บทที่ 100 ยุคสมัยอันสงบสุข

บทที่ 100 ยุคสมัยอันสงบสุข

มกราคม ปี 1918

"ชนทุกเชื้อชาติต้องได้รับโอกาสอย่างเสรีในการพัฒนาการปกครองตนเอง"

วูดโรว์ วิลสัน ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา กล่าวต่อรัฐสภาไว้ดังนี้

"ชนทุกเชื้อชาติต้องได้รับการคุ้มครองชีวิตอย่างมั่นคง และได้รับหลักประกันในโอกาสที่ปลอดภัยอย่างยิ่งยวดเพื่อพัฒนาการปกครองตนเอง

...อาลซัส-ลอแรนนับตั้งแต่ถูกเยอรมนีผนวกกลืนไปจากฝรั่งเศสเมื่อปี 1871 ก็ได้กลายเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่บ่อนทำลายสันติภาพของโลกมาตลอดห้าสิบปี ดินแดนแห่งนี้เดิมทีคือถิ่นฐานของชาวฝรั่งเศส และจำต้องถูกส่งคืนกลับมาให้แก่ฝรั่งเศสโดยไม่มีเงื่อนไข

...โปแลนด์ที่จะได้รับเอกราชนั้น จักต้องก่อตั้งขึ้นในดินแดนที่มีเพียงชาวโปแลนด์อาศัยอยู่เท่านั้น และเงื่อนไขข้อนี้ก็ต้องถูกนำไปบังคับใช้กับดินแดนของออตโตมันที่ไม่ใช่ชาวเติร์กเช่นเดียวกัน

...และประการสุดท้าย ข้าพเจ้าขอเสนอแนวทางในการจัดตั้งสมาคมทั่วไปแห่งประชาชาติขึ้นมาผ่านข้อตกลงพิเศษ เพื่อเป็นหลักประกันร่วมกันแก่เอกราชทางการเมืองและบูรณภาพแห่งดินแดนของทุกรัฐ"

สุนทรพจน์ของเขาที่ถูกขนานนามในเวลาต่อมาว่า 'หลักการสันติภาพ 14 ข้อ' นั้น ชูแนวคิด 'สิทธิการกำหนดชะตากรรมตนเองของชนชาติ' ออกมาอย่างโจ่งแจ้ง ทั้งยังมีพิมพ์เขียวของ 'สันนิบาตชาติ' ซึ่งในอนาคตจะมีแต่เรื่องฉาวโฉ่และปัญหาคาราคาซังตามมาไม่รู้จบรวมอยู่ด้วย

ใครบางคนพอได้ยินสุนทรพจน์นี้เข้าก็คงพากันเพ้อฝันไปว่า 'รอดตายแล้วโว้ย! ประธานาธิบดีอเมริกาบอกว่าทุกเชื้อชาติมีสิทธิด้วยว่ะ! เดี๋ยวพวกเขาก็ต้องช่วยให้เราได้เอกราชแน่!'

ทว่าปัญหาก็คือ คุณวิลสันที่นั่งชูคออยู่ในทำเนียบขาว ณ วอชิงตัน ไม่ได้มีความคิดแบบนั้นอยู่ในหัวแม้แต่น้อย

ไอ้ 'หลักการสันติภาพ 14 ข้อ' นั่น จริงๆ แล้วมันก็แค่... การโชว์เหนือเหยียบหน้าเย้ยคนแพ้ชัดๆ

ประมาณสร้างเสาไพลอนเป็นรูปหัวใจ, สร้างเน็กซัสเบิ้ลสองอันในบ้านศัตรู, ไม่ก็เปิดอันติไรซ์วาร์ปเข้าบ่อน้ำฝั่งตรงข้ามทำนองนั้นแหละ

ชาติแกนนำของฝ่ายมหาอำนาจกลางอย่างเยอรมนี, ออสเตรีย-ฮังการี, และออตโตมัน

ล้วนมีกลุ่มชาติพันธุ์ใต้การปกครองหรือพลเมืองชั้นสองอาศัยอยู่ทั้งนั้น

เยอรมนีมีชาวโปแลนด์

ออสเตรีย-ฮังการีมีชาวเช็ก, สโลวัก, โปแลนด์, สโลวีเนีย, ยูเครน... โอ๊ย หายใจไม่ทัน... ชาวโรมาเนีย, เซอร์เบีย, โครเอเชีย, บอสเนียก, และอิตาลี

ออตโตมันมีชาวกรีซ, บัลแกเรีย, เคิร์ด, อาร์เมเนีย, จอร์เจีย, และอาหรับ

วิลสันกะจะฉีกพวกมันให้แตกกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทางทั้งหมด

"ไอ้เวรตะไล แล้วทำไมมึงไม่หั่นเยอรมนีเป็นชิ้นๆ ด้วยวะ"

"แหม แต่ถ้าหั่นเยอรมนี... ฝรั่งเศสอย่างแกก็กลายเป็นเบอร์หนึ่งน่ะสิ นี่วิญญาณนโปเลียนเข้าสิงแกหรือไง อยากจะเป็นลูกพี่ใหญ่ในยุโรปจนตัวสั่นเพื่อเที่ยวเบ่งอำนาจใส่คนอื่นงั้นเรอะ"

"ไอ้! ชาติ! หมา! เอ๊ย!"

"ก็คืนอาลซัส-ลอแรนให้แล้วไงเล่า น้าๆ หายโกรธน้าเตง"

ความทะเยอทะยานของฝรั่งเศสที่อยากจะสับเพื่อนบ้านชาติพันธุ์เดี่ยวขนาดยักษ์อย่างเยอรมนีให้กลายเป็น 'วิลเฮ็ล์มแขนพิการกับเฉดเงาทั้ง 50' พลันถูกยิงจมดิ่งลงสู่ก้นเหว

นายกรัฐมนตรีเกลม็องโซสบถคำหยาบสารพัดพลางกอบโกยเอาอาลซัส-ลอแรนกลับไป และได้สิทธิในการเรียกเก็บค่าปฏิกรรมสงครามก้อนมหาศาลมาเป็นการชดเชยแทน

อู้วฮู~ เช็คเปล่าไม่ระบุตัวเลขนี่มันสุดยอดไปเล้ย~

การที่มีการพูดคุยกันถึงเรื่องพรรค์นี้ ย่อมหมายความว่าชัยชนะในสงครามถูกการันตีไว้เรียบร้อยแล้ว

เยอรมนีที่ทั้งข้าว ทั้งกระสุน และอาวุธแทบจะเกลี้ยงตูดไปหมดแล้ว ไม่มีหนทางใดที่จะมารับประกันชัยชนะได้อีกต่อไป

ขวัญกำลังใจอันสูงลิ่วที่เคยเป็นสิ่งเดียวที่บดขยี้ฝ่ายสัมพันธมิตร

ขวัญกำลังใจที่เคยพุ่งทะลุฟ้าจากการโค่นรัสเซียได้ พลันดิ่งเหวอย่างรวดเร็วหลังเรดบารอนเสียชีวิตในการรบ

สิ่งที่เหลืออยู่สำหรับพวกเขาในตอนนี้ มีเพียงการดวลหมัดสุดท้ายโดยเอาความอยู่รอดของจักรวรรดิเป็นเดิมพัน

นั่นคือการบุกครั้งสุดท้ายในเดือนมีนาคม ปี 1918 ที่ถูกเรียกว่าการรุกฤดูใบไม้ผลิ หรือการรุกของลูเดินดอร์ฟ

พูดอีกอย่างก็คือ ถึงเวลาที่ผมต้องคิดคำนวณบัญชีของตัวเองแล้ว

ผมต้องชิ่งหนีออกจากยุโรปก่อนที่ฤดูใบไม้ผลิจะมาเยือน

มันคือหมัดตรงดอกสุดท้ายที่เยอรมนีเค้นเอาลมปราณแต่กำเนิดหยดสุดท้ายออกมาต่อย

ขนาดเรดบารอนในประวัติศาสตร์เดิมยังต้องตายระหว่างการรุกของลูเดินดอร์ฟ หากผมโดนลากเข้าไปพัวพันในสมรภูมิสุดอันตรายพรรค์นั้น ก็ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับสภาพบัดซบแบบไหน

ไม่เห็นเรอะว่าไอ้เวรเกอริงนั่นมันตาเหลือกคลั่งขนาดไหนที่ผมฆ่าไอดอลของมันตาย

แล้วจะให้ผมเอาปืนกลสอยเกอริงให้ร่วงตายไปเลยงั้นเหรอ?

ถ้าทำแบบนั้นแล้วเกิดฮิตเลอร์ไม่ได้ขึ้นครองอำนาจล่ะ? แล้วถ้าสงครามโลกครั้งที่สองไม่เกิดขึ้นจะทำยังไงกันเล่า

คิดดูยังไง ตอนนี้ก็ถึงเวลาล้างมือลาวงการจริงๆ เสียที

เรื่องของยุโรปก็ให้พวกคนยุโรปมันไปซัดกันเองตามสบายเถอะครับ

* * *

"มากันครบทุกคนหรือยัง?"

"""ครับ"""

คนจากฝูงบินอาสาลาฟาแยตของกองพลน้อยนานาชาติ รวมไปถึงเส้นสายภายในกองทัพฝรั่งเศสตั้งแต่พวกนาวาร์เป็นต้นไป

เพื่อแลกกับการที่โรงแรมริตซ์ในปารีสจะได้นำลายเซ็นของผมไปประดับไว้ที่ล็อบบี้ตลอดกาล ผมจึงสามารถเปิดห้องโถงจัดปาร์ตี้สุดหรูหราได้แบบฟรีๆ

"จู่ๆ จัดปาร์ตี้ทำไมเหรอครับ?"

"ก็ดีออกนี่ ฉลองปีใหม่ไปด้วยไง"

"มันก็ใช่อยู่หรอกครับ แต่ว่า..."

นอร์แมน พรินซ์ ผู้จบจากคณะนิติศาสตร์ฮาร์วาร์ดและมีพ่อเป็นประธานบอร์ดบริหารบริษัทรถไฟชิคาโกเดินเข้ามาถามผม

ได้ยินมาว่าแค่ที่ดินฟาร์มที่บ้านหมอนี่ถือครองอยู่ก็ปาเข้าไป 1.21 พันล้านพย็องแล้ว ซึ่งใหญ่กว่าโซลถึง 6.6 เท่า

โห ไอ้พวกคาบช้อนเพชรมาเกิด ช้อนเด็กกำพร้าอย่างกูได้แต่นั่งร้องไห้โฮ ฮือๆ

ผมจิบแชมเปญในมือแก้กระหายก่อนจะเอ่ยถาม

"ได้ยินว่ากองทัพอเมริกาปฏิบัติต่อพวกจากฝูงบินอาสาลาฟาแยตเหมือนหมาหัวเน่าเลยนี่"

"...รู้ได้ยังไงครับเนี่ย?"

"ไอ้พวกที่ฉันสั่งสอนมาได้ติดแค่ยศร้อยตรี จะไม่ให้ฉันรู้ได้ยังไงวะ?"

ทันทีที่อเมริกาเข้าร่วมสงคราม ฝูงบินอาสาลาฟาแยตก็ได้รับการยกสถานะเป็นฝูงบินที่ 103 แห่งกองทัพบกอากาศอเมริกา และถูกบรรจุเข้าสู่กองทัพอเมริกาอย่างเป็นทางการ

อดีตวิงแมนของผมอย่างราอูล ลุฟเบรี ที่ติดอันดับแถวหน้าของกองทัพฝรั่งเศส ก็ได้รับการดูแลเป็นกรณีพิเศษด้วยการขึ้นเป็นผู้บังคับฝูงบินที่ 94 และประดับยศพันตรี

ทว่าความเป็นจริงกลับต่างออกไปเล็กน้อย

กองทัพบกอากาศอเมริกาที่พวกเขาเข้าไปสังกัดนั้น ไม่ต่างอะไรกับดงมนุษย์ลุงฟันปลอมสั่นงั่กๆ หัวโบราณเกินจะจินตนาการ

พวกมันปฏิเสธที่จะแจกร่มชูชีพให้นักบิน

ต้องติดเครื่องยนต์สัญชาติอเมริกันที่ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมาบิน แทนที่จะเป็นเครื่องยนต์ต่างชาติที่ฝรั่งเศสกับอังกฤษพิสูจน์การใช้งานจริงแล้วอย่างฮิสปาโน-ซุยซา

เครื่องแบบต้องเป๊ะเป็นสันห้ามยับ ห้ามประดับเหรียญตรา แพรแถบ หรือเครื่องประดับอื่นใดที่ขัดต่อระเบียบเด็ดขาด

สิทธิ์ในการใช้ร่มชูชีพที่ผมสู้ทนร้องเรียน ข่มขู่ และทำทุกวิถีทางจนได้มา กลับถูกนายทหารระดับสูงของอเมริกาฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วโยนลงถังขยะทิ้ง

เรื่องสนุกๆ อย่างการเอาถุงน่องผู้หญิงมาสวมหัวแล้วขึ้นบิน หรือการซ้อมผู้บังคับบัญชาที่น่ารำคาญแล้วยัดเข้าไปในที่นั่งพลปืนด้านหลังก่อนบินออกไปปฏิบัติภารกิจก็ทำไม่ได้อีกต่อไป

"พวกอังกฤษกับฝรั่งเศสเรียกกองทัพบกอากาศอเมริกาของเราว่า 'กองทัพไอวีลีก' น่ะครับ"

"ทำไมล่ะ"

"เพราะ

นักบินต้องเป็นนายทหารสัญญาบัตรเท่านั้น

นายทหารสัญญาบัตรต้องจบมหาวิทยาลัยเท่านั้น

กองทัพบกอากาศอเมริกาจึงเต็มไปด้วยพวกคุณหนูจากไอวี่ลีกไปโดยปริยาย ส่วนลุฟเบรีที่มาจากชนชั้นแรงงาน ถึงมียศสูงแต่ก็ถูกปฏิบัติราวกับไม้กวาดไร้ค่า

ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่พอย้ายเข้ากองทัพสหรัฐฯ แล้วลุฟเบรีจะเริ่มเป็นโรคซึมเศร้า

เอ็ดวิน พาร์สันส์ เอซผู้สอยเครื่องบินร่วงไป 8 ลำ ถึงกับตอกกลับว่า 'ไปตายซะเถอะมึง' แล้วดื้อแพ่งใส่เครื่องแบบทหารฝรั่งเศสกับเหรียญตราเดิมแทนเครื่องแบบทหารสหรัฐฯ จนโดนส่งเข้าคุกทหาร

จำยูจีนที่ฉันเคยให้นั่งเบาะหลังแป๊บหนึ่งตอนอยู่แวร์เดิงได้ไหม

เจ้าของหมัดพริกไทยดำพันธุ์แท้จากจอร์เจียคนนั้นไงล่ะ

ยูจีน บุลลาร์ดคนนั้นถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าประจำการตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำ

จะยกเหตุผลตรง ๆ ว่า 'เป็นแค่คนดำ บังอาจริจะมาขับเครื่องบินรบเรอะ?' มันก็ดูน่าเกลียดเกินไป พวกนั้นเลยอ้างเหตุผลว่านักบินต้องเป็นนายทหารสัญญาบัตรเท่านั้น แต่ยูจีนเป็นแค่นายประทวนจึงขาดคุณสมบัติ

นักบินเอซระดับเก๋าผิวสีผู้ได้รับเหรียญตราถึง 14 เหรียญรวมถึงเลฌียงดอเนอร์ จึงกลายเป็นหมาหัวเน่าเคว้งคว้างอยู่ตรงพื้นที่สีเทาระหว่างกองทัพสหรัฐฯ กับกองทัพฝรั่งเศสไปแบบนั้น

อ่า

บุคลากรชั้นยอดพวกนี้กลับต้องมาโดนปฏิบัติด้วยอย่างย่ำแย่เนี่ยนะ!

ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง ฉันจะทนดูดายไม่ยื่นมือเข้าช่วยได้ยังไงกัน

"นอร์แมน ฉันไม่ได้ห่วงแกเท่าไหร่หรอก ฐานะทางบ้านแกปึ้กอยู่แล้ว สงครามจบก็คงใช้ชีวิตสบาย ๆ แต่เพื่อนคนอื่นน่ะสิ... ไม่รู้สิ พวกเขาอาจจะไม่มีที่ไปที่เหมาะสมก็ได้ไม่ใช่เหรอ?"

"คุณก็เลยจัดงานรวมตัวทุกคนขึ้นมาแบบนี้เหรอครับ?"

ยังไงพวกนี้ก็โดนกองทัพสหรัฐฯ ปฏิบัติเหมือนขยะอยู่แล้ว มาแมนจูเรียหาเงินเข้ากระเป๋า แล้วไหน ๆ ก็ไหน ๆ ถือโอกาสเป็นผู้ก่อตั้งรุ่นแรกกับครูฝึกของกองทัพอากาศแมนจูเรีย ทำงานที่มีเกียรติมีคุณค่า มันจะดีขนาดไหนกัน

ไม่เอาเหรอ? อยากออกไปด็อกไฟต์มากกว่างั้นสิ?

เออออ เดี๋ยวพอเข้าทศวรรษ 1920 เดี๋ยวก็มีสงครามกลางเมืองเป็นว่าเล่นแล้ว รบให้หนำใจไปเลย

คิดว่าฉันเชิญไอ้คนบ้าสงครามอย่างฌอง นาวาร์มาแมนจูเรียเล่น ๆ หรือไง

ไอ้เวรนี่มันแพตตันติดปีกชัด ๆ

"ถ้าไม่อยากมาจริงๆ ก็ไม่ต้องมาก็ได้ ยังไงก็เป็นสหายร่วมรบที่เคยสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ถือเสียว่าทำประกันเผื่อไว้ในกรณีฉุกเฉินแล้วกัน"

"ชวนผมด้วยเหรอครับ"

"นายจะมาแมนจูเรียงั้นเหรอ"

"พูดเล่นเฉยๆ ครับ... แต่ก็นะ ไปเที่ยวเล่นสักหน่อยก็คงได้อยู่"

ผมตบไหล่นอร์แมนที่กำลังยักไหล่อย่างหยอกล้อ

"ช่างเถอะ ถ้านายอยากช่วยฉันล่ะก็ ไปลงทุนที่แมนจูเรียให้หน่อยสิ"

"ต้องการเงินเหรอครับ"

"ถ้าให้ได้ก็ดีสิ พอพวกเด็กๆ ปลดประจำการแล้วมาแมนจูเรีย ซื้อเครื่องบินให้คนละลำเป็นไงล่ะ สำหรับนายเศษเงินแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกน่า"

"ไม่มั้งครับ นี่มันไม่ใช่เพื่อพวกเด็กๆ แต่เป็นผลประโยชน์ของท่านนายพลล้วนๆ เลยไม่ใช่เหรอครับ"

อ้าว รู้ทันได้ไงวะ

ให้ตายสิ ไอ้พวกเซนส์ไวนี่มัน...

"เท่าที่ผมรู้ ว่าที่ภรรยาของท่านนายพลก็มีทรัพย์สินมหาศาลไม่ใช่เหรอครับ"

"ถ้าควานหาเงินจากที่ไหนไม่ได้จริงๆ ก็คงต้องบอกฟลอร่านั่นแหละ แต่ถ้าเป็นไปได้ จบในส่วนของฉันเองมันย่อมดีกว่าไม่ใช่เหรอ"

"เข้าใจที่พูดแล้วครับ"

"ดีมาก ไปช่วยพูดกับสหายคนอื่นๆ ให้ดีๆ ด้วยล่ะ"

ผมทิ้งนอร์แมนและเหล่าสหายร่วมรบที่กำลังชนแก้วกันระงมไว้ แล้วเดินไปหาเพื่อนคนอื่น

* * *

ต้นเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1918

"ขอบคุณมากครับ แทโอดอร์ ลี! พวกเราจะไม่มีวันลืมเลย!"

"ขอบคุณสำหรับกำลังใจจริงๆ ครับ คราวหน้าผมหวังว่าจะได้เหยียบแผ่นดินยุโรปในยามที่ความสงบสุขมาเยือนนะครับ"

"ลี! ลี! ลี! ลี!"

รัฐบาลฝรั่งเศสมอบเหรียญตรากองโตมาให้ผม ทั้งเลฌียงดอเนอร์ชั้นที่สูงกว่าคราวก่อนและเหรียญกล้าหาญ (Croix de Guerre) ทางฝั่งอังกฤษเองก็ประดับเหรียญกล้าหาญวิกตอเรียครอส (Victoria Cross) กับเหรียญกล้าหาญทางการบิน (Distinguished Flying Cross) ให้ผมเช่นกัน

ถ้าติดเหรียญเพิ่มอีกสักสองสามอัน สงสัยจะไม่ต้องซื้อเสื้อเกราะกันกระสุนแล้วล่ะ คงเด้งกระสุนออกได้สบาย เยี่ยมไปเลย

ก่อนที่กองทัพเยอรมันจะเปิดฉากการโจมตีพลีชีพแบบเซลล์ ผมก็รีบขึ้นเรือเผ่นแน่บออกจากยุโรป มุ่งหน้าสู่อเมริกา

หลังจากใช้เวลาอันน่าเบื่อหน่ายอยู่หลายวัน พอมาถึงท่าเรือนิวยอร์ก—

"แทโอ!"

"ฟลอ!?"

ทันทีที่ผมก้าวลงจากเรือ ฟลอร่าก็โผเข้ามากอดผม

"บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ ไม่โดนยิงใช่ไหม"

"แน่นอนอยู่แล้ว ฉันคือใครกันล่ะ คนที่สอยเรดบารอนร่วง—"

"..."

หยาดน้ำตาค่อยๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาของฟลอร่า

ผมหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาให้เธอเบาๆ

หลังจากนั้น ผมก็ได้ใช้เวลาฮีลใจ เพลิดเพลินกับการออกเดตกับฟลอร่า และพักอยู่ที่บ้านฝ่ายหญิงชั่วคราว ดื่มด่ำกับชีวิตสุขสบายไร้งานทำไปวันๆ

"วันนี้ทำอะไรกันดีคะ"

"อืม ไปเดินเที่ยวบรอดเวย์สักหน่อยดีไหมนะ"

"ดีเลยค่ะ! เดี๋ยวฉันเป็นไกด์นำทางให้เอง! ในนิวยอร์กนี้น่ะไม่มีที่ไหนที่ฉันไม่รู้จักหรอกนะ"

สมกับเป็นคุณหนูตระกูลวิทนีย์จริงๆ

ตอนนี้สิ่งที่เหลือก็แค่ใช้เวลาอยู่กับฟลอร่าที่อเมริกาอีกสักพัก พอกลับไปแมนจูเรียก็สร้างคฤหาสน์หรูหราอลังการสักหลัง แล้วค่อยเชิญฟลอร่ามาใช้เป็นเรือนหอด้วยกัน

จากนั้นก็ค่อยข้ามไปยุโรปสักหน่อย เพื่อกว้านซื้อโรงงานอาวุธของเยอรมนีที่ถูกเทขายในราคาเลหลัง แล้วรื้อขนเครื่องจักรและอุปกรณ์ทั้งหมดกลับมา

อืม... หรือความจริงแล้วผมจะเป็น 'อัจฉริยะ' กันแน่นะ

แผนการช่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้

ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีทางมาขัดขวางแผนการนี้ได้แน่นอน

"เอ่อ ท่านนายพลลีครับ"

"มีเรื่องอะไรหรือครับ"

พ่อบ้านคฤหาสน์วิทนีย์ในชุดสูทตอบคำถามของผม

"มีโทรเลขด่วนส่งมาจากทางต้นสังกัดของท่านนายพลครับ..."

"อย่างนั้นหรือครับ มีเรื่องอะไรกัน"

เขาเหลือบมองฟลอร่าแวบหนึ่ง ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ผมแล้วเอ่ยกระซิบเสียงเบา

"ผมคิดว่าท่านควรฟังเรื่องนี้ตามลำพังครับ"

"ตามลำพังหรือครับ แต่ว่า—"

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันออกไปรอข้างนอกสักครู่นะคะ"

ฟลอร่ารู้กาลเทศะจึงยอมหลบฉากออกไปก่อน

ถึงตอนนั้นพ่อบ้านจึงยอมเปิดปากที่ปิดสนิทพูดออกมา

"มีรายงานว่า... เกิดเหตุลอบสังหารท่านข้าหลวงใหญ่จางจั้วหลิน ผู้บังคับบัญชาของท่านนายพลครับ"

- โครม!

ร่างกายของผมพุ่งพรวดออกไปก่อนที่สมองจะทันได้สั่งการเสียอีก

==================================================