต่เสือกทำโฟโต้การ์ดออกมาตั้ง 12 แบบ ทุเรศชิบหาย

└ เห็นด้วยเลย

≫ เปลี่ยนชื่อเล่นใน Bubble Pop เป็น The Only ATM แล้ว

└ พอเปลี่ยนปุ๊บ บรรดาผู้สนับสนุนตัวยงก็เข้ามาอวยยศกันใหญ่เลย

(The only ATM ตอนนี้ยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ?)

ฟังดูเหมือนกำลังโดนทักมาขอยืมเงินเลย...

└ 55555555555

└ มิจฉาชีพรูปแบบใหม่ 5555

└ ห้ามนำข้อความเสียเงินมาเผยแพร่นะคะ กรุณาลบโพสต์ด้วยค่ะ

คอนเซปต์เอย ความสัมพันธ์เอย มันก็ดีอยู่หรอก

แต่สำหรับชื่อแฟนคลับ... อย่างน้อยเราก็ควรจะเน้นไปที่ความผูกพันระหว่างแฟนคลับกับไอดอลให้มากกว่านี้หน่อยไม่ใช่หรือไง

"ถ้าเราเน้นย้ำว่าแฟนคลับเป็นส่วนสำคัญในการเดินทางของ Spark มันก็จะช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับแฟนด้อมได้มากขึ้น นั่นคือสิ่งที่ผมคิดครับ"

แทนที่จะไปยัดให้มันเข้ากับโลกทัศน์เพียงหนึ่งเดียวอะไรแบบนั้น

หลังจากการพูดยืดยาวของยูฮันซู ห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบ

มันเป็นบรรยากาศที่คุ้นเคยเวลาโปรเจกต์กำลังมุ่งหน้าไปผิดทิศผิดทาง รู้สึกคุ้นชินแต่ก็อึดอัดใจไปพร้อม ๆ กัน

แม้ว่าทุกคนจะปิดปากเงียบสนิท แต่มือของทีมวางแผนกลับขยับกันวุ่นวาย

ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังระดมสมองอย่างหนักเพื่อหาชื่อแฟนด้อมอื่นมาแทนที่ให้ได้

ปกติผมคงจะเข้าไปร่วมวงเพื่อช่วยคิดอะไรสักอย่างแล้ว แต่ครั้งนี้ผมไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น

ชื่อแฟนด้อมเดิมอย่าง 'สปาร์กเลอร์' นั้น วง Spark เป็นคนตั้งขึ้นมาเอง ไม่ใช่ฝีมือของบริษัท

ผมคิดว่าต่อให้ผมนั่งอยู่เฉย ๆ พวกเขาก็น่าจะเสนอความเห็นของตัวเองออกมาได้

ในเมื่อชื่อวงยังคงเป็น 'Spark' ชื่อแฟนด้อมก็ไม่น่าจะต่างไปจากเดิม

ตามคาด พนักงานที่กำลังเสนอไอเดียต่าง ๆ หันมามองพวกเราแล้วถามว่า

"พวกคุณคิดว่ายังไงบ้างครับ"

การออกความเห็นคัดค้านต่อหน้าผู้รับผิดชอบระดับสูงที่อุตส่าห์นำเสนอโปรเจกต์เป็นเรื่องอุกอาจ แต่จะให้ผมทำยังไงได้ล่ะ ถ้าไม่อยากกลายเป็น Only Spark ในตลาดไอดอล ผมก็ต้องพูดออกไปอย่างหนักแน่น

ผมแกล้งทำเป็นครุ่นคิดอย่างจริงจังพร้อมกับเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของพวกเขา ผมเตรียมปรบมือให้ทันทีที่มีใครพูดชื่อ 'สปาร์กเลอร์' ขึ้นมา พร้อมกับเอ่ยชมว่าเป็นไอเดียที่ยอดเยี่ยมมาก

ผมคิดในใจ 'คิดให้ออกสิพวกแก! รีบ ๆ เสนอชื่อสปาร์กเลอร์มา แล้วจบการประชุมนี้ซะที!'

แต่มีบางอย่างแปลกไป

เวลาผ่านไป แต่ก็ยังไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา

"พีดีครับ เนื่องจากชื่อแฟนคลับเป็นชื่อที่จะต้องใช้ควบคู่กับวงไปอีกนาน น่าจะดีกว่าถ้าเราให้เวลาคิดเรื่องนี้สักหน่อย..."

หัวหน้าทีมวางแผนออกหน้าแทน คงเพราะสัมผัสได้ถึงความอึดอัดของพวกไอดอล ทว่ายูฮันซูกลับหัวรั้น

"ไม่ การเสียเวลามากเกินไปกับเรื่องพรรค์นี้มันสิ้นเปลืองทรัพยากร ถ้าเราอยากใช้งานบุคลากรอย่างมีประสิทธิภาพ เราก็ต้องตัดงานที่ไม่จำเป็นทิ้งซะ"

นี่เขาเรียกชื่อแฟนคลับว่า 'เรื่องพรรค์นี้' ทั้งที่ทำธุรกิจไอดอลเนี่ยนะ? หมอนี่รู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองกำลังพูดอะไรออกมา?

และถ้าเขาคิดจะลดทอนงานที่ไม่จำเป็นตั้งแต่แรก เขาก็ควรจะเตรียมตัวเลือกชื่อมาสักหลาย ๆ ชื่อหน่อยสิ

พอตัวเลือกหนึ่งถูกปัดตก เราก็ต้องคิดหาตัวเลือกใหม่ แล้วก็จัดประชุมกันอีกรอบเพื่อตัดสินใจว่าจะให้ผ่านไหม โคตรจะน่าหงุดหงิดเลย

'ก็นะ หมอนี่คงไม่เคยคิดด้วยซ้ำมั้งว่าไอเดียของตัวเองอาจจะถูกปัดตก'

แค่ดูจากสีหน้าและท่าทีที่มั่นหน้าขนาดนั้นก็ชัดเจนแล้ว

หมอนี่เชื่อสนิทใจเลยว่าไอเดียของตัวเองจะต้องได้รับการยอมรับโดยไม่มีข้อกังขา นั่นเป็นเหตุผลที่เขาเอาแต่พล่ามไม่หยุดแบบนั้น

คนเราจะมั่นใจในตัวเองขนาดนั้นได้ยังไงกัน มาถึงจุดนี้ผมชักจะสงสัยแล้วว่าหมอนี่แอบส่งสายลับเข้ามาในบริษัทหรือเปล่า

ในขณะเดียวกัน ฝั่งพวกเราก็ยังคงเงียบกริบ

ใครสักคนต้องพูดอะไรบ้างสิ...

'เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมไม่มีใครพูดอะไรเลย'

ชั่ววูบหนึ่ง ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่าบทสัมภาษณ์ในอดีตที่พวกนั้นอ้างว่าคิดชื่อ 'สปาร์กเลอร์' ขึ้นมาเองน่ะ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า

แล้วผมก็เพิ่งนึกขึ้นได้

+

▷ การเปลี่ยนแปลงตารางงานเดิมมากเกินไป อาจส่งผลให้เกิดผลเสียที่ตามมา

+

นี่ก็เป็นผลกระทบจากระบบเหมือนกัน

ยกตัวอย่างเช่น สมมติว่าวง Spark ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์ในการคิดชื่อแฟนคลับ

แต่เป็นเพราะผมดันไปปรับเปลี่ยนวันเดบิวต์ขนานใหญ่ ตัวละครที่ชื่อยูฮันซูก็เลยโผล่พรวดพราดเข้ามา และทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องเกิดขึ้นในระหว่างนั้นก็ถูกเลื่อนให้เร็วขึ้น จนทำให้พวกนั้นไม่มีเวลาคิด

หนำซ้ำ ผมยังไปลดทอนอำนาจของยูฮันซู ซึ่งเป็นการเติมเชื้อไฟให้ความมุ่งมั่นของหมอนั่นมากยิ่งขึ้นไปอีก

สรุปง่าย ๆ ก็คือ ผมได้เผาเวลาอันน้อยนิดที่พวกนั้นมีอยู่จนกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

'เชี่ยเอ๊ย ที่บอกว่าใช้เวลาคิดอยู่นานคือเรื่องจริงสินะ!'

ผมนึกว่าพวกนั้นคิดขึ้นมาได้ตอนนั้นเลย แบบจู่ ๆ ก็ปิ๊งไอเดียซะอีก มาตอนนี้ผมแทบจะน้ำตาไหลให้กับความตั้งใจจริงของพวกนั้นเลย

ไม่ว่าชื่อแฟนคลับจะลงเอยที่ สปาร์กเลอร์ โอนลี่วัน หรือชื่ออะไรก็ตาม มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมเลย

มันไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลยสักนิด แต่...

'ทุกคนรู้ใช่ไหมครับว่าพวกเรามีตัวตนอยู่ได้ก็เพราะมีสปาร์กเลอร์อยู่น่ะ?'

≫ พวกเขาบอกว่าเปล่งประกายได้ก็เพราะมีพวกเราอยู่แหละ

ลูกรักของแม่ ทำไมถึงพูดจาน่าฟังขนาดนี้...

└ นี่แหละเหตุผลที่ฉันรักชื่อสปาร์กเลอร์ㅠㅠ ทำเอาภูมิใจเลยอ่ะ

≫ Spark-สปาร์กเลอร์ เป็นชื่อที่น่ารักจัง

แต่เอาจริงนะ มันคือดอกไม้ไฟกับประทัดไม่ใช่เหรอ?

ฟังดูเหมือนหลุดมาจากบริษัทผลิตดอกไม้ไฟเลย

แต่ฉันชอบฟีลลิ่งดุดันแบบนี้นะ

└ เอาจริงฉันก็ชอบนะ

ความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องที่ผมบังเอิญไปรู้มาจากแฟนคลับของ Spark ผุดขึ้นมาในหัว

'ช่วยเขียนข้อความว่า ~สปาร์กเลอร์ของคุณ ที่จะคอยส่องสว่างเส้นทางของคุณเสมอ~ ไว้ตรงมุมขวาล่างด้วยนะคะ! ครั้งนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ!'

รวมไปถึงอีเมลที่ลูกสาวของผู้อำนวยการนัมเคยส่งมาด้วย

ผมกลั้นเสียงถอนหายใจที่เกือบจะหลุดออกมาตามสัญชาตญาณ แล้วเอ่ยปากพูด

"ผ-ผมเพิ่งคุยกับพวกเมมเบอร์เรื่องชื่อกลุ่มมาเมื่อไม่นานนี้ครับ แล้วเราก็ได้ชื่อนึงมา"

เพื่อไม่ให้เป็นการรับความดีความชอบไว้คนเดียว ผมจึงอ้างชื่อพวกเมมเบอร์เข้าไปด้วย

"ชื่อ... สปาร์กเลอร์ เป็นยังไงครับ?"

ในเมื่อผมรับกรรมมาตลอด ครั้งนี้ผมจะยอมช่วยพวกนายสักครั้งก็แล้วกัน

การประชุมปิดฉากลงในทิศทางที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แม้ว่ามันอาจจะไม่ได้น่าพอใจนักก็ตาม

เรื่องสเตจเนมถูกพับเก็บไว้ก่อน ส่วนชื่อแฟนดอมก็ลงเอยที่ 'สปาร์กเลอร์'

ยูฮันซูจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อผม แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของผมเสียหน่อย

เมื่อออกมานอกห้องประชุม อีชองฮยอนที่มีสีหน้าโล่งอกก็เรียกผมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ฮยองครับ"

"ว่าไง"

"จากนี้ไปฮยองมารับผิดชอบดูแลเรื่องงานของพวกเราเลยไม่ได้เหรอครับ"

"นายกำลังจะบอกให้ฉันล้มเลิกการเดบิวต์แล้วเปลี่ยนไปเป็นโปรดิวเซอร์แทนงั้นเหรอ นี่นายกำลังหาเรื่องฮยองอยู่ใช่ไหม ชองฮยอน"

"แบบนั้นก็คงไม่ได้... แต่ฮยองทำทั้งสองอย่างพร้อมกันไม่ได้เหรอครับ"

ไม่มีทาง แฟนคลับจะไปชอบใจได้ยังไงถ้าเมมเบอร์ที่ถอนตัวออกจากวงไปแล้วผันตัวมาเป็นโปรดิวเซอร์ให้น่ะ

อีกอย่าง คงไม่ดีแน่ถ้าพวกเขาต้องมาติดแหง็กอยู่กับโปรดิวเซอร์มือสมัครเล่น

"แม่ผมสอนมาตลอดว่าสังคมเราขับเคลื่อนด้วยความสามารถ แต่เดี๋ยวนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นแบบนั้นเลยนะครับ"

"มันก็วัดกันที่ความสามารถนั่นแหละ แต่อายุต้องมาก่อนความสามารถไงล่ะ"

"อ๋อครับ"

อีชองฮยอนยอมรับคำอธิบายของผมอย่างง่ายดาย ผมอดรู้สึกขมขื่นไม่ได้ที่ต้องมาเผยความโหดร้ายของสังคมให้เด็กที่ยังเรียนอยู่แค่ชั้นมัธยมปลายเห็น

ชองซองบินที่บังเอิญได้ยินบทสนทนาของเราเอ่ยแทรกขึ้นมา

"ถึงอย่างนั้น เขาก็อาจจะพอช่วยเรื่องอื่นได้นะ อย่าเพิ่งมองโลกในแง่ลบไปเลยครับ"

นับว่าเป็นคำพูดระวังตัวดีตามแบบที่ผมคอยเน้นย้ำอยู่เสมอ เป็นประโยคเซฟ ๆ ที่ต่อให้ใครมาได้ยินเข้าก็ยังปลอดภัย

แต่ครั้งนี้ เราจำเป็นต้องทำอะไรที่มันสุดโต่งกว่าเดิมสักหน่อย

ในความเห็นของผม คนคนนั้นสมควรต้องไป

บนโลกนี้มีคนประเภทที่คอยแต่จะสร้างภาระงานเพิ่มให้คนอื่น ถ้าไม่มีคนพวกนี้อยู่คงจะดีกว่ามาก

"ผมคง… มีเรื่องต้องคุยกับพีดีอีกเยอะเลยล่ะ"

พอได้ยินคำพูดของผม ชองซองบินกับอีชองฮยอนก็หันมามอง

ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ผมก็อ่านสายตาเหล่านั้นออก พวกเขากำลังมองผมด้วยความสงสาร

ถ้าเกิดวันไหนผมหนีหายไปจากวงกะทันหัน หวังว่าพวกนายจะจำความเหนื่อยยากของผมได้บ้างก็แล้วกันนะ

* * *

ในขณะที่มีบางเรื่องที่บริษัทกับยูฮันซูกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด ก็ยังมีบางงานที่คืบหน้าไปได้อย่างราบรื่น

อย่างเช่นการอัดเสียงและการถ่ายทำมิวสิกวิดีโอ ซึ่งได้ข้อสรุปเรื่องแผนงานทั้งหมดไปเรียบร้อยแล้ว

ทีมวางแผนคงต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อให้งานเดินไปได้ขนาดนี้ ผมนับถือพวกเขาจากใจจริง

ในบรรดางานทั้งหมด การอัดเสียงผ่านไปได้ด้วยดีเป็นพิเศษ

ทุกคนสามารถอัดเสียงเสร็จภายในเทคเดียวอย่างปาฏิหาริย์โดยไม่มีข้อผิดพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว... มันคงจะเท่และยอดเยี่ยมมากถ้าเรื่องมันออกมาเป็นแบบนั้น

แต่ถึงแม้มันจะไม่ได้สมบูรณ์แบบขนาดนั้น ทุกคนก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างยอดเยี่ยม

อันที่จริง ต่อให้ชองซองบินกับพัคจูอูจะได้ไฟเขียวให้ผ่านตั้งแต่เทคแรก แต่พวกเขาก็ยังดึงดันจะขออัดเพิ่ม ความทุ่มเทของพวกเขานั้นน่าประทับใจมาก

โชคดีแค่ไหนที่ผมยังรวมอยู่ในคำว่า 'ทุกคน' ที่ว่านี้ได้

ถือเป็นโชคล้วน ๆ ที่ผมไม่ต้องมาลงเอยด้วยการติดแหง็กอยู่ในห้องอัดทั้งคืนจนไม่ได้ออกมา

และตอนนี้ เมื่อทำแทร็กเสียงเสร็จสมบูรณ์ ในที่สุดช่วงเวลานั้นก็มาถึง

การถ่ายทำมิวสิกวิดีโอตัวแรกของ Spark!

สภาพร่างกายของผมเองก็สมบูรณ์แบบเช่นกัน

ผมได้นอนหลับเต็มอิ่มคืนละแปดชั่วโมง ต้องขอบคุณชองซองบินที่คอยจับตาดูอยู่ตลอด เพื่อคุมไม่ให้รอยคล้ำใต้ตาของผมลุกลาม

อีชองฮยอนที่ตกอยู่ใต้การเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดเช่นกัน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"ฮยอง นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ผมแต่งหน้าจัดขนาดนี้! คิดว่าไงบ้างครับ ดูเยอะไปไหม"

"เดี๋ยวพอเจอแสงไฟสาดมันก็จางลงอยู่ดีนั่นแหละ แล้วด้วยเบ้าหน้าแบบนาย ต่อให้เอาหมึกมาทาก็ยังดูดีเลย ไม่ต้องห่วงหรอก"

"โห ซึ้งใจจังเลยครับ!"

"แต่ก็อย่าเอาหมึกมาทาจริง ๆ ล่ะ ห้ามเอาอะไรมาทาหน้าเด็ดขาด"

"แหงสิครับ ปัญหาผิวที่เกิดจากการปล่อยปละละเลยคือหนึ่งในบาปเจ็ดประการของไอดอลเชียวนะ..."

อีชองฮยอนเดินผละไปพร้อมกับแววตาที่จู่ ๆ ก็ดูว่างเปล่า อย่างที่คิดไว้เลย หมอนี่เก่งเรื่องท่องจำจริง ๆ

ที่สำคัญกว่านั้น ตอนนี้ไม่ใช่เวลามามัวห่วงเรื่องแต่งหน้าของอีชองฮยอน

แน่นอนว่าเรื่องนั้นสำคัญที่สุด แต่ในเมื่อทีมงานคงทุ่มเทแรงกายแรงใจแต่งหน้าให้ชองฮยอนไปแล้ว ผมก็เลยไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่...

ปัญหาที่แท้จริงมันอยู่ที่อื่นต่างหาก

เจาะจงเลยก็คือ บนหน้าของผมนี่แหละ