บทที่ 64

วิธีแก้ปัญหาความขัดแย้งกับเจ้านาย: กำจัดเจ้านายทิ้งซะ (2)

ตั้งแต่คิมอีวอลส่งข้อเสนอให้ทีมวางแผน เขาก็แวะเวียนมาที่สำนักงานของแผนกบริหารจัดการน้อยลงมาก เป็นธรรมดาที่มินจูกยองซึ่งทำงานในแผนกบริหารจัดการจะแทบไม่มีโอกาสได้เจอเขาตามไปด้วย

จนกระทั่งคิมอีวอลขอเข้าพบผ่านอิมชานยอง ผู้จัดการเด็กฝึก

การนัดคุยกับคนของแผนกบริหารจัดการมักจะเป็นเรื่องเดิม ๆ

อย่างมากปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือการขอเปลี่ยนตัวผู้จัดการ

ตอนที่คิมอีวอลเดินเข้ามาในห้องประชุมด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า มินจูกยองก็คิดว่าช่วงนี้เขาคงยุ่ง หรือไม่ก็คงกำลังเครียดเรื่องการเดบิวต์ที่ใกล้เข้ามา

แต่ปัญหาที่เด็กฝึกหนุ่มคนนี้ยกขึ้นมาพูด กลับไม่เหมือนเรื่องไหนที่ UA เคยรับมือมาก่อน

"พีดียูลงไม้ลงมือกับคุณเหรอคะ"

มินจูกยองยืดตัวตรงบนเก้าอี้ พลางทวนคำถามซ้ำอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ไม่ใช่ว่าเธอสงสัยในคำพูดของคิมอีวอล แต่เป็นเพราะเธอไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องที่ไม่สมควรเกิดได้เกิดขึ้นแล้วจริง ๆ

คิมอีวอลที่มีท่าทีอ้ำอึ้งและกว่าจะยอมปริปากพูดออกมาได้ พยักหน้ารับเล็กน้อย

"เมื่อไหร่คะ"

"...เมื่อสักพักนี้เองครับ"

ปกติเวลาคุยกับคนอื่น เขาจะสบตาและพูดจาฉะฉานเสมอ แต่วันนี้คิมอีวอลกลับแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นเลย

'เขาคิดว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของตัวเองงั้นเหรอ'

มินจูกยองใจหายวาบ

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำตัวน่าโดนสักแค่ไหน การลงไม้ลงมือกับคนอื่นก็เป็นเรื่องผิดอยู่ดี แต่ต่อให้ละเรื่องนั้นเอาไว้ คิมอีวอลก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะหาเรื่องใส่ตัวก่อนอยู่แล้ว

ทุกคนใน UA ต่างก็รู้ดีว่าคิมอีวอลเป็นคนสุภาพและขยันขันแข็งแค่ไหน

มินจูกยองพยายามถามด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นที่สุด เพื่อไม่ให้คิมอีวอลรู้สึกประหม่าไปกว่าเดิม

"เกิดอะไรขึ้นกับคุณพีดีเหรอคะ"

"...พูดตามตรง ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันครับ"

คิมอีวอลตอบพลางยิ้มเจื่อน รอยยิ้มนั้นยิ่งทำให้มินจูกยองรู้สึกกังวลมากขึ้นไปอีก

ตอนนั้นเอง บางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวของมินจูกยอง

มันคือบทสนทนาที่เกิดขึ้นตอนกินข้าวเที่ยงกับเพื่อนร่วมงานจากทีมวางแผนเมื่อไม่นานมานี้

'จูกยอง บอกความจริงฉันมาเถอะ พีดียูเป็นเด็กเส้นจริง ๆ ใช่ไหม'

'ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะคะ'

'ไอ้หมอนั่นมันโคตรเฮงซวย ทำงานก็ไม่เป็น ปากก็หมา แถมยังไม่รู้จักกาลเทศะเลยสักนิด วงการนี้ไม่เคยระแคะระคายเรื่องของหมอนี่ได้ยังไงกัน'

เป็นที่รู้กันดีว่าหลังจากที่พีดียูฮันซูเข้ามา ก็ไม่มีวันไหนเลยที่คนในทีมวางแผนจะมีสีหน้าแจ่มใส

แค่เสียงบ่นจากเพื่อนร่วมงานของมินจูกยองก็เพิ่มขึ้นมากจนชวนให้สงสัยว่าธาตุแท้ของคนคนนี้เป็นแบบนี้มาตลอดเลยหรือเปล่า

และความหงุดหงิดทั้งหมดนั้นก็พุ่งเป้าไปที่ยูฮันซู

'หัวหน้าทีมไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ หรอกนะ แต่ฉันคิดว่ายูฮันซูรู้สึกมีปมด้อยกับอีวอล'

'ปมด้อยเหรอคะ'

'ใช่ หมอนั่นคอยหาเรื่องอีวอลตลอด แล้วเวลาที่เขาเสนอไอเดียห่วย ๆ เข้ามา พอมีคนตั้งคำถามถึงที่มาที่ไป มันก็โคตรจะงี่เง่าเลย...'

'ไม่เอาน่า อายุของสองคนนั้นห่างกันตั้งเยอะนะคะ'

'ฉันพูดจริงนะ ในการประชุมครั้งนี้ ไอเดียของพีดียูโดนปัดตกหมดเลย ส่วนไอเดียของอีวอลก็ได้รับเลือก จูกยอง เธอต้องมาเห็นสีหน้าของพีดียูตอนนั้นจริง ๆ'

เพื่อนร่วมงานของเธอบอกชัดเจนว่าไอเดียของคิมอีวอลได้รับเลือกแทนไอเดียของยูฮันซู

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แต่เรื่องที่ไอเดียของโปรดิวเซอร์โดนตีตกแบบไม่มีชิ้นดีได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งบริษัทแล้ว

"อีวอล พีดีลงไม้ลงมือกับคุณตอนไหนกันแน่คะ"

มินจูกยองถามอย่างระมัดระวัง เธอได้แต่หวังว่ามันจะไม่ใช่แค่การที่ผู้ใหญ่คนหนึ่งลงไม้ลงมือกับเด็กอายุยี่สิบเพียงเพราะปมด้อยอันน่ารังเกียจ

ทว่าคำตอบที่เธอได้รับกลับไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดไว้

"เมื่อไม่กี่วันก่อนครับ วันที่เป๊ะ ๆ มันสำคัญด้วยเหรอ"

"ก็ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันแค่สงสัยว่าคุณพอจะจำได้หรือเปล่า"

"ถ้าผมดูปฏิทินก็น่าจะบอกวันที่ได้ครับ ประมาณสามวันหลังจากประชุมกับทีมวางแผน ผมจดตารางการประชุมไว้ในปฏิทินน่ะครับ"

ภาพของคิมอีวอลที่พยายามพูดอย่างใจเย็นทำให้เธอปวดใจ

ขณะที่มินจูกยองกำลังคิดว่าจะพูดอะไรดี คิมอีวอลก็มีท่าทีลังเลและหยิบอะไรบางอย่างออกจากกระเป๋า

"ผมคิดว่าคุณอาจจะไม่เชื่อผม..."

มินจูกยองพูดไม่ออก ได้แต่รับของที่คิมอีวอลยื่นให้

เมื่อเธอคลี่ห่อกระดาษออก ก็เผยให้เห็นเศษโลหะชิ้นเล็ก ๆ

มินจูกยองไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้ว่าทำไมคิมอีวอลถึงยื่นของสิ่งนี้ให้เธอ

อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในประเทศนี้ไม่ได้พังง่ายขนาดนั้นถึงจะโดนเหยียบก็ตาม

มินจูกยองถอนหายใจออกมา เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ปัญหาที่เธอจะสามารถเจรจาและแก้ไขได้ด้วยตัวเอง

* * *

มินจูกยองลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขออนุญาตผม แล้วพาหัวหน้าทีมดูแลศิลปินเข้ามา

สีหน้าของหัวหน้าทีมดูแลศิลปินที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าแจ่มใสกลับซีดเผือดลงภายในสามนาที

ถ้าคนในบริษัทตอบสนองแบบขอไปที ผมก็ตั้งใจจะโวยวายว่ายูฮันซูทำให้เด็กฝึกคนอื่น ๆ หวาดกลัว โชคดีที่เหตุการณ์น่าปวดหัวแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้น

ด้วยเหตุนี้ ผมเลยแค่ต้องอธิบายว่าการทำงานภายใต้ยูฮันซูมันยากลำบากขนาดไหน พร้อมกับตีหน้าเหนื่อยล้าแบบสุด ๆ

ผมรู้สึกดีใจที่ได้อยู่ในจุดที่สามารถระบายความอัดอั้นตันใจออกมาได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยทำได้เลยสมัยทำงานอยู่ฮันพยองอินดัสทรี ทว่าสีหน้าของพวกพนักงานกลับดูแย่ลงเรื่อย ๆ

พอผมเล่าเรื่องที่ต้องทนคุยโทรศัพท์กับยูฮันซูจนถึงตีสี่ ผมก็เห็นได้ชัดว่าใบหน้าของหัวหน้าทีมดูแลศิลปินกับมินจูกยองเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด

หัวหน้าทีมดูแลศิลปินขยี้ผมของผมแล้วพูดว่า

"เขาทำให้เด็ก ๆ ต้องมาเจอเรื่องโสมมสารพัดเลยนะเนี่ย"

ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกน่า ผมมันเป็นมนุษย์เงินเดือนผู้ด้านชาไปแล้วต่างหาก

มินจูกยองที่ยืนอยู่ข้างหัวหน้าทีมดูแลศิลปินถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วถามขึ้น

"เราควรบอกทีมวางแผนไหมคะว่าควรแยกพีดียูออกจากวง Spark"

"แน่นอน และถึงเราจำเป็นจะต้องฟังความจากฝั่งพีดียูด้วย แต่ก็ต้องรายงานเรื่องนี้ให้ท่านประธานทราบอยู่ดี"

น่าประหลาดใจจริง ๆ ที่พนักงานของบริษัทกำลังพยายามปกป้องผมอยู่

ไม่ว่าผมจะซ้อมแสดงละครเพื่อวันนี้มาหนักแค่ไหน ก็ไม่เคยคิดเลยว่าพวกเขาจะรับฟังคำพูดของพนักงานชั้นผู้น้อยอย่างจริงใจขนาดนี้ แถมยังเชื่อสิ่งที่ผมพูดอีก

ถึงมันจะเป็นแค่การทำพอเป็นพิธี แต่นั่นก็ไม่เปลี่ยนความจริงที่ว่านี่คือสิ่งที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในฮันพยองอินดัสทรี คนเราต้องอยู่ให้ยืนยาวเข้าไว้ถึงจะได้เห็นอะไรแบบนี้สินะ

การที่พวกเขาใส่ใจผมขนาดนี้ มันช่าง...

น่าหนักใจชะมัด ผมยังมีเรื่องจะพูดอีกนะ!

"เอ่อ แล้วก็..."

ผมหยิบเอกสารที่พริ้นต์เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้พวกเขา ใจจริงผมอยากจะรีบยื่นให้ใจจะขาด แต่ก็พยายามทำท่าทีให้ดูเหมือนกำลังลังเล

"ผมไม่รู้ว่าควรให้พวกคุณดูสิ่งนี้ไหม แต่... ผมคิดว่าผมต้องบอกให้ทราบครับ"

"นี่คืออะไร"

มันคือเอกสารรวบรวมข้อสงสัยเรื่องการทุจริตของยูฮันซู ที่ถูกจัดทำขึ้นอย่างอุตสาหะโดยไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นผม อดีตพนักงานฝ่ายบุคคลและเด็กฝึกคนปัจจุบัน

* * *

ถ้าจะให้อธิบายว่าผมไปขุดคุ้ยเรื่องเน่าเหม็นทั้งหมดของยูฮันซูมาได้ยังไง คงต้องย้อนกลับไปเมื่อสองสามสัปดาห์ก่อน

ตอนนั้น ยูฮันซูกำลังโยนสารพัดงานมาให้ผมทำทั้งวันทั้งคืน

หนึ่งในงานของผมคือการไปขอใบเสนอราคาจากบริษัทคู่ค้าตามที่เขาสั่งให้ติดต่อไป

และในระหว่างนั้นเอง ผมก็ค้นพบเรื่องนี้เข้า

'ยอดเงินมันแปลก ๆ หรือเปล่านะ'

ร่องรอยความพยายามยักยอกเงินของยูฮันซู

เพื่อใช้ประโยชน์จากงบประมาณที่จัดสรรให้ Spark ให้คุ้มค่าที่สุด ผมจึงต้องประหยัดให้ได้มากที่สุด

ดังนั้นผมจึงยอมเหนื่อยลงแรงลุยเอง ทำทุกวิถีทางเท่าที่ทำได้ ผมติดต่อบริษัทคู่ค้าหลายแห่ง เทียวไปหาเจ้าเดิมซ้ำสองสามรอบ และรวบรวมใบเสนอราคาทั้งหมดอย่างละเอียดถี่ถ้วน

แล้วผมก็พบเรื่องแปลกประหลาดเข้า

ตอนที่ผมไปขอใบเสนอราคาด้วยตัวเองครั้งแรก ตอนที่ผมใช้ชื่อค่าย UA ไปต่อรอง และตอนที่ยูฮันซูแนะนำผมให้รู้จักกับบริษัทคู่ค้าที่เขาคุ้นเคย—ทั้งสามกรณีนี้กลับมีราคาที่แตกต่างกันอย่างลิบลับ ทั้งที่เป็นบริษัทเดียวกันแท้ ๆ

ปกติแล้ว การไปสอบถามในนามบุคคลทั่วไปควรจะได้ราคาแพงที่สุด แต่แปลกตรงที่ ยิ่งผมอ้างชื่อยูฮันซูมากเท่าไหร่ ราคาก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นเท่านั้น

ตอนแรกผมก็คิดว่ายูฮันซูอาจจะติดแบล็กลิสต์ของบางบริษัทหรือเปล่า แต่ก็ไม่ใช่ มันไม่ใช่แค่บริษัทสองบริษัทที่ทำแบบนี้ แต่มันเป็นเหมือนกันกับบริษัทคู่ค้าหลายต่อหลายแห่ง

'ไม่มีทางน่า เขาเพิ่งเข้าบริษัทมาได้ไม่นานเองนะ'

ถึงอย่างนั้น ด้วยความแคลงใจ ผมจึงลองถามบริษัทคู่ค้าดู โดยยังแอบหวังว่ายูฮันซูคงจะไม่เลวร้ายขนาดนั้น

'เรื่องการชำระเงินต้องจัดการยังไงบ้างครับ'

แต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้ผมต้องผิดหวัง

'เหมือนคราวก่อนเลยครับ โอนเงินส่วนต่างเข้าบัญชีส่วนตัวของเขาได้เลย'

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของนิสัยใจคอ แต่มันเลวร้ายกว่านั้นมาก

ท้ายที่สุดแล้ว ปัญหาการยักยอกเงินก็ไม่ได้เกิดขึ้นใน UA นั่นเป็นเพราะเราเลือกบริษัทคู่ค้าเจ้าอื่นแทนโดยสิ้นเชิง

ผมเหนื่อยแทบตายกว่าจะหาบริษัทคู่ค้าดีๆ ที่อิทธิพลของยูฮันซูเอื้อมไม่ถึงมาได้

ผมอยากจะรายงานเรื่องนี้ทันที แต่ก็มีอุปสรรคหลายอย่างขวางทางอยู่

ปัญหาเรื่องยูฮันซูอาจสร้างความวุ่นวายให้ทีมวางแผน ซึ่งอาจทำให้การเดบิวต์ของ Spark ล่าช้าออกไป

และถ้าผมทำอะไรบุ่มบ่าม คงเป็นปัญหาแน่ถ้าผมโดนไล่ออกก่อนยูฮันซู

เมื่อพิจารณาจากหลายๆ อย่าง สิ่งเดียวที่ผมทำได้ในตอนนั้นคือหาทางขัดขวางไม่ให้ยูฮันซูยักยอกเงินได้

แต่ผมก็ได้บันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดเอาไว้

ผมคิดเอาไว้ว่าถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก หรือถ้าผมทำ KPI สำเร็จและลาออกจาก UA ไปแล้ว ผมก็จะสามารถรายงานทุกอย่างได้อย่างเต็มที่

และหลังจากนั้นไม่นาน ในวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ผมโดนยูฮันซูอัด

ผมก็ตรงไปหาทีมโปรดักชันด้วยความตั้งใจที่จะจบชีวิตยูฮันซู

ผมนำใบเสนอราคาที่ได้มาจากยูฮันซูมาเทียบกับราคามาตรฐานในวงการ โดยหวังว่าจะให้ผู้เชี่ยวชาญช่วยตรวจสอบความถูกต้องให้...

'พีดียูฮันซูเป็นคนเลือกผู้รับเหมาใช่ไหมครับ ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่ต้องดูหรอก ตกลงกันไว้หมดแล้ว'

บ้าอะไรวะเนี่ย

ทีมโปรดักชันมีท่าทีน่าสงสัย

พนักงานคนหนึ่งสมรู้ร่วมคิดกับผู้รับเหมาเพื่อยักยอกงบประมาณ

แต่แผนกที่เกี่ยวข้องกลับแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเนี่ยนะ

ถ้าอย่างนั้นก็อธิบายเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกจากว่า... พวกเขารู้เห็นเป็นใจกัน

ตอนนั้นเองผมถึงได้คำตอบสำหรับทุกข้อสงสัย หากมีคนที่ได้รับผลประโยชน์จากแผนการเหล่านี้ แน่นอนว่าผมย่อมถูกมองว่าเป็นหนามยอกอกที่คอยขวางทางพวกเขาอยู่ตลอด

พวกเขาไม่ได้ทำงานด้วยกันใกล้ชิดขนาดนั้น การปกปิดร่องรอยภายนอกจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับพวกเขา

มาถึงขั้นนี้ ผมแค่อยากให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องถูกลงโทษและเลิกเข้ามายุ่งกับ Spark เสียที

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมจึงอดหลับอดนอนถอดไฟล์เสียงออกมาเป็นตัวอักษรและแนบใบเสนอราคาเข้าไปด้วยจนตาแดงก่ำไปหมด

น่าจะมีคนที่เกี่ยวข้องกับยูฮันซูมากกว่าแค่คนในทีมโปรดักชัน แต่ตอนนี้ผมตัดสินใจตัดกำลังเสริมที่อยู่ใกล้ตัวเขาทิ้งไปก่อน ผมไม่อาจเสี่ยงสูญเสียทุกอย่างเพียงเพราะพยายามจับคนมากเกินไปในคราวเดียว

รายงานที่ผมทุ่มเททำแทบเป็นแทบตาย ตอนนี้ไปอยู่ในมือพนักงาน UA แล้ว

หัวใจผมเต้นรัว UA จะปฏิบัติต่อคนเปิดโปงเรื่องนี้ยังไงกันนะ

'ถ้าเป็นที่ฮันพยองอินดัสทรี คนเปิดโปงนี่แหละที่จะโดนโทษประหาร'

ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น ผมก็ได้ยินเสียงขาเก้าอี้ครูดกับพื้นอย่างแรง มันเป็นเสียงของใครบางคนที่ถีบเก้าอี้แล้วลุกพรวดขึ้นมา