บทที่ 60 วิธีแก้ปัญหาความขัดแย้งกับเจ้านาย (1)

+

[ระบบ] ได้รับ 'ภารกิจใหม่'

▷ แยก Spark และยูฮันซูออกจากกัน

▷ รางวัล: ค่าประสบการณ์(???)

+

ผมอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

ระบบเพิ่งจะยืนยันว่าการเดบิวต์ให้สำเร็จโดยรักษาระยะห่างจากยูฮันซูไปด้วยนั้นเป็นไปได้ โดยไม่จำเป็นต้องเขี่ยเขาออกไปตรงๆ

การบีบใครสักคนให้ออกไปไม่ใช่เรื่องง่าย

ในเมื่อตอนนี้ยูฮันซูเป็นพนักงานของ UA อย่างเป็นทางการแล้ว โอกาสที่เขาจะถูกไล่ออกเพียงเพราะทำตัวน่ารำคาญจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ในทางกฎหมาย บริษัทไม่สามารถไล่พนักงานออกตามอำเภอใจได้

ยิ่งไปกว่านั้น ยูฮันซูก็ยังไม่ได้ทำความผิดร้ายแรงอะไร

เขาแค่แผ่รังสีแย่ๆ ออกมา พูดจาไร้สาระมากเกินไป และดูไม่น่าจะร่วมงานกันรอดในอนาคต

มันไม่ใช่เหตุผลที่ฟังขึ้นพอจะนำไปใช้กำจัดเขา

การที่ไม่มีแผนกไหนรู้สึกแย่กับยูฮันซูเป็นพิเศษเลยยกเว้นทีมวางแผน ก็มีส่วนด้วยเช่นกัน

'ถ้าพูดจาแบบนั้น หมอนั่นต้องเคยไปก่อเรื่องที่ไหนมาก่อนแน่ๆ'

ขนาดผู้จัดการยังดูเหมือนจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าฝ่ายไหนเป็นคนผิด ตอนที่เขาเล่าเรื่องความขัดแย้งระหว่างยูฮันซูกับทีมวางแผนให้ฟัง

แต่ถึงอย่างนั้น กลับยังไม่มีข่าวลืออะไรหลุดออกมาจากคนในบริษัทเลยเนี่ยนะ?

ในที่ที่ข่าวลือจะแพร่สะพัดก่อนพักเที่ยงถ้ามีใครถูกเรียกไปคุยเรื่องลาออกตอนเช้าเนี่ยนะ?

ถ้าอย่างนั้นก็มีแค่เรื่องเดียวที่ผมพอจะสงสัยได้

'ยูฮันซูมีเส้นสายใน UA'

สมัยอยู่ฮันพยองอินดัสทรีก็มีเรื่องทำนองนี้ให้เห็นบ่อยๆ

อย่างพวกหลานชาย หรือน้องชายของผู้อำนวยการที่ผู้จัดการนัมพาเข้ามา เป็นต้น

การงัดข้อกับคนที่มีเส้นสายหรือมีคนใหญ่คนโตหนุนหลังอยู่เป็นเรื่องยาก

ไปมีเรื่องใหญ่โตกับคนที่ไล่ออกไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ต่อให้จะไม่สบอารมณ์แค่ไหนก็ต้องยอมตามน้ำไปบ้าง

'ไม่รู้เหมือนกันว่าเส้นสายของหมอนั่นมีมาก่อนหรือหลังเข้ามาทำงานที่นี่'

แต่ไม่ว่าจะทางไหนก็น่าปวดหัวอยู่ดี

คิมอีวอลผู้เป็นตำนานแห่งมนุษย์เงินเดือน

อายุงานก็ตั้งเท่านี้แล้ว กลับต้องมาคอยสืบเสาะและกำจัดพวก 'เด็กเส้น' ทิ้งเนี่ยนะ

ที่ผ่านมาผมทำได้แค่อดทนกับเรื่องน่ารำคาญใจ เพราะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้มหน้าทำตามคำสั่งเจ้านาย

การเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนธรรมดาที่หืออือกับเจ้านายไม่ได้ก็มีส่วนด้วยเหมือนกัน

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว

มีหลักฐานชัดเจนว่ามีคนในบริษัทกำลังคอยช่วยปกปิดความผิดให้ยูฮันซูอยู่ นี่แหละคือเหตุผลอันชอบธรรมที่จะเขี่ยเขาออกไป

จะบีบให้ยูฮันซูลาออกไปเองดีไหม หรือเพราะผมเล่นการเมืองในออฟฟิศไม่เป็นกันแน่... ความลังเลใจก่อนหน้านี้ของผมกลายเป็นเรื่องไร้สาระไปเลย

ตอนนี้วิธีแก้ปัญหามันง่ายขึ้นเยอะแล้ว

"พีดีครับ หัวหน้าทีมครับ ขอโทษจริงๆ นะครับที่ต้องขัดจังหวะตอนกำลังคุยกัน"

"คิมอีวอล ฉันไม่ได้บอกแกหรือไงว่าอย่าพูดแทรกเวลาผู้ใหญ่เขาคุยกัน"

"พีดียู ทำไมคุณถึงได้เกรี้ยวกราดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วล่ะครับ อีวอล มีอะไร ว่ามาสิ"

สิ่งที่ผมต้องทำก็แค่สร้างผลงานออกมาให้เป็นที่ยอมรับก็พอ

ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็มีแค่คำตอบเดียว

"อาจจะไม่ได้มีอะไรมาก แต่ผมพอจะมีไอเดียสำหรับการทำอัลบั้มอยู่บ้างครับ"

"หือ?"

"ถ้าทางบริษัทยังอยู่ในช่วงหารือกันเรื่องนี้... ผมก็อยากจะรวบรวมข้อมูลแล้วลองนำเสนอแผนดูน่ะครับ"

นี่แหละคือการประกาศกลายๆ ว่า ให้โยนเรื่องตำแหน่งทิ้งไป แล้วมาวัดกันด้วยฝีมือล้วนๆ ดีกว่า

* * *

อัลบั้มของไอดอลนั้นมีความหลากหลาย พอๆ กับเอกลักษณ์เฉพาะตัวของแต่ละวง

ในเกาหลี มีวงไอดอลหลายสิบวงที่เดบิวต์ขึ้นมาในแต่ละปี

แต่ถ้าจะต้องแบ่งประเภทตามลักษณะของอัลบั้มออกเป็นสองสายหลักๆ ก็คงแยกได้เป็นอัลบั้มภาพถ่ายและอัลบั้มคอนเซปต์

อย่างแรก อัลบั้มภาพถ่าย อัลบั้มประเภทนี้จะมาพร้อมกับโฟโต้บุ๊กที่มีรูปถ่ายของศิลปินอยู่เป็นจำนวนมาก

ต่อมาคืออัลบั้มคอนเซปต์ อัลบั้มแบบนี้ก็มีโฟโต้บุ๊กเหมือนกันแต่จะมีรูปน้อยกว่า และเน้นใส่พวกกู๊ดส์เล็กๆ น้อยๆ หรือไอเทมที่เกี่ยวข้องกับอีเวนต์มาให้แทน

แม้แฟนคลับแต่ละคนจะมีความชอบต่างกันไป แต่สำหรับแฟนคลับของวง Spark แล้ว พวกเขาไม่ชอบแบบแรกเป็นพิเศษ เหตุผลน่ะง่ายนิดเดียว

≫ เป็นเพราะพวกติ่งเอาแต่อวยว่ารูปที่เหมือนกันเป๊ะมันสวย ค่ายก็เลยเล่นยัดรูปที่เหมือนกันเป็นล้านรูปมาในอัลบั้มซะเลย

≫ จะใส่รูปที่ไม่เคยเปิดเผยมาตั้งเป็นร้อยรูปเพื่ออะไร ถ้าฉากหลังมันเหมือนกันหมด?

└ ฉันยังไม่ได้อัลบั้มเลย แต่มันเหมือนกันจริงเหรอ...

└ ใช่ ถ่ายในสตูดิโอเดียวกันหมดเลย

└ เฮ้อ... สงสัยจะขอคืนเงินไม่ได้แล้วล่ะมั้ง ㅠㅠㅠ

นั่นก็เป็นเพราะค่าย UA ซึ่งกำลังถังแตก เลือกใช้วิธีถ่ายทำแบบประหยัดงบ ผลที่ได้ก็คือคุณภาพระดับต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

ในขณะที่ค่ายใหม่ๆ เขาแพ็กรูปถ่ายลง USB คิตแล้วปล่อยออกมากันแล้ว แต่ UA กลับยังจมปลักอยู่กับการทำอะไรที่ทำให้คนถึงกับต้องเผลอหลุดปากออกมาว่า 'ขอโทษนะโลกใบนี้'

ใครจะอยากซื้ออัลบั้มที่ราคาแพงแต่คุณภาพไม่คุ้มเงินตั้งหลายแผ่นกันล่ะ โดยเฉพาะอัลบั้มของวงรุกกี้ที่โอกาสจะได้รูปถ่ายจากงานแฟนไซน์ก็ไม่ได้สูงอะไรขนาดนั้นเสียหน่อย

ดังนั้นไม่ว่ายังไงก็ต้องเน้นคุณภาพไว้ก่อน

และคอนเทนต์คุณภาพสูงก็ต้องมาจากเงินทุน

ส่วนค่าย UA ที่ต้องหั่นงบทั้งค่าชุดและค่าเช่าสตูดิโอนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่มีเงินทุนระดับนั้นแน่ ๆ

ผมเผลอถอนหายใจออกมา ดูเหมือนผมจะต้องเริ่มรีเสิร์ชข้อมูลสุดนรกแตกนี่ใหม่อีกรอบแล้ว

* * *

'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม ไปรวบรวมเรฟเฟอเรนซ์เวลคัมคิตมาให้หน่อยสิ'

เจ้าของธุรกิจขนาดเล็ก... ไม่สิ พวกเจ้าของธุรกิจขนาดกลางมักจะมีช่วงเวลาที่นึกอยากจะลุกขึ้นมาปฏิวัติองค์กรอยู่เรื่อย ๆ

พอช่วงเวลาแห่งการปฏิวัตินี้มาถึงเมื่อไหร่ พวกเขาก็จะอยากทำอะไรที่มันยิ่งใหญ่อลังการขึ้นมาอย่างกะทันหันราวกับผีเข้า

อย่างเช่นการปรับปรุงหน้าเว็บไซต์ใหม่ หรือไม่ก็ปรับโครงสร้างองค์กรเสียใหม่

หรือไม่ก็อยากจะทำอะไรที่บริษัทไม่เคยทำมาก่อน เพื่อให้รู้สึกว่าธุรกิจของตัวเองกำลังก้าวทันยุคสมัย

ท่านประธานของฮันพยองอินดัสทรีก็เคยมีอาการประมาณนี้เหมือนกันเมื่อช่วงนี้ของสองปีก่อน

ไม่ว่าจะเป็นเพราะไม่ชอบภาพลักษณ์ความเชยจากชื่อบริษัท หรือเพราะไม่พอใจที่อายุเฉลี่ยของพนักงานพุ่งสูงปรี๊ดเนื่องจากพนักงานอายุน้อยพากันตบเท้าลาออกไปทีละคน ท่านประธานจึงอยากจะสร้างวัฒนธรรมองค์กรที่ดูมีวิสัยทัศน์และเข้าถึงคนรุ่นใหม่ขึ้นมา

คำพูดที่สะท้อนถึงวิสัยทัศน์อันคับแคบของท่านประธานถูกถ่ายทอดต่อไปยังพวกผู้บริหารสมองตาย

จากนั้นมันก็ถูกส่งผ่านผู้จัดการนัมที่ไม่มีสมอง มาถึงผมที่สมองขึ้นสนิมไปเรียบร้อยแล้ว

งานที่ผมได้รับมอบหมายคือการทำเวลคัมคิตซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ 'ปฏิบัติการครั้งยิ่งใหญ่เพื่อสรรหาพนักงานรุ่นใหม่'

ในเมื่อลูกค้าของผมคือลมปากของผู้จัดการนัมและคนอื่น ๆ อีกร่วมยี่สิบชีวิต แน่นอนว่าความต้องการของพวกเขาย่อมมีมาไม่จบไม่สิ้น

'อย่าใช้งบเยอะเกินไป แต่ทำออกมาแล้วต้องไม่ดูกระจอกนะ'

'ใส่อะไรที่พวกเด็กรุ่นใหม่ชอบลงไปด้วยสิ พวกเขาชอบของพวกนั้นกันไม่ใช่หรือไง พวกตัวการ์ตูนน่ะ?'

'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม ผู้อำนวยการถามว่าเราแค่เช่าพวกอุปกรณ์ VR มาเลยได้ไหม'

มีแต่เรื่องไร้สาระทั้งนั้น แค่นึกย้อนไปตอนนั้นผมก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาแล้ว

เพื่อสนองความต้องการของพวกนั้น ผมจึงต้องพยายามอย่างหนักในการหาของที่ราคาสมเหตุสมผลแต่ดูไม่ก๊องแก๊งจนเกินไป เป็นของที่ดูเรียบหรูและแฝงความเรโทรนิด ๆ

ตอนนั้นมันคืออะไรแล้วนะ ผมจำได้แม่นเลยว่ามันคือ...

"เฮือก!"

ผมสะดุ้งตื่นจากฝันพร้อมกับหอบหายใจเฮือก

ตรงหน้าผมคือแล็ปท็อปที่หน้าจอดับลงแล้วกับสมุดโน้ตยับ ๆ เล่มหนึ่ง

ผมจำได้ลาง ๆ ว่ากำลังค้นหาข้อมูลเรื่องส่วนประกอบของอัลบั้มอยู่ ผมปวดหลังไปหมดเพราะเผลอฟุบหลับไปทั้งอย่างนั้น

โชคดีที่พวกเมมเบอร์ไม่ได้ออกมาที่ห้องนั่งเล่นตอนกลางคืน

ถ้าพวกนั้นมาเห็นเงาตะคุ่มของผู้ชายที่ฟุบอยู่บนโต๊ะกินข้าวล่ะก็ คงได้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นกลางดึกแน่ ๆ

พอผมขยับเมาส์ หน้าจอแล็ปท็อปก็สว่างขึ้นมาอีกครั้ง ไฟล์ที่ผมทำค้างไว้ก่อนหลับยังคงเปิดอยู่

'เวลคัมคิต'

ผมจำไม่ได้แล้วว่าตอนนั้นตัวเองเลือกของอะไรไปบ้าง

กว่าผมจะรวบรวมและนำเสนอไอเดีย ท่านประธานก็เปลี่ยนเป้าหมายไปเน้นเรื่องการบริหารจัดการภายในให้แข็งแกร่งแทนแล้ว

ผมไม่รู้หรอกว่ามันเกี่ยวอะไรกับการบริหารภายในนักหนา แต่ยังจำได้แม่นว่าตัวเองโดนด่าเปิงแค่เพราะไม่ยอมพรินต์รายงานเรื่องเวลคัมคิตลงบนกระดาษรียูส

แต่คราวนี้มันต่างออกไป

เพื่อไล่ยูฮันซูไปให้พ้น ผมต้องเสนอสิ่งที่ UA ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับและนำไปผลิตขายจริง

ในเมื่อผมกล้าเสนอหน้าเข้าไปยุ่งทั้งที่ไม่มีไอเดียอะไรเตรียมไว้เลย ผมก็ต้องเอาอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันมารองรับให้ได้

ผมกะพริบตาที่หนักอึ้งสองสามครั้งแล้วเช็กเวลาบนแล็ปท็อป

เหลือเวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนที่พวกเด็กๆ จะตื่น

ผมยืดเส้นยืดสาย กดข้อศอกลง แล้วหันกลับมาโฟกัสที่หน้าจอแล็ปท็อปอีกครั้ง

* * *

ไม่นานนัก วันนำเสนอผลงานที่ไม่มีใครตั้งตารอก็มาถึง

ราวกับจะบอกว่าไม่มีกฎข้อไหนบังคับให้ผมต้องนั่งรอรับกรรมอยู่เฉยๆ งานวางแผนจึงเสร็จสมบูรณ์อย่างราบรื่นหลังจากลงมือจัดการไปตามตรง

ในขณะเดียวกัน รอยคล้ำใต้ตาของผมที่เคยจางลงไปพักหนึ่งตอนถ่ายทำมิวสิกวิดีโอ ก็กลับมาดำคล้ำอีกครั้ง

สภาพของผมคงดูไม่ได้เอามากๆ ขนาดคังกียอนยังทักผมเมื่อคืนนี้เลย

'วันนี้พี่จะโต้รุ่งอีกแล้วเหรอครับ'

'โต้รุ่งอะไรกัน ฉันได้นอนเต็มอิ่มตั้งสองชั่วโมงเชียวนะ'

'พี่บอกว่ามีไอเดียอยู่ในหัวแล้วไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงใช้เวลานานขนาดนี้ล่ะ'

ที่มันใช้เวลานานขนาดนั้นก็เพราะความจริงแล้วผมไม่มีไอเดียอะไรเลยต่างหากล่ะ

ในสถานการณ์ที่ยูฮันซูกับทีมวางแผนแทบจะฆ่ากันตายอยู่แล้ว ขืนบอกไปว่า 'ผมจะเริ่มเตรียมตัวเดี๋ยวนี้แหละ!' ก็เห็นชัดๆ ว่าไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น ผมเลยต้องโกหกออกไป นี่แหละนะเหตุผลที่คนเราไม่ควรโกหก

ถึงอย่างนั้น ด้วยความเหนื่อยยากทั้งหมดที่ทุ่มเทลงไป ในที่สุดผมก็ได้แผนการที่เข้าท่ามาจนได้

ถ้าเกิดว่ารุ่นน้องคนที่สอนเรื่องสามมาโยให้ผมอยู่ที่นี่ด้วย ผมคงจะได้คำวิจารณ์แบบเป็นกลางไปแล้ว น่าเสียดายชะมัด

บรรยากาศในห้องประชุมตอนที่ผมเดินถือแฟลชไดรฟ์ USB เข้าไปนั้น ช่างแตกต่างจากตอนที่ผมเข้ามาทำงานที่ UA แรกๆ ลิบลับ

ใครมันจะไปทำหน้าตาระรื่นลง ในเมื่อมีตัวร้ายบางคนกำลังพ่นเรื่องไร้สาระออกมาอยู่แบบนี้

รอยขมวดคิ้วลึกบนใบหน้าของหัวหน้าทีมวางแผน ราวกับถูกสิ่วของช่างแกะสลักสลักฝังลึกไว้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ช่างน่าสงสารจนดูไม่ได้ มันเป็นกรณีศึกษาที่สามารถเอาไปใช้เป็นภาพประกอบในหัวข้อ 'ทำไมบริษัทถึงควรรับคนดีๆ เข้าทำงาน' ได้เลยทีเดียว

ผมมองท่านประธานที่กำลังอารมณ์เสียนิดหน่อยเพราะงานไม่คืบหน้าทั้งที่รับคนเพิ่มแล้ว มองทีมวางแผนที่อยากจะรีบปิดจ๊อบให้จบๆ ไป และมองยูฮันซูที่กำลังกอดอกจ้องเขม็งมาที่ผม

ถ้าเป็นปกติ ผมคงจะเริ่มด้วยการพูดทำนองว่า 'ขอบคุณที่ให้โอกาสคนความสามารถไม่ถึงอย่างผมนะครับ' แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาทำอะไรแบบนั้นแล้ว

ผมจึงรวบรัดตัดความแล้วเข้าประเด็นทันที

พร้อมกับสไลด์พาวเวอร์พอยต์ที่เป็นรูปกล่องเก่าๆ ฝุ่นเขรอะซ่อนอยู่ในห้องเก็บของของโรงเรียน เพื่อรอให้สปาร์กเลอร์มาค้นพบ

* * *

วิธีไหนคือแนวทางที่ดีที่สุดในการดึงดูดทั้ง 'ความอยากซื้อ' และ 'ความภักดีของแฟนคลับ' เอาไว้ได้?

คำตอบสำหรับอย่างแรกนั้นค่อนข้างชัดเจน

ต้องทำให้มันดึงดูดใจคนหมู่มาก ไม่ก็หายากแบบสุดๆ ไปเลย อย่างใดอย่างหนึ่ง

มันเหมือนกับการทำบุงออปังแสนอร่อยที่ใครๆ ก็ชอบ ไม่ก็ทำน้ำตาลปั้นรูปปลาคาร์พยักษ์ที่ไม่ได้มีใครดั้นด้นตามหา แต่ทุกคนก็อยากจะลองชิมดูสักครั้ง

ในทางกลับกัน โลกของแฟนด้อมนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย

วิธีคิดของแฟนคลับอาจดูเข้าใจง่ายในบางมุม แต่ยิ่งผมศึกษาลึกลงไป ผมก็ยิ่งหาคำตอบไม่เจอ

แม้แต่ลูกสาวของผู้จัดการก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

เธอบอกว่าชเวเจโฮใส่อะไรก็ดูดีไปหมด แต่พอผมแนบรูปชเวเจโฮใส่เสื้อกั๊กสีส้มสะท้อนแสงเป็นชุดไปรเวต เธอก็ไม่วายบอกว่า 'ช่วยถอดไอ้เสื้อกั๊กบ้าๆ นั่นออกทีเถอะ!'

ไม่ใช่แค่เธอหรอก อย่างน้อยแฟนๆ ของ Spark ทุกคนที่ผมเคยเห็นมาล้วนมีความย้อนแย้งกันทั้งนั้น

มีแฟนคลับหลายคนบอกว่าอยากเห็นเมมเบอร์ร้องไห้ด้วยความดีใจตอนได้ที่หนึ่ง แต่พอตาของพวกเด็กๆ รื้นไปด้วยน้ำตาจริงๆ พวกเธอกลับร้องไห้หนักยิ่งกว่า พร้อมกับบอกพวกเขาว่า 'อย่าร้องไห้นะเด็กๆ!'... ช่างเป็นความย้อนแย้งในแง่บวกที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

นอกจากนี้ยังมีแฟนๆ ที่อุตส่าห์เก็บเงินรอคอยการคัมแบ็กอย่างใจจดใจจ่อ แต่พอถึงเวลาจริงๆ กลับพูดว่า 'เฮ้อ... เอาตรงๆ นะ คัมแบ็กครั้งนี้แอบน่าผิดหวังอะ'

จากประสบการณ์การรับบทแฟนคลับจำเป็นมาหลายปี ผมขอแปลความคิดของพวกเธอออกมาแบบนี้ก็แล้วกัน

'ขอแค่ยังอยู่ในเกณฑ์ปกติฉันก็รับได้หมดแหละ เพราะงั้นช่วยคิดให้รอบคอบก่อนจะปล่อยอะไรออกมาทีเถอะ!'

นั่นแหละคือเหตุผลที่ผมเตรียมสิ่งนี้ขึ้นมา

คอนเซปต์ที่หยิบเอาวันวานในวัยเรียนอันแสนคิดถึงซึ่งทุกคนล้วนเคยสัมผัส มาผสมผสานกับบางสิ่งที่ยังไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน...

นั่นก็คือ 'กล่องความลับสุดพิเศษของสปาร์กเลอร์ที่ถูกค้นพบในมุมลับของห้องชมรมโรงเรียน'