บทที่ 99 เหล่าอัศวินคนสุดท้าย (5)

บทที่ 99 เหล่าอัศวินคนสุดท้าย (5)

"- ก่อนที่ลีจะออกจากยุโรปกลับบ้านเกิดไปเมื่อหนึ่งปีก่อน ทั่วทั้งโลกนี้ไม่มีนักบินหน้าไหนกล้ามาต่อกรกับลีได้เลยครับ!"

"- ทั้งเบิลเคอ ทั้งอิมเมลมันน์ เหล่าเอซกองทัพเยอรมันที่ไอ้ไกเซอร์แขนพิการเอาไว้คุยโวและประทานเหรียญตราให้ ต่างก็จบชีวิตลงด้วยน้ำมือของลีกันหมดไม่ใช่หรือครับ!"

"- สถิติยิงตกสะสม 39 ลำของลี! สถิติยิงตกสะสม 64 ลำของฟอน ริชทโฮเฟน! ถ้าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาลียังคงสู้รบอยู่ในยุโรป สถิติการยิงตกคงทะลุเกิน 64 ลำไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

"- ระดับลีที่เคยสอยร่วงเดือนละสี่ลำเนี่ย 64 ลำอะไรกัน ดีไม่ดีอาจจะทะลุร้อยลำไปแล้วด้วยซ้ำ!"

"- อ่า เริ่มขึ้นแล้วครับ! เครื่องบินรบทั้งสองลำติดเครื่องแล้วทะยานขึ้นจากทางวิ่งแล้วครับ!"

"- ทางซ้ายคือเครื่องบินสีเหลือง สุดยอดเอซแห่งฝ่ายสัมพันธมิตร แทโอดอร์ ลี! ทางขวาคือเครื่องบินสีแดง สุดยอดเอซแห่งฝ่ายมหาอำนาจกลาง มันเฟรด ฟอน ริชทโฮเฟน!"

ในยุคสมัยที่การสื่อสารสองทางยังแทบเป็นไปไม่ได้ และการที่นักข่าวจะถือไมโครโฟนถ่ายทอดสดแบบเรียลไทม์ก็ยังเป็นเรื่องไกลเกินเอื้อมทางเทคโนโลยี

แต่ด้วยความคิดเพียงหนึ่งเดียวว่าจะกอบโกยเงิน สถานีวิทยุทั้งหลายที่เค้นเอาสารพัดไอเดียออกมาจึงทำได้สำเร็จ

1. จ่ายเงินให้สถานีรถไฟเพื่อลากสายโทรศัพท์ยาวเหยียดออกมา

2. นักข่าวที่ส่งไปยังสนามจับหูโทรศัพท์แล้วรายงานสถานการณ์กลับไปยังสถานีวิทยุในปารีสให้ 'สมจริงที่สุด'

3. นักแสดงละครเวทีที่จ้างมาจับไมโครโฟนวิทยุ แล้วพากย์เลียนสำเนียงและคำพูดของนักข่าวที่ได้ยินผ่านหูโทรศัพท์แบบสดๆ

4. ยะฮู้! เงินไหลมาเทมาแล้วโว้ย!

"ฟังวิทยุงั้นเหรอ? แกเป็นสายลับรึไง?"

สารวัตรทหารแห่งชาติที่ปกติจะคอยไล่ต้อนจับกุมอย่างเข้มงวดแบบนั้น ก็ยังยอมนำวิทยุที่ยึดเอาไว้มาปล่อยเช่าตามสถานที่สาธารณะหรือร้านค้าบางแห่งชั่วคราว

"- ริชโทเฟนเปิดฉากก่อนแล้ว! เรดบารอนเป็นฝ่ายโจมตีก่อนครับ!"

"- พลาดเป้าแล้ว! พลาดเป้าไปแล้วครับ! ท่านผู้ฟังครับ กระสุนที่เรดบารอนยิงออกไปพลาดเป้าทั้งหมดเลยครับ! ท็อปกันหลบได้อย่างว่องไว! เรดบารอนทำได้แค่ยิงไถพื้นดินเล่นไปเปล่าๆ ปลี้ๆ เท่านั้นครับ!"

"มันต้องอย่างนั้นสิ!"

"สมน้ำหน้า ไอ้พวกเยอรมัน!"

"ลี! ส่งไอ้พวกบอชจองหองนั่นไปลงนรกซะ!"

"เฮ้ย! หุบปากสิวะ! ไม่ได้ยินเสียงแล้วเนี่ย!"

ตามสถานที่สาธารณะที่สามารถฟังวิทยุได้ฟรี อย่างเช่นสถานีรถไฟ บรรดาคนงานโรงงาน กรรมกรรับจ้างรายวัน เด็กขายหนังสือพิมพ์ และผู้คนอีกมากมายต่างมารวมตัวกัน และพากันชูแขนเฮโลตามคำพูดแต่ละประโยคที่ดังออกมาจากวิทยุอย่างต่อเนื่อง

ด้านหน้าร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าที่จำหน่ายวิทยุซึ่งเคยถูกสั่งห้ามทั้งจัดแสดงและวางขายมาระยะหนึ่ง คนเดินถนนต่างพากันจับกลุ่มยืนออกันแน่นขนัดราวกับก้อนเมฆ พลางเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากวิทยุในตู้โชว์หลังกระจกใส

ส่วนพวกคนที่มีฐานะขึ้นมาหน่อย หรือพวกที่ชอบวางมาด ก็จะพากันเดินเข้าร้านกาแฟ สั่งกาแฟสักแก้วกับของหวาน หรือไม่ก็ไปนั่งสั่งอาหารตามร้านอาหารแล้วเงี่ยหูฟัง

เจ้าของร้านกาแฟและร้านอาหารต่างนำโต๊ะมาตั้งไว้กลางร้านแล้วยกวิทยุมาวางไว้เพื่อเอาใจลูกค้า

- อ๊ะ นี่ก็โดนไปตั้งกี่รอบแล้วครับเนี่ย! ลียังคงถูกไล่กวดเกาะท้ายอย่างต่อเนื่อง!

- พอถูกล็อกท้ายได้ครั้งหนึ่งแล้ว ดูเหมือนจะสลัดหลุดยากมากเลยครับ!

"……"

"บัดซบเอ๊ย ทำอะไรอยู่วะ!"

เสียงถ้วยชากระทบจานรอง หรือเสียงช้อนส้อมมีดกระทบจานกระเบื้องดังกุ๊กกิ๊ก บัดนี้เงียบหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

- โอ๊ะ โอ๊ะโอ ลียกหัวเครื่องขึ้นแล้วครับ! ทำการหักเลี้ยวกะทันหัน!

- ไต่ระดับขึ้นในแนวดิ่งแล้วครับ!

- บารอนกวดตามติดมาแล้ว! กระสุนส่องวิถีสีเขียวสาดกระจายรอบตัวลีแล้วครับ!

บ้างก็คีบบุหรี่สูบเงียบๆ พลางใจจดใจจ่ออยู่กับวิทยุ บ้างก็ถือแก้วไว้ในมือแล้วจิบเครื่องดื่มไม่หยุด

"สัญญาณความถี่เป็นอย่างไรบ้าง"

"เรียบร้อยดีครับ"

"ดี คอยตรวจสอบความผิดปกติต่อไป ...เฮ้อ ขอร้องล่ะ ช่วยชนะทีเถอะ"

ภายในหอไอเฟลซึ่งทำหน้าที่กระจายคลื่นสัญญาณข้ามผ่านปารีสไปยังทั่วทั้งฝรั่งเศส รวมทั้งอังกฤษ เบลเยียม และเนเธอร์แลนด์ เจ้าหน้าที่ของกองบัญชาการสื่อสารซึ่งเป็นหน่วยงานลับของฝ่ายสัมพันธมิตรต่างคอยปรับความแรงของสัญญาณอย่างต่อเนื่องจากหอไอเฟลที่เปรียบเสมือนเสาอากาศขนาดยักษ์

- ลีหลบไปแล้วครับ! เครื่องบินขับไล่สีเหลืองพุ่งมุดเข้าไปในกลุ่มเมฆแล้ว!

- เรดบารอนจะไล่ตามเข้าไปไหมครับเนี่ย? อ๊ะ! ไม่ตามเข้าไปครับ!

- จะรอดักอยู่ข้างนอก แล้วรอจังหวะที่โผล่พ้นเมฆออกมาเพื่อเผด็จศึกงั้นหรือครับ!

หากคลื่นวิทยุส่งไปไม่ถึงก็ว่าไปอย่าง แต่อังกฤษเองก็ไม่อาจพลาดการถ่ายทอดสดศึกแห่งศตวรรษนี้ได้เช่นกัน

สำนักข่าวต่างๆ ของอังกฤษได้นำเครื่องโทรเลขมาติดตั้งไว้ที่ช่องแคบโดเวอร์ เพื่อดักจับคลื่นวิทยุแล้วส่งข้อมูลไปยังลอนดอนทันที

- เมฆ... กำลังสร้างเมฆขึ้นมาครับ! ลีกำลังสร้างเมฆเพื่อหลบสายตาของริชโทเฟนแล้วครับ!

- สิทธิ์การโจมตีเปลี่ยนมือแล้วครับ! ลีเป็นฝ่ายขึ้นมาล็อกท้ายริชโทเฟนและเปิดฉากโจมตีแล้ว!

- บารอนที่ตกเป็นฝ่ายตั้งรับพุ่งหนีเข้าไปในกลุ่มเมฆแล้วครับ!

ข้อความสรุปของเหล่านักข่าวที่ส่งไปยังลอนดอนได้รับการรวบรวมแล้วส่งโทรเลขข้ามไปยังอเมริกาอีกทอดหนึ่ง สถานีวิทยุต่างๆ ที่เคยถูกสั่งปิดตัวลงจากนโยบายภาวะสงครามและการเซ็นเซอร์จึงฟื้นคืนชีพกลับมาชั่วคราว พร้อมกับว่าจ้างบรรดานักแสดงมาช่วยอ่านบรรยายเนื้อหาเช่นเดียวกัน

- ท็อปกันยังคงโจมตีอย่างต่อเนื่องครับ! กระสุนส่องวิถีสีแดงระเบิดประกายไฟสนั่น!

- โอ๊ะ! ริ... ริชโทเฟนหักเลี้ยวกะทันหัน! ตีวงเลี้ยวด้วยวิถีการบินที่เหลือเชื่อแล้วพลิกสถานการณ์กลับมาได้แล้วครับ!

- สิทธิ์การโจมตีสลับกลับมาอีกครั้งแล้วครับ!

"บัดซบ! ทำอะไรสักอย่างเข้าสิวะ!"

"เรดบารอนมันเป็นสัตว์ประหลาดหรือไงกัน...!"

ชาวอเมริกันตามที่สาธารณะ ตามร้านอาหาร และในโรงภาพยนตร์ต่างก็ลุ้นระทึกจนเหงื่อชุ่มมือเช่นเดียวกัน

และแล้ว

- เอ๊ะ

- โอ๊ะโอ้!!

- พลิกกลับมาได้แล้วครับ! ลีพลิกสถานการณ์กลับมาได้แล้ว! เขาบินเป็นเลขแปดในแนวนอนราวกับผึ้ง แล้ววกเข้าล็อกท้ายบารอนได้แล้วครับ!

- โดนแล้ว! ลียิงโดนแล้วครับ!

- ร่วงแล้ว! กำลังร่วงลงมาแล้วครับ!

- ท่านผู้ฟังครับ! เกิดไฟลุกท่วมเครื่องบินฟอกเกอร์ของเรดบารอนแล้วครับ! ดูเหมือนกระสุนส่องวิถีจะพุ่งเข้าใส่เครื่องยนต์เต็มเปา! ชัดเจนแล้วครับ! ยิงตกแล้วครับ! ลี! ท็อปกัน! สอยเรดบารอนร่วงลงมาจากฟ้าแล้วครับ!

"เฮฮฮฮ—!!!"

"ไปลงนรกซะ ไกเซอร์—!!!"

ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนแล้วส่งเสียงไชโยโห่ร้อง

แม้ถ้วยชาจะคว่ำ จานจะแตกกระจาย และอาหารจะร่วงหล่นเกลื่อนพื้นก็ตาม

"ลี! ลี! ลี! ลี!"

"""ลี! ลี! ลี! ลี!"""

ตั้งแต่เหล่าทหารในคูสนามรบแนวหน้า ไปจนถึงพลเรือนที่อยู่ไกลออกไปอีกฟากของมหาสมุทรแอตแลนติก

พวกเขาต่างสวมกอดกันและกู่ร้องออกมา

"เรดบารอนถูกท็อปกันเด็ดหัวแล้ว!!"

อาคารที่ทำการทบวงทหารเรือในวอชิงตัน ดี.ซี. เองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นเช่นกัน

แฟรงกลิน รูสเวลต์ ผู้ช่วยรัฐมนตรีทบวงทหารเรือซึ่งกำลังฟังเสียงที่ดังออกมาจากวิทยุ เอ่ยกับโจเซฟุส แดเนียลส์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารเรือผู้เป็นเจ้านายข้างกายด้วยสีหน้าพึงพอใจ

"แบบนี้ของขวัญวันคริสต์มาสในอีกไม่กี่ปีข้างหน้านี้ ของเล่นรูปเครื่องบินคงขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ครับ"

"บัดซบ มีลูกชายตั้งสี่คน แค่คิดฉันก็ผวาแล้วเนี่ย สงสัยต้องขอเบี้ยเลี้ยงพิเศษช่วงคริสต์มาสจากท่านประธานาธิบดีซะแล้วสิ"

"เบี้ยเลี้ยงพิเศษหรือครับ"

"แฟรงก์ ลองคิดดูสิ พอกลับบ้านไป 'ท็อปกัน' สี่คนคงรุมล้อมซัดหมัดใส่ 'เรดบารอน' คนนี้แน่ แบบนี้มันก็ต้องได้เบี้ยเลี้ยงเสี่ยงภัยเป็นธรรมดาไม่ใช่หรือไง"

"ฮะๆ! ฟังดูก็สมเหตุสมผลดีนะครับ"

แฟรงกลิน รูสเวลต์พยักหน้า ก่อนจะเปิดประเด็นใหม่ขึ้นมา

"เท่านี้พวกเราก็ชนะสงครามแล้วล่ะครับ"

"คงงั้นแหละ ถ้าฉันยังหนุ่มคงอยู่เฉยไม่ได้แน่ ป่านนี้คงวิ่งไปยื่นใบสมัครเป็นทหารอาสาแล้วล่ะ"

ช่างเป็นเรื่องที่สะใจจนกวาดล้างแนวคิดไม่อยากทำสงครามอย่าง 'พวกเราไม่มีทางชนะหรอก' หรือ 'พวกเราทำไม่ได้แน่' โยนทิ้งลงถังขยะไปในคราวเดียว

และโดยบังเอิญ ที่บ้านเลขที่ 10 ถนนดาวนิง ก็มีบทสนทนาแบบเดียวกับที่ทบวงทหารเรือในวอชิงตันเกิดขึ้นเช่นกัน

"เฮ้อ ลุ้นจนฉันใจสั่นแทบตายเชียว"

"ผมบอกท่านนายกฯ แล้วไม่ใช่หรือครับ ว่าแทโอดอร์ ลี เท่าที่ผมเห็นน่ะไม่ใช่คนที่จะตายง่ายๆ หรอก"

"ก็คำพูดของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสรรพาวุธมันน่าเชื่อถือได้ง่ายๆ เสียที่ไหนกันล่ะ"

"โธ่ ท่านนายกฯ วินสตันคนนี้พูดแต่เรื่องที่เชื่อถือได้เสมอแท้ๆ ทำไมถึงไม่เข้าใจความภักดีของวินสตันคนนี้บ้างเลยล่ะครับ"

"กัล..."

"..."

"วินสตัน นี่เป็นคำแนะนำในฐานะนักการเมืองรุ่นพี่นะ... คราวหน้าถ้ามีใครพูดคำว่า 'กัล' ขึ้นมาอีกล่ะก็ เตรียมคำตอบไว้ล่วงหน้าให้ดีล่ะ เพราะกัลลิโพลีคงจะตามหลอกหลอนนายไปจนกว่าจะวางมือทางการเมือง... ไม่สิ ไปจนตายเลยล่ะ"

วินสตัน เชอร์ชิล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสรรพาวุธอึกอักพูดไม่ออก ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบเงียบๆ

ภายในห้องพักอันหรูหราที่แวร์ซายส์ ที่แห่งนั้นก็กำลังพูดคุยถึงเรื่องของคนคนเดียวกับที่วอชิงตันและบ้านเลขที่ 10 ถนนดาวนิงเช่นกัน

"...ด้วยเหตุนี้ เราคงซื้อเวลาได้มากพอดูทีเดียว"

"เป็นสหายที่กล้าหาญมากครับ"

"ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ข้าพเจ้าเห็นคนกล้าหาญมามาก แต่คนน่าเชื่อถือกลับมีอยู่เพียงหยิบมือ"

"ถ้าเช่นนั้นผมขอแก้คำพูดครับ เขาเป็นสหายที่น่าเชื่อถือมากครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของฟิลิป เปแตง ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพฝรั่งเศส นายกรัฐมนตรีฌอร์ฌ เกลม็องโซ ซึ่งกำลังจ้องมองวิทยุก็พยักหน้ารับ

"ดูเหมือนเราจะได้เวลาที่ท่านเคยบอกว่ามีค่าที่สุดมาแล้วสินะ แล้วตอนนี้จะโค่นเยอรมนีลงได้หรือยังล่ะ"

"ที่ผ่านมามันติดอยู่แค่เรื่องของเวลา ในเมื่อปัญหาเรื่องเวลาคลี่คลายแล้ว ย่อมทำได้อย่างแน่นอนครับ"

"...นี่เป็นคำพูดที่ฟังแล้วรื่นหูที่สุดในรอบห้าปีเลยล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็จงไปโค่นเยอรมนีซะเถอะ"

"รับทราบครับ ท่านนายกรัฐมนตรี"

* * *

"อ๊ากกก! โอ๊ย! เจ็บ! เจ็บโว้ย!"

"กล้ามเนื้อเกร็งตึงไปทั้งตัว แถมเส้นเลือดยังแตกเป็นจุดๆ อีก... สภาพแบบนี้ผู้การร่อนลงจอดมาได้ยังไงกันครับเนี่ย ทั้งที่ขยับนิ้วแม้แต่นิ้วเดียวยังแทบไม่ไหวแท้ๆ"

"ผู้ที่คิดจะรอดจักต้องตาย ผู้ที่พร้อมจะตายจักมีชีวิตรอด นายไม่รู้จักรึไง"

"ไม่รู้หรอกครับว่าใครพูดแต่ก็ฟังดูเท่ดี แล้วสรุปว่าคนคนนั้นรอดไหมล่ะครับ"

"...คงตายในสนามรบมั้ง"

"กะไว้แล้วเชียวครับ"

แพทย์สนามช่วยพยุงร่างที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวของผม ก่อนจะสวมเสื้อโค้ตให้

"ดูเป็นยังไงบ้าง"

"ดูปกติดีครับ"

"ไม่ได้ ยังไม่พอ พอก้าวออกจากกระโจมพยาบาล นักข่าวคงจะกระหน่ำกดแฟลชกันไม่หยุดแน่"

"...ให้ตายเถอะ ทำไมพวกนักบินถึงได้เป็นแบบนี้กันหมดนะ"

ผมส่องกระจกจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกจากกระโจม

.......

อือหือ

อะไรวะเนี่ย ซูเปอร์โนวาระเบิดรึไง

ตามองไม่เห็นเลยโว้ย

"ท่านนายพลครับ! ขอสักคำเถอะครับ-!"

"แทโอดอร์ ลี! ขอสัมภาษณ์หน่อย-!"

"นอกจากเหรียญเลฌียงดอเนอร์แล้ว ดูเหมือนท่านอาจจะได้รับเหรียญวิกตอเรียครอสกับเหรียญเกียรติยศของอเมริกาด้วย ไม่ทราบว่ารู้สึกอย่างไรบ้างครับ-"

แสงแฟลชสาดวาบเข้ามาไม่หยุดหย่อน

พอทีเถอะโว้ย ฉันไม่ได้ปล่อยคลื่นเสียงนำทางได้เหมือนค้างคาวนะเว้ย

ฝีมือใครวะ ไกเซอร์เหรอ หรือต้วนฉีรุ่ย หรือว่าจะเป็นซุนยัตเซ็น

พวกเอ็งรับเศษเงินจากใครมา ถึงได้คิดจะทำให้กูตาบอดกันฮะ

ผมยกมือขึ้นปราม

"การสัมภาษณ์ไว้ค่อยไปคุยกันต่อที่ปารีสนะครับ ตอนนี้ผมยังไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่"

หลังจากออกปากไล่เสร็จ ผมก็ตั้งใจจะเดินไปหาพวกเพื่อนร่วมรบรวมถึงนาวาร์...

แต่แล้วก็ชะงักหันตัวกลับมาก่อน

"นักข่าวช่างภาพที่ถ่ายรูปให้ผมเมื่อกี้อยู่ไหนครับ"

"ผมเองครับ! อยู่นี่ครับ!"

ช่างภาพคนหนึ่งเบียดฝูงชนเข้ามาแล้วยื่นรูปถ่ายให้ผม

"รูปนี้ตามผลการพนันแล้ว ผมขอรับไปนะครับ"

* * *

"นาวาร์ ก่อนอื่นเลย... ฉันอยากรู้เรื่องความเป็นความตายของร้อยเอกริชโทเฟนก่อนน่ะ"

"ไอ้เยอรมันเวรนั่นตายห่าไปแล้วครับ! ฮ่าๆๆ!"

ฌอง นาวาร์

"แกนี่มันยังไงกัน ดูเหมาะกับแมนจูเรียมากกว่าซะอีก"

ขอแต่งตั้งให้นายกลายเป็นชาวแมนจูเรียกิตติมศักดิ์เลยแล้วกัน

ผมบอกให้นาวาร์นำทางผมไปยังจุดที่เครื่องบินสามปีกสีแดงของริชโทเฟนตก

"กระสุนส่องวิถีที่ท่านนายพลยิงน่าจะเข้าเป้าที่ถังน้ำมันพอดิบพอดีครับ พอไฟลุกท่วมก็เลยร่วงลงมา แต่ตอนที่กระแทกพื้นจนแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แถมยังมีหิมะทับถมอยู่ ไฟก็เลยดับไปเองครับ"

ผมพยักหน้าเงียบๆ แล้วเดินวนดูรอบๆ กองซากเครื่องบินฟอกเกอร์ที่พังยับเยิน

"แล้วศพล่ะ"

"พวกเยอรมันรับไปแล้วครับ อีกเดี๋ยวคงนำบรรจุลงโลง"

"งั้นเหรอ"

ผมหยุดยืนครู่หนึ่งแล้วหยิบเศษซากชิ้นหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา

มันคือชิ้นส่วนลำตัวเครื่องบินที่ทำจากไม้ พื้นสีแดงและมีตรากางเขนเหล็กสีดำวาดอยู่

"...ฉันเอาชิ้นนี้ไปได้ไหม"

"ได้แน่นอนสิครับ ใครจะกล้าว่าอะไร"

"……"

ไอ้ชาวแมนจูเรียกิตติมศักดิ์เอ๊ย

"ฉันรู้มาว่าในหมู่พวกเยอรมันมีน้องชายของเรดบารอนอยู่ด้วยนี่"

"เห็นว่าอยู่ตรงซากทางโน้นครับ"

ไกลออกไป มีชายหนุ่มสองสามคนในเครื่องแบบทหารเยอรมันกำลังยืนเหม่อมองซากเครื่องบินอย่างไร้จุดหมาย

ผมเดินตรงเข้าไปหาพวกเขา

"ผมแทโอดอร์ ลีครับ"

"...ร้อยเอกโลทาร์ ฟอน ริชทโฮเฟน"

"ร้อยตรีวอล์ฟรัม ฟอน ริชทโฮเฟน"

"หรือว่าพวกคุณจะเป็น... ของเรดบารอน"

"เป็นน้องชายครับ"

"เป็นลูกพี่ลูกน้องครับ"

เพราะสายลมอันเหน็บหนาวในฤดูหนาว คราบน้ำตาบนใบหน้าของพวกเขาจึงแข็งตัวกลายเป็นคราบ

ทว่าข้างๆ สองริชทโฮเฟน ยังมีชายชาวเยอรมันรูปร่างสูงโปร่งอีกคนหนึ่งกำลังจ้องเขม็งมองผมตาขวาง

"ร้อยโทแฮร์มันน์ เกอริง สังกัดยัสตา"

"...เกอริงงั้นเหรอ"

"ใช่ มีอะไรหรือ"

ไอ้หมูบินตัวนั้นเนี่ยนะ... จะเป็นหนุ่มหล่อขนาดนี้?

โลกนี้อยู่ไปนานๆ ก็ได้เห็นอะไรแปลกๆ จริงๆ พับผ่าสิ

"...นั่นเครื่องบินของพี่ชายผมใช่ไหม"

"ใช่ครับ"

"เก็บเอาไว้เถอะครับ พี่ชายผมเองก็สะสมชิ้นส่วนลำตัวเครื่องบินของเหล่านักบินที่เคยประลองฝีมือด้วยเหมือนกัน... เขาเองก็คงต้องการแบบนั้น"

"ขอบคุณครับ ร้อยเอกโลทาร์"

ผมลูบคลำเศษชิ้นส่วนลำตัวเครื่องบินสีแดงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายทำความเคารพพวกเขาก่อน

"เขาเป็นนักบินที่ยอดเยี่ยมมาก นับเป็นเกียรติของผมครับ"

"...ไม่เป็นไรหรอกครับ มันช่วยไม่ได้ เพราะพวกเราคือทหารนี่ครับ"

สองริชทโฮเฟนรวมถึงโลทาร์ต่างก็ทำความเคารพตอบผม

* * *

"นาวาร์ จบสงครามแล้วแกจะทำอะไรต่อ"

"ผมเหรอครับ ทำไมเหรอ"

"อยากมาแมนจูเรียไหมล่ะ"

"ชวนไปทำงานด้วยเหรอครับ"

"ยังไงซะพอสงครามจบ แกก็คงไม่ได้ขึ้นบินรบทางอากาศในฝรั่งเศสอีกแล้วนี่"

"อา ให้ตายสิ พอพูดแบบนี้แล้วชักน่าสนใจแฮะ"

ชาวแมนจูเรียกิตติมศักดิ์ ฌอง นาวาร์ ล้วงมือเข้ากระเป๋าพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ช่างมันเถอะ ไปก็ไปครับ ในเมื่อท่านนายพลอยู่ที่นั่น เรื่องสนุกๆ คงมีให้ทำเพียบแน่"

"ดี ฉันจะล่วงหน้าไปรอแกก่อนก็แล้วกัน ถ้ามัวแต่ทำเรื่องบัดซบจนตายห่าไปก่อนละก็ รู้ไว้เลยว่าแกตายคามือฉันแน่"

"โอ้โห ขนาดคนที่สอยเรดบารอนร่วงพูดเองแบบนี้ ผมกลัวจนขนลุกเลยนะเนี่ย"

==================================================