บทที่ 63

วิธีแก้ปัญหาความขัดแย้งกับเจ้านาย: กำจัดเจ้านายทิ้งซะ (1)

แผนการของเรามีดังนี้

#เทกที่ 1

อีชองฮยอนตามไปสมทบกับชองซองบินและคังกียอนระหว่างทางกลับบ้าน จากนั้นสมาชิกที่เด็กที่สุดสองคนก็จะเอ่ยปากถามลีดเดอร์ว่าเกิดอะไรขึ้น

ชองฮยอน: "ฮยอง ช่วงนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?"

กียอน: "พวกเราว่าจะไม่พูดอะไรแล้ว เพราะฮยองดูเหมือนพยายามเก็บอาการไว้ แต่พวกเราก็อดเป็นห่วงไม่ได้..."

ด้วยวิธีนี้ พวกเขาจะดูเหมือนน้องเล็กที่คอยสังเกตท่าทีของพวกพี่ๆ มาพักใหญ่ และในที่สุดก็ตัดสินใจเอ่ยปากถามออกมา

แล้วคนใจอ่อนอย่างชองซองบินก็จะต้องยอมปริปากตอบอย่างแน่นอน ชองซองบินไม่ใช่พวกที่จะพาลใส่คนอื่นเพียงเพราะตัวเองกำลังอารมณ์ไม่ดี

#เทกที่ 2

ในเวลาเดียวกัน ตรงโถงทางเดินหน้าห้องซ้อมใกล้กับตู้กดน้ำ ชเวเจโฮจะเข้าไปชวนพัคจูอูคุยแบบเก้ๆ กังๆ

เจโฮ: "นาย เอ่อ... ทะเลาะกับชองซองบินมาเหรอ?"

บทพูดของเจโฮอาจจะไม่ค่อยลื่นไหลนัก แต่นั่นแหละคือความตั้งใจ เพื่อสร้างภาพให้ดูเหมือนว่าเขากำลังลังเลใจ

อันดับแรกเลย พัคจูอูจะต้องตกใจแน่ๆ นั่นก็เพราะว่าจำนวนครั้งที่ชเวเจโฮกับพัคจูอูเคยคุยกันแบบตัวต่อตัวนั้นแทบจะเป็นศูนย์เลยน่ะสิ

ถึงพัคจูอูจะลังเลอยู่สักพัก แต่สุดท้ายเขาก็คงยอมตอบกลับมา

ยิ่งเราได้ข้อมูลมามากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ถ้าเจโฮสามารถจับใจความสำคัญมาได้อย่างน้อยสักหนึ่งเรื่อง ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว

ผมไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ยินเรื่องราวแบบละเอียดยิบตั้งแต่ต้นจนจบจากไอ้เด็กปากหนักกับพ่อคนนุ่มนิ่มพูดน้อยหรอก ขอแค่เค้นเอาประเด็นสำคัญออกมาได้ก็พอ

#เทกที่ 3

พอชองซองบินถูกผู้จัดการเรียกตัวไปพบ และพัคจูอูเข้าไปในห้องซ้อมร้องเพลง พวกเราที่เหลือก็มารวมตัวกันเพื่อแชร์สิ่งที่ไปสืบมาได้

"แล้วไง ได้เรื่องอะไรมาบ้างไหม"

อีชองฮยอนเป็นคนแรกที่ตอบกลับมา

"โห ผิดคาดเลยครับ ซองบินฮยองแทบไม่ปริปากพูดอะไรเลย"

เวรล่ะ พังตั้งแต่เริ่มเลยนี่หว่า

"นายควรจะทำให้ซองบินใจอ่อนสิ ต่อให้ต้องแกล้งบีบน้ำตาก็เถอะ นี่มัวแต่เล่นอะไรกันอยู่เนี่ย"

"ผมพร้อมจะร้องไห้นะครับ ต่อให้ต้องเอานิ้วจิ้มตาตัวเองก็เถอะ! แต่ซองบินฮยองเอาแต่เปลี่ยนเรื่องหนีด้วยท่าทางน่าสงสารสุดๆ ไปเลยนี่ครับ!"

"พูดตรงๆ นะครับ ผมก็ทนถามต่อไม่ลงแล้วเพราะเห็นสภาพเขาแล้วมันเศร้าเกินไป"

คังกียอนที่นั่งกอดอกอยู่พยักหน้าเห็นด้วยกับคำประท้วงของอีชองฮยอน

"งั้นบอกสิ่งที่ได้ยินมาหน่อย ชองฮยอน นายเริ่มก่อนเลย"

"พวกเขาไม่ได้ทะเลาะกันใหญ่โตอะไรหรอกครับ แค่มีความคิดเห็นไม่ตรงกันนิดหน่อย"

"แล้วนายคิดว่ายังไงล่ะ กียอน นายอยู่ห้องเดียวกับสองคนนั้นนี่"

"ถึงผมอยากจะบอกว่าพวกเขาไม่ได้ทะเลาะกันก็เถอะ... แต่ในห้องพวกเขาแทบจะไม่คุยกันเลยครับ"

คังกียอนยักไหล่ ท่าทางเหมือนจนปัญญากับสงครามเย็นอันเงียบเชียบระหว่างฮยองทั้งสองคน

"แต่จะบอกว่าพวกเขาทะเลาะกันก็ดูจะไม่ใช่ซะทีเดียวครับ"

"หมายความว่ายังไง"

"อารมณ์เหมือนพวกเขาหลบหน้ากันมากกว่าครับ ปกติเวลาคนเราทะเลาะกัน ก็ต้องมีโมโหใส่อีกฝ่ายหรืออะไรทำนองนั้นสิ"

เรื่องนั้นผิดปกติจริง ๆ นั่นแหละ มันมีความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างการเดินหนีเพราะไม่อยากเห็นหน้า กับการหลบหน้าเพราะละอายใจเกินกว่าจะสู้หน้า

คังกียอนพูดต่อ

"ซองบินฮยองบอกว่าเขารู้สึกเหมือนเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไปน่ะครับ"

อีชองฮยอนพูดเสริมคำพูดของคังกียอน

"ปกติฮยองเขาไม่ใช่คนประเภทที่จะพูดอะไรไม่เข้าท่าอยู่แล้ว บางทีอาจจะเป็นแค่ความเข้าใจผิดระหว่างสองคนนั้นหรือเปล่าครับ"

"ก็จริง"

ผมเองก็เห็นด้วยกับการวิเคราะห์ของชองฮยอน

แต่แล้ว ก็มีคำพูดเหนือความคาดหมายดังมาจากคนที่ไม่คาดคิด

เป็นชเวเจโฮนั่นเองที่โพล่งคำตอบที่เป็นประโยชน์ออกมา

"เรื่องที่สองคนนั้นทำตัวอึดอัดใส่กันน่ะเป็นความจริงครับ"

"อะไรนะ"

"ผมได้ยินมาว่าทั้งคู่ต่างก็สาดคำพูดแรง ๆ ใส่กันครับ"

ผมงุนงงเสียจนลืมถามไปว่า 'นี่นายพูดเรื่องอะไรน่ะ' ได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ

สาดคำพูดแรง ๆ ใส่กันงั้นเหรอ ชองซองบินกับพัคจูอูเนี่ยนะ สองคนนั้นที่มีจิตใจอ่อนยวบเป็นเต้าหู้เนี่ยนะ

พอพวกเราเข้าไปรุมล้อม ชเวเจโฮก็เริ่มเล่าถึงบทสนทนาที่เขาคุยกับพัคจูอู

'พวกนายเถียงกันเรื่องที่จะเอาเรื่องของคิมอีวอลไปรายงานบริษัทงั้นเหรอ'

'...ใช่'

'เรื่องนี้มันจบไปตั้งแต่ตอนที่คิมอีวอลขอให้พวกเราปล่อยผ่านไปแล้วไม่ใช่หรือไง'

'สงสัยซองบินจะยังเป็นห่วงอยู่น่ะ'

ดูเหมือนว่าชองซองบินคงอยากจะลองเกลี้ยกล่อมผมดูอีกสักรอบ

และพัคจูอูก็พยายามห้ามชองซองบินเอาไว้

"จูอูบอกกับซองบินว่า 'ผมไม่รู้หรอกนะว่ามีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรบ้าง เพราะงั้นเราอย่าไปขุดคุ้ยให้มากนักเลย'"

"..."

ผมรู้สึกขอบคุณที่ชองซองบินไม่ได้หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีก

ทว่ากลับไม่แน่ชัดเลยว่าทำไมจู่ ๆ พัคจูอูถึงได้มาเห็นอกเห็นใจจุดยืนของผมและออกโรงพูดแทนผมแบบนี้

ถ้าให้เดา ก็คงเป็นเพราะจูอูบังเอิญไปได้ยินเรื่องปัญหาส่วนตัวที่เผยให้เห็นถึงประวัติครอบครัวของผมเข้ามากกว่าใครเพื่อนล่ะมั้ง

เขาเคยได้ยินมาว่าผมเรียนต่อมหาวิทยาลัยไม่ได้เพราะไม่มีเงิน (อันนี้พัคจูอูเข้าใจผิดไปเอง) หรือไม่ก็ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับครอบครัวไม่ค่อยจะดีนัก พัคจูอูก็เลยคงจินตนาการเรื่องของผมไปสารพัด

ในทางกลับกัน ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนจะเข้าใจจุดยืนของชองซองบินขึ้นมาบ้างแล้ว

ผมยังคงไม่เห็นด้วยกับความคิดของชองซองบินที่ว่าเราควรไปรายงานเรื่องยูฮันซู

แต่ไม่ว่าใครก็คงช็อกกันทั้งนั้น ถ้าเพื่อนสนิทมาคัดค้านเรื่องที่ตัวเองเชื่อว่าถูกต้องแบบหัวชนฝา

"ซองบินคงจะเสียใจน่าดู"

"เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เหรอ"

"เขารู้สึกแย่อยู่แล้ว แถมเพื่อนยังพยายามจะห้ามอีก คงทำให้เขาว้าวุ่นใจน่าดู"

ผมเองก็เคยรู้สึกหมดกำลังใจเหมือนกัน ตอนที่เพื่อนร่วมทีมที่คิดว่าพึ่งพาได้กลับหักหลังผมแล้วหันไปเข้าข้างผู้จัดการนัม

เอาเป็นว่า ในเมื่อหาสาเหตุของปัญหาเจอแล้ว คณะกรรมการรับมือเหตุฉุกเฉินจึงสลายตัวไปก่อนที่ซองบินกับจูอูจะกลับมา

และราวกับโชคชะตาเล่นตลก ผมซึ่งเป็นคนหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความร้าวฉานไปโดยไม่รู้ตัว ก็ตัดสินใจเปิดใช้งานฟังก์ชัน 'ไม้เรียว' ระหว่างที่พวกสมาชิกกลับไปซ้อม

เนื่องจากมันเป็นฟังก์ชันที่คล้ายกับการแอบดูความคิดของคนอื่น ผมเลยพยายามเลี่ยงไม่ใช้มันมาตลอด แต่เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของพวกเขาสองคน ครั้งนี้ผมจึงตัดสินใจใช้มันเพื่อส่วนรวม

[ระบบ] กรุณาตั้งชื่อคู่หู

▶ [ ]

'รู้สึกว่าแฟนคลับจะเรียกพวกเขาว่าคู่พี่น้องเมนโวคอลนะ... แต่ระบบน่าจะปัดตกเพราะมันโหลเกินไปแหง'

ช่างเป็นระบบที่ร้ายกาจซะจริง

ก็ไอ้ระบบเฮงซวยนี่แหละที่เคยปัดตกชื่อคู่หูที่ผมตั้งรัวๆ จนกระทั่งผมจับคู่ชเวเจโฮกับคังกียอนด้วยชื่อ 'กระดาษทรายสุดสาก'

แล้วก็เป็นไปตามคาด ครั้งนี้ผมต้องเผชิญกับหน้าต่าง 'ชื่อคู่หูไม่เหมาะสม' เด้งขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วนอีกเช่นเคย

ชื่อคู่หูที่ผ่านการอนุมัติในท้ายที่สุดก็คือ... หนึ่งในชื่อตัวละครในเกมที่มักจะเห็นตามมีมฮาๆ บนอินเทอร์เน็ตที่เพื่อนร่วมชั้นของผมเคยแชร์กัน

[ระบบ] ยืนยันชื่อคู่หู 'มัมรัฟฟิน2 [1]'

ผมตั้งชื่อนั้นไปเพราะพวกเขาสองคนดูไม่มีพิษมีภัยที่สุดในทีมแล้ว... ได้แต่หวังว่าจะไม่มีใครล่วงรู้ถึงเซนส์การตั้งชื่อของผมก็พอ

และพอเปิดใช้งานไม้เรียว มันก็แผ่รังสี 'ฉันกำลังงอนนะ!' ออกมาตามคาด

[ชองซองบิน – ฉันอยากให้นายทำตัวสบายๆ กับฉันแบบเพื่อนมากกว่านี้ → พัคจูอู]

[พัคจูอู – ฉันอยากให้นายปล่อยวางภาระลงบ้าง → ชองซองบิน]

ช่างเป็นมิตรภาพที่น่าประทับใจจริงๆ

สมกับที่เป็นเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างกันมานานกว่า 7 ปี แต่ครั้งนี้มันเกือบจะพังไม่เป็นท่าเพราะผมเข้าไปยุ่ง

ถ้าผมเป็นคนที่มีจิตสำนึกรับผิดชอบสักหน่อย ผมก็คงจัดการปัญหานี้ให้คลี่คลายด้วยดีไปแล้ว แม้ว่ามันจะไม่ได้เกี่ยวกับ KPI เลยก็ตาม

ผมเดินไปเข้าแถวซ้อม พลางคิดว่าคงต้องเรียกประชุมด่วนอีกแล้ว ซึ่งที่ผ่านมาก็จัดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน และน่าจะต้องจัดอีกไม่รู้กี่ครั้งกว่าพวกเราจะเดบิวต์

* * *

วันรุ่งขึ้น หลังซ้อมเสร็จ ผมเรียกสมาชิกทุกคนที่กลับมาถึงหอให้มารวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น

"วาระการประชุมวันนี้... ผมไม่ได้บอกไว้ล่วงหน้า แต่คิดว่าทุกคนน่าจะรู้อยู่แล้วละครับ"

พอได้ยินผมพูดแบบนั้น ชองซองบินก็สะดุ้งอย่างเห็นได้ชัด ส่วนพัคจูอูเหลือบมองชองซองบินแวบหนึ่งแล้วรีบเบือนหน้าหนีทันที

"แต่ก่อนหน้านั้น มีบางอย่างที่ผมอยากจะพูดครับ"

สมาชิกทุกคนหันมามองผม

"เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมควรจะขอบคุณที่ทุกคนอุตส่าห์เป็นห่วงผม แต่ผมกลับไม่ได้ทำ ขอโทษด้วยนะครับ"

ผมเปิดประเด็นด้วยการขอโทษเพื่อกันไม่ให้บรรยากาศกลายเป็นการต่อว่าชองซองบินที่กังวลมากเกินไป เป้าหมายของผมในวันนี้ไม่ใช่การตำหนิใครทั้งนั้น

พวกเขาดูประหลาดใจนิดหน่อยกับการเปิดบทสนทนาที่ผิดคาดแบบนี้ แต่ผมไม่ได้หยุดแค่นั้นและพูดประเด็นต่อไปทันที

"ผมยังคิดว่าไม่บอกบริษัทน่าจะดีกว่าครับ แต่ผมก็ไม่อยากให้พวกคุณต้องมารู้สึกอึดอัดใจเพราะการตัดสินใจของผม ผมเลยตั้งใจเปิดโอกาสให้พวกเราได้มาคุยกัน"

"..."

"ผ่านมาหลายวันแล้ว ทุกคนคงอารมณ์เย็นลงแล้วใช่ไหมครับ งั้นเรามาเริ่มคุยกันเลยดีกว่าว่าพวกคุณอยากจะรายงานเรื่องพีดียูฮันซูให้บริษัทรู้หรือเปล่า"

แผนของผมคือให้โหวตกันว่าเราควรรายงานเรื่องยูฮันซูไหม และถ้าเสียงแตก เราก็จะมาถกกันเพื่อหาข้อสรุปที่เป็นเอกฉันท์

แต่การโหวตกลับแทบจะไม่มีความหมายเลย

เพราะสมาชิกทั้งห้าคน ยกเว้นผม ต่างก็เห็นตรงกันว่าควรรายงานเรื่องยูฮันซู

ถ้ารู้ว่าเจ้าพวกนี้จะเอาแบบนี้ ผมน่าจะถ่ายรูปเก็บไว้ตั้งแต่วันที่โดนทำร้ายไปแล้ว มันรู้สึกตลกร้ายนิด ๆ ทั้งที่ผมเพิ่งจะบ่นชองซองบินไปหยก ๆ ว่าให้เก็บหลักฐานไว้บ้าง

ระหว่างที่ผมกำลังนึกเสียดาย พัคจูอูก็ถามขึ้นมา

"เราจำเป็นต้องมีหลักฐานจริง ๆ เหรอครับ พวกเราทุกคนก็เห็นหน้าฮยองวันนั้น..."

"เขาเป็นคนประเภทที่กล้าปฏิเสธหน้าตายได้ทุกเรื่องนั่นแหละ แค่เขาไม่อ้างว่าพวกเด็กฝึกรวมหัวกันเขี่ยเขาออกก็บุญแค่ไหนแล้ว"

สีหน้าของพัคจูอูซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของผม

มันน่าเสียดาย แต่ก็ช่วยไม่ได้ ยูฮันซูอุตส่าห์รอบคอบถึงขนาดเรียกผมไปที่ห้องประชุมที่ไม่มีกล้องวงจรปิด แล้วผมจะทำอะไรได้ล่ะ

"แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีหลักฐานเหลืออยู่เลยนะ"

ผมหยิบห่อกระดาษออกมาจากกระเป๋า

มันคือซากเครื่องเล่น MP3 ที่ผมซื้อมือสองมา ซึ่งถูกยูฮันซูทำพังยับ

ผมอุตส่าห์เก็บมันไว้โดยหวังว่าอย่างน้อยจะกู้เมนบอร์ดได้

แต่โชคร้ายที่ทั้งแบตเตอรี่และหน่วยความจำหักครึ่งจนซ่อมไม่ได้แล้ว

"นี่คือ MP3 ของฉัน แต่พีดีพังมันซะเละ ฉันเลยเก็บเศษพวกนี้มาเพราะกลัวว่าใครมาเหยียบเข้าแล้วจะได้แผล"

ชองซองบินมองเศษซากของเครื่องเล่น MP3 แล้วถามด้วยใบหน้าซีดเผือด

"พีดีพังเจ้านี่เหรอครับ"

"อืม ฉันซื้อมือสองมา ราคาก็ไม่ได้แพงอะไรหรอก แต่บริษัทก็น่าจะเข้าใจว่าพวกที่ทำลายข้าวของคนอื่นน่ะไม่ค่อยปกติเท่าไร"

สีหน้าของเหล่าสมาชิกหมองลงขณะจ้องมองสิ่งที่เหลืออยู่ของ MP3 ซึ่งตอนนี้พังยับจนแทบเรียกไม่ได้ว่าเป็นเครื่องเล่น MP3 ด้วยซ้ำ

อีชองฮยอนขมวดคิ้วแล้วถามขึ้น

"เขาทำยังไงถึงพังอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ได้เละขนาดนี้ครับ"

"โดนกระทืบซ้ำสองสามทีก็พังแล้ว อีกอย่าง ฉันไม่ได้บอกนายเหรอว่าอย่าขมวดคิ้วจนหน้ายับน่ะ"

"ตอนนี้รอยย่นบนหน้ามันสำคัญด้วยเหรอครับ"

มันก็ต้องแหงอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง ในประวัติศาสตร์วงการไอดอล ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเรื่องนั้นอีกแล้ว

"ช่างเถอะ ถ้าพวกนายทุกคนคิดแบบนั้นละก็... ฉันจะลองจัดการเรื่องนี้ดู"

ขณะที่ผมเริ่มเก็บเศษซากเครื่องเล่น MP3 ขึ้นมาอีกครั้ง คังกียอนก็ยักไหล่

"จะโอเคเหรอครับ จากที่ฟังดู พีดีคนนั้นน่าจะเป็นตัวแสบไม่ใช่เล่นเลยนะ"

"ฉันก็แค่ทำตัวให้แสบยิ่งกว่าก็สิ้นเรื่อง"

ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สินะว่า เวลาพนักงานที่โดนกลั่นแกล้งในที่ทำงานเกิดฟิวส์ขาดขึ้นมา มันจะมีสภาพเป็นยังไง

"งั้น ซองบิน ฉันขอโทษที่ต้องขัดจังหวะซ้อมนะ แต่ฉันขอตัวออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่ง"

"ไปไหนเหรอครับ"

"จะให้ไปไหนล่ะ ก็ต้องทีมดูแลศิลปินน่ะสิ"

ชเวเจโฮเบิกตากว้าง

"จะไปตอนนี้เลยเหรอครับ"

"ใช่ พวกนายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าให้รีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดน่ะ"

พอได้ยินแบบนั้น อีชองฮยอนก็ดูไม่ค่อยสบายใจนัก

"ไม่เตรียมแผนรับมืออะไรไว้เลยจะดีเหรอครับ"

"ฉันคิดไว้หมดแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก"

ขืนซ้อมกันต่อไปด้วยอารมณ์หดหู่และบรรยากาศอึมครึมแบบนี้คงลำบาก

ในเมื่อได้ข้อสรุปแล้ว ก็ถึงเวลาต้องลงมือทำ ผมปัดเนื้อปัดตัวแล้วลุกขึ้น

"เดี๋ยวก่อนครับฮยอง ฮยองจะไปบอกพวกเขาว่ายังไงเหรอครับ"

ชองซองบินถามด้วยสีหน้ากังวล

ผมส่งยิ้มสดใสเพื่อให้ชองซองบินหลับได้อย่างสบายใจในคืนนี้

"จะบอกยังไงน่ะเหรอ ฉันจะเล่าให้พวกนั้นฟังจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เลยล่ะ"

1. คำแปลตรงตัวคือ 'นกติ๊ดหางยาว' ซึ่งเป็นนกชนิดหนึ่ง ฉันลองค้นหาชื่อเล่นของมันและเลือกชื่อที่คิดว่าน่ารักที่สุดหลังจากคิดหนักอยู่นาน บอกไว้เป็นข้อมูลว่าคู่แข่งตัวฉกาจของชื่อนี้คือ โพกพุดดิ้ง, บัมบาร์เรล, ฮักเกน-มัฟฟิน และนกนางฟ้า รวมถึงชื่ออื่นๆ อีกมากมาย