บทที่ 65

พรปีใหม่ (1)

หัวหน้าทีมวางแผนเรียกชื่อมินจูกยอง

ไม่มีการพูดคุยอะไรกันอีก หัวหน้าทีมหยิบรายงานของผมแล้วเดินออกจากห้องไป ผมเดาว่าพวกเขาคงสื่อสารกันทางสายตาแล้วว่าจะจัดการกับสถานการณ์นี้ยังไง

ผมเอาแต่จ้องโต๊ะและรอให้เธอพูดอะไรสักอย่าง

จากนั้นมินจูกยองก็คว้ามือของผมที่วางอยู่บนโต๊ะไปกุมไว้

"คุณคงลำบากแย่เลยนะคะ โดยเฉพาะตอนที่ยังปรับตัวแทบไม่ได้แถมต้องเตรียมเดบิวต์ไปด้วย คงจะเหนื่อยน่าดูเลย"

"...ครับ?"

ผมทำตัวไม่ถูกกับคำพูดที่คาดไม่ถึงของเธอ ผมควรจะเป็นฝ่ายขอโทษที่ทำเรื่องไม่จำเป็นแท้ ๆ แต่กลับพลาดจังหวะตอบกลับที่เหมาะสมไปซะงั้น

"ผมขอโทษครับ ผมไม่รู้อะไรเลยแท้ ๆ แต่กลับ..."

"คุณจะขอโทษทำไมคะ"

"ผมรู้สึกว่ามันเป็นการเสียมารยาทต่อคนที่ทำงานที่นี่มานานกว่าน่ะครับ และผมก็คิดว่าหัวหน้าทีมคงจะอารมณ์เสียเพราะผมด้วย"

"ไม่ใช่อย่างนั้นเลยค่ะ อีวอล"

น้ำเสียงของมินจูกยองนั้นอ่อนโยนแต่ก็หนักแน่น

"ที่หัวหน้าทีมเดินออกไปก็เพราะนี่มันเป็นปัญหาใหญ่มากต่างหากล่ะคะ เขาเลยรีบไปรายงานเรื่องนี้ให้ผู้บังคับบัญชาทราบก่อน ต้องขอบคุณคุณเลยนะคะที่เราจับเรื่องนี้ได้เร็วทันควันก่อนที่บริษัทจะได้รับความเสียหาย เพราะงั้นไม่ต้องรู้สึกผิดไปหรอกค่ะ! เข้าใจไหมคะ"

"...เข้าใจครับ"

"ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างคุณกับพีดียู..."

มินจูกยองปล่อยมือที่กุมเอาไว้ออก

ผมถือว่านั่นเป็นสัญญาณ สัญญาณที่บอกว่าบทสนทนานับจากนี้จะเปลี่ยนทิศทางไปเล็กน้อย

'แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ ทีม HR ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนกสนับสนุนการบริหาร แค่ช่วยอำนวยความสะดวกให้ผู้จัดการหน่อยมันยากนักหรือไง'

'ผู้ช่วยผู้จัดการคิม คุณยังเด็กมากเลยนะ ความคิดความอ่านก็ยังอ่อนหัด คุณต้องเข้าใจนะว่าถ้าผู้บังคับบัญชาทำแบบนั้น ย่อมมีเหตุผลอยู่เบื้องหลังเสมอ คุณผ่านโลกการทำงานมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย'

ผมรู้สึกราวกับว่าประโยคที่เคยได้ยินสมัยอยู่ฮันพยองอินดัสทรีกำลังเปลี่ยนเป็นเสียงของมินจูกยองทีละคำ ๆ

แต่ทว่ามินจูกยองกลับมีท่าทีต่างไปจากที่ผมคิดไว้

"พวกเราดูแลคุณได้ไม่ดีพอเลยค่ะ น่าอายจริง ๆ ที่แผนกบริหารจัดการจัดการเรื่องแค่นี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ ขอโทษด้วยนะคะ"

มินจูกยองก้มศีรษะขอโทษ

เจอสถานการณ์แบบนี้ผมควรพูดอะไรดีล่ะ

ผมไม่เคยได้รับคำขอโทษแบบนี้มาก่อนเลยไม่รู้จะทำตัวยังไง ได้แต่หวังว่า UA จะไม่ใช่บริษัทประเภทที่บังคับให้พนักงานต้องขอโทษขอโพยยกใหญ่ทุกครั้งที่มีอะไรผิดพลาดหรอกนะ

ผมทนบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคยนี้ไม่ไหว เลยรีบหนีออกจากห้องประชุมโดยอ้างว่าจะไปซ้อม ความรู้สึกมันแปลกพิลึกชะมัด

* * *

พอผมเปิดประตูห้องซ้อม ทั้งห้าหัวก็หันขวับมาทางผมพร้อมกัน

ชองซองบินที่กำลังว้าวุ่นจนลืมปิดเพลงแดนซ์จังหวะสนุกสนานที่เปิดคลออยู่ เอ่ยถามด้วยความร้อนรน

"เป็นยังไงบ้างครับ..."

ผมยกนิ้วโป้งขึ้นแล้วตอบกลับไป

"ผมฟ้องไปหมดแล้ว"

"โห!"

อีชองฮยอนกำหมัดแน่นแล้วตะโกนออกมา อาจจะเป็นเพราะเสียงเพลงแบ็กกราวนด์ด้วยล่ะมั้ง บรรยากาศในนี้ถึงได้ดูเหมือนกำลังมีงานเทศกาล

"แล้วค่ายว่ายังไงบ้างครับ"

คังกียอนถามพลางปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาตามใบหน้า

ทันทีที่เขาพูดจบ ทุกคนก็เงียบกริบแล้วจ้องมองมาที่ผม

"ตอนนี้ยังไม่มีอะไรสรุปหรอกนะ แต่ช่วงนี้เราจะไม่ได้ทำงานร่วมกับเขาแล้วล่ะ"

"แบบนั้นจะดีเหรอครับ ผมนึกว่าทางค่ายจะไม่จัดการขั้นเด็ดขาดอะไรเพราะใกล้จะเดบิวต์แล้วซะอีก"

"ผมก็คิดว่าอาจจะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน เลยยกเรื่องทุจริตขึ้นมาพูดด้วยน่ะ ก่อนจะให้พวกเราเดบิวต์ พวกเขาก็ควรจะอบรมตัวเองใหม่ก่อนไม่ใช่หรือไง"

"ทุจริตเหรอ!"

พวกเขาทุกคนเบิกตากว้าง มันไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์เท่าไหร่ที่จะเอามาเล่าลงรายละเอียด ผมก็เลยไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

"เพราะงั้น ตั้งแต่นี้ไปพวกเรามาตั้งใจและโฟกัสกับการซ้อมกันเถอะ ซองบินกับจูอู ซ้อมเสร็จแล้วพวกนายจะไปปรับความเข้าใจกันดี ๆ ใช่ไหม"

ชองซองบินยิ้มบาง ๆ กับคำพูดของผมแล้วตอบว่า 'แน่นอนครับ' พัคจูอูก็ยิ้มบาง ๆ เช่นกัน

ในเวลาเดียวกัน หน้าต่างระบบก็สว่างวาบขึ้นเหนือใบหน้าของชองซองบิน

+

[ระบบ] 'ภารกิจ' เสร็จสิ้น

▷ รางวัล: ค่าประสบการณ์ (50)

▷ ค่าประสบการณ์รวม: 100

▷ แต้มรวม: 1

+

* * *

ค่าประสบการณ์ 50 แต้มบ่งบอกชัดเจนเลยว่ายูฮันซูมันขยะขนาดไหน

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ต้องขอบคุณที่ก้าวข้ามอุปสรรคชิ้นใหญ่นั้นมาได้ ผมถึงสามารถพัฒนาทักษะการเต้นของตัวเองได้

นอกจากนี้ ผมยังได้ยืนยันด้วยว่าความชำนาญด้านการร้อง การโปรโมตตัวเอง และการปรับตัวเข้ากับองค์กรต่างก็เพิ่มขึ้นมาทีละอย่างในตอนที่ผมไม่ทันสังเกต

+

การประเมินผลการปฏิบัติงาน (100)

― ความชำนาญด้านการร้อง: 8(▲)/20

― ความชำนาญด้านการเต้น: 7(▲)/20

― การโปรโมตตัวเอง: 13(▲)/20

― การจัดการเวลาเข้างาน: 18/20

― การปรับตัวเข้ากับองค์กร: 11(▲)/20

+

ยังมีความเปลี่ยนแปลงอีกอย่างหนึ่ง

หลังจากทำภารกิจเกี่ยวกับยูฮันซูสำเร็จ หัวข้อ 'ค่าประสบการณ์รวม' ใต้เรซูเม่ของผมก็หายไป

ดูเหมือนว่าฟีเจอร์นี้จะปิดใช้งานไปเองตามธรรมชาติ หลังจากที่การเพิ่มทักษะด้วยตัวเองถึงขีดจำกัดแล้ว

พอกำจัดยูฮันซูไปให้พ้นทางได้ ความสงบสุขก็หวนกลับคืนสู่ห้องซ้อมอีกครั้ง

เข้าเรื่องเลยละกัน ยูฮันซูไม่ได้ถูกไล่ออก เขาแค่โดนลงโทษทางวินัยแทน

นอกจากนี้ เขายังถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับแผนกไอดอลของ UA โดยเด็ดขาด

ตราบใดที่เขายังทำงานที่ UA เขาจะต้องทนจมปลักอยู่กับการวางแผนมิวสิกวิดีโอให้ชังจุนฮู ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาเคยภาคภูมิใจนักหนา ไปตลอดชีวิตการทำงานที่นี่

ส่วนหัวหน้าทีมโปรดักชันก็ถูกปลดออกจากตำแหน่ง เขาโดนลดขั้นลงไปเป็นผู้ช่วยหัวหน้าทีม ทำให้ตำแหน่งหัวหน้าทีมว่างลง ผมได้แต่หวังว่าตำแหน่งนี้จะได้คนมาแทนในเร็ววัน

สำหรับผมแล้วมันเป็นบทสรุปที่น่าพอใจทีเดียว แต่ดูเหมือนว่าเหล่าเมมเบอร์จะไม่ค่อยคิดแบบนั้นเท่าไร เพราะผมมักจะได้ยินพวกเขาบ่นกระปอดกระแปดเรื่องนี้กันอยู่พักใหญ่

ในขณะที่ชองซองบินกับพัคจูอูยังคอยระวังคำพูดคำจาเพราะเพิ่งจะทะเลาะกันมาหมาดๆ แต่อีชองฮยอนกับคังกียอนกลับไม่ได้สงวนท่าทีอะไรเลย

พอมาถึงหอพักปุ๊บ สองคนนั้นก็จะผลัดกันระบายความอัดอั้นว่าบทลงโทษของยูฮันซูมันเบาหวิวเกินไป

"บริษัทควรจะไล่เขาออกทันทีข้อหาลงไม้ลงมือกับคนอื่นไม่ใช่เหรอ"

"เอาน่า อย่างน้อยพวกเราก็ไม่ต้องร่วมงานกับเขาอีกแล้ว พวกนายคิดว่าบริษัทสั่งลงโทษทางวินัยกันง่ายๆ หรือไง"

หลังจากที่ผมพูดกล่อมจนชองฮยอนยอมสงบสติอารมณ์ลงได้...

"ผมไม่คิดว่าเขาเป็นคนประเภทที่จะสำนึกผิดแค่เพราะเขียนใบขอโทษหรอกนะ"

คังกียอนจะเริ่มจับผิดขึ้นมาทันที ไม่มีฝ่ายไหนยอมลดราวาศอกให้กันเลย

"ใบขอโทษมันก็แค่ฉากหน้า เขาโดนลงโทษทางวินัยด้วยซ้ำ เพราะงั้นปีหน้าหมอนั่นน่าจะโดนระงับการขึ้นเงินเดือนไม่ก็โดนหักเงินเดือนนั่นแหละ"

"ฮยอง ไปหาข้อมูลพวกนี้มาเพราะเคยทำเรื่องตรวจสอบประวัติมาก่อนเหรอ"

อีชองฮยอนถามด้วยสายตาเคลือบแคลง ก็แล้วนี่มันคือทั้งหมดที่ผมได้เรียนรู้ตอนอยู่ฮันพยองอินดัสทรีนี่นา แล้วจะทำไมล่ะ

ผมไล่ให้เขากลับไปเล่นในห้องตัวเอง แล้วหันกลับมาโฟกัสกับสิ่งที่ทำค้างอยู่

เมื่อวันเดบิวต์ของ Spark ใกล้เข้ามาทุกที ผมก็เลยต้องเขียนข่าวประชาสัมพันธ์เพื่อส่งให้สื่อ

มันไม่ได้ให้ค่าประสบการณ์อะไร ผมก็เลยกะจะปล่อยให้ UA เขียนข่าวประชาสัมพันธ์กันเองอยู่แล้วเชียว แต่...

พวกนั้นกะจะยัดทุกอย่างลงไปในข่าวประชาสัมพันธ์ ตั้งแต่รางวัลไร้สาระของพวกเมมเบอร์ไปจนถึงมิวสิกวิดีโอที่ยังไม่ทันได้ปล่อยด้วยซ้ำ ผมเลยบอกไปว่าจะขอเขียนเอง ยอมตายซะดีกว่าต้องมาทนเห็นอะไรแบบนั้น

ผมชินกับการเขียนบทความอะไรพวกนี้อยู่แล้ว สมัยที่ผู้บริหารของฮันพยองอินดัสทรีโดนฟ้องร้อง ผมก็ปั่นข่าวประชาสัมพันธ์ออกมาเป็นเครื่องจักรเลย เป็นพวกบทความแนวๆ 'ฮันพยองอินดัสทรี: ติดอันดับ 1,000 สุดยอดบริษัทขนาดกลางและขนาดย่อมที่น่าร่วมงานด้วย'

จนถึงทุกวันนี้ ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนตัดสินว่าฮันพยองอินดัสทรีเป็นบริษัทที่น่าร่วมงานด้วย

หรือบางทีอาจจะมีบริษัทอีกสักเจ็ดสิบล้านแห่งข้างนอกนั่นที่ห่วยกว่าฮันพยองอินดัสทรีก็ได้ จะเป็นอย่างแรกหรืออย่างหลังก็พูดยากแฮะ

จังหวะที่ผมกำลังจะเขียน 'ก้าวใหม่ของ UA' เสร็จ จู่ๆ ก็มีใครบางคนเข้ามากอดผมจากด้านหลังแน่น

"ฮยอง! วันที่ 1 มกรามีแพลนหรือยังครับ"

"ทำเอาตกใจหมด...!"

ตัวการที่เข้ามากอดจากด้านหลังจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากอีชองฮยอน

ผมลูบอกตัวเองแล้วเอ่ยปากดุเขาไป

"ชองฮยอน นายก็รู้ว่าฉันตกใจง่ายไม่ใช่เหรอ ถ้าเมื่อกี้ฉันเผลอฟาดแขนใส่นายจะทำไง"

"ผมกอดพี่ไว้ซะแน่นก็เพราะกลัวว่าจะเป็นแบบนั้นแหละครับ แรงรัดผมไม่ใช่เล่นๆ เลยใช่มั้ยล่ะ"

"นายจะยังพูดแบบนี้อยู่ไหมถ้าฉันเผลอเอาท้ายทอยกระแทกคางนาย"

"ตั้งแต่นี้ไปผมจะระวังตัวให้มากๆ ครับ"

ชองฮยอนเอามือกุมคางไว้ เขาควรจะทำแบบนั้นตั้งแต่แรกสิ

"ฉันยังไม่มีแพลนอะไรช่วงปีใหม่หรอก ทำไมล่ะ"

"โอ๊ะ งั้นพวกเราไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกันเถอะครับ!"

พระอาทิตย์ขึ้นเนี่ยนะ

เด็กนี่กำลังชวนไปเข้าค่ายกระชับมิตรรับต้นปีหรือไงเนี่ย

* * *

การปีนเขา

งานอดิเรกที่แทรกซึมลึกไปถึงระดับจิตวิญญาณของผู้จัดการทั่วประเทศ ซึ่งผลักดันให้พวกเขาลุกไปปีนเขาได้แม้ว่าโลกจะแตกในวันพรุ่งนี้ก็ตาม

ความบ้าคลั่งหมู่ที่ลุกลามไปทุกหย่อมหญ้า ตั้งแต่การสัมภาษณ์งานไปจนถึงชมรมในที่ทำงาน แผ่อิทธิพลราวกับเป็นอำนาจของปีศาจร้าย

เป็นธรรมดาที่กระแสความคลั่งไคล้การปีนเขานี้จะพัดถล่มฮันพยองอินดัสทรีด้วยเช่นกัน

ด้วยแรงกระตุ้นจากผู้จัดการนัม ในที่สุดเหล่าผู้บริหารของฮันพยองอินดัสทรีก็ก่อตั้งองค์กรสุดพิลึกที่ชื่อว่า 'คณะกรรมการฟื้นฟูสุขภาพและการทำงานเป็นทีม' ขึ้นมา

และผมที่ถูกบังคับให้ไปร่วมก๊วนกับบรรดาหัวหน้าทีม ก็ต้องคอยแบกขวดน้ำ 1.5 ลิตรสองขวดทุกสุดสัปดาห์ เดินตามหลังพวกเขาจากภูเขาลูกหนึ่งไปยังอีกลูกหนึ่ง

ตั้งแต่วินาทีที่พวกนั้นบังคับให้ผมแบกน้ำทั้งหมดทั้งที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนดื่ม มันก็ชัดเจนแล้วว่าไอ้คณะกรรมการนี้น่ะไปไม่รอดแน่

แต่โชคร้ายที่ 'คณะกรรมการฟื้นฟูสุขภาพและการทำงานเป็นทีม' กลับอยู่ยงคงกระพันมาอย่างยาวนาน สวนทางกับความหวังของผมที่อยากให้มันพังพินาศไปไวๆ

ผมคิดว่าเราคงแค่ปีนข้ามภูเขากันเฉยๆ แต่กลับลงเอยด้วยการข้ามทะเลไปไกลถึงเกาะเชจู

แน่นอนว่าผมคือคนที่ต้องจองตั๋วเรือเฟอร์รีไปเกาะเชจู ผมต้องควักกระเป๋าจ่ายไปก่อนแล้วค่อยเบิกคืนทีหลัง

ถึงขั้นที่เป้าหมายเดียวที่ผมตั้งใจทำอย่างจริงจังตอนอยู่ฮันพยองอินดัสทรีก็คือ 'การยุบชมรมปีนเขาฮันพยองอินดัสทรี'

ความสุขเพียงหนึ่งเดียวที่ผมมีในตอนนั้นคือการได้ตราประทับพิชิต 100 ยอดเขาชื่อดัง...

"ฮยอง? ทำไมจู่ๆ ถึงเงียบไปล่ะครับ"

หรืออย่างน้อยมันก็ควรจะเป็นแบบนั้น

ผมช็อกจนถึงขั้นตอบคำถามของอีชองฮยอนไม่ออก

ตราประทับยอดเขาชื่อดังของผม

ตราประทับที่เป็นข้ออ้างให้กับการปีนเขาสุดหฤโหด เป็นแรงจูงใจเพียงหนึ่งเดียวในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนจะไร้อิสรภาพ ช่วยให้ผมหาเหตุผลมาทนรับนรกขุมนั้นได้ด้วยความคิดที่ว่า 'เอาเถอะ อย่างน้อยการสะสมตราประทับก็สนุกดี'

ตราประทับเหล่านั้น ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นตัวแทนทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตผมที่ฮันพยองอินดัสทรี จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัว

ผมควรถามระบบดีไหมนะ? ตราประทับของผมยังอยู่หรือเปล่า?

ทันทีที่ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว ระบบก็ปรากฏตัวขึ้น

มันตอบกลับเร็วซะจนผมชักจะสงสัยแล้วว่าระบบมันมีทีมบริการลูกค้าเป็นของตัวเองหรือเปล่า...

+

[ระบบ] คำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' มาถึงแล้ว

▶ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม หวงปากกาลูกลื่นบนโต๊ะนั่นหรือเปล่า พอดีฉันรีบก็เลยหยิบมาใช้ แต่มันดันพังซะแล้ว คราวหน้าหาซื้ออันที่มันทนกว่านี้หน่อยนะ

[ระบบ] เนื่องจาก 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' ได้ย้อนเวลากลับมา ความสำเร็จทั้งหมดที่ 'ผู้ใต้บังคับบัญชา' เคยได้รับก่อนหน้านี้จึงถือเป็นโมฆะ

+

...หายเกลี้ยงเลย

บ้าเอ๊ย เอาตราประทับของผมคืนมานะ!