บทที่ 67

การจดทะเบียนธุรกิจสาธารณะ

ตอนเด็ก ผมมักจะต้องทนหิวอยู่บ่อยครั้ง

ไม่ใช่เพราะบ้านเรายากจนหรอก ผมมาตระหนักได้ว่าครอบครัวของเราไม่ได้ยากจนก็ตอนที่เห็นเกณฑ์ระดับรายได้สำหรับการขอทุนการศึกษาแห่งชาตินี่แหละ

มันเป็นเพียงเพราะพวกผู้ใหญ่ในบ้านไม่มีใครใส่ใจเรื่องปากท้องและความเป็นอยู่ของเด็กคนหนึ่งเลยต่างหาก

ในช่วงเวลานั้น ถ้าขนมหายไปสักชิ้นตอนที่พวกผู้ใหญ่กำลังดูทีวี หรือถ้าของกินในตู้เย็นลดน้อยลง ผมก็จะถูกดุด่าราวกับไปก่ออาชญากรรมมา

พื้นที่ที่เรียกว่า 'บ้าน' ในตอนนั้นเต็มไปด้วยสิ่งที่ผมไม่อาจทำความเข้าใจได้เลย

ทำไมผมถึงกินอะไรไม่ได้ทั้งที่เรามีของกินอยู่? ทำไมการบอกว่าหิวถึงลงเอยด้วยการถูกลงโทษ?

ไม่ว่าจะพยายามขบคิดทบทวนแค่ไหน คำถามของผมก็ไม่เคยได้รับคำตอบ และความหิวก็มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น

ดังนั้น ผมเลยมักจะแอบชงบะหมี่ถ้วย แล้วแอบย่องเอาหลักฐานไปทิ้งที่จุดแยกขยะของอพาร์ตเมนต์ ผมทำแบบนี้มาตลอดจนกระทั่งเริ่มหาเงินเองและออกไปหาอะไรกินนอกบ้านได้

นับตั้งแต่นั้นมา คำว่าความหิวก็มักจะปลุกความรู้สึกอันซับซ้อนในตัวผมขึ้นมา จะบอกว่ามันไปกระตุกต่อมความสงสารของผมก็ว่าได้

เจ้าพวกนี้ยอมทนหิวทั้งที่ไม่มีใครมาคอยด่าเวลากินอะไรแท้ๆ มันเลยทำให้ผมรู้สึกสงสารพวกเขาขึ้นมา

พวกเขาไม่ได้เป็นคนไร้ความรับผิดชอบประเภทที่กินเสร็จแล้วก็ล้มตัวลงนอนโดยไม่สนโลกเสียหน่อย

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็เหลือบมองพวกเขาแล้วพูดเสียงเรียบ

"...งั้นก็สั่งมาตัวนึงแล้วแบ่งกันกินละกัน"

"หา?"

ชองซองบินเบิกตากว้างมองผมเหมือนกระต่ายตื่นตูม

"ไก่ย่าง แต่มีข้อแม้ว่าต้องดื่มน้ำเปล่าแทนน้ำอัดลมนะ ถ้าโอเคก็สั่งเลย"

"แน่นอนว่าต้องโอเคอยู่แล้วครับ!"

อีชองฮยอนร้องตะโกน พลางกลับมามีพลังล้นเหลือเหมือนไม่เคยห่อเหี่ยวมาก่อนเลย

ส่วนชองซองบินแม้จะยังกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ก็เริ่มค้นหาอย่างจริงจังว่าจะสั่งไก่แบรนด์ไหนดี

สุดท้ายพวกเขาก็ขุดเอาความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเฮือกสุดท้ายขึ้นมา แล้วสั่งไก่ย่างเตาถ่านมาแค่ตัวเดียว จากร้านที่ส่งเร็วที่สุด

ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับเพื่อนร่วมงานของผม ที่สาบานเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะลดกาแฟ แต่พอเช้าวันรุ่งขึ้นก็ยังชงกาแฟซองสามซองใส่แก้วเก็บความเย็นอยู่ดี

ระหว่างที่พวกเขากำลังวุ่นวายกับการจัดโต๊ะ ผมก็เปิดกล่องไก่ที่มาส่งเป็นอย่างแรก ผมค่อย ๆ แบ่งเนื้อไก่ร้อนกรุ่นออกเป็นห้าส่วน แล้วจัดใส่จานอย่างเท่าเทียมกัน

ขณะที่ผมกำลังแบ่งชิ้นไก่อย่างพิถีพิถัน ก็เกิดเสียงเอะอะโวยวายขึ้นในห้องครัว

"อะไรน่ะ เกิดอะไรขึ้น?"

พอผมถาม พวกคนที่ยืนล้อมโต๊ะอยู่ก็หันมามองผม

อีชองฮยอนเรียกผมด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

"เอ่อ ฮยอง"

"อืม ว่าไง"

อีชองฮยอนล้วงมือเข้าไปในถุงที่ชองซองบินถืออยู่

สิ่งที่ติดมืออีชองฮยอนออกมาคือ... โคล่า

"เขาบอกว่าเจ้าของร้านแถมมาให้ครับ เราจะไม่กินก็ไม่ได้... เอาไงดีครับ"

"อืม แถได้ดีนี่"

สรุปว่าคืนนั้น เราก็เลยลงเอยด้วยการจัดปาร์ตี้ไก่ทอดแบบไม่คาดฝันพร้อมกับของแถมไปโดยปริยาย

อ้อ ผมไม่ได้กินด้วยหรอก เพราะงั้นถ้าจะพูดให้ถูก ต้องบอกว่า 'พวกเขา' จัดปาร์ตี้กันต่างหาก ไม่ใช่ 'พวกเรา'

ถึงอย่างนั้นผมก็ทำเต็มที่ด้วยการไปวิ่งริมแม่น้ำฮันกับพวกเขา อันที่จริง ผมวิ่งนานที่สุดด้วยซ้ำ แค่นี้ก็คงบอกอะไรได้เยอะแล้ว

คืนนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมได้รับประสบการณ์อันล้ำค่า ในการแอบย่องเอาขยะมื้อดึกไปทิ้งที่จุดแยกขยะรีไซเคิลพร้อมกับคนอื่น แทนที่จะต้องไปคนเดียว

แล้วผมก็เข้านอน โดยหวังว่าพวกเมมเบอร์ Spark จะไม่ตื่นมาหน้าบวมฉุเพราะกินไก่รสเค็มจัดพวกนั้นเข้าไป

* * *

แค่ไม่มียูฮันซูสักคน ทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น เมมเบอร์ Spark แทบไม่เคยสร้างปัญหาอะไร ทุกอย่างเลยเป็นที่น่าพอใจ

'อีวอล นายคงลำบากแย่เลยสินะ'

'ขอบคุณที่ทางบริษัทคอยช่วยเหลือ ตอนนี้ผมสบายดีแล้วครับ...'

'นายคงทำงานหนักมามากเลยนะ ให้ตายสิ ฉันไม่คิดเลยว่าพีดียูจะเป็นคนแบบนั้น...'

ยกเว้นก็แต่เรื่องที่ผมรู้สึกหนักอึ้งกับความเห็นอกเห็นใจจากทุกสารทิศนี่แหละ

เพราะเรื่องวุ่นวายทั้งหมดที่เกิดจากยูฮันซู เวลาเข้าประชุมทีไร ทุกคนก็ต้องถามไถ่สารทุกข์สุกดิบผมก่อนจะเข้าวาระสำคัญเสมอ มันเป็นความสนใจที่ล้นหลามซะจนทำเอาผมรับมือแทบไม่ทัน

บรรยากาศในห้องประชุมวันนี้ก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

มีคนมาตบบ่าผมตั้งไม่รู้กี่คน พร้อมบอกว่าถ้าลำบากใจก็ให้พูดออกมาได้เลย ผมแทบไม่มีเวลาเงยหน้าขึ้นจากการโค้งคำนับเก้าสิบองศาเพื่อขอบคุณพวกเขาด้วยซ้ำ

ตอนที่ผมเดินกลับมาที่ห้องซ้อมพร้อมกับรับสายตาอันอบอุ่นมากมายที่มองมา จู่ๆ อีชองฮยอนก็หันมาทางผมแล้วโบกมือให้

"ฮยอง! มาได้จังหวะพอดีเลย ทีเซอร์ของพวกเราปล่อยออกมาแล้วนะ!"

"ทีเซอร์เหรอ?"

ผมว่าความรู้สึกนี้มันคุ้นๆ แฮะ

ประโยคนั้นมันเหมือนกับที่อีชองฮยอนเคยพูดตอนที่ทีเซอร์เพลงเดบิวต์ของ Parte ปล่อยออกมาไม่มีผิด ตั้งแต่วันนั้นมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้วสินะเนี่ย

"งั้นเหรอ? แล้วเป็นไงบ้างล่ะ?"

"ไม่รู้สิ ผมยังไม่ได้ดูเลย"

จากนั้นคังกียอนก็ขยับตัวหลบเล็กน้อยเพื่อเว้นที่ว่างให้

"ยังไม่ได้ดูเหรอ? ทำไมล่ะ?"

"ก็ผมกะว่าเดี๋ยวฮยองก็คงมาถึงแล้วไง"

นี่แปลว่าเขากำลังรอดูพร้อมกับผมงั้นเหรอ?

ผมมองไปรอบๆ แล้วเจ้าพวกนั้นก็กำลังวุ่นวายกันใหญ่ พลางพูดกันว่า 'งั้นเราเปิดดูเลยไหม?' 'เราควรดูในแล็ปท็อปดีไหม?!?'

ผมไม่เข้าใจเลย พวกเขาไม่อยากดูทีเซอร์เดบิวต์ของตัวเองทันทีเลยหรือไง?

ผมยักไหล่แล้วนั่งลงตรงที่ว่าง บอกให้พวกเขาทำตามใจชอบเลย

พอความวุ่นวายสงบลง ชองซองบินก็พูดขึ้น

"งั้นผมจะเปิดเลยนะ"

ตอนที่ชองซองบินกดปุ่มเล่น หน้าจอสีดำก็แยกออกเป็นแนวตั้ง

ผ่านช่องว่างนั้น เผยให้เห็นข้อเท้าของอีชองฮยอนขณะที่เขาวิ่งด้วยรองเท้าผ้าใบที่ไม่เข้าคู่กันแถมยังไม่ได้ผูกเชือก

ถัดมาเป็นภาพมือของชเวเจโฮที่ชะงักไปตอนกำลังเก็บคีมใส่กระเป๋า แล้วเปลี่ยนไปหยิบค้อนอันเล็กแทน

จากนั้นเราก็เห็นแผ่นหลังและช่วงไหล่ของพัคจูอูที่สะพายเป้ ยืนนิ่งอยู่หน้าถังดับเพลิงในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ พร้อมกับเสียงดนตรีบรรเลงที่ฟังดูแตกพร่าดังขึ้นเป็นฉากหลัง

ตามมาติดๆ ด้วยกล้องที่จับโฟกัสไปยังดวงตาของชองซองบินซึ่งกำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านอะไรบางอย่าง

จากนั้นฉากก็เปลี่ยนไป

ภาพมือของคังกียอนที่กำลังเทกระป๋องและขวดออกจากถังขยะรีไซเคิลหลังโรงเรียน และภาพมือของผมที่กำลังฉีกสมุดโน้ตปาลงพื้นในพื้นที่มืดมิด ฉายผ่านตาไปทีละฉาก

วินาทีที่ชองซองบินซึ่งปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เสียบกุญแจเข้าไปในแม่กุญแจตรงประตูโกดัง

หน้าจอก็มืดดับลงกะทันหันด้วยเอฟเฟกต์ภาพตัดฉับ

ไม่นานนัก เสียงจุดไม้ขีดไฟก็ดังแผ่วๆ ขึ้นมา เปลวไฟสีขาวดวงเล็กปรากฏบนหน้าจอสีดำ ก่อนจะค่อยๆ มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน

"โอ้..."

อีชองฮยอนร้องอุทานเบาๆ ส่วนคนอื่นๆ ก็ส่งเสียงครางแผ่วในลำคอ พร้อมกับผละใบหน้าออกห่างจากหน้าจอโทรศัพท์เล็กๆ

ทุกคนดูประหม่ากันไปหมด ถึงแม้พวกเราจะมอนิเตอร์หน้าเซ็ตกันมาเยอะแล้ว แต่นี่ก็ยังให้ความรู้สึกเหมือนเป็นประสบการณ์ใหม่อยู่ดี

'ถึงอย่างนั้น พอมันผ่านมือผู้เชี่ยวชาญมาแล้ว มันก็ให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปจริงๆ นั่นแหละ'

นี่คือไวบ์ที่ผมอยากให้ออกมาเป๊ะๆ เจอแบบนี้ ความเชื่อมั่นในตัวผู้เชี่ยวชาญของผมก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง

"คิดว่ายังไงครับ อีวอลฮยอง ออกมาเป็นแบบที่คิดไว้ไหม"

ชองซองบินเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"อืม กำลังคลุมเครือได้ที่เลย"

"หืม?"

"นั่นแหละคือสิ่งที่ผมเล็งไว้เลย"

ถ้าให้พูดแบบดูดีหน่อย มันก็คือทีเซอร์สุดคลาสสิกที่นำเสนอคาแรกเตอร์สไตล์เด็กขบถ

การถ่ายให้เห็นร่างกายเพียงบางส่วนช่วยขับเน้นความลึกลับและความสวยงามของภาพให้โดดเด่น แถมความกลมกลืนของเสียงก็ยอดเยี่ยม

แต่ถ้าให้พูดแบบร้ายๆ หน่อย...

≫ เพิ่งไปดูเอ็มวีของชังจุนฮูมา เป็นกำลังใจให้นะ เจโฮ!

≫ ฉันเห็นรูปโปรไฟล์แล้ว แต่ฉากไหนคืออีชองฮยอนอะ ชองฮยอน โผล่หน้ามาเถอะ! ฉันดูไปสามรอบแล้วก็ยังหาไม่เจอว่านายอยู่ตรงไหน...

จะบอกว่ามันขาดอิมแพกต์ก็คงได้ การไม่ใส่ฉากเต้นพร้อมเพรียงกันมีส่วนทำให้เป็นแบบนั้นแน่นอน

"ผมขอเช็กคอมเมนต์ก่อนแล้วเดี๋ยวตามไป พวกนายไปเริ่มซ้อมกันก่อนเลย"

"เราเช็กด้วยแล้วค่อยไปซ้อมพร้อมกันไม่ได้เหรอครับ"

"ผมบอกนายแล้วไงคังกียอน ว่าห้ามมอนิเตอร์"

เรื่องอะไรจะต้องปล่อยให้ความมั่นใจของพวกเขาโดนบั่นทอนตั้งแต่ยังไม่ทันได้เดบิวต์ด้วยล่ะ

ผมไล่พวกเมมเบอร์ไปที่หน้ากระจก แล้วทรุดตัวลงนั่งตรงมุมห้องที่ว่างอยู่ จากนั้นก็วางแล็ปท็อปไว้บนตักและค่อยๆ เลื่อนหน้าจอลง

อย่างที่คิด ในช่องคอมเมนต์มีข้อความพูดถึงทีเซอร์ไม่มากนัก

คงมีมิวสิกวิดีโอที่เล่าเรื่องราวชีวิตวัยรุ่นสู้ชีวิตออกมาเยอะมากแล้วล่ะมั้ง

ยิ่งในตลาดทุกวันนี้ที่คอนเซปต์แรงๆ กำลังเป็นกระแส การจะดึงดูดความสนใจด้วยคอนเซปต์ใสซื่อบริสุทธิ์ก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่

ถ้าทีเซอร์นี้ทำให้คนดูคาดหวังถึงมิวสิกวิดีโอธรรมดาๆ ทั่วไปล่ะก็ ถือว่าทีเซอร์ตัวนี้ประสบความสำเร็จอย่างงดงามเลยล่ะ

'อันนี้น่าสนใจขึ้นมาหน่อยแฮะ'

ผมอ่านคอมเมนต์ที่เพิ่งเลื่อนเจอซ้ำอีกรอบ

≫ ทุกคน ในที่สุดพวกเขาก็เดบิวต์สักที ㅠㅠㅠ ฝากมอบความรักให้ Spark วงดังที่เต็มไปด้วยวิชวลกันเยอะๆ นะ ㅠㅠㅠㅠ ทุกคนช่วยสนับสนุนพวกเขาด้วยนะ!!!

คิมอีวอล♡ ชเวเจโฮ♡ ชองซองบิน♡ พัคจูอู♡ อีชองฮยอน♡ คังกียอน

ผมพอจะเดาไว้อยู่แล้วว่าต้องมีบางคนเลือกเมมเบอร์คนโปรดได้แล้วหลังจากมีข่าวประชาสัมพันธ์ออกไป

แต่ผมไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะมาทิ้งคอมเมนต์แบบนี้ให้กับวงที่เพิ่งเปิดเผยแค่รูปติดบัตรหกใบที่ผ่านการแต่งรูปมานิดหน่อยเท่านั้น

และ...

'ทำไมชื่อผมต้องอยู่หน้าสุดด้วยเนี่ย'

ผมใช้นิ้วเขี่ยชื่อตัวเองที่ถูกวางไว้หน้าชื่อของชเวเจโฮไปมา

ชื่อที่คนคอมเมนต์เขียนนั้นเรียงตามอายุและวันเกิดของเรา พวกเขาคงเอาวันเกิดที่ลงทะเบียนไว้บนพอร์ทัลไซต์มาเทียบกันทีละคนแน่ๆ

พี่ใหญ่ของวง Spark ที่ผมรู้จักคือชเวเจโฮ เป็นเรื่องปกติที่แฟนๆ จะเริ่มแฟนชานต์ด้วยชื่อของเขาเสมอ

ดังนั้น การเห็นคอมเมนต์ที่ไม่ได้ขึ้นต้นด้วยชื่อของชเวเจโฮจึงให้ความรู้สึกแปลกตาอย่างประหลาด ราวกับว่ามันกำลังมุ่งเป้าไปที่สิ่งแปลกปลอม ไม่ใช่วง Spark

ความรู้สึกผิดแล่นพล่านเข้ามาในใจผม

ผมควรจัดการกับอารมณ์ซับซ้อนที่มักจะโผล่มาในเวลาแบบนี้ยังไงดีนะ นี่ก็เป็นอีกหนึ่งการบ้านของผมเหมือนกัน

'ซุกอยู่ตรงกลางแล้วค่อยเนียนถอนตัวทีหลังไม่ดีกว่าหรือไง'

ผมลองใช้นิ้วโป้งซ้ายบังชื่อตัวเองไว้เล็กน้อย

จากนั้นก็กดแล้วถูตรงชื่อตัวเอง ทำทีเป็นว่ากำลังเช็ดฝุ่นบนหน้าจอแอลซีดี ท่าทางของผมจะได้ดูไม่แปลกจนเกินไป

≫ ทุกคนนน ในที่สุดพวกเขาก็เดบิวต์กันแล้ว ㅠㅠㅠ ฝากมอบความรักให้ Spark วงชื่อดังที่เต็มไปด้วยวิชวลกันเยอะ ๆ ด้วยนะคะ ㅠㅠㅠㅠ ทุกคนช่วยสนับสนุนพวกเขาด้วยน้า!!!

♡ชเวเจโฮ♡ชองซองบิน♡พัคจูอู♡อีชองฮยอน♡คังกียอน

"...ใช่ แบบนี้แหละถูกแล้ว"

ผมยิ้มให้กับภาพที่คุ้นตา บางทีอาจเป็นเพราะความร้อน ปลายนิ้วของผมถึงได้รู้สึกยุบยิบขึ้นมา

หลังจากไล่อ่านคอมเมนต์ไปได้สองสามอัน ผมก็ปิดหน้าจอมือถือแล้วลุกขึ้น

"นี่ เหล่าวิชวลวง Spark ขอผมไปแจมด้วยคนตอนนี้ได้ไหม?"

"แน่นอนครับ!"

แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังต้องเก็บเรื่องนี้ไปคิดอยู่ดี

ถ้าเกิดวันหนึ่งผมต้องออกไปจากที่นี่ จะมีคำสามพยางค์คำไหนที่ฟังดูเป็นธรรมชาติพอจะเอามาแทนที่ 'คิมอีวอล' ในแฟนชานต์ได้บ้างนะ?