บทที่ 62

วิธีแก้ไขความขัดแย้งกับเจ้านาย (3)

ผมพยายามเอามือกุมรอยที่โดนยูฮันซูตบหน้า แม้จะรู้ว่าสายไปแล้วก็ตาม

แต่ก็ไม่ทัน เพราะชเวเจโฮมายืนอยู่ตรงหน้าผมแล้ว

"โดนตบมาเหรอครับ"

"ห๊ะ?!"

ชองซองบินสะดุ้งกับคำถามของชเวเจโฮ

"เปล่า ฉันแค่เดินชนอะไรนิดหน่อย"

"ไปชนอีท่าไหนถึงทิ้งรอยนิ้วมือไว้แบบนั้นล่ะครับ"

"รอยมืออะไร ไม่มีทางหรอก"

ผมเบือนหน้าหนีสายตาของชเวเจโฮไปมองกระจก แล้วก็เห็นใบหน้าตัวเองที่กำลังบวมแดง

เค้าโครงรอยมันจางมาก ไม่ได้ชัดเจนพอจะมองปุ๊บแล้วรู้ปั๊บว่าเป็นรอยมือ ไอ้เด็กเวรนี่ตั้งใจต้อนผมด้วยคำถามชี้นำชัด ๆ

"ฮยอง ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ..."

พัคจูอูทำหน้าเคร่งเครียดสุดขีดตอนหยิบขวดน้ำเย็นเจี๊ยบมายื่นให้ผม

พอเอาขวดน้ำประคบหน้า แก้มก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมา

ตอนนั้นเองผมถึงเพิ่งรู้ตัวว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าวแค่ไหน

"ทำตัวตามสบายเถอะน่า ใครมาเห็นเข้าจะนึกว่าฉันโดนตบมาจริง ๆ"

"ตกลงว่าโดนตบมาจริง ๆ สินะครับ"

"ก็บอกว่าเดินชนไง แล้วก็คังกียอน เลิกนั่งหลังค่อมได้แล้ว เดี๋ยวกระดูกสันหลังก็พังพอดี"

ผมตอบย้ำไปตั้งสองรอบ แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครเชื่อผมเลย

ผมยื่นนิ้วไปลูบคลายปมคิ้วที่ขมวดมุ่นของพัคจูอูแล้วพูดขึ้น

"อีกอย่าง ต่อให้ฉันโดนตบมาจริง ๆ แล้วมันจะทำไม เรื่องแค่นี้เอง"

"โดนตบมาจะบอกว่าเรื่องแค่นี้เองได้ยังไงล่ะครับ"

คังกียอนสวนกลับ วันนี้หมอนี่ปากร้ายเป็นพิเศษเลยแฮะ

"ใครทำครับ ชังจุนฮูซอนแบหรือเปล่า"

ขนาดอีชองฮยอนก็ยังถามด้วยใบหน้าไร้รอยยิ้ม

"ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเที่ยวเอ่ยชื่อคนอื่นส่งเดช"

"สรุปว่าเป็นชังจุนฮูซอนแบหรือเปล่าล่ะครับ!"

พอผมปฏิเสธ อีชองฮยอนก็กอดอกถามว่า 'งั้นแสดงว่าโดนตบมาจริง ๆ ใช่ไหมล่ะครับ'

ทำไมถึงไม่มีใครเชื่อผมเลยสักคนเนี่ย ลุงคนนี้น้อยใจนะเว้ย

ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องด้วยการบอกว่า 'เลิกคุยเรื่องนี้แล้วไปซ้อมกันเถอะ' แต่พวกเขาดูไม่ยอมถอยกันง่าย ๆ

ผมไม่มีทางเลือกนอกจากถอนหายใจแล้วพูดออกไป

"ฉันแค่มีความเห็นไม่ตรงกับพีดีนิดหน่อย บังเอิญรอยมันอยู่ที่หน้าก็เลยเห็นชัดไปหน่อยแค่นั้นเอง"

ชองซองบินมองผมแล้วถามขึ้น

"พีดียูฮันซูเหรอครับ"

แววตาของชองซองบินสั่นไหวเล็กน้อย

ผมรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ทำให้เขานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับชังจุนฮู

บรรยากาศค่อย ๆ อึมครึมลงเรื่อย ๆ พวกเขาคงคิดว่าตัวเองอาจจะโดนตบเป็นรายต่อไปล่ะมั้ง

สมควรแล้วล่ะที่จะกังวล การมีผู้ใหญ่หัวรุนแรงอยู่ใกล้ตัวมันคุกคามจิตใจนี่นา

พักแผนการกำจัดยูฮันซูไว้ก่อน บรรยากาศตอนนี้มันแย่มาก พวกเราต้องโฟกัสกับการซ้อม

ผมจึงพูดขึ้นเสียงดัง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เอาล่ะ จบเรื่องแล้วใช่ไหม มาเปิดเพลงกันอีกรอบเถอะ"

ผมหันหลังให้พวกเมมเบอร์

ขณะที่ผมหยิบเครื่องเล่นขึ้นมาเพื่อเปิดเพลง ใครบางคนก็คว้าตัวผมไว้

ชองซองบินกำลังเงยหน้ามองผมพลางจับข้อศอกผมไว้

"เราควรไปคุยกับผู้จัดการนะครับ"

"อะไรนะ"

"เราควรไปบอกเรื่องที่พีดีลงไม้ลงมือกับฮยองนะครับ เขาเรียกฮยองไปหาบ่อย ๆ อยู่แล้วด้วย ไม่มีอะไรรับประกันเลยว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก"

ชองซองบินพูดเสียงเบา ทว่าถึงน้ำเสียงจะดูใจเย็น ปลายนิ้วของเขากลับสั่นน้อย ๆ

แต่ตอนนี้ไปบอกใครแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมาล่ะ

ผมยังไม่รู้จุดอ่อนของยูฮันซู และผมก็ไม่แน่ใจว่าบริษัทจะชั่งน้ำหนักระหว่างยูฮันซูกับผมยังไง

ผมยอมรับว่าที่ผ่านมา UA ก็ยังมีความใจดีให้เห็นอยู่ในระดับหนึ่ง

แต่ผมไม่มีทางไว้ใจบริษัทหรอก

พวกเขาสามารถเล่นงานพนักงานที่ทำงานมาตั้ง 13 ปีได้ดื้อ ๆ แถมยังหักเงินเดือนพนักงานทุกคน ในขณะที่ท่านประธานขับรถนำเข้าสบายใจเฉิบ นั่นแหละคือสันดานของบริษัทกับพวกผู้บริหาร

ต่อให้ UA บังเอิญเห็นศักยภาพในตัวผม ก็เป็นไปได้ยากที่พวกเขาจะเลือกผมแทนยูฮันซูที่เซ็นสัญญาไปแล้ว

ถ้าซวยหน่อย ผมซึ่งเป็นเหยื่ออาจจะกลายเป็นคนโดนลงโทษเสียเอง ผมเคยเห็นเรื่องแบบนี้มานักต่อนักแล้วที่ฮันพยองอินดัสทรี

ในเมื่อยูฮันซูอาจจะไปลงไม้ลงมือกับสมาชิกคนอื่น ผมเลยเห็นด้วยกับคำสั่งของระบบที่ให้กันเขาออกจากงานไอดอล

แต่นั่นก็แค่นั้นแหละ ในสถานการณ์ที่ผมไม่มีอาวุธในมือเป็นชิ้นเป็นอัน ผมคงรับผลกระทบที่อาจจะตามมาจากการพยายามเขี่ยยูฮันซูทิ้งไม่ไหวแน่

ผมยอมเอาการเดบิวต์ของพวกเราไปเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอก

ผมพยายามปลอบชองซองบิน โดยหวังว่าเขาจะเข้าใจความตั้งใจจริงของผมที่ไม่อยากแกว่งเท้าหาเสี้ยน

"ผมแค่ทำให้พีดีหงุดหงิดนิดหน่อยน่ะ มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วล่ะ"

"พี่แน่ใจได้ยังไงครับ แล้วต่อให้เขาจะหงุดหงิด การลงไม้ลงมือกับคนอื่นมันก็ไม่ถูกต้องนะครับ"

แล้วผมก็ทำพลาด ผมลืมไปชั่วขณะว่าหมอนี่คือหนึ่งในตัวท็อปเรื่องความหัวดื้อประจำทีม

ถ้าเป็นที่ฮันพยองอินดัสทรี แค่พูดง่าย ๆ ว่า 'ขอโทษครับ ผมผิดเอง' ก็จบเรื่องได้ทุกอย่างแล้ว แต่ไม่ใช่กับที่นี่ โชคร้ายซะจริง

ผมพยายามคลี่คลายสถานการณ์อย่างนุ่มนวล โดยพูดด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เขาไม่ทำแบบนั้นอีกแล้วล่ะ"

จากนั้นชองซองบินก็ถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"ใครจะรับประกันเรื่องนั้นได้ล่ะครับ"

วินาทีนั้นผมสังหรณ์ใจว่าหมอนี่กำลังนึกถึงชังจุนฮู

ชองซองบินรู้ดีเกินกว่าใครว่าการกลั่นแกล้งไม่ได้ปุบปับเกิดขึ้นในวันเดียว แต่จะค่อยเป็นค่อยไปและเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างต่อเนื่อง

กลายเป็นว่าผมดันไปรื้อฟื้นความทรงจำแย่ ๆ ขึ้นมาโดยใช่เหตุ...

ผมกลืนเสียงถอนหายใจลงคอ ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจบการสนทนานี้ให้เรียบร้อย

"ซองบิน"

"..."

"ขอบใจที่เป็นห่วงนะ ฉันจะลองคิดดูว่าจะทำยังไงต่อไป เพราะงั้นตอนนี้เรามาเริ่มซ้อมกันเถอะ"

ผมทำเป็นไม่เห็นสีหน้าของชองซองบินแล้วดึงดันเปิดเพลง

ชองซองบินเป็นคนมีเหตุผล ผมเลยคิดว่าเขาคงเข้าใจสิ่งที่ผมสื่อได้แจ่มแจ้งหลังจากนอนหลับไปสักคืน

แต่ทว่า สถานการณ์กลับพลิกผันไปในทิศทางที่ผมไม่เคยคาดคิด

* * *

ไม่กี่วันต่อมา ผมถึงได้สัมผัสถึงบรรยากาศแปลก ๆ

ผมถามชเวเจโฮที่กำลังวอร์มอัปอยู่ในห้องซ้อม

"นี่ เมื่อวานซืนซองบินดูโกรธฉันใช่ไหม"

"นิดหน่อยครับ"

ชเวเจโฮตอบโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าผม เอาแต่จดจ่ออยู่กับการยืดเหยียดร่างกาย

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ผมมัวแต่วุ่นอยู่กับการพยายามหาคำตอบว่าอะไรไปสะกิดต่อมโมโหของยูฮันซูเข้า

ผมไม่ทันสังเกตเลยว่าตัวเองก็ไปสะกิด 'ต่อมความไม่พอใจ' ของหัวหน้าวงเราเข้าให้เหมือนกัน เพิ่งจะมารู้ตัวก็ตอนนี้นี่แหละ

ผมเหลือบมองไปทางฝั่งหนึ่งของห้องซ้อมแล้วพูดขึ้น

"แต่ทำไมซองบินกับจูอูถึงดูอึดอัดใส่กันจังเลยล่ะ..."

ใช่แล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลูกศรความโกรธของซองบินหันเหไปจากผม หรือเพราะเหตุผลอื่นกันแน่ แต่ความรู้สึกมันบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ไม่รู้ทำไม สองคนที่ปกติแล้วเยือกเย็นและเข้ากันได้ง่ายที่สุดในหอพัก ถึงดูทำตัวไม่ถูกใส่กันอย่างเห็นได้ชัดขนาดนั้น

ชองซองบินตอนอยู่ในห้องซ้อมก็ทำตัวเหมือนปกติ ส่วนพัคจูอูก็เป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้ว เลยดูไม่ต่างจากเดิมเท่าไรนัก

แต่พอถึงเวลาพัก สองคนที่เคยสุมหัวกระซิบกระซาบกันกลับตีตัวออกห่าง ผมเลยอดไม่ได้ที่จะสังเกตเห็น

พวกเขามักจะแสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมที่มีบรรยากาศต่างไปจากอีชองฮยอนกับคังกียอนมาตลอด พอเป็นแบบนี้มันก็เลยดูแปลกตาและไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

ระหว่างที่ผมกำลังพยายามหาสาเหตุ ชเวเจโฮก็ลุกขึ้นแล้วพูดว่า

"ผมจะไปรู้ได้ไงล่ะครับ"

ไอ้หมอนี่มันพึ่งพาไม่ได้เลยจริงๆ

แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าขนาดคนทื่อๆ อย่างชเวเจโฮยังสังเกตเห็น ก็แปลว่าความตึงเครียดชวนอึดอัดระหว่างซองบินกับจูอูคงไม่ใช่แค่ผมคิดไปเองแล้วล่ะ

"สองคนนั้นน่าจะเคลียร์กันด้วยการพูดคุยนะ พวกเขาไม่ใช่ประเภทที่ชอบทะเลาะกันหรอก"

"นั่นสิครับ"

"แล้วซองบินกับจูอูทะเลาะกันบ่อยไหม"

"ไม่นะครับ ผมว่าไม่"

"จริงเหรอ"

"...มั้งครับ"

คนอย่างชเวเจโฮที่ไม่ค่อยสนใจใคร ปกติแล้วถือว่าเชื่อถือได้ในเรื่องแบบนี้

ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งสองคนก็เคยแนะนำตัวเองในบทสัมภาษณ์ว่าเป็น 'เพื่อนซี้ที่ไม่เคยทะเลาะกันเลย' มาก่อน

'ไม่เคยทะเลาะกันเลยเหรอครับ จริงหรือเปล่า'

'ใช่ครับ จูอูมักจะยอมคนอื่น พวกเราก็เลยเข้ากันได้ดีมาตลอด'

'แต่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม จะไม่ทะเลาะกันเลยสักครั้งได้ยังไงครับ'

'พวกเราก็แปลกใจเหมือนกันครับ ฮ่าๆ'

ในเมื่อชองซองบินไม่ใช่พวกที่จะโกหกเพื่อให้บทสัมภาษณ์ออกมาดูดี คำพูดของเขาตอนนั้นก็น่าจะเป็นความจริง

ถ้าอย่างนั้นสถานการณ์นี้ก็อาจมองได้ว่าเป็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เหมือนกับตอนที่อีชองฮยอนพยายามจะหนีนั่นแหละ

มาถึงขั้นนี้ ผมชักจะรู้สึกว่าการเข้ามาของผมมันเป็นผลเสียต่อวงนี้ซะแล้ว ตั้งแต่ผมเข้ามา สมาชิกก็พากันก่อเรื่องแบบที่ไม่เคยทำมาก่อนเลย

อา บางทีมันอาจจะเป็นผลเสียจริงๆ ก็ได้ ผมกำลังฉุดศักยภาพโดยรวมของวงให้ต่ำลง

ระหว่างที่ผมกำลังกุมขมับที่ปวดตุบๆ และพยายามสงบความรู้สึกอันซับซ้อน ชเวเจโฮก็ถามขึ้นมา

"แต่พี่ครับ ตอนที่ชองซองบินโดนชังจุนฮูรังแก พี่ก็ยืนกรานว่าจะรายงานบริษัทให้ได้ ทำไมคราวนี้ถึงทำตรงกันข้ามล่ะครับ"

"ผู้ใหญ่โดนซ้อมกับเด็กโดนซ้อมมันคนละเรื่องกันเลยนะ อีกอย่าง ซองบินก็ไม่เหมือนกับฉันด้วย..."

"...?"

ผมเกือบจะหลุดปากไปแล้วว่า 'เขาเป็นเด็กฝึกที่บริษัทจะปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด' แต่ก็ยั้งปากเอาไว้ทัน

ผมจึงเปลี่ยนเรื่อง และตัดสินใจรอไปคุยกับพัคจูอูหลังซ้อมเสร็จ โดยลองเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาแบบเนียนๆ ด้วยความหวังว่าความมึนตึงระหว่างทั้งคู่จะเป็นแค่เรื่องชั่วคราว

ทว่าคำตอบของเขากลับพังทลายความหวังของผมที่คิดว่าเรื่องนี้จะคลี่คลายได้ง่ายๆ ซะป่นปี้

"คือว่า... ดูเหมือนเราจะทะเลาะกันเข้าซะแล้วล่ะครับ"

ผมขอยอมรับเลยว่า ตอนนั้นผมต้องใช้ความพยายามอย่างหนักกว่าจะกลืนเสียงถอนหายใจลงคอไปได้

"ขอถามได้ไหมว่าทำไมถึงทะเลาะกัน"

ผมถามออกไปอย่างร้อนใจ

ผมกังวลจริงๆ นะ ถ้าพวกนายสองคนทะเลาะกัน วงก็เจ๊ง บริษัทก็เจ๊ง แล้ว KPI ของผมก็จะป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

แทนที่จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาทันที พัคจูอูกลับอ้ำๆ อึ้งๆ ดึงเช็งอยู่นาน

หมอนี่ขึ้นชื่อเรื่องน้ำเสียงหวานหูที่ทำเอาแฟนคลับละลายก็จริง แต่ตอนนี้ดูเหมือนมันกำลังจะทำเอาตับผมละลายไปด้วยความเครียดซะแล้ว

ต้องรอจนผมเริ่มรู้สึกอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออกนั่นแหละ พัคจูอูถึงยอมเปิดปากพูดในที่สุด

"เอ่อ วันนั้น... ตอนที่ฮยองมีปัญหากับพีดียูฮันซู..."

ความใส่ใจของพัคจูอูแสดงให้เห็นชัดเจนจากวิธีการเลือกใช้คำพูดของเขา ที่เลี่ยงไม่พูดออกมาตรงๆ ว่า 'วันนั้นที่ฮยองโดนยูฮันซูตบหน้า'

"วันนั้นผมคุยกับซองบิน แล้วเราก็ผิดใจกันนิดหน่อย... ผมรู้ว่าฮยองอาจจะโกรธที่เราเอาเรื่องของฮยองไปคุยกันลับหลัง ขอโทษด้วยนะครับ"

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นอยู่แล้ว"

พัคจูอูส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ แต่ในหัวของผมกลับเต็มไปด้วยคำถาม

มีเหตุผลอะไรที่สองคนนั้นต้องมาผิดใจกันเพียงเพราะผมโดนตบหน้าด้วยล่ะ

คนที่โดนตบมันผมต่างหาก!

ผมอยากฟังให้ชัด ๆ ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่โชคร้ายที่พัคจูอูเอาแต่ปิดปากเงียบสนิท ผมเลยชวดไปตามระเบียบ

สุดท้าย ผมก็ต้องงัดมาตรการขั้นเด็ดขาดออกมาใช้

"เพราะงั้นฉันถึงต้องให้พวกนายช่วยทำอะไรให้หน่อย"

"หา?"

ชเวเจโฮ คังกียอน และอีชองฮยอน ที่ถูกเรียกตัวออกมาที่ห้องนั่งเล่นต่างทำหน้าเลิ่กลั่ก

"ไปสืบเรื่องทั้งหมดจากสองคนนั้นมาซะ"

"พวกเราเหรอครับ?"

ชเวเจโฮที่ดูอิดออดที่สุดในกลุ่มเป็นคนเอ่ยปากถามขึ้นมาก่อน

"แล้วจะให้ฉันไปถามเองหรือไง พวกนั้นทะเลาะกันเพราะฉันนะ คิดว่าพวกเขาจะยอมปริปากบอกฉันเหรอ"

"ผมก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะยอมบอกพวกเราเหมือนกันแหละครับ!"

"เพราะงั้นฉันถึงบอกให้พยายามไปเค้นคำตอบมาให้ได้ไง ฉันไม่ได้เลี้ยงนายมาให้เป็นคนอ่อนแอนะ ชองฮยอน"

ผมเองก็ชอบแก้ปัญหาด้วยตัวเองมากกว่าจะไปพึ่งคนอื่นเหมือนกัน แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ก็สถานการณ์มันดันออกมาเป็นแบบนี้นี่นา

ผมตบไหล่พวกสายลับที่กำลังทำหน้าเลิ่กลั่กเพื่อให้กำลังใจ

และในวันรุ่งขึ้น เหล่าสายลับก็กลับมาพร้อมกับข้อมูล