บทที่ 61

วิธีแก้ปัญหาความขัดแย้งกับเจ้านาย (2)

คนเกาหลีทุกคนล้วนต้องเคยผ่านชีวิตวัยเรียนมาแล้วอย่างน้อยก็สักครั้งหนึ่ง

นักเรียนคนหนึ่งที่กำลังเอาเครื่องตีเส้นสนามไปเก็บในห้องเก็บของ บังเอิญเจอกล่องปริศนาวางอยู่ตรงมุมห้อง

ระหว่างที่กำลังลังเลว่าจะเอาไปทิ้งดีไหม เขาก็เปิดมันออกแล้วพบกับข้าวของที่ถูกนักเรียนปริศนาทิ้งเอาไว้ ของที่อาจไม่ได้มีมูลค่าอะไรนัก แต่มันกลับให้ความรู้สึกว่ามีค่าเกินกว่าจะทิ้งไป...

"...และนั่นก็คือคอนเซปต์ของแพ็กเกจจิ้งอัลบั้มนี้ครับ"

การพรีเซนต์งานอันแหวกแนวของผมจบลงด้วยประโยคนั้น

มีปฏิกิริยาหลากหลายรูปแบบเกิดขึ้นในห้องประชุมเกี่ยวกับคอนเซปต์อัลบั้ม 'กล่องความลับที่ Spark ทิ้งไว้'

บางคนคิดว่ามันดูแปลกใหม่ล้ำยุคเกินไป ในขณะที่บางคนรู้สึกว่ามันเล่นใหญ่เกินไปสำหรับมินิอัลบั้มเดบิวต์

ความเห็นพวกนี้อยู่ในความคาดหมายของผมอยู่แล้ว ผมจึงงัดเอาการวิเคราะห์ต้นทุน แหล่งอ้างอิง และกระแสไวรัลบนโซเชียลมีเดียของอัลบั้มที่เน้นขายคอนเซปต์ ซึ่งเตรียมมาอย่างดิบดีออกมานำเสนอ

ส่วนความเห็นที่ว่ามันเล่นใหญ่เกินไปนั้น...

"ผมคิดว่าการหมดกระแสทันทีหลังเดบิวต์ จะทำให้เราต้องเสียค่าใช้จ่ายมากกว่าในระยะยาวครับ"

ผมใช้ประโยคนี้ตอกกลับไป

ตั้งสติกันหน่อยเถอะพวกคุณ ถ้างานนี้แป้ก Spark จะไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดไปอีกสองปีหลังเดบิวต์เลยนะ

ระหว่างที่ผมยืนรออย่างเงียบเชียบ พลางหวังลึก ๆ ว่าจะได้ฟีดแบ็กในทางที่ดี ท่านประธานก็เรียกผมขึ้นมา

"อีวอล"

"ครับ"

"เปิดหน้ากระแสตอบรับในคอมมูนิตี้เมื่อกี้ขึ้นมาอีกทีซิ"

พอผมเปิดหน้านั้นขึ้นมา ท่านประธานก็จ้องหน้าจออยู่หลายนาทีโดยไม่พูดอะไร ดูเหมือนเขากำลังพยายามไล่อ่านภาพแคปหน้าจอทั้งหมดนั่น

และหลังจากผ่านไปสักพัก ท่านประธานก็เอ่ยปากขึ้น

"หัวหน้าทีมชัง"

"ครับ ท่านประธาน"

"ให้ทีมวางแผนเอาโปรเจกต์ของอีวอลไปพัฒนาต่อยอด แล้วส่งเรื่องมาให้ผม พอถึงจังหวะที่เหมาะสม ค่อยเรียกอีวอลมานั่งประชุมด้วยกัน"

นี่แหละคือคำอนุมัติ ผมรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกเลยทีเดียว

แต่แน่นอนว่าความดีใจนี้อยู่ได้ไม่นานหรอก

หลังจบการประชุมได้ไม่นาน ยูฮันซูก็ฝากผู้จัดการมาเรียกตัวผมไปพบ

ตอนที่ได้ยินว่ายูฮันซูเรียกหา ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก

อย่างมากเขาก็คงแค่จะมาระบายความหงุดหงิดที่โปรเจกต์ของตัวเองโดนปัดตกนั่นแหละ

แต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในห้องประชุม ผมก็รับรู้ได้ทันที

หมอนี่กำลังหัวเสียสุด ๆ ของจริง

ยูฮันซูเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ซะจนมันแทบจะหงายเงิบ เขาจ้องเขม็งมาที่ผม แล้วเอ่ยถามขึ้นมาดื้อ ๆ โดยไม่มีการทักทายใด ๆ

"เฮ้ย"

"ครับ พีดี"

"นี่แกเห็นฉันเป็นตัวตลกหรือไงวะ"

มันคืออารมณ์เกรี้ยวกราดดิบ ๆ ที่น่าตกใจมาก ไม่คิดเลยว่าเขาจะระเบิดมันออกมาใส่คนที่อายุน้อยกว่าตัวเองตั้งยี่สิบปีแบบนี้

โชคดีที่ผมยังมีสามัญสำนึกมากพอที่จะไม่ทำให้เรื่องมันบานปลาย

ผมกุมมือเข้าด้วยกันอย่างสุภาพแล้วตอบกลับไปว่า "เปล่านะครับ"

แต่ยูฮันซูกลับไม่เชื่อผม

"เปล่าบ้าอะไรวะ ไอ้***เอ๊ย! แกคิดว่าฉันไม่เคยเจอไอ้เด็กเวรแบบแกมาก่อนหรือไง"

สุดยอดไปเลย ผมนึกว่าตลอดอาชีพการทำงานเขาจะเรียนรู้มาแค่วิธีทำตัวกร่างซะอีก แต่บางทีเขาอาจจะเรียนรู้วิธีอ่านใจคนมาด้วยก็ได้มั้ง

ยูฮันซูถอนหายใจอย่างเล่นใหญ่ ราวกับจะแสดงให้เห็นว่าเขากำลังโกรธจัดแค่ไหน

ตัวผม นายคิม พนักงานออฟฟิศวัยยี่สิบเก้าปีที่ไม่เคยหวั่นเกรงต่อเสียงถอนหายใจ จึงต้องรอฟังคำพูดต่อไปของยูฮันซูอย่างเงียบ ๆ

ยูฮันซูจะพ่นคำพูดแบบไหนใส่ผมอีกล่ะ

ชอบเห็นเจ้านายเป็นตัวตลกนักหรือไง หรือรู้สึกเหมือนตัวเองประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่เพียงเพราะถูกชมมาครั้งเดียว

ผมไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่นัก เพราะผมคงเคยโดนด่าทำนองนี้ที่ฮันพยองอินดัสทรีมาอย่างน้อยสักครั้งนึงแล้วล่ะ

ตอนนั้นเอง ยูฮันซูก็อ้าปากพูดขึ้น

"นี่แก บอกความจริงฉันมาซิ"

"ผมไม่เข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไรครับ"

"แกเป็นเด็กเส้นของใคร"

ว้าว อันนี้ของใหม่แฮะ

นี่เป็นข้อสันนิษฐานแปลกใหม่ที่แม้แต่พนักงานฝ่ายบุคคลผู้รู้ข้อมูลส่วนตัวของพนักงานทุกคนยังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย ขอบวกคะแนนพิเศษด้านความคิดสร้างสรรค์ให้ก็แล้วกัน

'แต่ที่สำคัญกว่านั้น หมอนี่มันเกินเยียวยาแล้วจริง ๆ'

ยูฮันซูไม่ได้คิดถึงความเป็นไปได้ที่ข้อเสนอของผมจะผ่านเพราะความบังเอิญเลยด้วยซ้ำ

สำหรับเขา มันต้องเป็นเพราะผมมีเส้นสายอะไรสักอย่างแน่ ๆ

ดูเหมือนยูฮันซูจะไม่เคยเจอเด็กเส้นของจริงสิท่า

ถ้าพูดถึงเรื่องนี้ ผมเจอมาเยอะจนเอียน แถมชีวิตนี้ก็ไม่เคยทำตัวเป็นเด็กเส้นด้วย ผมเลยตอบกลับไปได้อย่างมั่นใจ

"ครับ?"

ด้วยน้ำเสียงกวน ๆ ที่สื่อความหมายว่า 'พูดเรื่องไร้สาระอะไรของคุณ?'

สีหน้าของยูฮันซูบิดเบี้ยวเมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะของผม

"นี่แกหัวเราะเยาะฉันงั้นเรอะ?"

ยูฮันซูถาม

เออ ก็เพิ่งหัวเราะไปไงล่ะ ไอ้เวรเอ๊ย

ถ้าเป็นคุณ คุณจะไม่ขำหรือไง

นี่เป็นวินาทีประวัติศาสตร์ครั้งแรกในชีวิต ที่ผมสามารถแข็งข้อกับเจ้านายได้จริง ๆ

โคตรจะไร้สาระ ตัวเองเอาแต่พ่นคำด่าทอแถมยังใช้อำนาจบาตรใหญ่ แต่กลับหวังให้พนักงานผู้น้อยอย่างผมห้ามแม้แต่จะหัวเราะเนี่ยนะ

ใบหน้าของยูฮันซูแดงก่ำเมื่อผมไม่ได้พูดว่า 'ขอโทษครับ' เหมือนที่ผ่านมา

"ฉันว่าแล้วเชียวว่าแกมันเป็นเด็กแบบนี้ แกฮั้วกับหัวหน้าทีมวางแผนใช่ไหมล่ะ? พอเห็นท่านประธานดูจะเอ็นดูแก แกก็เลยไปเอาข้อเสนอของหัวหน้าทีมชังมาแอบอ้างเป็นผลงานตัวเองล่ะสิ!"

ยูฮันซูลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง แล้วใช้นิ้วจิ้มจึก ๆ มาที่ไหล่ของผม

มีเพียงสิ่งเดียวที่ผมพูดกับยูฮันซูได้

"ผมไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอกครับ"

ผมมองหมัดของเขาที่กำแน่นและสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ แล้วพูดต่อ

"แต่ถ้าเป็นคนอื่นก็ไม่แน่นะครับ"

ทันทีที่พูดจบ ยูฮันซูก็ดึงมือที่จิ้มไหล่ผมกลับไป

และในวินาทีต่อมา พร้อมกับเสียงกระแทกทึบ ๆ หน้าของผมก็หันขวับไปทางขวา

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกอย่างเงียบสงัดราวกับเวลาหยุดเดิน

แต่แล้วผมก็ค่อย ๆ ได้ยินเสียงที่ทำให้เข้าใจสถานการณ์ได้ชัดเจนแม้จะไม่ได้มอง นั่นคือเสียงของยูฮันซูที่กำลังหายใจฟืดฟาดและเดือดพล่านไปด้วยความโกรธ

ขณะที่หน้ายังหันไปอีกทาง ผมค่อย ๆ ยกมือซ้ายขึ้นแตะแก้มตัวเองอย่างระมัดระวัง

ความเจ็บปวดค่อย ๆ แล่นตามมาอย่างเชื่องช้า

เมื่อกี้ไอ้เวรนี่มันตบหน้าผมจริง ๆ เหรอวะเนี่ย?

ทำไมกันวะ? ในสถานการณ์แบบนี้ มันไม่ได้ประโยชน์อะไรจากการใช้กำลังเลยสักนิด

แค่เพราะโกรธจนขาดสติงั้นเหรอ? ไอ้นี่เนี่ยนะ คนที่รู้จักใช้สมองประจบประแจงชาวบ้านเพื่อทำมาหากินเนี่ยนะ?

อาจเป็นเพราะโดนกระแทกที่หัว ผมเลยยังประมวลผลสถานการณ์ได้ไม่เต็มที่นัก

อย่างไรก็ตาม ผิดกับผม บนใบหน้าของยูฮันซูมีเพียงความโกรธเกรี้ยว ผมมองไม่เห็นความตกใจที่ควรจะมีเวลาที่คนเราเผลอลงไม้ลงมือกับคนอื่นโดยไม่รู้ตัวเลยสักนิด

พอมองต่ำลงไป ผมก็เห็นว่าหมัดของยูฮันซูยังคงกำแน่นอยู่

ตบคนด้วยฝ่ามือก็แย่พอแล้ว แต่นี่เขาถึงกับใช้หมัดต่อยคนเลยเหรอ? แถมยังต่อยเข้าที่หน้าเต็มๆ อีกต่างหาก?

แล้วมาต่อยเอาตอนกลางฤดูหนาวที่หน้าผมแข็งชาไปหมดเพราะความหนาวเนี่ยนะ? เพียงเพราะตัวเองได้นั่งสบายใจเฉิบอยู่ในห้องประชุมอุ่นๆ งั้นสิ?

สมมติว่าครั้งนี้เป็นผมที่โดนต่อย แล้วใครจะรับประกันได้ล่ะว่าครั้งหน้าเขาจะไม่ไปลงไม้ลงมือกับคนอื่นอีก?

ความรู้สึกที่ตอนแรกเป็นแค่ความหงุดหงิดรำคาญค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว พอนึกไปถึงตอนที่ชังจุนฮูปาขวดน้ำเปล่าใส่ อารมณ์ผมก็บัดซบขึ้นมาทันที

ผมมองตรงไปที่ยูฮันซูซึ่งอยู่ตรงหน้าแล้วพูดขึ้น

"พีดีครับ คุณเป็นคนประเภทที่ชอบลงไม้ลงมือกับคนอื่นเหรอครับ?"

"เมื่อกี้มึงพูดเหี้ยอะไรกับกูนะ?"

คนที่ชอบลงไม้ลงมือกับคนอื่นไม่สมควรได้รับการปฏิบัติอย่างให้เกียรติหรอก

นั่นคือหลักการและความเชื่อของผม

"ดูเหมือนคุณจะติดนิสัยชอบใช้กำลังนะ อยากต่อยผมอีกสักสองสามหมัดไหมครับ?"

"เฮ้ย!"

"ทำไมคุณถึงเป็นฝ่ายโวยวายล่ะครับ ทั้งที่ผมเป็นคนโดนต่อยแท้ๆ?"

พอผมสวนคำถามนั้นออกไป ยูฮันซูก็ชะงัก

แม่งเอ๊ย

ผมไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนี้ยังไงดี มันโคตรน่าหงุดหงิดเลย

ยูฮันซู ที่ต่อยผมแล้วยังมาโวยวายใส่ราวกับว่าผมเป็นคนผิด

ผู้จัดการนัม ที่ในสถานการณ์คล้าย ๆ กัน ถึงจะไม่เคยลงไม้ลงมือ แต่ก็ชอบเอาแฟ้มไม่ก็ปากกาลูกลื่นมาคอยกลั่นแกล้งผมสารพัดวิธี

พ่อแม่ ที่ตีผมจนผมเกลียดการโดนตีเข้าไส้

และตัวผมเอง ที่เพิ่งจะรวบรวมความกล้ามาเผชิญหน้ากับยูฮันซูได้ ก็ตอนที่ได้รับการยืนยันจากตัวตนปริศนาที่เรียกว่าระบบเท่านั้น

ในสถานการณ์ที่ไม่มีอุปกรณ์สำหรับบันทึกเสียงบทสนทนาเอาไว้แบบนี้ ขืนคุยกับยูฮันซูต่อไปก็เปล่าประโยชน์

แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างที่อัดอั้นไว้กำลังจะระเบิดออกมา ปากผมขยับพูดไม่ยอมหยุดราวกับนอตหลุดไปแล้ว

"ท่านประธานทราบหรือเปล่าครับว่าพีดีเที่ยวมาทำร้ายร่างกายเด็กฝึกแบบนี้?"

"ทำร้ายร่างกายเหรอ? อย่ามาใช้คำแรง ๆ ให้กลายเป็นเรื่องใหญ่หน่อยเลย แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าแกกำลังพยายามสร้างสถานการณ์อยู่น่ะ?"

"ผมจะไปสร้างสถานการณ์อะไรได้ล่ะครับ? โดนต่อยมาจนคิดอะไรไม่ออกแล้วเนี่ย"

ผมพูดจบได้ไม่ทันไร ยูฮันซูก็ตบหน้าผมอีกครั้ง

แถมยังตบโดนจุดเดิมเป๊ะ ให้ตายเถอะ รถเก็บขยะหายไปไหนเนี่ยตอนที่ต้องการให้มาเก็บไอ้ขยะชิ้นนี้ไปทิ้ง?

ขณะที่สบถด่าอยู่ในใจ แก้มผมก็ร้อนผ่าวและแสบสัน กระดูกบนใบหน้าปวดตุบ ๆ

ถึงอย่างนั้นยูฮันซูก็ยังไม่หนำใจ เขาคว้าคอเสื้อผมเอาไว้

"ไอ้เด็กเปรต ไม่ว่ายังไงฉันก็จะทำให้แกโดนแบล็กลิสต์ในวงการนี้ให้ได้"

"แบล็กลิสต์เหรอครับ?"

"แกเพิ่งเป็นเด็กฝึกได้แค่หกเดือน ความหยิ่งยโสมันก็เลยยังอยู่ครบสินะ หึ? สำหรับคนอย่างฉัน การจะฝังไอ้กระจอกอย่างแกมันง่ายนิดเดียว เข้าใจไหม?"

"ผมจำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอครับ?"

ผมหยิบเครื่องเล่น MP3 ที่มักจะใช้ตอนซ้อมร้องเพลงออกมา มันเป็นอุปกรณ์เก่า ๆ ที่ไม่มีฟังก์ชันอะไรเลยนอกจากเล่นเพลงที่เก็บไว้ได้ไม่กี่เพลง

"ถ้าผมมีเจ้านี่ น่าจะมีคนอื่นโดนแบล็กลิสต์ก่อนผมนะ จริงไหมครับ?"

พอผมโชว์เครื่องเล่น MP3 ที่มีเพลงอยู่แค่ประมาณสิบเพลงให้เขาดู ยูฮันซูก็พุ่งเข้ามาง้างมือผมออกอย่างแรง

จากนั้นเขาก็ตะคอกใส่ผมพร้อมกับสบถด่าสารพัด แล้วกระทืบเครื่องเล่น MP3 จนหน้าจอแตก

หลังจากอาละวาดแบบนั้นไปได้ไม่นาน ยูฮันซูก็เดินกระแทกเท้าออกจากห้องประชุมไปเพราะไม่อาจควบคุมความโกรธเอาไว้ได้

เมื่อเสียงฝีเท้าของเขาจางหายไปจนไม่ได้ยินแล้ว ในที่สุดผมก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด

"เฮ้อ..."

แน่นอนว่าการได้ยั่วโมโหเขามันก็สะใจดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้ผมกลายเป็นเด็กฝึกที่โดนตบไปถึงสองฉาดแถมยังเสียเครื่องเล่น MP3 ไปอีก ช่างน่าสมเพชจริงๆ

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ปล่อยขยะทิ้งไว้เรี่ยราดไม่ได้ เลยนั่งยองๆ เก็บเศษซากเครื่องเล่น MP3 ที่แตกกระจาย ระหว่างนั้นผมก็พยายามทำหัวให้เย็นลงและทบทวนเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นในใจไปด้วย

'ไม่ว่าจะมองยังไง เขาก็ดูจะโกรธเกินกว่าเหตุไปมาก'

สำหรับคนแบบเขาที่คอยประจบประแจงเบื้องบน การรักษาภาพลักษณ์ถือเป็นเรื่องสำคัญ เพราะมันจะช่วยให้พวกเขาใช้คำพูดปั่นหัวคนอื่นได้ง่ายขึ้น

ยูฮันซูที่เพิ่งเข้ามาทำงานในบริษัทใหม่ไม่มีทางที่จะไม่รู้เรื่องนี้

มันไม่มีเหตุผลเลยที่ยูฮันซูจะยอมทิ้งภาพลักษณ์ทั้งหมดแล้วเสี่ยงฟิวส์ขาดสติแตกขนาดนี้ เพียงเพราะคำพูดแค่ไม่กี่คำของผม

เขาถึงขั้นตบหน้าผมเลยด้วยซ้ำ

ก่อนหน้านี้ผมยั่วโมโหยูฮันซูด้วยการถามว่าเขามีนิสัยชอบลงไม้ลงมือกับคนอื่นหรือเปล่า แต่พวกที่ร้ายกาจจริงๆ มักจะตีในจุดที่มองไม่เห็นรอยช้ำต่างหาก ถ้ามองในแง่นั้น ยูฮันซูก็ดูไม่ได้เป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงแบบมีชั้นเชิงสักเท่าไหร่

'มันต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ'

ต้องมีอะไรบางอย่างไปสะกิดต่อมจนทำให้เขาถึงกับลงไม้ลงมือ โดยไม่สนภาพลักษณ์ที่อุตส่าห์พยายามรักษาเอาไว้

ระหว่างที่คิดว่าตัวเองอาจจะไปสะกิดต่อมอะไรของเขาเข้า ผมก็ค่อย ๆ เอาเศษกระดาษจากห้องประชุมมาห่อชิ้นส่วนเครื่อง MP3 ที่พังยับเยินอย่างระมัดระวัง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครโดนเศษซากพวกนั้นบาดเอา

จากนั้นผมก็ยัดก้อนกระดาษที่ห่อซากเครื่อง MP3 ใส่กระเป๋า แล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องซ้อม

ผมไม่คิดว่าเขาจะทำถึงขั้นนั้นหรอก แต่เผื่อไว้ในกรณีที่ยูฮันซูจะมารื้อถังขยะเพราะระแวงว่าผมอาจจะอัดเสียงอะไรไว้ มันคงแย่แน่ถ้าเขาจับได้ว่าเครื่อง MP3 นี่ไม่มีฟังก์ชันบันทึกเสียง

ถ้าเขาจับได้ว่าผมหลอก หมอนั่นอาจจะตบแก้มขวาแล้วตามด้วยแก้มซ้ายของผมซ้ำอีกก็ได้

เมื่อเทียบกับสมาชิกคนอื่น ๆ หน้าตาของผมก็ด้อยกว่ามากพออยู่แล้ว เพราะงั้นผมเลยต้องปกป้องไม่ให้มันมีแผล

ผมคิดว่าควรจะเอาขยะนี่กลับไปทิ้งที่หอพัก จึงผลักประตูห้องซ้อมเข้าไป

เสียงเพลงที่เปิดอยู่ทำให้ชัดเจนเลยว่า พวกเขาไม่ได้หยุดซ้อมกันเลยระหว่างที่ผมไม่อยู่

"ขอโทษที่มาสายนะ ซ้อมกันราบรื่นดีไหม"

"เปล่าครับ... ฮยอง?"

ชองซองบินที่วิ่งไปปิดเครื่องเล่นเพลงทันทีที่ผมก้าวเข้ามา ถามขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกะทันหัน

"ฮยอง หน้าไปโดนอะไรมาครับ"

หน้าเหรอ หน้าผมมันทำไมล่ะ

ผมยกมือขึ้นแตะใบหน้าซีกซ้ายที่ชองซองบินกำลังจ้องอยู่

ความเจ็บแปลบราวกับถูกไฟช็อตแล่นปราดไปตามผิวหนัง

สายตาของคนอื่น ๆ ต่างก็จับจ้องมาที่หน้าผมเช่นกัน ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นวาบไปตามสันหลัง

จริงด้วยสิ

ถ้าผิวโดนกระแทก รอยมันก็ต้องขึ้นให้เห็นทันทีอยู่แล้ว