บทที่ 66

พรปีใหม่ (2)

บทสนทนาที่ไม่ได้คาดคิดเรื่องการไปดูพระอาทิตย์ขึ้นมีที่มาแบบนี้

อีชองฮยอนแวะไปยืมของที่ห้องของคังกียอน แล้วบังเอิญเจอพัคจูอูกำลังพักผ่อนหย่อนใจด้วยการดูวิดีโอเกี่ยวกับวัดพุทธอยู่พอดี

ทั้งสองคนซึ่งมีความสัมพันธ์อันดีและไม่อึดอัดต่อกัน จึงนั่งลงข้างกันแล้วพูดคุยกันตามปกติ พร้อมกับให้ความสนใจในกิจกรรมของอีกฝ่ายอย่างจริงจัง

ระหว่างที่พวกเขานั่งอยู่ใกล้กัน ดูวิดีโอพาทัวร์วัดในเกาหลีใต้และสำรวจธรรมชาติกลางเมืองไปเรื่อยๆ ท้ายที่สุดอัลกอริทึมก็ชักนำพวกเขาไปสู่วิดีโอที่ชื่อว่า '10 อันดับจุดชมพระอาทิตย์ขึ้นรับปีใหม่ที่ห้ามพลาด'

ภาพพระอาทิตย์ขึ้นสีแดงฉานอันเป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นปีใหม่ ได้ทิ้งความประทับใจอย่างลึกซึ้งไว้ให้กับทั้งพัคจูอูที่ไม่ใช่คนประเภทชอบออกไปไหนมาไหน และอีชองฮยอนที่ใช้ชีวิตวัยเด็กไปกับการเรียน

พอมาตอนนี้ที่พวกเขากำลังจะเดบิวต์ ทั้งคู่จึงคิดว่ามันคงจะเป็นไอเดียที่ยอดเยี่ยมมากหากสมาชิกทั้งวงได้ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน

มันจะวิเศษขนาดไหนกันนะ ถ้าได้เสริมสร้างทีมเวิร์กให้แข็งแกร่งขึ้นในระหว่างที่ดูวิวสุดอลังการแบบนั้นไปด้วยกัน!

นั่นคือสิ่งที่พวกเขาคิดกัน แล้วก็รีบวิ่งแจ้นไปหาลีดเดอร์ผู้มีอำนาจตัดสินใจเรื่องกิจกรรมวงทันที

พอเอาไอเดียนี้ไปบอกชองซองบิน หมอนั่นก็ตอบรับอย่างกระตือรือร้นและบอกว่าเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมมาก ส่วนคังกียอนก็บอกว่าจะไปด้วยถ้าสมาชิกทุกคนตกลง

"...แล้วชเวเจโฮว่าไงบ้าง"

"เจโฮฮยองบอกว่าเป็นไอเดียที่ยอดเยี่ยมมากเลยครับ!"

"หมอนั่นพูดแบบนั้นเหรอ จริงดิ"

"ครับ เขาบอกว่าพักนี้รู้สึกเส้นยึดน่ะครับ"

คำพูดของอีชองฮยอนทำเอาผมอึ้งไปเลย

คิดไม่ถึงเลยว่าหมอนั่นจะยอมเข้าร่วมกิจกรรมวงที่ไม่เกี่ยวกับงานด้วยความเต็มใจ แถมเหตุผลยังเป็นเพราะอยากยืดเส้นยืดสายเนี่ยนะ? สำหรับคนที่เต้นสารพัดท่ามานักต่อนัก ดูเหมือนว่าการซ้อมเต้นที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้คงจะยังไม่พอสินะ

ในขณะที่ผมยังคงไม่อยากจะเชื่อ อีชองฮยอนก็เริ่มเปิดรูปวัดต่าง ๆ ให้ผมดูเพื่อพยายามหว่านล้อม

"ฮยองคิดว่าที่นี่เป็นไงบ้างครับ ระยะทางสองกิโลเมตรนิด ๆ น่าจะกำลังดีเลยว่าไหมครับ"

นี่แกคิดว่าระยะทางสองกิโลเมตรบนภูเขามันจะเหมือนกับสองกิโลเมตรบนทางราบหรือไง?

จู่ ๆ ผมก็คิดขึ้นมาได้ว่าคงจะดีไม่น้อยถ้าไอ้หนุ่มนี่ได้ไปตระเวนสะสมแสตมป์พิชิต 100 ยอดเขาชื่อดัง ไว้คราวหน้าต้องลองบอกให้เขาไปทำดูซะแล้ว

แต่ถึงยังไง ถ้าทุกคนอยากไปดูพระอาทิตย์ขึ้น เราก็ต้องเลี่ยงวัดที่อีชองฮยอนเลือกให้ได้ เพราะวิวที่นั่นไม่ได้สวยอะไรเลย

'การดูพระอาทิตย์ขึ้นในวันปีใหม่มันต้องอาศัยดวงนะ'

ขนาดผู้จัดการนัมที่ลากผมไปไหนมาไหนด้วยตั้งหลายปี ยังไม่เคยได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นแบบสวย ๆ เลยสักครั้ง

เพราะอย่างนั้น ผมถึงต้องเดินย่ำเท้าลงจากเขาด้วยไหล่ที่ปวดร้าวจากการแบกบะหมี่ถ้วยและกระติกน้ำร้อนสำรองของเขา แถมหูยังอื้อเพราะต้องทนฟังเขาบ่นเรื่องความซวยที่อุตส่าห์พยายามมาตั้งหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นเลยตลอดสามชั่วโมงเต็ม

เพื่อป้องกันไม่ให้จิตวิญญาณอันอ่อนเยาว์ดวงนี้ต้องบอบช้ำ ผมจึงบอกเขาล่วงหน้าว่าการจะได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นนั้นขึ้นอยู่กับดวง และเราทุกคนก็รู้ดีว่าพระอาทิตย์ที่ขึ้นในวันที่ 31 ธันวาคมกับวันที่ 1 มกราคมมันไม่ได้มีความแตกต่างกันเลย

แล้วอีชองฮยอนก็ตอบกลับมาแบบนี้

"ถ้าเราได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นที่หาดูยากแบบนั้นตั้งแต่ครั้งแรกที่ไป มันต้องสุดยอดไปเลยครับฮยอง!"

ฉันถึงได้บอกอยู่นี่ไง ว่ามันไม่ได้จะเกิดขึ้นง่าย ๆ ตามใจนึกหรอกนะ

ผมรู้สึกจุกอกเหมือนกำลังเคี้ยวขนมปังแห้ง ๆ เย็นชืด ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มปีนเขาเลยแท้ ๆ แต่ผมกลับรู้สึกเหนื่อยซะแล้ว

ข้อดีเพียงอย่างเดียวคือการปีนเขาครั้งนี้ผมจะได้ไปกับเด็กรุ่นใหม่ที่คุ้นเคยกับการเสิร์ชหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตมากกว่า

เด็กพวกนี้ยังวัยรุ่น เลยไม่เหมือนกับกลุ่มของผู้จัดการนัม พวกเขาน่าจะจัดเตรียมของที่จำเป็นกันเองได้ อย่างน้อยผมก็ไม่ต้องไปนั่งไล่อ่านรีวิวไม้เท้าปีนเขาตามร้านค้าออนไลน์

และก็เป็นอย่างที่คาด ชองซองบินกับอีชองฮยอนเริ่มค้นหาอุปกรณ์ปีนเขากับเส้นทางในอินเทอร์เน็ตกันแล้ว

"หน้าหนาวต้องหนาวมากแน่เลย มีใครมีผ้าพันคอบ้างไหม"

"ฉันมีแต่รองเท้าผ้าใบที่เอาไว้ซ้อมนี่สิ ใส่ไปภูเขามันจะไม่แปลกเหรอ ฉันไม่ได้จะขึ้นไปที่สูง ๆ งั้นใส่คอนเวิร์สไปก็น่าจะได้มั้ง"

พวกเขาดูตื่นเต้นกันมาก บางทีอาจจะทึกทักเอาเองว่าการที่ผมไม่ตอบโต้อะไรหมายถึงการอนุญาตแล้ว

ถ้าไม่นับความกระตือรือร้นของเจ้าพวกนี้ มีหลายอย่างเลยที่ขัดหูผมในบทสนทนาสั้น ๆ นั่น แต่ผมก็ขี้เกียจเกินกว่าจะเข้าไปยุ่งด้วย

การไปดูพระอาทิตย์ขึ้นไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับ KPI ของการเป็นไอดอลเลยสักนิด

ทำไมผมต้องเสนอตัวไปดูแลเด็กพวกนี้นอกเวลางานด้วยนะ...

"คังกียอน นายจะใส่เสื้อกันหนาวบุนวมไปไหม"

"พอเริ่มปีนเขาเดี๋ยวก็ร้อนน่า พวกเราใส่เสื้อผ้าบาง ๆ ไปกันเถอะ"

เดี๋ยวนะ ผมรู้สึกเหมือนเพิ่งแว่วได้ยินเรื่องน่าเป็นห่วงมาจากสองมักเน่นั่น

"แค่พกฮอตแพ็กไปก็พอ"

"บนภูเขาไม่มีที่ให้ทิ้งขยะหรอกนะ จะขนอะไรไปเยอะแยะ อีชองฮยอน นายไม่ใช่คนขี้หนาวสักหน่อย ใส่ไปพอประมาณก็พอแล้ว"

"ใส่ไปพอประมาณงั้นเหรอ? พวกนายอยากเป็นหวัดกันหรือไง? อยากไปจัดเวทีเดบิวต์หน้าร้านขายยาหรือไงกัน?!"

ผมโพล่งเสียงดังออกไปโดยไม่รู้ตัว พวกเมมเบอร์พากันเบิกตากว้างมองมาที่ผม

ผมจะทำยังไงกับพวกนายดีเนี่ย ไอ้พวกมือใหม่ไม่ประสีประสาที่กำลังจะแข็งตายเพราะไม่รู้ซึ้งถึงความหนาวเหน็บของภูเขาหน้าหนาว...

* * *

รุ่งสางของวันที่ 1 มกราคม พวกเราทุกคนเดินขึ้นภูเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะโดยมีผู้จัดการเป็นคนนำทาง

ลมหนาวบาดกระดูกทะลุผ่านเสื้อแจ็กเกตบุนวมที่ผู้จัดการอุตส่าห์ใจดีให้ผมยืม ทัศนวิสัยตรงหน้าพร่ามัวไปด้วยไอจากลมหายใจของผม

"โห ถ้าผมไม่เชื่ออีวอลฮยอง ผมคงแข็งตายไปแล้ว..."

อีชองฮยอนที่เตรียมพร้อมเต็มสูบด้วยปลอกคอกันหนาว ชุดฮีทเทค และฮอตแพ็ก พูดขึ้นพลางลูบแขนตัวเอง

แน่ล่ะสิ คิดว่าเราต้องรอพระอาทิตย์ขึ้นแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงหรือไง

การยืนนิ่ง ๆ นานหลายชั่วโมงบนภูเขาที่มืดมิดในฤดูหนาวไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นอกจากเรื่องพละกำลังแล้ว ยังต้องรับมือกับความหนาวอีกด้วย

ผมคอยรินชาขิงผสมน้ำผึ้งอุ่น ๆ ที่ชงมาจากหอพักให้พวกเขาดื่ม เพื่อปกป้องเส้นเสียงอันล้ำค่าของเหล่าเมมเบอร์จากลมหนาว

บนเท้าของพวกเขาสวมแครมปอนที่ผมสั่งมาทันทีที่รู้ว่าพวกเราจะต้องมาดูพระอาทิตย์ขึ้น

ในมือของพวกเขาก็ถือไม้เท้าเดินป่าที่ผมหาข้อมูลและสั่งซื้อมาด้วยตัวเอง

อะไรนะ คิดว่าอุปกรณ์พวกนี้มันเวอร์เกินไปงั้นเหรอ? จัดเต็มแบบนี้ยังไงก็ดีกว่าปล่อยให้มีใครสักคนข้อเท้าพลิกบนเขาก่อนเดบิวต์ตั้งร้อยเท่า ถึงขั้นนี้ผมไปสมัครบัตรสมาชิกแบรนด์อุปกรณ์เดินป่าได้แล้วมั้ง

"พระอาทิตย์จะขึ้นตอนไหนเหรอครับ"

คังกียอนถาม ถุงมือของเขาเต็มไปด้วยหิมะ น่าจะเป็นเพราะเพิ่งไปเรียงกองหินอธิษฐานสวย ๆ กับอีชองฮยอนมา

"ใกล้แล้วล่ะ นายบอกว่าจะอธิษฐานตอนพระอาทิตย์ขึ้นไม่ใช่เหรอ ถึงขนาดไปเรียงกองหินอธิษฐานเลยนี่"

"อีชองฮยอนยืนกรานว่าถ้าอธิษฐานสองครั้ง คำอธิษฐานก็จะสมหวังเร็วขึ้นเป็นสองเท่าน่ะครับ"

ช่างใสซื่อกันจริง ๆ

แต่ชีวิตมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ผมอธิษฐานทุกวันให้ฮันพยองอินดัสทรีไล่ผมออก แต่มันก็ไม่เห็นจะเป็นจริงเลย

ตอนที่ผมกำลังจะจมอยู่กับความทรงจำเกี่ยวกับการสวดมนต์อธิษฐานร้อยวันในอดีตของตัวเอง ชเวเจโฮที่กำลังแบ่งซุปออมุกกินกับผู้จัดการก็ตะโกนเรียกพวกเรา

"นี่ นั่นพระอาทิตย์กำลังขึ้นไม่ใช่เหรอ"

"หือ?"

ไม่มีทางน่า

ภาพพระอาทิตย์ขึ้นแบบสวย ๆ นั้นหาดูยากกว่าที่คิด

ถ้าอากาศมีเมฆครึ้มแม้แต่นิดเดียว พระอาทิตย์ก็จะซ่อนตัวอยู่หลังหมู่เมฆ แล้วฟ้าก็จะสว่างขึ้นมาโดยที่เราไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ

อีกอย่าง ต่อให้ฟ้าใส ตอนนี้ก็ยังเช้าเกินกว่าจะเห็นพระอาทิตย์อยู่ดี

"โอ๊ะ จริงด้วย!"

"ฮยอง มาเร็วเข้า...!"

ชองซองบินกับพัคจูอูตะโกนเรียกพวกเราเสียงดัง แสงแดดสีแดงระเรื่อจาง ๆ สาดส่องลงบนใบหน้าของพวกเขา

ผมเคยบอกพวกเขาแล้วนะว่าอย่าตะเบ็งเสียงในที่อากาศหนาว ๆ

และถึงแม้ผมจะบอกแล้วว่าอย่าวิ่งบนภูเขา แต่อีชองฮยอนกับคังกียอนก็ยังวิ่งไปหาเมมเบอร์คนอื่น ๆ อยู่ดี

ดูเหมือนทุกคนต้องโดนจับอบรมกันใหม่ซะแล้ว

แต่ก่อนหน้านั้น

"เป็นไงล่ะซองบินฮยอง ดีใจใช่ไหมล่ะที่มาที่นี่"

"อืม เจ๋งสุด ๆ ไปเลย เนอะจูอู"

"...อืม ดีใจจังที่เรามากัน"

"เจโฮฮยอง อธิษฐานในฐานะตัวแทนวงเลย ฮยองเป็นพี่ใหญ่นี่นา"

"คังกียอน ทำไมแกถึงมาโยนให้ฉันคนเดียวเนี่ย ไปบอกคิมอีวอลให้ทำนู่น"

ขณะที่เหล่าเมมเบอร์เริ่มเถียงกันเองระหว่างชื่นชมพระอาทิตย์ขึ้น ผมก็พูดขึ้นมา

"ช่างเรื่องนั้นเถอะ รีบอธิษฐานก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้นเต็มดวงซะ พวกนายมาที่นี่เพื่อการนี้ไม่ใช่หรือไง"

พอผมพูดแบบนั้น ชองซองบินกับอีกสามคนก็หลับตาลง นอกเหนือจากคังกียอนแล้ว อีกสามคนที่เหลือต่างก็ประสานมือเข้าด้วยกัน

ผมเดินไปหาชเวเจโฮที่ยืนกอดอกอยู่ห่างออกไปด้านข้างแล้วถามขึ้น

"ทำไมนายไม่ขอพรล่ะ"

พอได้ยินแบบนั้น ชเวเจโฮก็ทำหน้าแหยง

ก็นะ ผมก็นึกว่าที่ยอมตามมาแต่โดยดีก็เพราะอยากขอพรด้วยเหมือนกันซะอีก

ชเวเจโฮมองหน้าผมสลับกับหันไปมองพวกน้อง ๆ ที่กำลังหลับตาปี๋ เขาคงรู้สึกจำใจต้องโอนอ่อนตามน้ำไป จึงเอนหลังแล้วหลับตาลง

ผมยืมมือถือของผู้จัดการมาถ่ายรูปผู้ชายห้าคนที่ยืนหลับตาเรียงกัน ขอพรท่ามกลางแสงแดดยามเช้าเอาไว้

และระหว่างที่พวกเขากำลังขอพรกันอย่างจุใจ ผมก็ยืนมองพระอาทิตย์ขึ้นเงียบ ๆ

พร

พรงั้นเหรอ

พรข้อเดียวที่ผมเคยขอมาทั้งชีวิตคือการได้ลาออกจากงาน

แต่ในตอนที่กำลังฉลองให้กับพระอาทิตย์ขึ้นครั้งแรกที่ได้เห็นบนภูเขาจากหลายต่อหลายลูกที่เคยปีนมา ผมกลับขอพรในสิ่งที่ไม่เกี่ยวกับการลาออก

'ขอให้นูนามีความสุขจนกว่าเราจะได้พบกันใหม่'

...นั่นคือสิ่งที่ผมอธิษฐานขอไป

และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่ผมอธิษฐานเสร็จ อีชองฮยอนก็วิ่งเข้ามาถาม

"ฮยอง! ฮยองขอพรว่าอะไรไปเหรอครับ"

"ผมขอให้ไม่มีใครร้องเพี้ยนตอนเวทีเดบิวต์น่ะ"

"โธ่เอ๊ย... ผมน่าจะขอแบบนั้นบ้างเหมือนกัน"

และแล้ว ผมก็เดินลงจากภูเขาหิมะพร้อมกับตัวป่วนทั้งห้า โดยที่รู้อยู่เต็มอกว่าในวันที่คำขอของผมเป็นจริง ผมก็อาจจะต้องแยกทางกับพวกเขา

* * *

ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้ขาดซ้อมติดต่อกันหลายวัน ก็ไม่มีทางที่จู่ ๆ จะเต้นแย่ลงไปได้หรอก

แน่นอนว่าในช่วงไม่กี่วันก่อนเดบิวต์ เป้าหมายของเราไม่ใช่การแก้ไขจุดบกพร่อง แต่เป็นการขัดเกลาให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นต่างหาก

ไม่ว่าจะเป็นการร้องเพลง การซ้อมหน้ากล้อง หรือแม้แต่สโลแกนทักทายของวงก็เช่นเดียวกัน

หากการฝึกซ้อมเรื่องอื่น ๆ ล้วนเป็นไปเพื่อยกระดับเพอร์ฟอร์แมนซ์โดยรวมให้ดีขึ้น ก็มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

"ซองบินฮยอง คืนนี้เรากินมื้อเย็นกันเร็วขึ้นหน่อยได้ไหมครับ..."

"กียอน นายหิวเหรอ..."

การบ้านตลอดชีวิตของไอดอล—การไดเอต

เหล่าเมมเบอร์วง Spark เข้มงวดกับการดูแลตัวเองกันมาก

การดูแลตัวเองของเจ้าพวกนี้ไม่เคยหลุดกรอบเลยตลอด 7 ปีที่ผ่านมา ขนาดในรูปประกอบข่าวตอนประกาศยุบวง สันกรามของพวกเขาก็ยังคงคมกริบชัดเจน

ซึ่งนั่นก็เกี่ยวโยงไปถึงความจริงที่ว่า เจ้าพวกนี้รักษารูปร่างกันในสภาวะที่สุดโต่งอยู่ตลอดเวลานั่นเอง

ที่ผ่านมาคังกียอนกินอกไก่เป็นมื้อเย็นมาตลอดเพราะต้องบำรุงให้ตัวสูงขึ้น แต่ตอนนี้พอวันเดบิวต์ใกล้เข้ามาทุกที เขาก็เลยต้องเปลี่ยนมากินแต่หญ้าโดยไม่มีเครื่องเคียงใด ๆ

ข้าง ๆ เขา อีชองฮยอนทำหน้าราวกับคนปลงตกในชีวิต หมอนั่นควรจะซาบซึ้งด้วยซ้ำที่ตัวเองมีทางเลือกให้ไปออกกำลังกายควบคู่กับแผนไดเอตได้เพราะผม

"ฉันอยากกินไก่ทอด... จะตายอยู่แล้ว..."

"ไก่ทอด..."

แม้แต่พัคจูอูที่ปกติไม่เคยสนใจเรื่องกินเลยสักนิด ก็ยังมานั่งพึมพำอะไรแปลก ๆ อยู่ข้างอีชองฮยอนที่กำลังโหยหาไก่ทอด

ผมเดินเข้าไปหาสองชีวิตที่กำลังห่อเหี่ยวแล้วเอ่ยขึ้น

"พวกนายก็แค่กินไก่ทอดเข้าไป แล้วค่อยไปออกกำลังกายให้หนักขึ้นทีหลังก็ได้นี่"

"ไก่ทอดแคลอรีตั้งเท่าไหร่ล่ะครับ! ออกกำลังกายเพิ่มแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงมันเอาออกไม่หมดหรอกนะ!!"

"นายพูดถูก ถ้างั้นก็ทนต่อไปเถอะ"

"ฮยองนี่เลือดเย็นจังเลยนะครับ ถ้าผมแทงฮยอง ผมพนันได้เลยว่าต้องมีแท่งน้ำแข็งไหลออกมาแทนเลือดแน่ ๆ"

อีชองฮยอนบ่นกระปอดกระแปดพลางลุกขึ้นจากที่นั่ง

'คงใกล้จะถึงขีดจำกัดกันเต็มทีแล้วสินะ'

ตั้งแต่แรกแล้ว การจะหวังให้เด็กวัยกำลังกินกำลังนอนอย่างพวกเขางดกินขนมอย่างเด็ดขาดโดยไม่แอบกินลับหลังเลย มันก็ไม่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว

เมื่อนึกถึงสภาพวงที่มีตั้งแต่พัคจูอูผู้ไม่แตะเครื่องปรุง ไปจนถึงคังกียอนที่คติประจำใจน่าจะเป็น 'กินให้อิ่มตายดีกว่าอดตาย' การที่พวกเขาทนมาได้นานขนาดนี้โดยคอยดูเมมเบอร์คนอื่นเป็นแรงฮึดก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว

ผมเองก็จำไม่ได้แล้วเหมือนกันว่ากินจลมยอนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

ซอสปรุงรสของร้านนั้นอร่อยมากจริง ๆ น่าเสียดายชะมัด

"พอกินน้อยลงแถมยังขยับตัวเยอะขึ้น มันก็หิวจริง ๆ นั่นแหละครับ"

ชองซองบินยิ้มเจื่อน

เรื่องนี้ชักจะซีเรียสแล้วสิ สำหรับคนที่ไม่ค่อยบ่นอย่างเขา การที่หลุดปากบอกว่าหิวออกมาแปลว่าคงจะหิวจนไส้กิ่วแน่ ๆ

จากนั้นชองซองบินก็เกาหัวแล้วหัวเราะออกมา

พอมองหมอนั่น จู่ ๆ ผมก็นึกถึงความหลังสมัยเด็กที่ต้องทนหิวอยู่ทุกวี่ทุกวันขึ้นมา