บทที่ 69

อบรมมารยาททางธุรกิจ (2)

คังกียอนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

ไม่ใช่แค่น้ำเสียงนุ่มนวลกับแววตาอบอุ่นของพัคจูอูเท่านั้นที่ดูแปลกไป แต่หัวข้อสนทนาที่เขาหยิบยกมายังเป็นเรื่องที่มักจะได้ยินกันตามงานแฟนไซน์อีกด้วย

ท่าทีของเขาดูเป็นธรรมชาติมากราวกับท่องบทมาอย่างดี แต่ติดปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง

คิมอีวอลแทบจะไม่สวมเครื่องประดับเลย

'แบบนี้จะไม่โดนด่าเรื่องหลุดโฟกัสเหรอเนี่ย...'

คังกียอนสะดุ้งตกใจ รีบก้มดูมือของคิมอีวอลทันที

แต่เขากังวลเก้อไปเอง เพราะบนนิ้วนางข้างซ้ายของคิมอีวอลมีแหวนเงินวงหนาเตอะสวมอยู่จริงๆ

มันเป็นแหวนแฟชั่นที่ชานยอง ผู้จัดการของพวกเขามักจะใส่ติดตัวบ่อยๆ ดูเหมือนว่าวันนี้คิมอีวอลจะยืมมาใส่

คิมอีวอลยังคงรักษาน้ำเสียงร่าเริงเอาไว้ และตอบกลับอย่างฉะฉาน

"แหม รู้ได้ยังไงครับเนี่ยว่าผมเพิ่งได้แหวนมาใหม่"

"เข้ากับมือคุณมากเลยนะครับ... เพิ่งซื้อมาเหรอครับ"

"ใช่ครับ ผมตั้งใจซื้อมาใส่วันนี้โดยเฉพาะเลย"

ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

ใครจะไปคิดล่ะว่าจะมีวันที่พัคจูอูกับคิมอีวอลมาคุยเรื่องเครื่องประดับเงินด้วยประโยคทำนองว่า 'ผมใส่มาเพื่อคุณ' และ 'มันเข้ากับคุณมาก' แบบนี้

ชั่วขณะหนึ่ง คังกียอนนึกกังวลว่าวันนี้อาจจะเป็นวันสิ้นโลกหรือเปล่า

ตลอดสามนาทีหลังจากนั้น — แบบจับเวลาเป๊ะเป็นวินาที — พัคจูอูกับคิมอีวอลพูดคุยกันอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

เมื่อนาฬิกาจับเวลาหมดเวลาลงในที่สุด คิมอีวอลก็ลุกจากที่นั่งแล้วตบเก้าอี้ดังป้าบ

"จูอู นายไม่ต้องซ้อมแล้วนะ กลับบ้านไปได้เลย"

"จริงเหรอครับ... ขอบคุณครับฮยอง"

"ฮยอง! แล้วผมล่ะ ผมก็พยายามอย่างหนักเหมือนกันนะ!"

"อีชองฮยอน นายโดนหักคะแนนข้อหาไม่ยอมอาสาหยิบหมวกตุ๊กตามาให้ตอนที่จูอูกำลังพูดอยู่"

เจอคำตอบเย็นชาของคิมอีวอลเข้าไป อีชองฮยอนถึงกับเถียงไม่ออกและยอมถอยไปหลบข้างๆ

ในตอนนั้นเอง สมาชิกวง Spark ที่เหลือยกเว้นพัคจูอูต่างก็คิดในใจว่า

คืนนี้พวกเราคงไม่ได้นอนหลับอย่างสงบสุขบนเตียงแน่ๆ

ลางสังหรณ์ร้ายนั้นไม่ผิดเพี้ยนเลยสักนิด

คิมอีวอลที่เมื่อครู่ยังทำตัวเป็นแฟนคลับแสนดีราวกับนางฟ้า จู่ๆ ก็กลายร่างเป็นปีศาจ สับเหล่าเมมเบอร์เละเทะราวกับทรราช

สถานการณ์มาถึงจุดพีกเมื่อถึงคิวของชเวเจโฮ

'เงียบทำไม ไม่อยากพูดหรือไง'

'เปล่าครับ เดี๋ยวก่อน...'

"นายคิดว่ามันน่าตลกนักเหรอที่ฉันสละเวลาตั้งคำถามมาตั้งยี่สิบข้อ ซ้อมอยู่หน้าประตูเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่พูดพลาดต่อหน้าพวกนาย? เมื่อกี้ฉันชมว่าชองฮยอนหล่อ นายก็เลยคิดว่าฉันเป็นแค่แฟนคลับของชองฮยอนแล้วชะล่าใจงั้นสิ? นายไม่ได้เป็นแม้กระทั่งแฟนคลับของตัวเองหรือของวง Spark เลยหรือไง"

ที่ผ่านมาฟีดแบ็กก็ถือว่าหนักหนาอยู่แล้ว แต่มันพุ่งเป้าไปที่ชเวเจโฮอย่างหนักหน่วงเป็นพิเศษ

ชเวเจโฮตำหนิเขาที่พูดจารุนแรงเกินไป แต่คิมอีวอลก็ไม่ยอมถอย

"นายคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่านายจะไม่สะทกสะท้านกับคำพูดแค่นี้? คนข้างนอกนั่นพร้อมจะด่าแรงกว่านี้อีกเยอะ ถ้าเราแก้ได้ตั้งแต่ตอนนี้ ก็ควรทำซะก่อนที่มันจะบานปลายกลายเป็นปัญหา"

ชเวเจโฮเดาะลิ้น ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสิ่งที่คิมอีวอลพูดนั้นถูกต้อง

ทว่าเหตุผลกับความรู้สึกมันเป็นคนละเรื่องกัน

ชเวเจโฮขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเขากำลังกลั้นเสียงถอนหายใจเอาไว้

คิมอีวอลจ้องมองชเวเจโฮเงียบๆ และเมื่อเขาขยับปากพูดอีกครั้ง คังกียอนก็ถึงกับตัวเกร็ง

คราวนี้เขาจะพูดอะไรอีก?

เขาจะด่าเรื่องที่ควบคุมสีหน้าไม่ได้งั้นหรือ? หรือจะไล่ให้ออกไปถ้าไม่อยากทำแล้ว?

ไม่ว่าจะเป็นทางไหน ก็จินตนาการไม่ออกเลยว่าบรรยากาศในห้องซ้อมจะดีขึ้นได้อย่างไรหลังจากนี้

ทว่าสิ่งที่หลุดออกจากปากของคิมอีวอลกลับเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดเลยสักนิด

"ไม่ใช่ว่านายไม่มีคำถามอะไรจะถามแฟนคลับสักหน่อย ทำไมถึงเอาแต่หุบปากเงียบแบบนั้นล่ะ"

น้ำเสียงของคิมอีวอลฟังดูมั่นใจ มันไม่ใช่แค่การคาดเดา

คังกียอนรีบสบตากับเพื่อนร่วมวงที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่มีใครเข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น

ทว่าชเวเจโฮเพียงแค่จ้องมองคิมอีวอลด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็เสยผมและตอบกลับด้วยน้ำเสียงร้อนรน

"ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย นูนาบอกว่าอย่าไปเที่ยวถามคำถามไร้สาระกับใคร"

"นูนานายเหรอ"

"ใช่ พี่เขากลับบ้านมาบ่นทุกวันเรื่องพวกเด็กน่ารำคาญที่โรงเรียนหรือที่ทำงานที่ชอบถามคำถามแปลกๆ เยอะแยะ พี่เขาเอาแต่ย้ำให้ผมระวังปากไว้... เฮ้อ แค่คิดเรื่องนี้ก็ประสาทจะกินแล้ว"

เขาตั้งใจจะใช้เรื่องนั้นเป็นข้ออ้างจริงๆ เหรอเนี่ย คังกียอนถึงกับช็อก

แน่นอนว่าความโกรธเกรี้ยวของคิมอีวอลจะต้องเทกระหน่ำลงมาแน่ๆ และพวกเขาทุกคนก็คงถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านลอยเกลื่อนห้องซ้อม...

"อ้อ ฉันเข้าใจที่นายหมายถึงแล้ว"

...?

คิมอีวอลที่ฟังอยู่เงียบๆ ลูบคางและพยักหน้า

เขาเป็นคนประเภทที่จะเข้าใจอะไรได้ง่ายๆ ด้วยคำอธิบายแบบนี้งั้นเหรอ คิมอีวอลคนนั้นเนี่ยนะ

คังกียอนคิดไม่ออกเลยว่าคิมอีวอลเข้าใจความคิดของชเวเจโฮในบริบทไหนกันแน่

และความสับสนของเขาก็คลี่คลายลงจากบทสนทนาที่ตามมา

"ไอ้พวกเด็กน่ารำคาญที่นายพูดถึง หมายถึงคนที่เอาแต่ตามตื๊อเธอ หรือไม่ก็พวกรุ่นพี่รุ่นน้องที่เธอไม่ได้สนใจใช่มั้ย"

"ใช่"

"พวกนั้นมันน่าขยะแขยงเพราะเอาแต่ตั้งคำถามด้วยเจตนาแอบแฝง ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้สนใจเลยสักนิด"

"ถูกต้อง"

สรุปก็คือ พี่สาวของชเวเจโฮเอือมระอากับการถูกคนมาคอยวุ่นวายไม่หยุดหย่อน เธอจึงกำชับเขาอย่างเข้มงวดว่า 'อย่าทำตัวแบบนั้นเด็ดขาด และที่สำคัญคือต้องระวังปากระวังคำให้ดี' ซึ่งชเวเจโฮก็ตั้งใจปฏิบัติตามคำแนะนำนั้นอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด

"ฉันไม่ได้แค่นั่งบื้ออยู่เฉยๆ สักหน่อย ฉันกำลังใช้เวลาคิดทบทวนต่างหากว่าคำถามที่มีในหัวมันเหมาะสมหรือเปล่า"

"ฉันชอบที่นายทำแบบนั้นนะ แต่นูนานายกำลังหมายถึงพวกที่มีเจตนาไม่บริสุทธิ์ไม่ใช่หรือไง นายเป็นไอ้เวรที่คิดไม่ดีกับแฟนคลับ หรือตั้งใจจะพูดอะไรพล่อยๆ ตอนไปเจอพวกเขางั้นเหรอ จะให้ฉันซัดเรียกสติหน่อยมั้ย"

"นายโยงไปเรื่องนั้นได้ยังไงเนี่ย?!"

'ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น ก็แค่คุยกับพวกเขาด้วยความจริงใจและใส่ใจก็พอ ถ้าฉันรู้สึกว่านายกำลังล้ำเส้น ฉันจะหยุดนายเอง'

จากนั้นทั้งสองคนก็ซ้อมงานแฟนไซน์กันต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังซ้อมกันด้วยท่าทีที่จริงจังเอามากๆ

คังกียอนคิดว่าพวกฮยองคนโตสติไม่ค่อยจะดีกันแล้ว แต่เขาก็โล่งใจที่ไม่มีเรื่องชกต่อยกันเกิดขึ้น และรู้สึกขอบคุณที่ชเวเจโฮเป็นคนที่รู้จักตั้งคำถามด้วยท่าทีอ่อนโยนและจริงใจ

* * *

ผมพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางวิทยาเขตที่คุ้นตา

นักศึกษาเดินกันขวักไขว่ แสงแดดสาดส่องสว่างไสว และเสียงหัวเราะดังแว่วมาแต่ไกล ผมยังสัมผัสได้ถึงน้ำหนักบนไหล่ข้างหนึ่งที่ให้ความรู้สึกดี

เมื่อเดินเข้าไปในอาคารกิจกรรมนักศึกษาที่คุ้นเคย ผมก็มองเห็นห้องชมรมซึ่งเป็นสถานที่ที่ผมหมกตัวอยู่นานที่สุดรองจากห้องบรรยายในมหาวิทยาลัย

เสียงพูดคุยของพวกรุ่นพี่ยังคงดังลอดออกมาจากหลังประตูเหมือนเช่นเคย

พอผมเปิดประตูเดินเข้าไป พวกรุ่นพี่ก็กวักมือเรียกให้เข้าไปหาตามปกติ

ถึงจะเป็นชมรมวงดนตรี แต่ก็มีการพูดคุยกันมากกว่าการเล่นดนตรีจริงๆ เสมอ พวกเขาคุยกันเยอะพอๆ กับที่เล่นเครื่องดนตรีนั่นแหละ

และทุกคนก็ดูจะให้ความสนใจกับสมาชิกน้องเล็กผู้ไร้เสน่ห์กันอย่างประหลาด

"อีวอล นายอยากทำอะไรถึงได้เข้าเรียนคณะบริหารธุรกิจเนี่ย"

ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ก็จริง แต่ไม่ได้ตั้งใจเรียนเป็นพิเศษ วันๆ หมดไปกับการรับสอนพิเศษและทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อ

นอกเหนือจากนั้น ผมก็ใช้เวลานับไม่ถ้วนไปกับการเล่นเบสของส่วนรวมในห้องชมรม ในสายตาคนอื่นมันเลยอาจจะดูแปลกๆ ไปบ้าง

แต่ผมไม่เคยคิดทบทวนเรื่องอนาคตอย่างจริงจังหรอก คนที่แค่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในโลกความเป็นจริงไปวันๆ มักจะมองอะไรแค่สั้นๆ ทั้งนั้นแหละ

ผมตอบกลับไปขณะเปิดเคสเบส

"ก็คงยื่นสมัครงานที่ไหนก็ได้ที่เขารับคนจบสาขานี้แหละครับ"

"ไม่ได้คิดจะสอบข้าราชการหรอกเหรอ"

รุ่นพี่ถามอีกครั้ง

วันเว้นวัน ผมมักจะได้ยินเรื่องที่คนในคณะเรากำลังก้มหน้าก้มตาเตรียมตัวสอบข้าราชการอย่างหนักหน่วง

แต่ผมไม่มีเวลามาเตรียมตัวเป็นเดือนเป็นปี ไม่มีแม้แต่เงินค่าครองชีพ แถมยังยุ่งหัวหมุนจนพอกลับถึงบ้านก็แทบจะสลบเหมือด มันจึงไม่ใช่เส้นทางที่ผมจะมีปัญญาเลือกเดินได้เลย

ผมเลยยิ้มแห้งๆ แล้วตอบกลับไป

"ไม่ใช่ว่าใครๆ ก็เป็นข้าราชการได้นี่ครับ"

"เฮ้ย อย่าไปกดดันน้องมันสิ มันน่าจะไปออดิชันพวกรายการประกวดดนตรีแบบของช่องเอ็นเน็ตแล้วเป็นนักร้องมากกว่านะ"

'พี่นั่นแหละที่กดดันผมหนักสุดไม่ใช่หรือไง'

ถึงแม้นักร้องนำจะไม่เคยโผล่มาที่ห้องชมรมเลย แต่พวกรุ่นพี่ก็ยังมาล้อมหน้าล้อมหลังและดันผมให้เป็นจุดสนใจ

พวกเขาพากันถกเถียงอย่างออกรสว่าผมจะไปได้ไกลแค่ไหนถ้าไปแข่งในรายการออดิชัน และควรเลือกเพลงแบบไหนถึงจะเพิ่มโอกาสชนะ

หลังจากคุยกันอยู่นาน พวกรุ่นพี่ก็มักจะไปจบที่ข้อสรุปแทบจะเหมือนเดิมทุกครั้ง

"เฮ้ย ไม่เป็นไรหรอก อีวอลก็แค่ลองไปแข่งดู ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นหรอก"

"อีวอล วันข้างหน้าถ้าเกิดนายได้เดบิวต์ก็อย่าลืมพี่ล่ะ เข้าใจไหม"

"ถ้าอีวอลกลายเป็นท็อปสตาร์เพราะแก หมอนั่นคงไปให้สัมภาษณ์ว่าตัวเองเติบโตด้านดนตรีมาจากการก้าวข้ามระเบียบวินัยแบบทหารอันกดขี่ของพวกรุ่นพี่แน่ๆ"

"พูดบ้าอะไรของแก แกนั่นแหละตัวดีเลย"

ช่วงเวลานั้น ผมไม่ค่อยได้พูดอะไรมากนัก

สิ่งที่ผมทำคือตั้งสายเบสที่รับช่วงต่อมาจากรุ่นพี่ที่เรียนจบไปสักพักแล้วให้เป๊ะที่สุด

หลังจากเตรียมตัวเล่นรวมวงเสร็จตามปกติ ในจังหวะที่ผมกำลังจะบอกให้เริ่มซ้อม

เสียงนาฬิกาปลุกข้างเตียงก็ดังขึ้น ผมลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกัน

เพดานไม้ที่อยู่ตรงหน้าเป็นสิ่งที่บอกให้รู้ว่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน

ตลกดีแฮะ ความทรงจำมันชัดเจนมากจนถึงกับเก็บเอามาฝัน แต่ตอนนี้ผมกลับเข้าไปในห้องชมรมนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ

'เรื่องที่ตลกที่สุดก็คือผมได้เดบิวต์จริงๆ เนี่ยแหละ'

ถึงจะดูไม่น่ามีแววเป็นท็อปสตาร์ได้เลย แต่วันเดบิวต์ที่ผมรอคอยมาแสนนานก็มาถึงจนได้

แทนที่จะเติบโตมาด้วยการเคี่ยวเข็ญอย่างเข้มงวดของรุ่นพี่ ผมกลับเติบโตมาด้วยสัญญาอันแสนโหดหินและไม่เป็นธรรมของระบบ

และเมื่อพูดถึงระบบ ดูเหมือนมันจะรู้ว่าวันนี้เป็นวันหมดอายุสัญญา ถึงได้โผล่หน้ามาตั้งแต่ไก่โห่

+

[ระบบ] มีคำสั่งงานจาก 'ผู้บังคับบัญชา' ส่งมา

▶ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม คุณรู้ใช่ไหมว่าวันนี้เป็นวันครบกำหนดส่งการประเมินผลงานน่ะ? อย่ารู้สึกกดดันมากไปเลย ถ้าคุณทำได้ดี คุณก็จะได้รับผลลัพธ์ที่ดี แต่ถ้าไม่... ก็นะ คุณก็คงต้องปล่อยไปตามน้ำนั่นแหละ หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดีสำหรับคุณนะ อย่าลืมล่ะ ฉันเป็นกำลังใจให้คุณเสมอ ผู้ช่วยผู้จัดการคิม

+

แกคงคิดว่าถ้าพูดแบบนี้แล้วผมจะโมโหสินะ?

เสียใจด้วย แกคิดผิดแล้วล่ะ

จนถึงเมื่อวาน ผมยังต้องซ้อมเพลงเดบิวต์ งานแจกลายเซ็น และคิวงานแฟนมีตติ้งอย่างเอาเป็นเอาตาย ตอนนี้ผมเลยตั้งหน้าตั้งตารอการเดบิวต์ไปซะแล้ว

เข้ามาเลย การเดบิวต์อันแสนหวาน