บทที่ 68

การอบรมมารยาททางธุรกิจ (1)

หลังจากปล่อยทีเซอร์ออกมา ยอดการพูดถึงวง Spark ก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อยแต่สังเกตเห็นได้ชัด

พอทีเซอร์ถูกปล่อยลงบนโลกออนไลน์ การเดบิวต์ของผมก็กลายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เช่นกัน

ในขณะเดียวกัน พวกเราทุกคนก็ถูกผลักให้เข้าสู่การฝึกซ้อมสุดนรกแตก

บริษัทไม่ได้หลีกเลี่ยงการบังคับให้พวกเราซ้อมหรอกเหรอ?

"ทุกคน เหนื่อยกันไหม?"

"ครับ ฮยอง..."

"ฉันเองก็เหนื่อยเหมือนกัน แต่ยังลืมตาไหวอยู่ เพราะงั้นมาพยายามกันอีกนิดเถอะ"

ใช่แล้ว ผมนี่แหละที่เป็นคนบังคับพวกเขา พวกเขาเก่งกันอยู่แล้วก็จริง แต่ยิ่งใช้เวลาซ้อมมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเก่งขึ้นไปอีก ผมเลยคอยคั้นพวกเขาจนถึงหยดสุดท้าย

หลังจากเหตุการณ์ของพัคจูอู ผมก็คอยใส่ใจสภาพร่างกายของเหล่าเมมเบอร์เสมอ พร้อมกับเคี่ยวเข็ญพวกเขาให้เข้ารูปเข้ารอยอย่างระมัดระวัง มาถึงจุดนี้ แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการดูแลระดับวีไอพีไปแล้ว

ความเหนื่อยล้าสะสมของผมเองก็พุ่งทะลุปรอท... แต่ผมยังลืมตาตื่นในตอนเช้าได้ เพราะงั้นคงไม่เป็นไรหรอก

ขณะที่ผมกำลังพยายามสูดหายใจและดื่มน้ำ พัคจูอูก็เดินเข้ามาถามผม

"ฮยอง พรุ่งนี้เช้าพวกเรามีซ้อมสำหรับงานแฟนไซน์ใช่ไหมครับ?"

"ใช่"

'การซ้อม' ของวง Spark ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เวทีเดบิวต์เท่านั้น

ผมได้จัดทำโปรแกรมปฐมนิเทศแบบครบวงจรแยกต่างหาก สำหรับการเดบิวต์ของคิมอีวอล

ทันทีที่กำหนดวันเดบิวต์แน่ชัด ผมก็ขออนุญาตบริษัทและจัดแจงให้เหล่าเมมเบอร์ซ้อมการแสดงบนเวทีในตอนกลางวัน ส่วนตอนกลางคืนก็ให้ซ้อมสำหรับงานแฟนไซน์และแฟนมีตติ้ง

ค่าย UA ไม่ค่อยจัดอบรมเรื่องแฟนเซอร์วิสเท่าไรนัก และสาเหตุที่วง Spark มักจะเจอประเด็นดราม่ายิบย่อยช่วงเดบิวต์ ก็เป็นเพราะปฏิกิริยาของพวกเขาในงานอีเวนต์แฟนนี่แหละ

≫ แชร์ประสบการณ์ไปงานแฟนไซน์และเหตุผลที่ฉันออกจากด้อม

เอาจริงๆ ฉันก็รู้แหละว่าแฟนเซอร์วิสไอดอลฉันมันห่วย ㅎ

ตอนติ่งหนักๆ ทุกคนก็แค่หลับหูหลับตาติ่งกันไปใช่ปะ?? ฉันก็เหมือนกัน

ฉันคอยกลบเกลื่อนเรื่องแย่ๆ ของพวกนั้น แล้วบอกว่าเด็กๆ ของฉันแค่ขี้อาย ㅋㅋㅋ

แต่พอฉันหมดเงินเป็นแสนๆ วอนไปกับงานแฟนไซน์ แล้วทั้งห้าคนพูดแค่ว่า 'อ่า... ขอบคุณครับ' ฉันก็โดนความจริงตบหน้าเข้าอย่างจัง

อ่า ไอ้พวกเวรนี่มันก็แค่ปลิงนี่หว่า วันนั้นฉันโต้รุ่งนอนไม่หลับ แล้วพอวันรุ่งขึ้นก็ออกจากด้อมเลย

└ เห็นด้วยโคตรๆ... ฉันอุตส่าห์แต่งหน้าจัดเต็ม ซื้อชุดใหม่ แถมยังไปทำเล็บด้วยซ้ำ ในขณะที่พวกนั้นนั่งรถที่มีผู้จัดการขับให้ โดนช่างจากซาลอนแต่งหน้าทำผมให้ซะดิบดี แต่เสือกมีหน้ามาทำท่าเหนื่อยใส่อีก โคตรน่าโมโห

└ พอจะใบ้หน่อยได้ไหมว่าติ่งวงไหนอยู่ แค่อักษรย่อก็ได้?

└ วง Spark

└ เสียเงินของตัวเองแล้วไม่ได้แฟนเซอร์วิสอย่างที่หวัง ก็เลยมาพาลใส่ไอดอลเนี่ยนะ ㅋㅋㅋㅋㅋ ทำหยั่งกะเขาไปติดหนี้อะไรเธอไว้หรือไง

└ ฉันใช้เงินตัวเองซื้ออัลบั้มเพื่อให้ได้เข้างานแฟนไซน์นะ ทำไมฉันจะคาดหวังเรื่องแค่นี้ไม่ได้ล่ะ ขอให้คนที่เมนต์อะ เวลาสั่งอาหารเซตแล้วได้มาแค่จานเดี่ยว ก็ก้มหน้าก้มตากินไปตามมีตามเกิด อย่ามาบ่นก็แล้วกัน

ตอนนั้นเว็บบอร์ดเต็มไปด้วยคอมเมนต์ด่าทอรุนแรง แม้แต่ลูกสาวของผู้จัดการนัมก็ยังหัวฟัดหัวเหวี่ยง ลังเลอยู่ว่าจะรวบรวมหลักฐานพวกนี้ทำเป็นไฟล์ PDF ดีหรือเปล่า

สาเหตุที่วง Spark ทำงานแฟนไซน์พังไม่เป็นท่า ถูกเปิดเผยในภายหลังผ่านปากของชองซองบิน นั่นเป็นเพราะเมมเบอร์ทุกคนประหม่ากันหนักมาก

พวกเขาเคยเห็นไอดอลรุ่นพี่คนอื่นโดนสับเละเรื่องทำหน้าตายในงานแฟนไซน์ ก็เลยตั้งมั่นว่าจะต้องทำอะไรสักอย่าง แต่ดันไม่รู้ว่าต้องทำอะไรกันแน่

บางคนก็มองว่านี่เป็นคำอธิบายที่ซื่อตรงดี ในขณะที่บางคนคิดว่ามันเป็นแค่ข้ออ้างขี้ขลาด

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของชองซองบินอยู่บ้าง

เพราะตอนนั้นเขาต้องนั่งอยู่ข้างชเวเจโฮ คนที่พร้อมจะหลุดพูดอะไรคาดไม่ถึงออกมาได้ทุกเมื่อ

ถึงชเวเจโฮจะไม่เคยทำอะไรล้ำเส้นในงานแฟนไซน์ แต่เมมเบอร์คนอื่น ๆ ก็พูดอยู่บ่อย ๆ ว่าเคยเสียความรู้สึกกับคำพูดคำจาของเขาสมัยเป็นเด็กฝึก เพราะงั้นความกังวลของชองซองบินก็พอจะเข้าใจได้อยู่

ผมเองก็เคยตามผู้จัดการนัมไปคุมสัมภาษณ์บ้างบางครั้ง แล้วก็ต้องลุ้นจนเหงื่อตกชุ่มเสื้อไปไม่รู้กี่รอบ

การที่พี่ใหญ่ของวงเป็นที่พึ่งพิงได้หรือไม่นั้นส่งผลกระทบอย่างมหาศาล ในแง่นั้น แม้ชเวเจโฮจะเป็นเซ็นเตอร์ที่ดี ทว่าเขาก็ไม่ใช่ฮยองที่ดีนัก

ซ้ำร้ายตอนนั้น คังกียอนยังเป็นพวกชอบเหวี่ยงเวลาประหม่า คนที่ชองซองบินพอจะพึ่งพาได้เลยมีแค่พัคจูอูที่ต้องเค้นทักษะเข้าสังคมอันน้อยนิดออกมาใช้ กับอีชองฮยอนที่อายุน้อยกว่าตัวเองเท่านั้น

แล้วแบบนี้จะเอาสมาธิที่ไหนไปโฟกัสกับงาน แค่ไม่หลุดพูดจาเพ้อเจ้อออกมาก็ปาฏิหาริย์แล้ว

แต่นั่นก็เอามาอ้างเรื่องทำแฟนเซอร์วิสห่วย ๆ ไม่ได้หรอกนะ ในเมื่อรับเงินมาแล้ว ก็มีหน้าที่ต้องทำงานให้สมกับที่ได้เงินไป

เพราะงั้นก็มาลุยกันเลยเถอะ

กับงานแฟนไซน์จำลองของ Spark

* * *

เมื่อสุดสัปดาห์ก่อน ผมนั่งวิเคราะห์รีวิวงานแฟนไซน์กับโพสต์อิตของบอยกรุ๊ปวงอื่นประมาณสองร้อยอัน เพื่อทำลิสต์คำถามที่พบบ่อยแล้วส่งให้ในแชตกลุ่ม

[★ประกาศ★ 1. คนสุดท้ายที่ออกไปให้ตรวจดูแก๊สก่อนด้วย 2. ขยะต้อง...]

ผม

[ภายในวันมะรืนนี้ เตรียมคำตอบสำหรับแต่ละคำถามมาข้อละสามแบบนะครับ]

[เราจะมาซ้อมตอบตอนโดนสุ่มถามกัน]

คิวตี้พริตตี้วิชวล อีชองฮยอน

[มักเน่รับทราบครับ~]

เสาหลักทางใจ ชองซองบิน

[ซองบินกับจูอูรับทราบครับ :)]

เสาหลักทางใจ ชองซองบิน

[ผมบอกเจโฮฮยองแล้วด้วยครับ! :)]

ผม

[เจโฮ *^^* คงไม่ได้ขี้เกียจตอบจนต้องให้น้องมาพิมพ์แทนใช่ไหมครับ *^^* คุณคงไม่ใช่พวกตาลุงที่ตอบแชตไม่เป็นหรอกเนอะ *^^* ถ้าเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ ผมคงผิดหวังนิดหน่อยนะเนี่ย ㅠㅠ *^^*]

เซ็นเตอร์จักรพรรดิชเวเจโฮ

[ชิ ผมไม่ได้ใช้ให้เขาทำซะหน่อย]

ข้ามความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจของชเวเจโฮไปก่อน วันที่จะต้องมาเช็กความพร้อมก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

เพื่อสร้างบรรยากาศให้สมจริง เราจึงนำโต๊ะยาวและเก้าอี้มาจัดไว้ในห้องซ้อม จำลองสถานการณ์ให้เหมือนกับในรูปถ่ายจากรีวิวงานแฟนไซน์

ชเวเจโฮซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของห้องและกำลังจัดวางขวดน้ำบนโต๊ะให้ครบตามจำนวนคนตามคำสั่งของผมเอ่ยถามขึ้น

"แต่ตอนซ้อม ใครจะเล่นเป็นแฟนคลับล่ะครับ"

"ผมเอง"

"คุณเนี่ยนะ"

ชเวเจโฮถามกลับด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ

แต่ลองคิดดูสิ

ระหว่างผมที่เต็มที่ก็อาจจะได้ไปงานแจกไซน์แค่สามเดือน หรือเผลอ ๆ อาจจะไม่มีโอกาสได้ไปเลยด้วยซ้ำ

กับพวกนายที่ต้องแจกลายเซ็นไปอีกอย่างน้อยเจ็ดปี

ใครควรจะต้องตั้งใจซ้อมแจกลายเซ็นมากกว่ากัน ก็ต้องเป็นพวกนายอยู่แล้วสิ

"จะดีแน่เหรอครับ คงไม่ง่ายหรอกนะที่จะเจอแฟนคลับแบบฮยองน่ะ"

"แฟนคลับแบบฉันนี่มันทำไม"

"อยากฟังจริง ๆ เหรอครับ"

แม้แต่คังกียอนก็ยังพูดเสริมเพื่อสนับสนุนชเวเจโฮ

ดูเหมือนพวกเขาทุกคนกำลังกังขาในทักษะการแสดงของผม

ไร้สาระน่า ผมดูคลิปงานแฟนไซน์มาเยอะจนตอนนี้แทบจะอ่านปากพวกนายได้อยู่แล้ว

น่าจะมีสปาร์กเลอร์สักหมื่นห้าพันคนที่ผมเคยเห็นผ่านวิดีโอพวกนั้น ด้วยเหตุนี้ ผมจึงสามารถเลียนแบบท่าทางของแฟน ๆ ได้โดยที่ไม่ต้องมองด้วยซ้ำ

ช่วยไม่ได้ล่ะนะ

เดี๋ยวจะโชว์ให้ดู ศักดิ์ศรีของผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่งในการประกวดเลียนเสียงผู้จัดการนัมแห่งทีม HR ของฮันพยองอินดัสทรี

ไม้แรกในงานแจกไซน์ (จำลอง) ครั้งแรกของ Spark ก็คือชองซองบิน

ชองซองบินดูประหม่าเล็กน้อย เขาถึงกับกำหมัดเอาไว้แน่น

ดูเหมือนว่าเขาจะจริงจังกับสถานการณ์นี้อยู่บ้างต่างจากคนอื่น ๆ สมกับเป็นคนที่ไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ

ผมยื่นสมุดแพลนเนอร์ที่เตรียมไว้เป็นพร็อปให้ชองซองบินด้วยความซาบซึ้งใจ

จากนั้นผมก็หัวเราะร่าและตะโกนขึ้นมา

"ซองบิน ฉันเลือกนายเป็นเมนแล้วนะ!"

"...ครับ?"

ชองซองบินที่กำลังทำท่าจะเซ็นชื่อชะงักกึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยท่าทางแข็งทื่อปานหุ่นยนต์

ทำไมช่วงเวลาอันน่าซาบซึ้งใจนี้ถึงอยู่ได้ไม่ถึงห้าวินาทีเลยนะ ผมเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"ซองบิน แฟนคลับอุตส่าห์เลือกนายเป็นเมน แต่นายกลับเหม่อเนี่ยนะ อยากให้เขาเปลี่ยนสถานะนายจากเมนเป็น (อดีต) เมนกลางงานแจกไซน์เลยหรือไง"

"เปล่าครับ เมื่อกี้ผมแค่ตกใจไปหน่อย... ขอโทษครับ!"

"นั่นเป็นเพราะขาดการฝึกซ้อม จำเอาไว้ด้วย"

ผมหันไปเอ่ยเตือนอีกสี่คนที่นั่งอยู่ข้างชองซองบิน ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม

ตอนนี้บรรยากาศระหว่างพวกเราไม่ใช่แค่อึดอัด แต่มันทั้งตึงเครียดและจริงจังสุด ๆ

"โพสต์อิต! เช็กคำตอบของคำถามในโพสต์อิตด้วย!"

"ค-ครับ!"

ตั้งสติกันหน่อยพวกแก

หลังจากนี้ยังต้องซ้อมโชว์ความสามารถพิเศษสำหรับงานแฟนมีตติ้งกันอีกนะ

* * *

ตอนที่คิมอีวอลเสนอให้ซ้อมสำหรับงานแฟนไซน์ครั้งแรก คังกียอนไม่ได้คิดอะไรมากนัก

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ใส่ใจ เขาแค่ทำตามหน้าที่ที่ต้องทำ ก็เลยไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

ถึงอย่างนั้น ก็น่าประหลาดใจอยู่ดีที่คิมอีวอลถึงกับคิดเรื่องแบบนี้ ช่วงเวลาแบบนี้มักทำให้คังกียอนรู้สึกเสมอว่าความหมกมุ่นในความสมบูรณ์แบบของคิมอีวอลบางครั้งก็เข้าขั้นสุดโต่ง

ทว่ามาถึงตอนนี้ เขาไม่แปลกใจกับพฤติกรรมเพี้ยน ๆ ของคิมอีวอลอีกต่อไปแล้ว

อันที่จริง เมื่อพิจารณาจากนิสัยเพอร์เฟกชันนิสต์ของคิมอีวอล มันก็มาถึงจุดที่เขาพอจะเข้าใจพฤติกรรมแปลก ๆ ของพี่ชายคนนี้ได้แล้ว

ยกตัวอย่างเช่น การได้มองคิมอีวอลจัดโต๊ะ ขวดน้ำ และเก้าอี้อย่างพิถีพิถันเพื่อให้เหมือนกับรูปถ่ายที่เห็นตามโซเชียลมีเดียเป๊ะ ๆ ก็ดูเป็นเรื่องปกติธรรมดาไปแล้วในตอนนี้

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...

"เฮือก... ชองฮยอน คุณหล่อมากจริง ๆ..."

ตอนนี้ ขณะที่คิมอีวอลกำลังพูดกับสมาชิกคนที่สองอย่างอีชองฮยอน ใครมาเห็นก็คงดูออกว่าเขาสติไม่เต็มร้อย ไม่ก็คงโดนอะไรบางอย่างเข้าสิงไปแล้ว

ท่าทีที่เอามือทาบปากพร้อมทำหน้าตื่นตะลึงของเขานั้นสมจริงสุด ๆ ถ้าคังกียอนเชื่อเรื่องไสยศาสตร์พื้นบ้านละก็ เขาคงคิดว่าฮยองถูกผีเข้าไปแล้วแน่ ๆ

"โธ่ ถ้าชมกันขนาดนี้ เกิดผมเหลิงขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ"

ส่วนเพื่อนของเขาที่รับมุกนั่น...

ก็นะ หมอนั่นมันเป็นพวกประหลาดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

คังกียอนเลิกพยายามที่จะทำความเข้าใจเรื่องนี้

"ไม่เป็นไรน่า ถ้าอำนาจวัดกันที่หน้าตา ชองฮยอนของเราก็คงได้เป็นประธานาธิบดีไปแล้ว"

"จริงเหรอครับ เดี๋ยวฮยองคงไม่เอาประโยคนี้ไปพูดกับเมมเบอร์คนอื่นหรอกใช่ไหม"

"โทษทีนะ ฉันคงต้องแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินที่นายพูดซะแล้วล่ะ"

พวกเขากำลังสนุกกันสุดเหวี่ยง

คังกียอนยั้งตัวเองไว้ไม่ให้ส่ายหน้า เขาไม่รู้ว่าจะเกิดปัญหาอะไรตามมาถ้าขืนส่ายหน้ากวน ๆ กลางงานแฟนไซน์จำลองแบบนี้

ทว่าไม่ว่าคังกียอนจะพยายามอย่างไร คิมอีวอลก็ยังหันขวับมาทางเมมเบอร์ที่เหลืออยู่ดี

ดวงตาดำขลับอันลึกล้ำของคิมอีวอลนั้นว่างเปล่าไร้แวว

"พวกนาย"

"...ครับ"

"ทำไมรอยยิ้มถึงได้หดหายไปตอนงานแฟนไซน์ล่ะ ฉันไม่ได้บอกหรือไงว่าให้ฉีกยิ้มสดใสไว้ตลอดเวลาเว้นแต่จะมีเหตุผลที่สมควรน่ะ เดี๋ยวคนเขาก็เอาไปพูดกันหรอกว่า 'วง Spark ในงานแฟนไซน์ตอนจบหน้าตาเหมือนปลาแช่แข็งลดราคา' พวกนายอยากได้ยินอะไรแบบนั้นหรือไง"

"ยิ้มสิ ยิ้มเข้าไว้!"

"ใช่ ชเวเจโฮ โดยเฉพาะนายเลย ทำไมนายยังไม่ยิ้มอีก จะให้ฉันต้องพูดซ้ำใช่ไหม"

"..."

"พูดครั้งเดียวก็หัดเข้าใจให้แจ่มแจ้งด้วย เข้าใจไหม"

ใบหน้าของคิมอีวอลแผ่รังสีอำมหิต แต่ดวงตากลับยิ้มแย้มอย่างอ่อนโยน มันคือรอยยิ้มที่อีชองฮยอนตั้งฉายาให้ว่า 'ความใจดีจอมปลอม'

คังกียอนกลืนน้ำลายเอื้อก เขารู้ตัวดีว่าถ้าขืนทำให้ผู้ชายคนนี้ขัดใจ วันนี้เขาไม่มีทางได้กลับบ้านอย่างสงบสุขแน่

และในจังหวะนั้นเอง ก็ดันเป็นคิวของพัคจูอู เมมเบอร์คนที่สามที่ต้องขยับเข้าไปพอดี

พัคจูอูผู้ขี้อายจนขึ้นชื่อและโดนคิมอีวอลจับสอนแบบตัวต่อตัวมานับครั้งไม่ถ้วน ทำเอาทุกคนต้องกลั้นหายใจ — แต่ก็ยังคงรักษารอยยิ้มเอาไว้ — ขณะจับตามองทั้งคู่เขม็ง

พวกเขาได้แต่หวังว่าเมนโวคอลที่น่าภาคภูมิใจของวงจะไม่ถูกลากไปห้องซ้อมร้องเพลงและโดนจับเรียนพิเศษแบบมหาโหด

"สวัสดีจูอู!"

เสียงทักทายอันร่าเริงของคิมอีวอลดังขึ้นอีกครั้งโดยไม่มีแผ่ว

จากนั้นพัคจูอูก็คลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วตอบกลับ

"สวัสดีครับ ฮยองใส่แหวนแล้วดูดีจังเลยนะครับ"

อะไรนะ?

พัคจูอู... พูดกับคิมอีวอลเนี่ยนะ?

ด้วยน้ำเสียงที่ทั้งใจดีและอ่อนโยนขนาดนั้น... อะไรกันเนี่ย?