บทที่ 72

วันแรกของการทำงาน (3)

ดนตรีประกอบเวทีเพลงเดบิวต์ของวง Spark อย่าง "Flowering" เริ่มต้นด้วยเสียงประตูเหล็กบานหนักเปิดออก

ขณะที่ผมหมุนตัวตามจังหวะ ผมก็เห็นแผ่นหลังของอีชองฮยอนซึ่งรับหน้าที่ร้องท่อนอินโทรในอัลบั้มเดบิวต์ของเรากำลังเปิดเวที

อีชองฮยอนนั่งคุกเข่าข้างหนึ่ง เอาคางเกยไว้ แล้วมองกล้อง

อีชองฮยอนคงกำลังส่งยิ้มที่มีความหมายและดูลึกลับ เป็นรอยยิ้มขี้เล่นแต่ไม่มากจนเกินไป

ผมไม่ต้องเห็นก็รู้ได้ ผมซ้อมกับเขามาตั้งหลายครั้งและคอยมองเขาผ่านกระจกมาตลอด

และ...

"ไปกันเถอะ"

เสียงของอีชองฮยอนที่ฟังดูเหมือนบทบรรยายประกาศการเริ่มต้นของเพลงอย่างเท่ ๆ ในเวลาเดียวกัน ไฟบนเวทีก็สว่างวาบขึ้น

เสียงดนตรีประกอบที่สดใสและร่าเริงดังก้องกังวาน นี่คือท่อนที่อีชองฮยอนทุ่มเททำงานหนักมาหลายวัน

'อีวอลฮยอง เราทำให้ท่อนนี้รู้สึกสดชื่นเหมือนแสงแดดฤดูร้อนแต่ยังคงภาพลักษณ์เย็นชาเอาไว้ด้วยไม่ได้เหรอครับ'

'เรฟเฟอเรนซ์... ไม่สิ ฉันหมายถึง ลองเลือกภาพเรฟเฟอเรนซ์มาสักสองสามภาพแล้วดูไปทำงานไปสิ ประมาณภาพท้องฟ้าสีครามเหนือทุ่งหิมะอะไรแบบนั้น'

'ว้าว ฮยอง ฮยองนี่อัจฉริยะของแท้เลย!'

อีชองฮยอนไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองนั่นแหละคืออัจฉริยะ มีแต่อัจฉริยะเท่านั้นที่จะสามารถแต่งเพลงแบบนี้ออกมาได้ เพลงที่เหมือนกับอเมริกาโนเย็นแบบอุ่นๆ

ผมคิดในใจขณะเต้นไปตามจังหวะเพลงที่เคยฟังมาเป็นพันๆ รอบ

ท่าเต้นของผมพร้อมเพรียงกับเมมเบอร์คนอื่นแบบเป๊ะๆ หรือเปล่าเนี่ย?

เมื่อกี้ผมเผลอร้องพลาดโน้ตในท่อนของตัวเองไปโดยไม่รู้ตัวหรือเปล่า?

ทำไมถึงยังเป็นท่อนแรกอยู่อีก? รู้สึกเหมือนผมเต้นผ่านไปแล้วร้อยสามสิบท่อนยังไงยังงั้น

ผมกังวลว่าตัวเองจะเป็นคนเดียวที่ทำพลาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเมมเบอร์วง Spark ทำมันออกมาได้อย่างไร้ที่ติแบบสบายๆ

เพลงของอีชองฮยอนนั้นไพเราะและงดงามมาก

ชองซองบินกับพัคจูอูร้องไม่เพี้ยนเลยสักโน้ตเดียว และคังกียอนก็แสดงท่อนของตัวเองได้อย่างไม่มีสะดุด

ชเวเจโฮสมบูรณ์แบบจนหาที่เปรียบไม่ได้ แม้แต่ตัวผมที่ขยับไปอยู่ด้านหลังของฟอร์เมชันเต้น ยังรู้สึกว่าชเวเจโฮที่ยืนอยู่ตรงเซ็นเตอร์นั้นดูยิ่งใหญ่เหลือเกิน

มีแค่ผม ผมเป็นคนเดียวที่ไม่เข้ากับเวทีนี้เลย

หัวใจของผมเต้นรัว มาถึงจุดนี้ ผมยังทึ่งเลยที่ตัวเองสามารถมองหากล้องที่ไฟสีแดงติดอยู่เจอ

แต่การสูญเสียความเยือกเย็นไปไม่ใช่เรื่องดี ความไม่นิ่งอาจทำให้เกิดความผิดพลาดได้ทุกเมื่อ

'ใจเย็นไว้'

ผมฉวยจังหวะที่ขยับเปลี่ยนตำแหน่งเพื่อพักหายใจครู่หนึ่ง,

'นายก็รู้ว่าถ้าแค่ทำตามที่ซ้อมมา ก็จะไม่มีทางพลาด'

ผมพึมพำคำเหล่านั้นกับตัวเองราวกับกำลังร่ายมนตร์ แต่ก็รีบสลัดมันออกจากหัวในพริบตา เพราะกลัวว่าจะลืมเนื้อเพลง

หนึ่งนาทีต่อมาผ่านไปอย่างเลือนราง ไม่มีเวลาแม้แต่จะรวบรวมความคิด รู้สึกเหมือนหัวกำลังหมุนติ้ว

มันร้อน

ผมหายใจไม่ออก

ผมไม่อยากเป็นตัวถ่วงพวกนี้เลย แต่ก็คิดว่าคงช่วยไม่ได้...

ในจังหวะที่ความคิดเหล่านั้นผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกับอาการหอบหายใจ

ตอนที่พวกเราทั้งหกคนขยับมารวมกันเป็นแถวและทำนองเพลงพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด

วินาทีที่สมาชิกทุกคนต้องร้องท่อนฮุกแรกของเพลงนี้ไปด้วยกัน

ผมก็เหลือบไปเห็นแฟนคลับที่เพิ่งคุยด้วยสั้น ๆ ก่อนหน้านี้ในหมู่ผู้ชม

ใบหน้าที่แดงระเรื่อเล็กน้อยของพวกเธอ และสองมือที่กำป้ายสโลแกนไว้แน่น

ผมไม่ได้ยินเสียงพวกเธอเพราะใส่หูฟังอินเอียร์อยู่ แต่ก็เห็นปากที่ตะโกนเชียร์อย่างสุดเสียงท่ามกลางฝูงชนที่เมินเฉยได้อย่างชัดเจน

และ...

[ยินดีด้วยกับการเดบิวต์]

ป้ายแบนเนอร์กระดาษที่มีสี่คำนั้น

ท้องของผมวูบโหวง อารมณ์ที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูดหมุนวนอยู่ข้างใน

อาจเป็นเพราะแสงไฟบนเวที แต่ผมกลับรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า...

"จนกว่าโลกจะร้อนระอุ จนกว่ามันจะมอดไหม้!"

ท่วงทำนองที่อีชองฮยอนอดหลับอดนอนทุ่มเทแต่งขึ้นมาทุกค่ำคืนได้เผยโฉมออกมาเป็นครั้งแรก

หัวใจผมเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง

"มองมาทางนี้สิ ฉันจะแสดงเวทมนตร์ที่มีเพียงหนเดียวให้เธอได้เห็น"

ทำไมถึงต้องเป็นผมด้วยนะที่ได้ร้องท่อนนี้?

ให้สปอตไลต์สาดส่องไปที่เมมเบอร์คนอื่นน่าจะดีกว่าแท้ๆ

ทั้งเพลงนี้ เวทีนี้ และเหล่าคนดู... ทั้งหมดนี้มีไว้เพื่อเจ้าพวกนั้นต่างหาก

ขณะที่ผมกำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิด ท่อนฮุกก็วนกลับมาอย่างลื่นไหล

ผมกำไมค์เอาไว้แน่นระวังไม่ให้เผลอทำหลุดมือ

แล้วเปล่งเสียงร้องออกไปพร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง

"ปล่อยให้เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นมา ปล่อยให้เสียงเชียร์ระเบิดออกมา"

"จนกว่าหัวใจของฉันจะเดือดพล่านและทะลักล้นออกมา!"

เสียงประสานที่เราพากเพียรปรับแก้กันอย่างยากลำบาก อัดเสียงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหมดเรี่ยวหมดแรง กว่าจะค้นพบส่วนผสมที่ลงตัวที่สุด... บัดนี้มันได้ดังก้องกังวานออกมาอย่างไร้ที่ติ

ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนจะได้ยินเสียงเชียร์ทะลุหูฟังอินเอียร์เข้ามา หรือบางที... ผมอาจจะได้ยินมันจริงๆ ก็ได้

การที่มีท่อนเนื้อร้องให้คนอย่างผมได้เปล่งเสียง การที่ผมได้เป็นส่วนหนึ่งของเสียงเชียร์เหล่านั้น และการที่มีพื้นที่สำหรับผมอยู่ในท่วงทำนองที่สอดประสานกัน

ทั้งหมดนี้มันช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดและตื้นตันใจ จนช่วงเวลาเพียงชั่วครู่นี้กลับให้ความรู้สึกราวกับความฝันอันยาวนาน

* * *

การแสดงบนเวทีจบลงด้วยความสำเร็จ

พัคจูอูและชองซองบินขึ้นไฮโน้ตได้อย่างไร้ที่ติราวกับจะผ่าก้อนน้ำแข็งได้ ส่วนคังกียอนก็ทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีโดยไม่ร้องเนื้อผิดเลยแม้แต่คำเดียว

อีชองฮยอนผู้เกิดมาเพื่อเวทีโดยธรรมชาติ ตอนซ้อมว่าทำได้ดีแล้ว พอถึงเวลาแสดงจริงกลับทำได้ดียิ่งกว่า

ถ้าพวกเราเดบิวต์ด้วยเพลงบัลลาดแทนที่จะเป็นเพลงแดนซ์ คงไม่สร้างอิมแพ็กต์ตอนเดบิวต์ได้มากขนาดนี้ พอคิดแบบนี้แล้ว การตัดสินใจในอดีตของ UA ก็ยิ่งน่าเสียดายขึ้นไปอีก

ส่วนชเวเจโฮ เขาก็โดดเด่นลอยลำอยู่คนเดียวเลย

แม้ท่ามกลางความวุ่นวายทั้งหมด ก็ยังสัมผัสได้เลยว่าความสนใจของผู้ชมถูกดึงดูดไปที่เขา หมอนี่มันไม่ธรรมดาจริง ๆ

หลังจากการอัดรายการรอบแรกจบลงอย่างงดงาม พื้นที่ด้านล่างเวทีก็กลายเป็นทะเลน้ำตา

ทันทีที่ทีมงานส่งสัญญาณว่า "โอเคครับ ทำได้ดีมากทุกคน!" สมาชิกครึ่งวงก็ปล่อยโฮออกมา ราวกับไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองอดทนตั้งแต่ตอนซ้อมลากยาวมาจนถึงตอนอัดรายการได้ยังไง

คังกียอน หลังจากดูวิดีโอที่ผู้จัดการของเราอัดไว้ให้หลายต่อหลายรอบจนแน่ใจว่าตนเองทำการแสดงจบลงโดยไม่มีข้อผิดพลาดร้ายแรง ในที่สุดก็ปล่อยโฮออกมา ส่วนอีชองฮยอนที่น้ำตาคลอเบ้าก็เอ่ยแซวเขาอย่างหยอกล้อ

จากนั้นก็มีชองซองบินที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เมื่อในที่สุดการรอคอยอันยาวนานที่จะได้เดบิวต์อย่างแท้จริงก็สิ้นสุดลง พื้นที่ด้านล่างเวทีไม่ใช่แค่เปียกชื้น แต่มันแทบจะชุ่มโชกไปด้วยน้ำตาเลยทีเดียว

ผมคิดว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ไปปลอบประโลมอารมณ์อันท่วมท้นของพวกเขา จึงได้แต่ลูบหลังพวกเขาเงียบ ๆ และต้อนพวกเขาเข้าไปในห้องพักราวกับต้อนฝูงแกะ

ตอนนั้นเอง ชเวเจโฮก็เอ่ยกับผมขึ้นมา

"คุณไม่ร้องไห้เหรอครับ"

"ผมไม่ได้ลำบากจนถึงขั้นต้องร้องไห้สักหน่อย ไม่ใช่เหรอ"

"งั้นเหรอครับ"

"ทำไมล่ะ ถ้าผมร้องไห้แล้วคุณจะปลอบผมหรือไง"

"ประสาท..."

ชเวเจโฮทำท่าขนลุกแล้วเดินเข้าไปในห้องพักคนเดียว

ไอ้เด็กไร้หัวใจเอ๊ย คิดว่าผมจะร้องไห้ต่อหน้าแกหรือไง

* * *

แพ็กแฮวอน นักเรียนมัธยมปลายในเกาหลีใต้ กำลังนอนอยู่บนเตียงในช่วงปิดเทอม พลางทบทวนชีวิตของตัวเอง

ในตอนนั้น แพ็กแฮวอนกำลังนอนอยู่บนเตียงสีชมพูของตัวเอง ขบคิดหาวิธีที่จะโตเป็นผู้ใหญ่โดยไม่ต้องเผชิญกับความยากลำบากของการเรียนชั้น ม.6

โทรศัพท์มือถือของแพ็กแฮวอนสั่นครืดคราดหลายครั้ง พยายามเรียกร้องความสนใจจากเจ้าของอย่างสุดความสามารถ

มันคือเสียงแจ้งเตือนจากโซเชียลมีเดียที่คุ้นเคย

ช่วงนี้แพ็กแฮวอนไม่ได้โพสต์อะไรใหม่ หมายความว่าแทบไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะได้รับการแจ้งเตือนเลย

แพ็กแฮวอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยสีหน้างุนงง มีคนแท็กหาเธอนั่นเอง

≫ อา ฉันว่าน่าจะสเปก @minamhunter เลยแหละ

เป็นการแท็กที่กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเธอสุดๆ

แพ็กแฮวอนรีบกดเข้าไปดูโพสต์ที่ตัวเองโดนแท็กทันที

≫ ไม่ได้เจอคนหล่อเบอร์นี้มานานมาก หัวใจแทบวาย ต้องรีบหนีมาหวีดในแอคไพรเวตเลย;;;

└ ที่บอกว่าจะไปดูเอ็นเน็ต... ไปตกได้ของดีมาเหรอ?

└ ใช่... ฉันว่าฉันกำลังจะบ้าตาย ถ้าขืนหวีดเรื่องนี้ในแอคหลักคงโดนแหกแน่ๆ แต่จะให้เก็บไว้ฟินคนเดียวก็ไม่ได้ปะ

└ อา ฉันว่าน่าจะสเปก @minamhunter เลยแหละ

ในโพสต์นั้น บรรดาเพื่อนเก่าของแพ็กแฮวอนกำลังคุยกันอย่างออกรส

กาลครั้งหนึ่ง พวกเธอเคยสนิทสนมกันเพราะตกหลุมรักในหน้าตาและเสน่ห์ของบอยกรุ๊ปวงหนึ่งเหมือนกัน

พูดง่ายๆ ก็คือ พวกเธอรู้จักและกลายมาเป็นเพื่อนในเน็ตจากการติ่งไอดอลบนโซเชียลมีเดียนั่นเอง

ความรักที่มีต่อไอดอลรวมถึงมิตรภาพของพวกเธอ ดูเหมือนจะคงอยู่ตลอดไป

แต่สิ่งเดียวที่คงอยู่ตลอดไปคือการดูแลวงสุดห่วยแตกของค่ายเพลง ชื่อสามพยางค์ของเมนพวกเธอ และมิตรภาพระหว่างกัน

ค่ายเพลงที่ทำงานได้เฮงซวยมาตลอดสี่ปี

เมนของพวกเธอที่แก่เร็วกว่าพวกเธอเสียอีกเพราะขาดการดูแลที่เหมาะสม จนไม่เหลือเค้าความรุ่งโรจน์ในอดีตเลยแม้แต่น้อย

และฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดสะบั้นลง เมื่อพวกเธอเห็นไอดอลของตัวเองไปโผล่ในหน้าข่าวทั่วไปแทนที่จะเป็นหน้าข่าวบันเทิง

แพ็กแฮวอนไม่เคยเห็นด้วยกับประโยคที่ว่า 'ไอดอลที่ทำให้แฟนคลับอับอายขายหน้าขนาดนี้สมควรดับไปซะ' มากเท่านี้มาก่อน

พวกเธอจำเป็นต้องก้มหน้าก้มตาติ่งต่อไปแบบนี้จริงๆ หรือ

แพ็กแฮวอนและแฟนคลับอีกหลายคนถูกตบหน้าด้วยความเป็นจริงอันโหดร้ายเข้าอย่างจัง

และหลังจากคิดทบทวนอยู่นาน พวกเธอก็ตัดสินใจเทด้อม

ทว่าแม้จะเทขายอัลบั้มและกู๊ดส์ไปจนหมดแล้ว ก็ยังมีบางสิ่งที่พวกเธอทิ้งไปไม่ได้

นั่นคือความผูกพันที่ก่อตัวขึ้น ทั้งจากการหวีดเมนด้วยกัน ด่าคนที่มาด่าเมนด้วยกัน และสุดท้ายก็คือการด่าเมนตัวเองด้วยกัน

ความยากลำบากและอุปสรรคต่างๆ ได้พัฒนาความสัมพันธ์ของพวกเธอไปไกลกว่าการเป็นแค่เพื่อนร่วมด้อมทั่วไป

≫ พูดแบบนี้ตอนที่แฟนๆ พากันเทด้อมหมดแล้วอาจจะฟังดูตลกนะ แต่... เอาจริงๆ ฉันไม่อยากเสียพวกแกไปเลย จะไปหาคนตลกๆ แบบนี้ได้ที่ไหนอีก...

└ นั่นสิ ทุกคน มาเปิดแอคไพรเวตกันเถอะ

และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้แพ็กแฮวอน...

ไม่สิ 'ฮันเตอร์หนุ่มหล่อ' และแก๊งโจรป่าของเธอราวสามสิบชีวิต ได้ออกท่องไปในวงการบันเทิงอันกว้างใหญ่ราวกับพวกนอกกฎหมายที่กำลังตามล่าหาด้อมที่เป็นดั่งขุมทรัพย์ล้ำค่า

การเดินทางนั้นไม่ได้ราบรื่นเลย พวกเธอจึงได้แต่พากันไประบายความในใจในแอคไพรเวต หวีดผู้ชายของแต่ละคน (ไม่ว่าจะเป็นคนจริงๆ ตัวละครบนหน้ากระดาษ หรือแม้แต่ลูกผสมแบบ 2.5D) และพูดคุยสัพเพเหระกันอย่างเมามันในพื้นที่ที่เปิดรับพวกเธอทุกอย่าง

แต่ทว่า

ล่าสุด ในพื้นที่ที่มีแต่อัปเดตข้อมูลประเภท 'ร้านไหนขายจอนอร่อยที่สุด?'

จู่ๆ ก็มีคนแท็กเรียกแพ็กแฮวอน แล้วบอกว่าไอดอลตรงสเปกของเธอปรากฏตัวขึ้นแล้ว

คนพวกนี้คือกลุ่มคนที่รู้ดีกว่าใครว่าแพ็กแฮวอนมีนิสัยชอบโดนเมมเบอร์สายวิชวลของทุกวงตก!

แพ็กแฮวอนตอบกลับไปในทันที

└ แล้วทำไมถึงแท็กเรียกโดยไม่บอกล่ะว่าเป็นใคร? มิตรภาพของเรามีแค่นี้เหรอ? ผิดหวังว่ะㅡㅡ

และอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วทันใจตามคาด

└ ฉันนึกว่าคุณฮันเตอร์จะจับพวกเขาลงตาข่ายไปแล้วซะอีก

หลังจากยื้อยุดหยอกล้อกันไปมา ในที่สุดแพ็กแฮวอนก็ได้ชื่อวง 'Spark' มาครอบครอง

ข้อมูลนี้เชื่อถือได้ เพื่อนๆ ของเธอไม่เคยตัดสินคนจากแค่รูปที่แต่งจัดๆ อย่างเดียวอยู่แล้ว

แพ็กแฮวอนพิมพ์คำว่า 'Spark' ลงในช่องค้นหาด้วยหัวใจที่เต้นรัว

แล้วเธอก็เจอเข้าจริงๆ

ใบหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบราวกับรูปสลักของบรรดาหนุ่มหล่อในรูปโปรไฟล์สุดเนี้ยบ

แพ็กแฮวอนกดเซฟรูปจากเว็บพอร์ทัลแบบไม่ลังเล แล้วรีบพุ่งกลับไปที่หน้า SNS ทันที

≫ ฉันจะวูบแล้วเนี่ย

นี่ไม่ได้หลอกดาวใช่ไหม????? ถ้าตัวจริงไม่ตรงปก ฉันจะฟ้องข้อหาฉ้อโกงให้หมดเลยคอยดู

└ เปล่าย่ะ ของจริงล้วนๆ~

└ กล้าหาว่าไม่ตรงปกได้ไง? ของแท้ย่ะ

ทุกคนพากันหัวเราะร่วน แต่แพ็กแฮวอนจริงจังมาก แน่นอนว่าพวกออนนีก็จริงจังเหมือนกัน

ด้วยคำพูดของเพื่อนร่วมอุดมการณ์ที่เชื่อถือได้ แพ็กแฮวอนจึงไปค้นเจอคลิปสเตจที่เพิ่งอัปโหลดลงสดๆ ร้อนๆ

'ว้าว เพิ่งมีสเตจเดบิวต์แค่เวทีเดียวเองเหรอเนี่ย'

ไม่เคยเจอวงรุกกี้ที่ใหม่แกะกล่องขนาดนี้มาก่อนเลย

แต่ความประหลาดใจก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อแพ็กแฮวอนกดคลิกดูวิดีโอราวกับโดนมนตร์สะกดจากภาพหน้าปกคลิปที่เป็นรูปโคลสอัปใบหน้าหล่อเหลาขั้นเทพของเมมเบอร์คนหนึ่ง