บทที่ 70

วันแรกของการทำงาน (1)

พิธีปฐมนิเทศ วันทำงานวันแรก วันลงทะเบียน...

มีหลายวันในชีวิตที่ผมได้เริ่มต้นทำสิ่งใหม่ๆ

บางวันก็มีเรื่องต้องเตรียมตัวเยอะจนหัวหมุน ส่วนบางวันผมก็เอาแต่เช็กนาฬิกาปลุกเพราะกลัวจะไปสายตั้งแต่วันแรก แล้วก็มีบางวันที่ผมไม่รู้สึกอะไรเลย

แต่วันนี้ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมได้สัมผัสกับ 'วันเดบิวต์'

วันนี้ วันแห่งประวัติศาสตร์ของ Spark เป็นวันที่ยุ่งเหยิงมาตั้งแต่เช้า

"แวะร้านทำผมเสร็จแล้วเราจะตรงไปที่กองถ่ายกันเลยนะ เพราะงั้นทุกคน ตั้งสติให้ดี! พอไปถึงสถานีโทรทัศน์แล้ว อย่าลืมทักทายทุกคนให้เรียบร้อยด้วยล่ะ!"

"ได้ยินกันแล้วใช่ไหม? ถ้าใครทักทายไม่เรียบร้อยล่ะก็ คืนนี้เตรียมเจอเซอร์ไพรส์สนุกๆ ได้เลย"

"ฉันละเอือมแกจริงๆ..."

ผมแค่พูดเสริมคำพูดของผู้จัดการเท่านั้น แต่ชเวเจโฮกลับตอบกลับมาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

มันคิดว่าผมไม่เอือมมันหรือไง? ไอ้หมอนี่ตลกชะมัด

ถึงชเวเจโฮจะทำหน้าหงิกงอ แต่อีชองฮยอนก็ยังคงไม่สะทกสะท้านและเอาแต่แผ่พลังงานบวกออกมา

"วันนี้อากาศดีจังเลยเนอะ? ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีเลย ว่าไหม"

ผมรู้อยู่แล้วล่ะว่าอากาศจะต้องดี ถึงพระอาทิตย์จะเริ่มตกดินแล้ว แต่ช่วงเวลานี้ของปีอากาศข้างนอกก็มักจะดีเสมอ แม้ว่าจะเป็นฤดูหนาวก็ตาม

เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะตั้งแต่พวกเราแต่งตัวจัดเต็มที่ซาลอนแล้วมุ่งหน้าไปยังสถานีโทรทัศน์

"ทุกคน ลงมาได้แล้ว!"

เมื่อผู้จัดการให้สัญญาณ อีชองฮยอนก็เปิดประตูรถ

รูปโปรไฟล์ของไอดอลหน้าใหม่มักจะถูกตั้งข้อสงสัยอยู่เสมอ

ว่ารูปต้องผ่านการแต่งมาแน่ ๆ หรือไม่ก็สีผิวคงไม่ได้เป็นแบบนี้หรอก

แต่ข้อกังขาพวกนั้นจะไร้ความหมายไปเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าใบหน้าของอีชองฮยอน

มันมีเหตุผลอยู่ว่าทำไมผมถึงให้อีชองฮยอนลงไปเป็นคนแรก

และก็เป็นอย่างที่คิด ทันทีที่อีชองฮยอนก้าวลงจากรถ ก็สัมผัสได้ถึงความแตกตื่นรอบข้างแม้จะยังนั่งอยู่ข้างในรถก็ตาม

"ว้าว ฮยอง! คนเยอะจังเลย!"

"อย่าเสียงดังในที่สาธารณะสิ"

ผมดุอีชองฮยอนด้วยการกระซิบลอดไรฟันแบบไม่ขยับปากขณะก้าวลงจากรถ

ไม่นานนัก เมื่อแก๊งผู้ชายที่ขายาวราวกับรถกระเช้าย้ายบ้านพากันก้าวลงมา สายตาของทุกคนก็หันขวับไปทางนั้นอย่างพร้อมเพรียงจนน่าขนลุก

ผมเดินตามหลังไปในจุดที่พอจะหลบซ่อนอยู่ข้างหลังพวกมันได้ ผมพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองโดนถ่ายรูปติดไปด้วย

ทั้งที่ยังเช้าอยู่แท้ ๆ แต่ก็มีคนมารวมตัวกันที่หน้าโฟโต้โซนแล้ว

พวกเขาน่าจะเป็นแฟนคลับของบรรดาศิลปินที่จะมาออกรายการเพลงในวันนี้

ผมมองป้ายเชียร์ที่พวกเขากำลังถืออยู่ แล้วลองเดารายชื่อศิลปินที่จะขึ้นแสดงวันนี้

ตอนนั้นเอง ผมก็ได้ยินชื่อคุ้นหูดังมาจากที่ไหนสักแห่ง

"Spark หล่อมากเลย!"

ผมหันไปมองและเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังโบกมือมาทางผม

Spark... เมื่อกี้เธอพูดชื่อนี้งั้นเหรอ

มีคนจำวง Spark ได้แล้วเหรอเนี่ย

ไม่สิ ผมควรทักทายเธอกลับไป

ความคิดของผมตีกันยุ่งเหยิงในพริบตา ท่ามกลางความวุ่นวายในหัว ผมดึงแฟ้มข้อมูลความจำที่เป็นวิดีโอแฟนแคมนับไม่ถ้วนซึ่งเคยศึกษาไว้ออกมา

ในบรรดาแฟนแคมนับไม่ถ้วนที่ผมเปิดดูตอนเดินทางไปทำงาน เหล่าไอดอลมักจะโบกมือทั้งสองข้าง หรือไม่ก็ยกมือขึ้นข้างหนึ่งนิด ๆ เพื่อทักทายแฟนคลับอย่างสดใส

แต่ทำแบบนั้นมันจะดีจริง ๆ เหรอ

ในวันฤดูหนาวที่อากาศหนาวเหน็บขนาดนี้ การที่เธออุตส่าห์มายังสถานที่อันอ้างว้างโดยไม่มีแฟนคลับคนอื่นให้คุยเป็นเพื่อน แถมยังยืนรอจนกว่าจะถึงเวลาที่พวกเราเดินเข้างาน การทำแค่โบกมือให้มันจะพอเหรอ

สำหรับผมที่เคยก้มหัวทักทายผู้คนตอนอยู่ที่ฮันพยองอินดัสทรี การทักทายด้วยมือข้างเดียวถือเป็นการกระทำที่ขัดต่อมโนสำนึกอย่างแรง

ดังนั้นผมเลยโค้งคำนับให้แบบเก้าสิบองศา ผมได้แต่หวังว่าเธอจะรับรู้ได้ว่าผมรู้สึกขอบคุณจากใจจริงมากแค่ไหน

* * *

หลังจากก้มหัวทักทายทุกคนโดยไม่มีเวลาแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น พวกเราก็เดินเข้าไปในสถานีโทรทัศน์ ก่อนจะพบว่าต้องเผชิญกับช่วงเวลาแห่งการรอคอยอันยาวนาน

ผมเคยได้ยินมาว่านี่เป็นเรื่องปกติสำหรับรุกกี้ แต่การแค่ฟังเขาเล่ากับการถูกปล่อยทิ้งไว้กว่า 3 ชั่วโมงจริง ๆ มันต่างกันลิบลับ

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้น่าเบื่อเลย พวกเราทั้งหกคนต่างยุ่งอยู่กับกิจกรรมพัฒนาตัวเอง

'ทำกิจกรรมที่มีประโยชน์ตอนอยู่ในห้องพักเหรอครับ'

'ใช่ แต่อย่าทำอะไรที่ต้องใช้สมาธิมากเกินไปล่ะ เพราะระหว่างนั้นเราอาจจะต้องถ่ายฟุตเทจกันด้วย'

ทันทีที่ผมตอบคำถามของชองซองบิน อีชองฮยอนก็พูดแทรกขึ้นมาถามว่า

'จะถ่ายอะไรทำนองวล็อกในห้องพักเหรอครับ'

'นั่นก็ด้วย แล้วพวกนายคงไม่คิดจะปล่อยเวลารอตั้งหลายชั่วโมงทิ้งไปเปล่า ๆ หรอกใช่ไหม ถ้าไม่คิดจะงีบหลับ อย่างน้อยก็หาอะไรมาทำด้วยแล้วกัน'

พอผมพูดแบบนั้น ไม่รู้ทำไมพวกเมมเบอร์ถึงพากันทำหน้าตามุ่งมั่นขึ้นมานิดหน่อย

ผมหมายความว่าสู้เอาเวลาไปงีบหลับซะยังจะดีกว่าเสียพลังงานไปทำเรื่องไร้สาระ แต่สุดท้ายทุกคนก็อุตส่าห์ขยันหาอะไรมานั่งทำกันอยู่ดี

พวกเขาล้วงเอาสิ่งที่ต้องทำออกมาจากกระเป๋ากันอย่างจริงจังซะจนผมได้แต่ถือกล้องแคมคอร์ดเดอร์ที่ทีมวิดีโอยื่นให้มาถ่ายบรรยากาศในห้องพักด้วยความรู้สึกทำตัวไม่ถูก

ผมถือกล้องเดินเข้าไปหาชองซองบินกับพัคจูอูแล้วเอ่ยถาม

"เริ่มจากลีดเดอร์ก่อนเลย นายเอาอะไรมา"

"มีเพลงที่ผมอยากลองร้องดูครับ ก็เลยเอาเครื่องเขียนมาไว้จดท่องเนื้อเพลงครับ!"

"แล้วจูอูล่ะ"

"ผมจะอ่านภาษาอังกฤษครับ... เลยเอาสมุดจดศัพท์มาด้วย"

ทั้งสองคนถึงขั้นชูสมุดจดกับสมุดคำศัพท์ขึ้นมาโชว์หน้ากล้องอย่างเรียบร้อย

ช่างเป็นแบบอย่างที่ดีอะไรอย่างนี้ สองคนนี้คือไอดอลที่เพอร์เฟกต์มากสำหรับการเอาไปแนะนำให้พวกเด็ก ๆ ที่อยู่ในวัยต้องตั้งใจเรียนได้รู้จัก ไว้คราวหลังผมต้องจับพวกนี้มาไลฟ์ 'Study With Me' ซะหน่อยแล้ว

ถัดมา ผมก็หันกล้องไปถ่ายพวกมักเน่ที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง

"พวกนายเอาอะไรมา"

"รูบิกครับ อีชองฮยอนบอกว่าถ้าวันนี้ผมต่อเสร็จ เขาจะเลี้ยงขนมที่ร้านสะดวกซื้อครับ"

คังกียอนชูรูบิกอันเล็กขึ้นมาโชว์

อีชองฮยอนคงเค้นสมองหาวิธีมาช่วยไม่ให้เพื่อนตัวเองตื่นเต้นเกินไปก่อนขึ้นเวทีเดบิวต์ ดูท่าผมคงไม่ต้องงัดเอาแผ่นพลาสติกกันกระแทกที่แอบจิ๊กมาจากโกดังของ UA ออกมาใช้ซะแล้ว

อีชองฮยอนกำลังง่วนอยู่กับการเขียนตัวโน้ตลงบนกระดาษโน้ตเพลง

ผมระวังไม่ให้กล้องถ่ายติดกระดาษโน้ตแผ่นนั้นแล้วเอ่ยถามเขา

"นี่เพลงอะไรน่ะ"

"อ๊ะ ถ่ายได้ครับ! ผมแค่กำลังคิดไอเดียเรียบเรียงเพลงเดบิวต์ของเราอยู่"

"สมัยนี้ยังมีคนเขียนโน้ตเพลงด้วยมือแบบนี้อยู่อีกเหรอ"

"มันทำอัตโนมัติได้ครับ แต่ผมเรียนวิธีเขียนด้วยมือมาก่อน เลยคิดว่าทำแบบนี้ง่ายกว่า พี่อยากดูไหมครับ"

จู่ๆ อีชองฮยอนก็ยื่นกระดาษโน้ตมาให้ผม

ตัวโน้ตเรียงกันเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับใช้ไม้บรรทัดตีเส้น ดูเจ๋งไม่เบาเลยแฮะ

"พี่กำลังถ่ายเมมเบอร์คนอื่นๆ อยู่เหรอครับ พวกเราเป็นคิวสุดท้ายหรือเปล่า"

"เปล่า ยังไม่ได้ถ่ายชเวเจโฮเลย"

ผมยกกล้องขึ้นแล้วถ่ายวิดีโอชเวเจโฮที่กำลังวิดพื้นอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องพัก

ผมเดินเข้าไปหาชเวเจโฮแล้วถาม

"ได้กี่ทีแล้วเนี่ย"

"ครั้งที่ห้าสิบพอดีครับ"

"อย่าหักโหมจนเหงื่อออกสิ ขืนใช้แรงไปจนหมดแล้วตอนเต้นจะทำยังไง"

"แค่นี้ไม่ทำให้หมดแรงหรอกครับ"

ชเวเจโฮลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีท่าทีโอ้อวดเลยแม้แต่น้อย จากนั้นเขาก็ยื่นมือมาทางผม

"อะไร"

"เอากล้องมาสิครับ พี่เองก็ต้องเข้ากล้องเหมือนกันนะ"

ผิดคาดแฮะ

ผมกะจะถ่ายแค่พวกเมมเบอร์เท่านั้น ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครมาถ่ายผม

ชเวเจโฮแย่งกล้องไปจากผมแล้วเอ่ยถาม ในขณะที่ผมกำลังยืนอึ้งอยู่

"พี่เตรียมอะไรมาครับ"

ผมเตรียมอะไรมางั้นเหรอ

ก็บอกแล้วไงว่าผมไม่ได้กะจะมาทำอะไรที่นี่น่ะ?

แค่ผลัดกันถ่ายเจ้าห้าคนนี้ก็เห็นชัด ๆ แล้วว่ากินเวลามากเกินพอ แล้วทำไมผมต้องมาเสียเวลาทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นด้วยล่ะ

ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่มีคนถ่ายคลิปให้สักหน่อย ยังไงทีมวิดีโอก็อุตส่าห์มาช่วยซัปพอร์ตอยู่แล้ว

แต่ผมจะพึ่งพาทีมวิดีโอไปเสียทั้งหมดก็ไม่ได้ สไตล์การถ่ายทำระหว่างไอดอลกับนักร้องบัลลาดมันต่างกันนิดหน่อย

มันมีความแตกต่างระหว่างช็อตรวมกับช็อตเดี่ยว แถมจังหวะความลื่นไหลหรือบรรยากาศก็ยังต่างกันอีกนิดหน่อย...

ปัญหาคือความแตกต่างที่ว่านี้มันเล็กน้อยมากเสียจนผู้เชี่ยวชาญด้านการถ่ายทำอาจจะคิดว่า 'นั่นมันก็แค่ความต่างเรื่องรสนิยมส่วนตัวไม่ใช่หรือไง'

แล้วใครกันล่ะที่จะสัมผัสถึงความแตกต่างนี้ได้ไวพอ จนทำให้ผมต้องมารับหน้าที่จับกล้องเสียเอง

≫ ขอร้องล่ะ ช่วยถ่ายหน้าเด็ก ๆ ให้มันชัด ๆ หน่อยเถอะะะะ

ฉันไม่ได้สนใจห้องพักเลยยยย

เลิกโฟกัสอะไรแปลก ๆ สักทีเถอะ!!!

≫ นี่ ไม่เอาน่า... เพิ่มกล้องหน่อยเหอะ... เวลาคุยกัน มีเด็กโผล่มาบนจอแค่คนเดียวเอง...

└ ลูกฉันโผล่มาแค่ในซับไตเติล 555 นึกว่ากลายเป็นวิญญาณไปแล้วซะอีก 555

≫ องค์ประกอบภาพก็โอเคอยู่นะ

ปัญหาคือเด็ก ๆ ไม่ได้อยู่ในเฟรมต่างหาก 5555

คนที่ใส่ใจเรื่องนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นบรรดาแฟนคลับผู้ทุ่มเทของ Spark นั่นเอง

ค่าย UA ที่เพิ่งจะรู้ตัวช้าไปได้สัญญาว่าจะเพิ่มทีมกล้องในครั้งหน้า แต่จนกว่าจะถึงการทำกิจกรรมรอบต่อไป แฟนคลับของ Spark ก็ต้องคอยตามหาสมาชิกคนโปรดจากเสียงเอาเอง

ผมจึงอาสามาเป็นตากล้องเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์น่าเศร้าแบบนั้นขึ้นอีก

ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้ชะล่าใจ ผมพกของกระจุกกระจิกสำหรับงานอดิเรกมาด้วยเผื่อไว้

ผมหยิบอุปกรณ์ออกจากกระเป๋าอย่างมั่นใจ

"ผมเอาสมุดระบายสีมาด้วย"

"...เมื่อกี้ว่าไงนะครับ"

ผมโบกสมุดระบายสีไปมาให้ชเวเจโฮดู หมอนั่นถึงกับชะโงกหน้าออกจากมุมกล้องวิดีโอเพื่อมองให้แน่ใจด้วยตาตัวเอง

"สมุดระบายสีไง ผมเอาดินสอสีมาด้วยนะ"

"ซื้อมาเหรอครับ"

"เปล่า มันอยู่ในหอพักน่ะ"

"ทำไมมันถึงไปอยู่ที่หอได้ล่ะครับ"

"ผู้จัดการให้ผมมาน่ะ เขาไม่ได้ใช้ก็เลยส่งต่อมาให้ผม"

"แล้วเขาจะซื้อสมุดระบายสีมาทำไมกันครับเนี่ย"

ก็เขาซื้อมาให้แกนั่นแหละ โดยหวังว่ามันจะช่วยฝึกสมาธิขัดเกลาจิตใจแกได้บ้าง

แต่เห็นได้ชัดเลยว่า ในวันที่ผู้จัดการเอาสมุดระบายสีไปให้ แกคงจะสาดน้ำเย็นดับฝันเขาซะตั้งแต่ที่หอพักแล้วแน่ ๆ

ตั้งแต่นั้นมามันก็ไม่เคยได้เห็นแสงเดือนแสงตะวันอีกเลย ผมก็เลยหยิบมา ไว้ผมจะใช้ให้เกิดประโยชน์เองแล้วกัน

"ฮยองชอบวาดรูปเหรอครับ"

ตอนนี้แม้แต่ชองซองบินก็โผล่มาจากไหนไม่รู้แล้วเอ่ยถามขึ้นมา

ชักจะยุ่งแล้วสิ

ถ้าอดีตสมาชิกกับสมาชิกปัจจุบันมาโผล่ในเฟรมเดียวกัน แฟนคลับคงต้องเหนื่อยตัดต่อใส่โมเสกเซนเซอร์คลิปกันวุ่นวายแน่ ๆ

เพื่อเห็นแก่แฟนคลับในอนาคตของชองซองบิน ผมเลยก้มหน้าลงแล้วทำทีเป็นเลือกดินสอสี

"ก็ไม่เชิงหรอก แต่ถ้ามีของแล้วไม่ใช้มันก็เสียดายแย่"

ผมผลาญทรัพยากรไปมากพอแล้วกับการเปิดแอร์ให้คนอย่างผู้อำนวยการนัม ในเมื่อเขามัวแต่ใช้ของอย่างสิ้นเปลือง ผมก็ควรจะเป็นฝ่ายประหยัดซะบ้าง

ระหว่างที่ผมกำลังง่วนอยู่กับการเลือกดินสอสีสิบสองสี ชองซองบินกับชเวเจโฮก็เอาแต่คุยจ้อข้ามหัวผมไปมาไม่ยอมหยุด

"นั่นสินะครับ การประหยัดเป็นสิ่งสำคัญ..."

"พวกเราก็ประหยัดกันเก่งอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

พอได้แล้ว ถ้าถ่ายคลิปกันเสร็จแล้วก็รีบ ๆ ไปซะทีเถอะ

เมื่อทุกคนทำกิจกรรมพัฒนาตัวเองกันเสร็จสิ้น ยกเว้นคังกียอนที่ยังคงแก้รูบิคไม่ได้ ผู้จัดการก็ส่งเสียงเรียกพวกเรา

ถึงเวลาของสิ่งที่เรียกว่า 'การเดินสายคารวะ' แล้ว ซึ่งพวกเราจะต้องตระเวนไปตามห้องพักของศิลปินที่มาร่วมรายการเพลงเพื่อแนะนำวงและมอบอัลบั้มให้

ผมเคยได้ยินมาว่าธรรมเนียมนี้เริ่มจะเลือนหายไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าจะยังขึ้นอยู่กับแต่ละสถานีโทรทัศน์อยู่ดี

ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ผมจัดระเบียบท่าทางของเมมเบอร์ทั้งห้าคน... ไม่สิ ผมดัดหลังพวกเขาจนดูสุภาพเรียบร้อยไม่ว่าจะมองจากมุมไหนแล้ว

ในเมื่อมีวงไอดอลหน้าใหม่ผุดขึ้นมาตั้งหลายวงทุกเดือน ก็ไม่มีทางที่ศิลปินรุ่นพี่คนไหนจะมาให้ความสนใจพวกเราเป็นพิเศษหรอก

รุ่นพี่บางคนที่อยู่วงการมานานและสนิทชิดเชื้อกับศิลปินในสังกัด UA ก็จะเอ่ยทักประมาณว่า 'อ้อ พวกเด็ก ๆ ของ○○นูนานี่เอง' แล้วก็คอยเอ็นดูพวกเรา

นอกเหนือจากอาการตกตะลึงที่ทุกคนแสดงออกมาตอนได้เห็นหน้าของอีชองฮยอนแล้ว การเดินสายทักทายครั้งแรกก็ถือว่าผ่านฉลุย

จนกระทั่งพวกเรามาถึงห้องพักของวง Parte ที่กำลังเตรียมตัวขึ้นแสดงเวทีสุดท้ายในวันนี้