บทที่ 71

วันแรกของการทำงาน (2)

หลังจากเคาะประตูห้องพักของวง Parte ผมก็ส่งเสียงถามจากข้างนอกว่า "ซอนแบครับ ขอเข้าไปได้ไหมครับ" และได้รับคำตอบอันเย็นชากลับมา

"มีอะไร"

นั่นคือเสียงของซงมินอิล

ไอ้คนที่เกือบจะเดินชนผมกับพัคจูอูตอนวันชูซอก คนที่โดนค่าย MYTH ด่ายับแล้วไปอาละวาดระบายอารมณ์ที่แม่น้ำฮันนั่นแหละ

กว่าพวกเราจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปข้างในก็เล่นเอาเหนื่อย และตอนนั้นเองพวกเราถึงได้กล่าวทักทายทุกคนพร้อมกันเป็นกลุ่มอย่างเป็นทางการ

จากนั้นซงมินอิลก็ลุกขึ้นมาแล้วถามว่า

"พวกนายมาจากค่ายไหน"

"ค่าย UA ครับซอนแบ!"

ชองซองบินตอบกลับอย่างแข็งขัน

บรรยากาศทั่วทั้งห้องพักบ่งบอกชัดเจนว่าพวกเขาไม่ต้อนรับพวกเราเลยสักนิด แต่ชองซองบินกลับดูไม่หวั่นเกรงเลย ท่าทีอันมั่นใจของเขาน่าชื่นชมจริงๆ

ในทางกลับกัน พวกคนในห้องนี้กลับดูหลงตัวเองกันซะจนน่าจะต้องโดนปลุกให้ตื่นมาเจอโลกแห่งความเป็นจริงซะบ้าง

เพื่อเป็นข้อพิสูจน์ ซงมินอิลจึงพูดขึ้นด้วยสีหน้าอึ้งๆ ว่า

"เดี๋ยวนี้ที่นั่นเดบิวต์ไอดอลด้วยเหรอเนี่ย? นั่นมัน... น่าทึ่งดีนะ"

ผมเองก็แอบคิดแบบนั้นเหมือนกันแหละ แต่คนนอกอย่างนายไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้นะ

พูดตามตรง นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเรามีเส้นสายกับคนใหญ่คนโตหรือเปล่า แล้วกล้าทำตัวกร่างได้ยังไงในเมื่อไม่รู้เลยว่าพวกเราอาจจะเอาเรื่องของนายไปฟ้องใครหรือด้วยวิธีไหน

ถึงข่าวเดบิวต์ของเราจะออกไปแล้วก็เถอะ แต่ดูท่าพวกนี้คงไม่ได้สนใจจะเช็กดูเลยด้วยซ้ำ แสดงว่าไม่ได้ตามข่าววงจากค่ายเล็กๆ เลยสินะ

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมองแค่ค่ายใหญ่ๆ เป็นคู่แข่งที่ต้องคอยระวังเท่านั้น ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่หรอก

ระหว่างที่ซงมินอิลยืนคุยจ้อกับคนอื่นแล้วปล่อยให้พวกเรายืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงนั้น ผมก็ลอบกวาดสายตามองไปรอบห้อง

มีสองคนที่หัวเราะคิกคักรับมุกซงมินอิล กับอีกสองคนที่ไม่ได้สนใจว่าหมอนี่จะพูดอะไร

แล้วก็มีอีกสองสามคนที่หน้าตาดูอึดอัดใจ อยากจะห้ามก็ห้ามไม่ได้ เลยได้แต่ยืนกระสับกระส่ายอยู่ห่างๆ

ดูทรงแล้ว ซงมินอิลที่หน้าตาดีและมีแฟนคลับเดี่ยวเยอะ คงจะมีอิทธิพลในวงไม่เบาเลยทีเดียว

คนที่มีแฟนคลับเดี่ยวเยอะที่สุดใน Spark ก็คือ...

ชเวเจโฮกับอีชองฮยอน สงสัยผมคงต้องคอยคุมสองคนนี้ให้ดี จะได้ไม่เหลิงจนเกินงามซะแล้ว

ขณะที่ผมกำลังคิดหาวิธีรับมือพวกหน้าหล่อในวงตัวเองอยู่นั้น ซงมินอิลก็กวาดสายตามองพวกเรา แล้วไปหยุดอยู่ตรงหน้าอีชองฮยอน

"นายชื่ออะไรน่ะ?"

"ผมอีชองฮยอนครับ ซอนแบ!"

"นายเคยเป็นเด็กฝึกที่ไหนมาก่อนล่ะ?"

"UA เป็นค่ายแรกของผมครับ!"

"จริงดิ?"

"ครับ!"

อีชองฮยอนตอบกลับด้วยท่าทางเกร็งๆ

ซงมินอิลหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือไปตบไหล่อีชองฮยอนแล้วพูดว่า

"กลัวรึไง ใจปลาซิวแบบนี้จะเอาตัวรอดในฐานะไอดอลได้ยังไงเนี่ย"

ถ้าไม่มีไอ้เวรอย่างแก เขาก็เอาตัวรอดได้สบายๆ นั่นแหละ

ทุกคำพูดของหมอนั่นเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส เดบิวต์มายังไม่ถึงปีด้วยซ้ำ แต่ความกร่างนี่ทะลุปรอทไปเลย

'ทำไมต้องทำให้ฉันมาเข้าข้าง Spark ด้วยวะเนี่ย'

ผมสวดภาวนาอย่างหนักขอให้คิวแต่งหน้าของซงมินอิลมาถึงเร็วๆ สักที

โชคดีที่ไม่มีเหตุการณ์สุดซวยให้พวกเราต้องยืนเกร็งทำตัวไม่ถูกจนกว่าจะถึงคิวของซงมินอิล

นั่นเป็นเพราะสมาชิกวง Parte คนหนึ่งหงุดหงิดจัดจนบ่นขึ้นมาว่าอยากจะนอนพัก

ต้องขอบคุณคนอดนอนคนนั้น ที่ทำให้พวกเราหนีออกมาจากห้องพักสุดอึดอัดได้สำเร็จ เป็นช่วงเวลา 5 นาทีที่ทำให้ผมนึกถึงสมัยทำงานที่ฮันพยองอินดัสทรีขึ้นมาเลย

ผมจับตาดูพวกเด็ก Spark อย่างใกล้ชิดว่าพวกเขาจะเปิดปากบ่นทันทีที่เดินพ้นห้องพักออกมาหรือเปล่า

ผมเตรียมบทเทศนาเอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่า 'การรักษามารยาทให้ดีทั้งที่กำลังเหนื่อยไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะงั้นอย่าทำเป็นเล่นเรื่องมารยาท และจงพยายามอย่างเต็มที่อยู่เสมอ'

แต่เหตุการณ์แบบนั้นก็ไม่เกิดขึ้น

พวกเด็ก ๆ สบตากัน ส่งสัญญาณให้เงียบด้วยการเอานิ้วแตะริมฝีปาก แล้วเดินกลับมาที่ห้องพักของเราด้วยความสงบนิ่ง ช่างเป็นทัศนคติที่น่ายกย่องจริง ๆ

ทันทีที่ประตูห้องพักปิดลง พวกเขาก็นั่งลงบนโซฟาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอยู่ประมาณ 5 นาที

จากนั้น ชองซองบินก็ลุกขึ้นพร้อมกับกำหมัดทั้งสองข้างแน่นแล้วพูดขึ้นว่า

"มาซ้อมกันเถอะ"

"หืม?"

"ใกล้จะถึงตาพวกเราแล้ว มาซ้อมด้วยกันอีกสักหน่อยเถอะ"

ช่างเป็นคำพูดที่น่ายกย่องจริง ๆ

ดูเหมือนเขาจะถูกกระตุ้นจากทัศนคติแย่ ๆ ของพวกเมมเบอร์วง Parte ไอ้วงนั้นมีประโยชน์กว่าที่ผมคิดแฮะ

"เราซ้อมตรงนี้ได้เหรอครับ"

ชเวเจโฮถาม ทันทีที่เขาพูดจบ ผมก็หยิบกระเป๋าตัวเองขึ้นมาจากพื้นแล้วพูดว่า

"ฉันว่าน่าจะพอได้นะถ้าเราเคลียร์พื้นที่ตรงนี้สักหน่อย ซ้อมกันแค่ท่าทางแขนกับมือก็พอ ไม่ต้องขยับตามบล็อกกิ้ง จูอู นายช่วยฉันหน่อยได้ไหม"

"ครับ ผมจะเก็บของฝั่งนี้เอง...!"

"อืม แต่ก่อนจะเก็บของคนอื่น ต้องขออนุญาตเจ้าของเขาก่อนนะ"

"ครับ!"

พวกเราช่วยกันเก็บของอย่างพร้อมเพรียงและเริ่มการซ้อมเพิ่มเติม

พวกเขาก็ทำได้ดีกันอยู่แล้ว ซ้อมเพิ่มอีกแค่ไม่กี่นาทีจะพัฒนาขึ้นไปได้อีกสักแค่ไหนกันเชียว

การสร้างนิสัยแบบนี้มีแต่จะส่งผลดีต่อพวกเขาในระยะยาว ไม่มีข้อเสียแน่นอน สำหรับตอนนี้ แค่นี้ก็พอแล้ว

และไม่นานนัก

"Spark เตรียมตัว!"

ก็ถึงคิวที่วง Spark ต้องขึ้นเวที

* * *

หลังเวทีวุ่นวายไปหมด

ทีมงานหลายคนเดินกันขวักไขว่ ส่วนเหล่าไอดอลที่แต่งกายจัดเต็มก็สลับกันขึ้นลงเวทีตามคิวของตัวเอง

ไกลออกไปมีเสียงแฟนคลับตะโกนเชียร์ไอดอลคนโปรด คลอไปกับเสียงผู้กำกับให้คิวถ่ายทำที่ดังสลับกับเงียบไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มีลำแสงสีม่วงเจิดจ้าสายหนึ่งปรากฏให้เห็นหลังเวทีที่มืดสลัว มันคือแสงที่เล็ดลอดมาจากบนเวที

'ฉันกำลังจะออกไปตรงนั้น' ไม่ใช่ใครที่ไหน... ตัวฉันเองเนี่ยแหละ

ถ้าเป็นการพรีเซนต์งานหรือต้องกล่าวขอโทษอย่างเป็นทางการต่อหน้าฝูงชน ฉันยังพอจินตนาการภาพออก แต่ไม่เคยนึกฝันเลยว่าจะมีวันที่ฉันต้องมาร้องรำทำเพลง คนเราถ้าอยู่ไปนาน ๆ ชีวิตก็เต็มไปด้วยเรื่องเซอร์ไพรส์จริง ๆ

ถึงอย่างนั้น ท่ามกลางความวุ่นวายที่ถูกจัดการอย่างเป็นระบบนี้ กลับมีเสียงบางอย่างที่สะดุดหูฉัน

"เฮ้อ..."

เสียงถอนหายใจของคังกียอนดังมาจากที่ไกล ๆ

"คังกียอน ถ้านายถอนหายใจบ่อย ๆ เดี๋ยวโชคดีก็หนีหายไปหมดหรอก!"

อีชองฮยอนพูดหยอกล้อขำๆ หวังจะช่วยให้คังกียอนหายเกร็ง

"มีน้ำมั้ย"

"รู้สึกว่าจะมีน้ำที่อีวอลฮยองเตรียมไว้เมื่อกี้อยู่นะ...!"

ไปจนถึงบทสนทนาของคู่หูใจกล้าอย่างชเวเจโฮกับพัคจูอู

ขณะที่ผมเช็กชื่อทุกคนในใจผ่านเสียงพูด ก็มีแค่ชองซองบินคนเดียวที่ผมไม่ได้ยินเสียง

พอหันไปมองรอบๆ ผมก็เจอชองซองบินกำลังขยับปากพูดอะไรบางอย่างกับตัวเองเงียบๆ นิ้วแตะริมฝีปากพร้อมกับหลับตาปี๋

ผมเดินเข้าไปหาเขาแล้วเรียกชื่อ

"ซองบิน"

ชองซองบินสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

"ครับ ฮยอง! มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ"

"เปล่า ฉันแค่อยากให้นายทำตัวตามสบาย"

ถ้าชองซองบินเป็นพวกที่สงบสติอารมณ์ได้ด้วยการรวบรวมสมาธิ ผมคงปล่อยเขาไว้ตามลำพัง แต่มองยังไงเขาก็ไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้น

ผมเดาถูกเป๊ะ ชองซองบินยิ้มแหยๆ แล้วเกาหัวตัวเอง

"เอ่อ... คือว่า พอนี่เป็นเวทีเดบิวต์ของพวกเรา ผมก็เลยประหม่าสุดๆ... กลัวว่าจะทำพลาดน่ะครับ"

ใครก็ตามที่เห็นชองซองบินทำงานหนักมาตลอด ย่อมรู้ดีว่าความกลัวที่จะล้มเหลวนั้นมาจากความทุ่มเทอย่างสุดกำลังจริงๆ

แต่คนที่มีความสามารถระดับนั้นไม่จำเป็นต้องมากดดันตัวเองเลยสักนิด

"ไม่ต้องกังวลมากไปหรอก นี่ยังเป็นแค่หนึ่งในหลายร้อยเวทีที่นายจะได้แสดงในอนาคต"

"มุมมองของฮยองนี่สุดยอดไปเลยครับ"

จากนั้นชองซองบินก็หัวเราะแห้งๆ

หมอนี่คงคิดว่าผมกำลังพูดเล่น

เขาคงเป็นลมแน่ถ้าได้รู้ว่าตัวเองเป็นไอดอลมาตลอด 7 ปีเต็ม แถมยังทำงานหนักมาตลอดจนกระทั่งวงยุบ

"แล้วก็นี่แค่แอบบอกนะ"

ผมโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูชองซองบินเบาๆ

"บรรพบุรุษบอกว่าวันนี้พวกเราดวงดีนะ"

ยังไงซะ การพูดแบบนี้คงไม่นับว่าเป็นการเปิดเผยความลับหรอก ก็ผมโกหกนี่นา

"ฮ่าๆ โชคดีจังเลยนะครับ!"

โชคดีจริงๆ นั่นแหละ แค่คำพูดไม่กี่คำ ผมก็ดึงสปิริตของเมนโวคอลออกมาได้โดยไม่โดนบทลงโทษอะไรเลย

และเมื่อสมาชิกแต่ละคนมีไมโครโฟนอยู่ในมือแล้ว

"Spark เตรียมขึ้นเวทีได้เลยครับ!"

พวกเราก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกดังมาจากไกลๆ

บนเวทีร้อนกว่าที่พวกเราคาดไว้ แสงไฟสาดส่องลงมาราวกับดวงอาทิตย์จากเบื้องบน

ภาพของผู้ชมชัดเจนกว่าที่ผมจินตนาการไว้มาก

ผมมองเห็นได้หมดเลยว่าใครถือแท่งไฟอะไรอยู่ กำลังทำสีหน้าแบบไหน และอื่นๆ อีกมากมาย

บางที 50% ของคนที่นี่คงเป็นแฟนคลับของวงดังที่เพิ่งอัดรายการเสร็จไปก่อนหน้าพวกเรา ส่วนอีก 30% ถัดมาก็น่าจะเป็นแฟนคลับของวงอื่น

เมมเบอร์อาจจะประหม่าที่รู้ว่าต้องขึ้นแสดงต่อหน้าผู้ชมที่ไม่ได้ตั้งใจมาดูพวกเขา แต่ผมกลับชอบนะ ผมชินกับการแสดงคนเดียวโดยไม่มีใครฟังอยู่แล้ว

ผมรู้ว่าทุกคนฝึกซ้อมมาด้วยความมุ่งมั่นที่จะทุ่มเทสุดตัว ดังนั้นพวกเขาคงไม่มีอะไรให้ต้องเสียดาย หรือรู้สึกว่าต้องไปโทษคนอื่นหรอก

แต่ถ้าใครรู้สึกอยากหาคนผิดจริงๆ ละก็ ไปโทษท่านประธานที่ให้งบเราน้อยลง หรือไม่ก็มาโทษผมที่เอาเงินจัดโชว์เคสทั้งหมดไปทุ่มกับมิวสิกวิดีโอและอัลบั้มแทน และแน่นอนว่าต้องโทษข้าวของที่ราคาพุ่งปรี๊ดจนทำให้จัดโชว์เคสไม่ได้ด้วย

ไม่ว่ายังไง สุดท้ายเราก็ได้ชุดที่ดูดีขึ้นพร้อมป้ายชื่อใหม่สำหรับขึ้นแสดงทุกครั้ง เพราะงั้นทุกอย่างก็ถือว่าลงเอยด้วยดีแหละนะ

ระหว่างคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อยเปื่อย ผมก็กวาดสายตามองไปรอบๆ จนสตาฟฟ์จัดการทุกอย่างเสร็จ แล้วผู้หญิงสองสามคนที่อยู่แถวหน้าก็สะดุดตาผม

พวกเธอดูตกใจตอนที่เราสบตากัน ก่อนจะรีบคลี่ป้ายสโลแกนเล็กๆ ในมือออก

[♥ยินดีด้วยกับการเดบิวต์ของ Spark♥]

[ฉลองเดบิวต์ Spark+วันแรก]

[มาเดินบนเส้นทางประกายไฟไปด้วยกันเถอะ]

พวกเธออุตส่าห์ทำป้ายมาเพื่อวงของเราโดยเฉพาะเลย คำว่าเส้นทางประกายไฟอาจจะฟังดูรุนแรงไปนิด แต่ว่านะ...

ผมเดินแตะไหล่เมมเบอร์วง Spark ไปทีละคน พร้อมกับใช้ทั้งสองมือผายนำทางพวกเขาไปยังฝั่งที่แฟนคลับนั่งอยู่

ต้องขอบคุณความล่าช้าในการเตรียมงาน ที่ทำให้พวกเรามายืนรวมตัวกันตรงมุมเวทีฝั่งที่แฟนคลับอยู่ได้พอดี

ระหว่างที่เรากล่าวทักทายพร้อมกันตามสัญญาณของชองซองบิน และรอให้เมมเบอร์แนะนำตัวทีละคน ผมก็รู้สึกประหม่านิดหน่อย

ผมอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองคู่ควรกับการแนะนำตัวเคียงข้างเมมเบอร์ต่อหน้าคนเหล่านี้หรือเปล่า

แต่ผมจะทำตัวไม่ใส่ใจแฟนคลับที่อุตส่าห์มารอเป็นชั่วโมงๆ ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายกว่าเราเพียงเพื่อจะได้เจอหน้าพวกเราไม่ได้

ผมจึงส่งยิ้มและพูดออกไปให้ดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้

"สวัสดีครับ ผมคิมอีวอล วง Spark ครับ!"

จากนั้นคนที่ถือป้าย 'มาเดินบนเส้นทางประกายไฟไปด้วยกันเถอะ' ก็ตะโกนขึ้นมา

"คิมอีวอลหล่อมากเลย!"

"ผมเหรอครับ?"

แวบแรกผมคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

ผมชี้นิ้วเข้าหาตัวเองเพื่อเปิดโอกาสให้เธอแก้ไขคำพูดเมื่อกี้ แต่เธอยังคงยืนยันคำเดิมอย่างหนักแน่น

"ใช่ค่ะ คุณนั่นแหละ!"

"ขะ... ขอบคุณครับ"

พวกคนที่ยอมรอหน้างานเป็นชั่วโมงๆ เพื่อจะได้เจอไอดอลของตัวเองนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ พวกเธอเล่นเอ่ยคำชมที่เว่อร์วังขนาดนั้นออกมาได้แบบไม่มีกั๊กเลยสักนิด

แต่พวกเธอจะพลาดของดีไปแน่ ๆ ถ้าไม่ได้เห็นเพชรเม็ดงามที่แท้จริงของ Spark

ผมยังจำได้ดีถึงคำคร่ำครวญของแฟนคลับเคป็อปรุ่นเก๋า (หรืออย่างน้อยพวกเธอก็เรียกตัวเองแบบนั้น) จำนวนนับไม่ถ้วน

≫ เชี่ยเอ๊ย โคตรไม่ยุติธรรมเลย... ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะรู้จักอีชองฮยอนช้าขนาดนี้...

≫ ชเวเจโฮ ไอ้บ้าเอ๊ย... เบ้าหน้าแบบนี้ถูกซ่อนมาตั้งนานได้ยังไงวะ? นี่มันหนึ่งในแปดสิ่งลี้ลับของโลกชัด ๆ

ถ้าวันนี้แฟนคลับพวกนี้ไม่ยอมมองหน้าเมมเบอร์คนอื่นให้ชัด ๆ วันหลังจะต้องมานั่งเสียใจทีหลังแน่

ผมจึงย่อตัวลงตรงขอบเวทีแล้วกระซิบกับพวกเธอ

"เมมเบอร์คนอื่นต่างหากที่เป็นวิชวล ไม่ใช่ผม ผมว่าพวกคุณควรจะโฟกัสหน้าพวกเขานะครับ"

"คุณก็หล่อเหมือนกันนั่นแหละ!"

ทว่าแฟนคลับคนนั้นก็ยังไม่ยอมถอย ความมุ่งมั่นของเธอพุ่งพล่านราวกับขุนศึกในเรื่องสามก๊กไม่มีผิด

ถึงอย่างนั้นผมก็รู้สึกขอบคุณมากจริง ๆ ต้องขอบคุณเธอที่ทำให้ผมรู้สึกว่าสามารถขึ้นแสดงบนเวทีวันนี้ได้อย่างไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ