บทที่ 59 ถ่ายทำวิดีโอโปรโมตบริษัท (2)

"เบอร์ 21 จะไม่เข้มไปสำหรับอีวอลเหรอคะ"

"ถ้าแต่งให้สว่างเกินไปเดี๋ยวเครื่องหน้าจะกลืนหายไปหมดค่ะ แบบนั้นไม่ได้หรอก"

"อืม... หรือเราควรเปลี่ยนเมกอัปทุกครั้งที่เปลี่ยนเซตดีคะ"

ผู้เชี่ยวชาญทั้งสามคนยืนล้อมหน้าล้อมหลังผม พร้อมกับถกเถียงกันอย่างออกรส

ผมยังไม่ชินกับการถูกจับละเลงเครื่องสำอางแบรนด์ดังพวกนี้ลงบนหน้าเลย ในฐานะพนักงานออฟฟิศวัย 29 ปี การได้รับความสนใจมากขนาดนี้มันออกจะทำให้อึดอัดเกินไปหน่อย

แถมทั้งสามคนยังดูจริงจังกันสุด ๆ ราวกับว่าสีผิวของผมมีปัญหาอะไรสักอย่าง

ในสายตาผม เบอร์ 17 ถึงเบอร์ 23 มันก็ดูเหมือน ๆ กันหมดนั่นแหละ แต่เหล่าทีมงานกลับพากันขมวดคิ้วมุ่น พอพวกเธอทำท่าทางแบบนั้น ผมก็อดกังวลตามไม่ได้

"ถ้าเป็นแค่เรื่องความสว่างก็คงไม่เท่าไร แต่อีวอลหน้าซีดไปหน่อยนะ... อีวอล ไม่สบายหรือเปล่าคะ"

"ไม่ครับ ผมปกติดีทุกอย่าง"

ทีมงานยิ้มกว้างอย่างโล่งใจเมื่อได้ยินคำตอบของผม

จากนั้นเธอก็เอาสิ่งที่ดูคล้ายฟองน้ำมาตบ ๆ ลงบนหน้าผม

ความรู้สึกแบบนี้ เป็นครั้งที่สองแล้วที่ผมได้เจอนับตั้งแต่ตอนถ่ายรูปโปรไฟล์ แต่ดูเหมือนผมก็ยังไม่ชินกับมันอยู่ดี

กว่าจะเดบิวต์ ผมจะต้องผ่านการแต่งหน้าอีกกี่ครั้งกันนะ หัวใจผมเต้นรัวด้วยหลากหลายเหตุผล

พลังการแปลงโฉมของเมกอัปนี่มันน่าทึ่งจริง ๆ

เริ่มจากชเวเจโฮก่อนเลย

หมอนี่ได้รับบท 'ดิบเถื่อนแต่มีเสน่ห์' เลยได้สไตล์ที่ฉูดฉาดที่สุดในกลุ่มพวกเรา

เขาไม่ต้องผูกเนกไท ปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดทำเหมือนไม่รู้ว่าเนกไทตัวเองหายไปไหน ส่วนผมก็เซ็ตด้วยแว็กซ์ซะจัดเต็ม แถมยังย้อมสีเทาเข้มอีกต่างหาก

เด็กมัธยมปลายสมัยนี้เขาใช้แว็กซ์กันด้วยเหรอ ผมไม่รู้เลยแฮะ เพราะตลอดสามปีผมก็ไว้แต่ทรงผมธรรมดา ๆ มาตลอด

พอเทียบกับเขาแล้ว ชองซองบินดูเหมือนหัวหน้าห้องที่เนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว

ชองซองบินมีออร่าที่ดูอ่อนโยนกว่า ไม่เหมือนอีกห้าคนที่คุณคงไม่อยากเดินสวนด้วยตามระเบียงทางเดิน เขาเลยได้ย้อมผมสีน้ำตาลเข้ม

สีน้ำตาลอ่อนคงจะดูซอฟต์เกินไปสำหรับคอนเซปต์ 'ภายนอกเย็นชา ภายในอบอุ่น' ของเขา โทนสีเข้มจึงเป็นตัวเลือกที่ลงตัว

ส่วนพัคจูอู เขาได้เสื้อกั๊กไหมพรมสีฟ้าอ่อนตัวพิเศษ

นั่นเป็นเพราะอัญมณีประจำวันเกิดของพัคจูอูเป็นสีนั้น แฟน ๆ ไม่เคยพลาดแม้กระทั่งรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้หรอก

ขนาดผมที่ไม่เคยใส่ใจว่า Spark จะใส่อะไร ยังมองว่าชุดไหมพรมของพัคจูอูดูดีเลย

ผมเดาเลยว่าพอมิวสิกวิดีโอปล่อยออกมา จะต้องมีคอมเมนต์ประมาณว่า 'พัคจูอูใส่เสื้อกั๊กตัวนั้นโคตรเท่เลยว่ะ' แน่ ๆ

พวกเขายังใช้ไดร์เป่าผมเซ็ตผมของเขาให้ดูยุ่ง ๆ เซอร์ ๆ ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้ก็ออกมาดูดีเกินคาด เขาดูเหมือนเด็กนักเรียนที่เพิ่งโดนจับได้ว่าแอบหลับแล้วถูกลากไปยืนหลังห้อง

ส่วนอีชองฮยอนนั้นดูเหมือนจะแต่งตัวปกติแต่ก็แฝงลูกเล่นแปลก ๆ เอาไว้

ตัวอย่างเช่น เนกไทที่ยัดไว้ในกระเป๋าเสื้อแบบลวก ๆ หรือการใส่ถุงเท้าลายสาดสีสันสดใสตัดกับชุดนักเรียนสีเข้ม สำหรับฉากเนื้อเรื่อง พวกเขายังวางแผนจะทำรอยเปื้อนหมึกไว้บนแขนเสื้อของเขาด้วย

หมอนี่ยังย้อมผมสีม่วงอีกต่างหาก เพื่อให้เข้ากับบทบาทในมิวสิกวิดีโอ เขาจึงแต่งลุคออกมาให้ดูเหมือนนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่อง

หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าตรงข้ามกับอีชองฮยอนที่ดูรักอิสระ คังกียอนกลับใส่ชุดที่เนี้ยบจัดจนแทบจะดูน่าอึดอัด

เสื้อเชิ้ตของเขาติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุดและผูกเนกไทแน่นเปรี๊ยะ ให้ความรู้สึกที่ดูขึงขังตัดกับใบหน้าคมคายของเขา แถมเขายังสวมเสื้อคอเต่าสีดำซ้อนไว้ด้านในอีกชั้นหนึ่งด้วย

ในเมื่อชเวเจโฮสวมเสื้อผ้าที่หรูหราพอ ๆ กับหน้าตาของเขาไปแล้ว พวกเขาจึงจัดลุคของคังกียอนให้ออกมาในทิศทางตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ซึ่งมันก็ออกมาดูดีไม่แพ้กัน

แถมเป็นโบนัสพิเศษ อีชองฮยอนกับคังกียอนยังได้ไอเทมมิตรภาพที่อีชองฮยอนชอบเอามาก ๆ ไปคนละชิ้นด้วย

ตามที่ผมได้คุยกับทีมวางแผนไว้ล่วงหน้า ผมเอาสายห้อยที่เข้าคู่กันไปห้อยไว้ที่หูเข็มขัดของอีชองฮยอนและสร้อยข้อมือของคังกียอน มันเป็นสายห้อยรูปตุ๊กตาสุดน่ารัก

หลังจากจัดการรายละเอียดมาจนถึงตรงนี้และส่งมอบให้ทีมวางแผน ภารกิจ 'คำแนะนำสามข้อเพื่อพัฒนาคุณภาพการแสดงบนเวที' ที่เกาะติดผมเป็นปลิงมาตลอดก็สำเร็จลุล่วงทั้งหมด

หลังจากพวกเราทั้งหกคนแต่งหน้าเสร็จและเปลี่ยนมาใส่ชุดยูนิฟอร์มสีเทาที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เข้ากับบุคลิกของแต่ละคน การถ่ายทำจริงก็เริ่มต้นขึ้น

พวกเราซ้อมท่าเต้นกันมาอย่างหนักหน่วงจนรองเท้าแทบจะสึกคาห้องซ้อม

ผมถึงขั้นเลือกสถานที่ถ่ายทำอย่างพิถีพิถันหลังจากอดหลับอดนอนระดมความคิดมาทั้งคืน มันจึงสมบูรณ์แบบมากสำหรับการเก็บค่าประสบการณ์โดยไม่มีเสียงบ่นจากระบบ

ดังนั้น เช่นเดียวกับการอัดเสียงก่อนหน้านี้ การถ่ายทำมิวสิกวิดีโอครั้งนี้ก็น่าจะดำเนินไปอย่างราบรื่น

...หรือนั่นอาจเป็นสิ่งที่ผมคิดไปเองอย่างโลกสวย มันเป็นการคาดเดาที่โง่เขลาสิ้นดี

"หยุดถ่ายทำสักครู่ครับ"

เมื่อสิ้นเสียงผู้กำกับ กองถ่ายมิวสิกวิดีโอก็เงียบกริบลงทันที

ผมหอบหายใจอย่างหนักหลังจากเต้นติดกันสามรอบ แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ออกมา

ทุกคนตั้งแต่ทีมงานไปจนถึงผู้จัดการต่างไปรวมตัวกันที่หน้าจอมอนิเตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเพื่อดูภาพที่ถ่ายไป

มันมีปัญหาตรงไหนกันนะ

พวกเราซ้อมรักษาตำแหน่งเซ็นเตอร์กันมาไม่พอจนแกนมันเอียงไปข้างหนึ่งงั้นเหรอ

หรือว่ายังมีเมมเบอร์คนไหนที่ทำหน้ามืดมนอยู่อีก

หรือที่แย่ไปกว่านั้น...

'เป็นเพราะมีผมรวมอยู่ด้วย ภาพก็เลยออกมาต่างจากเมื่อก่อนงั้นเหรอ'

ระหว่างที่ผมกำลังคิดฟุ้งซ่านไปสารพัด สายตาของผู้จัดการก็หันมามองพวกเรา

"พวกนาย มานี่แป๊บสิ"

เมื่อผู้จัดการเรียก พวกเราก็เดินไปที่หน้าจอมอนิเตอร์อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

จากนั้นผู้กำกับก็เปิดวิดีโอที่เพิ่งถ่ายไปเมื่อครู่ให้ดู

ใบหน้าที่ชวนให้อับอายของผมโผล่เข้าโผล่ออกอยู่บนจอ... ไม่สิ นั่นไม่ใช่ประเด็น

"...รูปปากไม่ตรงกับลิปซิงก์เลย"

"นายก็เห็นเหมือนกันใช่ไหม อีวอล"

ใช่

เหล่าเมมเบอร์วง Spark ที่ไม่เคยซ้อมลิปซิงก์กันมาก่อน มัวแต่จดจ่ออยู่กับคำสั่งของผู้กำกับที่บอกให้ 'เต้นโดยใส่ใจการเคลื่อนไหวด้วย!' พวกเขาก็เลยทำได้แค่ขยับปากขมุบขมิบเท่านั้น

ทั้งที่มีเสียงเนื้อร้องเปิดคลออยู่ แต่พวกเราบางคนกลับหุบปากสนิทไปตั้งแต่ครึ่งทางของท่อนฮุคแล้ว

เสียงในแทร็กฟ้องชัดเจนว่าทุกคนกำลังร้องท่อนฮุคด้วยกัน แต่รูปปากของแต่ละคนกลับไปคนละทิศคนละทาง

ลองจินตนาการถึงตอนปล่อยวิดีโอแบบนี้ออกสู่สายตาชาวโลกดูสิ ในยุคที่แฟนคลับพร้อมแคปหน้าจอทุกเฟรมและแชร์คลิปสโลว์โมชันของความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยน่ะ?

≫ อะไรเอ่ย มีร่างเดียวแต่มีหกปาก

└ Spark

└ ตอบถูก รับรางวัลเป็นไฟล์ GIF ลิปซิงก์พังพินาศแห่งปีไปเลย

└ นั่นเรียกรางวัลเหรอ

ผมไม่ต้องดูวิดีโอก็รู้ชะตากรรมแล้ว พวกเราคงโดนตั้งฉายาน่าอับอายประมาณว่า 'ไอดอลที่เต้นพร้อมเพรียงกัน (ยกเว้นรูปปาก)' แน่ ๆ

ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของผมเองที่ลืมไปว่ามิวสิกวิดีโอเพลงเดบิวต์ของวง Spark เป็นเพลงบัลลาดซึ้งกินใจ

ตอนนั้นทุกคนแค่นั่งอยู่เฉย ๆ แล้วขยับปากตาม เรื่องก็เลยไม่ได้ออกมาแย่ขนาดนี้

ในเมื่อพวกเราไม่สามารถฝึกวิธีลิปซิงก์หน้างานได้ทันที สุดท้ายเราก็เลยต้องถ่ายมิวสิกวิดีโอด้วยการร้องสดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์และความตึงเครียด

ผมได้แต่หวังว่าทีมวิดีโอจะเก็บภาพฉากนี้ออกมาได้ดีนะ

* * *

หลังจากการถ่ายทำมิวสิกวิดีโอที่ดูเหมือนจะทำให้ผมเจ็บคอยิ่งกว่าตอนอัดเสียงเสียอีก UA ก็เริ่มวางแผนทำอัลบั้ม

แน่นอนว่าการวางแผนทำอัลบั้มก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกัน

นั่นเป็นเพราะยูฮันซูกลับมาพร้อมกับความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม

"งั้น... คุณกำลังจะบอกว่าเราควรทำอัลบั้มเดบิวต์ออกมาสามเวอร์ชันงั้นเหรอครับ"

"ใช่ครับ ไอเดียก็คือการแสดงให้เห็นถึงช่วงเวลาในหนึ่งวันผ่านสามคอนเซปต์ นั่นคือ ก่อนเข้าเรียน ระหว่างเรียน และหลังเลิกเรียน"

ดูเหมือนครั้งนี้อย่างน้อยเขาก็ยังพอเข้าใจคอนเซปต์อัลบั้มวัยรุ่นวัยเรียนอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี

ใครเขาทำอัลบั้มออกมาสามเวอร์ชันตั้งแต่ตอนเพิ่งเดบิวต์กันล่ะ โดยเฉพาะในค่ายเล็ก ๆ แบบนี้เนี่ยนะ

ถ้าคุณเป็นผม คุณจะอยากซื้ออัลบั้มตั้งสามเวอร์ชันของเด็กที่ยังจำชื่อกับหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำไหมล่ะ

ช่างเป็นภาพที่น่าดูชมจริง ๆ ตอนที่เห็นเขานำเสนอไอเดียทั้งสามอย่างออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

ดูเหมือนยูฮันซูจะไม่มีสามัญสำนึกพื้นฐานที่ว่า บางครั้งวิธีช่วยเหลือที่ดีที่สุดสำหรับคนไร้น้ำยาก็คือการไม่ต้องเข้ามายุ่ง

วินาทีนั้นเองผมถึงได้ตระหนักว่าผมคิดไม่ผิดเลยที่มองว่าพวกเราจำเป็นต้องกำจัดเขาทิ้ง

ขนาดตอนที่ผมกำลังครุ่นคิดอย่างจริงจังว่าจะกำจัดยูฮันซูยังไงดี ปากของยูฮันซูก็ยังขยับพูดไม่หยุดเลย

ผมไม่ใช่คนเดียวที่ไม่ได้ตั้งใจฟัง

คนในทีมวางแผนที่ต้องทำงานร่วมกับยูฮันซูโดยตรงต่างก็มีแววตาว่างเปล่าไร้ประกายกันไปหมดแล้ว

จากที่ผมได้ยินมา ทีมวางแผนเปิดศึกงัดข้อกับเขามาได้พักใหญ่แล้ว

'หัวหน้าทีมวางแผนมีปากเสียงกับพีดียูเหรอครับ'

'ใช่ ด้วยความที่ทั้งคู่คลุกคลีในวงการนี้มานาน เลยน่าจะปรับจูนความเห็นที่แตกต่างกันได้ยากหน่อยน่ะ'

ผมไม่ต้องรอฟังผู้จัดการพูดจนจบก็รู้แล้วว่าประโยคต่อไปคืออะไร

'มันไม่เชิงว่าความเห็นไม่ตรงกันหรอก แต่เหมือนฝ่ายหนึ่งพยายามสกัดกั้นความดันทุรังของอีกฝ่ายมากกว่า...' หรืออะไรทำนองนั้นแหละ

หมอนั่นมันจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับการทำงานโปรดักชันของจริงกันล่ะ

เหตุผลเดียวที่ข้อเสนอของผมผ่านการพิจารณาจากทีมวางแผนมาได้อย่างราบรื่น อย่างแรกเป็นเพราะตอนนั้นบริษัทยังไม่มีแผนงานที่ชัดเจน

อย่างที่สอง อายุและตำแหน่งพนักงานฝึกหัดทำให้สิ่งที่ผมทำดูเป็น 'แพสชันของพนักงานฝึกหัดไฟแรง'

ทว่าในสถานการณ์ที่โปรเจกต์กำลังดำเนินการอยู่ การที่มีบุคคลที่สามซึ่งไม่รู้แม้กระทั่งเบื้องลึกเบื้องหลังโผล่เข้ามาแล้วเริ่มกะเกณฑ์โน่นนี่

แบบนั้นมันย่อมถูกมองว่าเป็นการทำอะไรพลการมากกว่าจะเป็นความกระตือรือร้น

ดังนั้น จากมุมมองของทีมวางแผนที่ทำงานร่วมกับผมมาตลอด ยูฮันซูก็คงดูไม่ต่างอะไรกับตัวสร้างปัญหา

เมื่อเทียบกับทีมวางแผนแล้ว กลายเป็นว่าผมยังตั้งใจฟังเรื่องไร้สาระของยูฮันซูมากกว่าเสียอีก เขาควรจะซาบซึ้งใจด้วยซ้ำ

ท่ามกลางบรรยากาศมาคุ สไลด์พรีเซนต์ที่ผมต้องนั่งจัดมาทั้งคืนตามคำสั่งของยูฮันซูถูกเปิดผ่านไปโดยไม่มีใครเหลียวแล เห็นแล้วปวดใจชะมัด

คงเพราะสังเกตเห็นท่าทีไร้วิญญาณของทุกคน ยูฮันซูจึงหยุดพรีเซนต์แล้วพูดขึ้น

"ทุกคนกำลังฟังที่ผมพูดอยู่หรือเปล่าครับเนี่ย"

น้ำเสียงจิกกัดของเขานั้นกวนประสาทสูสีกับชเวเจโฮเลย

ถึงอย่างนั้น ผมก็ขอชื่นชมที่เขายังมีหน้าพูดต่อไปได้ทั้งที่ตัวเองทำงานห่วยแตกสิ้นดี ความหน้าไม่อายระดับนี้ไม่ใช่ว่าใครก็ทำได้

"พีดียู ที่พูดแบบนั้นหมายความว่ายังไงครับ"

หัวหน้าทีมวางแผนถามขึ้นโดยไม่คิดจะปิดบังความไม่พอใจ ส่วนยูฮันซูก็ตอบกลับแบบไม่มีลังเล

"ก็แหม ทุกคนดูไม่สนใจกันอย่างเห็นได้ชัดเลยนี่ครับ สภาพแวดล้อมแบบนี้จะให้คนพรีเซนต์มีกำลังใจพูดต่อได้ยังไงกัน"

บรรยากาศตึงเครียดระหว่างยูฮันซูกับหัวหน้าทีมวางแผนนั้นสัมผัสได้ชัดเจน ราวกับพร้อมจะเปิดศึกกันได้ทุกเมื่อ

ผมรีบหลุบตาลงมองแป้นพิมพ์ที่กำลังใช้กดเลื่อนสไลด์ PPT

ไม่นานนัก ภายในห้องก็เต็มไปด้วยคำพูดเหน็บแนมจากทีมวางแผนและการเถียงกลับแบบขวานผ่าซากของยูฮันซู

และในตอนนั้นเอง ระบบก็ปรากฏขึ้นเหนือแป้นพิมพ์