บทที่ 98 อัศวินกลุ่มสุดท้าย (4)

บทที่ 98 อัศวินกลุ่มสุดท้าย (4)

ผมจับจ้องเครื่องบินฟอกเกอร์ผ่านกระจกมองข้าง

เล็งแนว

ทันใดนั้นผมก็หักคันบังคับไปทางซ้ายอย่างรวดเร็ว

– ปังๆๆๆๆ!

กระสุนปืนกลขนาด 8 มม. ของ MG08 สาดซัดใส่พื้นดินตรงจุดที่ผมเพิ่งบินผ่านจนพรุนเป็นรังผึ้ง ดินสีดำขลับกระเซ็นกระจุยขึ้นมาเหนือหิมะสีขาวโพลน

ถ้าหักเลี้ยวไปทางขวาละก็ ตายห่าไปแล้ว

เครื่องบินฟอกเกอร์ใช้เครื่องยนต์โรตารีที่มีแรงบิดหมุนไปทางขวา

วินาทีที่หักขวา ฟอกเกอร์จะอาศัยแรงบิดนั้นเลี้ยวตัวได้เร็วกว่าผม

ในทางกลับกัน ถ้าหักซ้าย การเคลื่อนที่จะเชื่องช้าลงเพราะต้องต้านแรงบิด

เครื่องบินฟอกเกอร์จ่อหัวเข้ามาประชิดท้ายผมอีกครั้ง

เหงื่อกาฬที่ไหลจากหน้าผากผ่านใบหน้ามาถึงแก้มจับตัวเป็นน้ำแข็งและแตกกระจายไปในอากาศ

"ไอ้เหี้ยเอ๊ย เก่งฉิบหายเลยจริง ๆ"

เรดบารอน

สถิติยิงตกสะสม 80 ลำ นักบินที่เก่งกาจที่สุดในประวัติศาสตร์

กะไว้แล้วว่าจะต้องตึงมือ แต่นี่มันบ้าไปแล้วหรือไงวะ

ทั้งที่คงไม่เคยเรียนหลักอากาศพลศาสตร์ กฎฟิสิกส์ หรือยุทธวิธีประลองยุทธ์ทางอากาศอย่างจริงจังแท้ ๆ แต่ริชโทเฟนกลับ... อาศัยเพียงสัญชาตญาณสัตว์ป่าแต่กำเนิดมาอุดช่องว่างเหล่านั้นทั้งหมดแล้วไล่กวดตามมาติด ๆ

เขาคงไม่รู้หรอกว่ากระแสลมปะทะปีกแล้วกลายเป็นกระแสวนอย่างไร หรือแตกกระจายจนเกิดการหลุดลอกของชั้นขอบเขตอย่างไร แต่หมอนั่นแค่ทำมันออกมาได้หน้าตาเฉย

อัจฉริยะ

คนที่ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ตลอดกาลมันต่างชั้นกันจริง ๆ

ผ่านกระจกมองข้าง ผ้าพันคอสีขาวของริชโทเฟนสะบัดพลิ้วอยู่ใจกลางเครื่องบินฟอกเกอร์สีแดง

ผมหักคันบังคับไปทางซ้ายอีกครั้ง

ตัวเครื่องเฉียดผิวดิน รักษาระยะห่างอันเฉียดฉิวเหนือตอไม้ที่ส่วนบนถูกกระสุนปืนใหญ่เป่ากระจุย

– ปังๆๆๆๆ!

ตอไม้ถูกกระสุนปืนกลยิงใส่จนแหลกละเอียดแตกกระจุาย

อีกนิดเดียว

หลบอีกแค่นิดเดียวเท่านั้น

กฎเหล็กที่ต้องจำให้ขึ้นใจเสมอ

หัวต้องเย็นเข้าไว้

การจะล้มสัตว์ประหลาดได้ ต้องงัดทุกสิ่งทุกอย่างที่มีออกมาใช้

เครื่องบินปีกสามชั้นฟอกเกอร์เป็นเครื่องบินที่กะทัดรัดกว่าสปัดมาก

ในเมื่อความจุกระสุนของสปัดมีแค่พันกว่านัด ฟอกเกอร์ก็คงมีไม่เกินพันนัดอย่างมากที่สุด

เหนี่ยวไกเล่น ๆ ไปสองรอบแล้ว อย่างน้อยคงผลาญไปห้าสิบนัด หรือมากสุดก็แปดสิบนัด

เครื่องยนต์ของสปัดเป็นแบบระบายความร้อนด้วยน้ำชนิดยึดกับที่

เพราะไม่มีแรงบิดจากการหมุน การเลี้ยวขวาจึงด้อยกว่าฟอกเกอร์อย่างเห็นได้ชัด แต่การเลี้ยวซ้าย ความเสถียร และกำลังขับสูงสุดนั้นเหนือกว่า

ถ้าทิ้งระยะห่างจากฟอกเกอร์แบบนี้ต่อไป พร้อมกับสะสมพลังงานและไต่ระดับความสูง ก็จะสร้างช่องว่างให้หนีรอดไปได้

ผมดันคันเร่งขึ้นจนสุด

* * *

ลีเร่งกำลังขับขึ้น

เขารู้สึกได้

เครื่องบินสีเหลืองห่างออกไปวินาทีละหลายเมตร

จะปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้

เรดบารอนดึงคันบังคับ

ฟอกเกอร์ที่มีอัตราการไต่ระดับสูงพุ่งทะยานขึ้นชั่วครู่ ก่อนแปลงพลังงานศักย์เป็นความเร็วแล้วกดหัวดิ่งลงมาไล่บี้

ตรงใจกลางศูนย์เล็งต่อสู้อากาศยาน

จัดแนวศูนย์เล็ง

สอดนิ้วเข้าโกร่งไก

ลั่นไก

— ตะๆๆๆๆ!!

เครื่องบินสีเหลืองหลบวิถีกระสุนปืนกลไปได้เฉียดฉิวอีกครั้ง

เป็นการเคลื่อนไหวที่ชวนให้หงุดหงิดไปเสียทุกลีลา

มันต่างจากพวกหมูๆ ที่เคยเก็บได้ด้วยการยิงชุดสั้นแค่ครั้งสองครั้งอย่างสิ้นเชิง

นี่น่ะหรือคืออัจฉริยะ

เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปะทะลมหนาวโดยตรงหรือด้วยเหตุผลอื่นกันแน่

"...เจ้านั่นคือกวาง กวางตัวหนึ่งเท่านั้น"

ไม่มีเหตุผลที่นายพรานจะต้องกลัวเหยื่อ

ก็แค่ล่ามันเหมือนกับตอนที่ล่ากวางตัวแรกได้ในวัยสิบเอ็ดขวบ วันนี้ก็แค่ทำแบบเดียวกัน

ในชั่วพริบตานั้น

สปัดสีเหลืองก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบน

"!"

เขากัดฟันกรอดพลางดันคันเร่งขึ้นตามไปด้วย

การบังคับท่าบินอย่างฉับพลันทำให้ร่างของเขาถูกอัดติดกับเบาะนั่ง แรงจีแนวดิ่งกดทับลงมาทั้งตัว

* * *

เครื่องบินสามปีกสีแดงเกาะติดอยู่ด้านหลังสปัดสีเหลืองที่พุ่งตั้งฉากขึ้นจากพื้นดิน

"ตามไปแล้ว!"

"โดนเกาะท้ายไม่ปล่อยเลยนี่ครับ!?"

"เงียบปากแล้วดูไปเถอะน่า"

นาวาร์เคี้ยวบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไฟไว้ในปาก

เขาเชื่อมั่น

ไม่เพียงแค่เขา แต่ทุกคนที่เคยร่วมบินกับหมอนั่นต่างก็เชื่อมั่น

อันที่จริง

ถ้าไม่เชื่อในตัวเขา ถ้าเขาเอาชนะไม่ได้ แล้วใครหน้าไหนจะสอยเรดบารอนร่วงลงมาได้อีกล่ะ

นาวาร์ประสานมือเข้าด้วยกันแล้วบีบนวดไม่หยุดโดยไม่รู้ตัว

* * *

ท่าอิมเมลมันน์เทิร์น การรบแนวตั้งคงไม่ได้ผลแล้ว

ถ้าขืนงัดท่าที่เคยโชว์ไปแล้วมาใช้อีก ก็ไม่ต่างอะไรกับการประเคนตัวเองใส่พานให้ไอ้สัตว์ประหลาดนั่น

หาให้เจอ

ในหัวของแก

จากประสบการณ์

จากอดีต

จากชาติที่แล้ว

จากตัวตนของอีแทโอ

หาวิธีการให้เจอ

ผมฝืนออกแรงลืมเปลือกตาที่ถูกแรงจีกดทับแล้วเพ่งมองมาตรวัดความสูง

มาตรวัดความสูงบอกว่า... 500 เมตร

ขอแค่ขึ้นไปอีก 500 เมตร เมฆก้อน เมฆคิวมูลัสก็จะรออยู่

เลือดคงไหลย้อนขึ้นไปเลี้ยงสมองจนร้อนผ่าว

ฟอกเกอร์กราดยิงปืนกลไล่หลังพลางพุ่งโถมเข้ามา

ผมหักคันบังคับอีกครั้ง

แล้วเหยียบคันเหยียบหางเสือเลี้ยวลงไปเต็มแรง

ควงสว่านเป็นรูปทรงกระบอก

ทุกท่าจะงัดออกมาให้เห็นแค่รอบเดียวเท่านั้น

ถ้าเป็นริชโทเฟนละก็ มันคงไม่ยอมให้ผมใช้รอบที่สองแน่

กระสุนปืนกลฉีกกระชากห้วงอากาศที่ปีกเครื่องบินของผมเพิ่งแล่นผ่านไปเมื่อครู่จนแหลกละเอียด

ซื้อเวลาได้แล้ว

700 เมตร

เห็นกลุ่มเมฆสีขาวหม่นอยู่ตรงหน้า

ผมนำเครื่องพุ่งทะลวงเข้าไปในม่านเมฆโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

* * *

ผู้คนที่ถือกล้องส่องทางไกลอยู่บนพื้นดินต่างพากันกระซิบกระซาบ

"หายไปแล้ว!"

"ไปไหนแล้วล่ะ มองไม่เห็นเลย"

"เมฆ มันเข้าไปในก้อนเมฆแล้ว"

เครื่องบินสามปีกสีแดงดูเหมือนจะลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่มันกลับเชิดหัวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเบื้องบนแทนที่จะทะยานตามเข้าไปในเมฆ

"เหอะ! กะจะใช้ความสูงกดทับลงมาสินะ"

"กดทับเหรอครับ?"

"เหตุผลที่มุดเข้าเมฆไปมันก็เห็นๆ กันอยู่ กะจะบินวนเวียนหลบซ่อนข้างในเล่นซ่อนแอบสักพักแล้วค่อยหาจังหวะพลิกกลับมาเล่นงานน่ะสิ ริชโทเฟนเลยตัดไฟแต่ต้นลม ไม่ยอมเปิดโอกาสแบบนั้นให้ตั้งแต่แรกไงล่ะ"

หากเป็นนักบินเลือดร้อนทั่วไปก็คงมุดเมฆตามเข้าไปทันทีแล้ว

แต่การไม่สูญเสียความเยือกเย็นไม่ว่าจะในสถานการณ์ไหน นั่นแหละคือคุณสมบัติของนักบินไม่ใช่หรือ

เครื่องบินฟอกเกอร์สีแดงเริ่มบินวนลาดตระเวนอยู่เหนือชั้นเมฆคิวมูลัสที่จับตัวกันเป็นก้อนหนาทึบ

"ตามปกติแล้ว พอมุดเข้าไปในเมฆ คนส่วนใหญ่ก็จะเชิดหัวขึ้นเพื่อโผล่ออกมาทางด้านบน ทำแบบนั้น พอพ้นเมฆออกมาปุ๊บก็สามารถดิ่งลงไปล็อกเป้าหมายได้อย่างง่ายดายเลยล่ะ"

"...สมเป็นท่านบารอนจริงๆ ครับ"

"เฮ้ย! ออกมาแล้ว!"

นิ้วมือของเหล่าคนที่เฝ้าดูการรบทางอากาศผ่านกล้องส่องทางไกลชี้ไปยังก้อนเมฆ

* * *

"...บัดซบเอ๊ย มองไม่เห็นเลย"

ริชโทเฟนเช็ดแว่นกันลมแล้วกวาดสายตามองลงไปด้านล่างอย่างเร่งรีบ

มันมุดหัวไปอยู่ที่ไหนกันแน่

ยังแหวกว่ายอยู่ในก้อนเมฆอยู่อีกงั้นเรอะ?

ตั้งแต่ผืนแผ่นดินที่ปกคลุมด้วยหิมะไปจนถึงเมฆใต้เท้า ทั้งโลกขาวโพลนไปหมด

แสงสะท้อนแตกกระจายแยงตาจนแสบพร่า

ปวดกระบอกตาไปหมด

ความเหนื่อยล้าเริ่มสะสม

"บัดซบ"

ริชโทเฟนนิ่วหน้าด้วยความทรมานพลางกะพริบตาถี่ๆ

ถึงอย่างนั้น ก็ยังมองไม่เห็นลีอยู่ดี

* * *

ผมดึงคันบังคับ

กวาดม้วนเมฆขึ้นมาบนปีกอย่างระมัดระวังและประณีตที่สุด

อากาศบนผิวปีกด้านบนถูกแรงโน้มถ่วงกดอัดจนความดันอากาศลดลง

ไอเย็นของฤดูหนาวผสานเข้ากับแรงโน้มถ่วงช่วยกดทับความดันอากาศ

ไอน้ำเกิดการควบแน่น

ส่งผ่านกระแสวนที่ม้วนตัวอย่างประณีตไปยังปลายปีก

เส้นด้ายสีเงินจางๆ ทิ้งภาพติดตาไว้รอบทิศทางตามแนวกระแสวน

วิงทิปวอร์เทกซ์

ด้วยความเร็วที่ไม่มากพอ จึงไม่อาจคงสภาพไว้ได้นาน

พอหลุดออกจากเมฆ มันก็คงสลายตัวไปในพริบตา

แต่ขอแค่ตบตาได้ชั่วครู่ก็เพียงพอแล้ว

ผมพุ่งทะยานแหวกม่านเมฆออกมา

* * *

"...พระเจ้าช่วย"

โลทาร์ ฟอน ริชทโฮเฟนเอามือปิดปาก

เครื่องบินสีเหลืองที่พุ่งทะลุเมฆออกมาทำการหมุนควงตัวจนเกิดเป็นกลุ่มเส้นด้ายสีขาวที่ปลายปีก

กลุ่มเส้นด้ายนั้นอำพรางตัวเครื่องราวกับม่านควัน ก่อนที่มันจะมุดหายเข้าไปในเมฆอีกก้อนอย่างรวดเร็ว

เรื่องแบบนั้น... เป็นไปได้ยังไงกัน?

พี่ชายดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัว จึงยังคงบินวนอยู่ที่เดิมซ้ำๆ

เจ้าหมอนั่นกระโดดผลุบหายเข้าไปในเมฆก้อนอื่นอีกครั้ง

มันค่อยๆ ไต่ระดับความสูงขึ้นทีละนิดๆ หลบพี่ชายที่บินวนอยู่เหนือชั้นเมฆคิวมูลัสส่วนใหญ่ โดยมุดเข้าไปในเมฆที่สูงกว่า แล้วโผล่ออกมาจากเมฆที่สูงขึ้นไปอีก

"เชี่ยเอ๊ย นั่นมันตัวบ้าอะไรวะน่ะ"

"การรบทางอากาศแบบนี้... เกิดมาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลย"

สมาชิกของยัสตาต่างเหม่อมองปรากฏการณ์อันน่าอัศจรรย์พลางพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว

* * *

แสบตาชะมัด

ปวดเมื่อยไปหมด

ทรมานเหลือเกิน

"...อึ่ก!"

อาการปวดศีรษะแล่นแปล๊บผ่านสมองของริชโทเฟน

ไอ้พวกหมอเถื่อนเฮงซวย ไหนพวกโรงพยาบาลสนามบอกว่ารักษาหายดีแล้วไงวะ

ยามใดที่โหมร่างกายหนัก อาการข้างเคียงจากภาวะสมองกระทบกระเทือนที่ได้รับมาเมื่อเดือนกรกฎาคมก็มักจะกำเริบแทงจี๊ดขึ้นมาในหัวอยู่เสมอ

รีบสอยไอ้หมอนั่นให้ร่วงแล้วไปนอนบนเปลญวนเสียที

ในชั่วพริบตานั้น

ริชโทเฟนพลันรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ไม่ชอบมาพากลบางอย่าง

เสียงแผ่วเบาและละเอียดอ่อนยิ่งบางอย่าง

ก่อนที่สมองจะทันคิด ร่างกายก็หักคันบังคับเลี้ยวขวาไปแล้ว

— ตะๆๆๆๆ!!

ริชโทเฟนหันขวับไปทางด้านหลังที่มีวิถีกระสุนปืนกลสาดเข้ามาตามสัญชาตญาณ

เครื่องบินสปัดสีเหลืองกำลังพุ่งทะยานเข้ามาโดยมีกระจังหน้าอันดุดันส่องประกายวาววับ

"...หึ!"

ทั้งที่เฝ้ามองดูน่านฟ้าด้านบนนี้ทั้งหมดอยู่แท้ ๆ มันแอบมาเกาะท้ายตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ

— ตะๆๆๆๆ!!

"ต้องแบบนี้สิ—!"

เขาจับคันบังคับหักขวาอย่างรวดเร็วอีกครั้ง พลางถีบคันเหยียบหางเสือเลี้ยวสุดแรงเกิด

เครื่องบินสามปีกสีแดงควงสว่านหมุนตัวหลบห่ากระสุนไปได้อย่างหวุดหวิด

กระสุนสปริงฟิลด์ขนาด .30-06 จากปืน M1917 ส่องแสงสีแดงเจาะผ่านห้วงอากาศที่เขาเพิ่งอยู่เมื่อครู่

คราวนี้ริชโทเฟนพุ่งดิ่งเข้าไปในม่านเมฆ

* * *

"ไอ้เหี้ยเอ๊ย ไอ้สัตว์ประหลาด!"

หลบอันนี้ได้ด้วยเหรอวะ?!

ขับเครื่องบินได้โคตรเก่งเลยฉิบหาย

ดูเหมือนจะเฉียดไปสองสามนัด แต่คงไม่โดนจุดตาย

ผมลั่นไกต่อไปไม่หยุด

ปืนกล M1917 บราวนิงแบบแฝดสองพ่นกระสุนออกมาอย่างไม่ขาดสาย ทว่าริชโทเฟนกลับดิ่งหัวปักลงหลบเข้าไปในกลีบเมฆ

ในเมื่อมุดเข้าไปในมุมแคบขนาดนั้น หากโผล่ออกมากลางคัน ความเร็วจะตกจนกลายเป็นเป้าให้ผมสอยร่วงแน่

ถ้าอย่างนั้นก็มีแต่ต้องทะลวงผ่านชั้นเมฆลงไปแล้วอาศัยความเร็วอันมหาศาลทิ้งดิ่งลงไปเท่านั้น

ผมเองก็ดึงคันบังคับแล้วร่อนไถลไปตามขอบเมฆเพื่อดิ่งตามลงไปเช่นกัน

* * *

"บารอนหลุดออกมาแล้ว!"

"โดนลีเกาะท้ายติดๆ เลย!"

เครื่องบินฟอกเกอร์สีแดงที่เพิ่งทะลุเมฆทิ้งดิ่งลงมาด้วยความเร็วเต็มพิกัด ถูกเครื่องบินสปัดสีเหลืองที่เฉียดผิวเมฆตามลงมาเกาะท้ายได้ทันที

"ยิงมันเลย!"

"ท่านนายพล เป่ามันให้กระจุยเลยครับ!"

กระสุนส่องวิถีสีแดงสาดซัดเข้าใส่เครื่องบินฟอกเกอร์สีแดงอย่างต่อเนื่อง

"โดนไหม!?"

"ไม่ ยังไม่โดนจุดสำคัญ"

"บัดซบเอ๊ย"

เครื่องบินสปัดสีเหลืองกัดฟันไล่ล่าเครื่องบินฟอกเกอร์ราวกับจะไม่ยอมปล่อยเหยื่อที่งับไว้ได้ให้หลุดมือไปเด็ดขาด

ขณะที่ทุกคนเฝ้ามองการไล่ล่าอย่างเงียบงันได้ครู่หนึ่ง เหล่านักบินนำโดยนาวาร์ก็ตะโกนขึ้นมา

"ได้แล้ว! ตอนนี้แหละ!"

"ซัดมันเลย!"

* * *

"...จงเค้นเลือดหยดสุดท้ายและน้ำมันหยดสุดท้ายออกมา บินขึ้นไปสู้จนกว่าเครื่องยนต์จะดับและหัวใจจะหยุดเต้น"

เราเขียนไว้ในอัตชีวประวัติแบบนั้นไม่ใช่หรือไง

"ฟู่... ฟู่..."

หลังจากริชโทเฟนปรับลมหายใจ เขาก็ตรวจดูคันบังคับที่คุ้นเคยรอบหนึ่ง แล้วหยิบค้อนฉุกเฉินสำหรับแก้ปัญหากระสุนปืนกลขัดลำขึ้นมาทันที

เขาใช้หัวค้อนกระชากอุปกรณ์จิปาถะต่างๆ ออกจนหมด และสุดท้ายก็ขว้างแม้กระทั่งค้อนฉุกเฉินทิ้งไปในอากาศเพื่อลดน้ำหนักลงแม้เพียงเล็กน้อย

— ตะๆๆๆๆ!!

"จะเร่งเร้าอะไรนักหนาวะ!"

ขอแค่ครั้งเดียว

ถ้าหากสามารถพลิกสถานการณ์ได้แค่ครั้งเดียวละก็

"บนท้องฟ้าน่ะ!"

กุมคันบังคับทะยานให้สูงขึ้นไปอีก

"แม้แต่ไกเซอร์ก็เถอะ!"

ถีบหางเสือเลี้ยวสุดแรงทะยานสูงขึ้นไปอีก

"หรือนายกฯ หน้าไหนก็ช่าง!"

เอาชนะแรงโน้มถ่วงแล้วไต่ให้สูงขึ้นไปอีก!

"ก็ไม่มีทั้งนั้น!"

สูงขึ้นไปอีก!

ราชันแห่งท้องนภาก็คือกู!

เครื่องฟอกเกอร์สีแดงวาดวิถีประหลาดไปทางขวาก่อนจะพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกกระสุนหนังสติ๊ก

* * *

ท่าดิสเพลซเมนต์จีโรล

ท่าบินหลบหลีกที่ผมเคยใช้หลอกอิมเมลมันน์

เพราะความเร็วที่พุ่งพรวดขณะดำดิ่ง ทำให้ความเร็วในการตอบสนองตามไม่ทัน

เครื่องฟอกเกอร์หักเลี้ยวในพริบตาแล้วเข้าเกาะท้ายผมทันที

"ไอ้เวรเอ๊ย มึงบ้าไปแล้วเรอะ!"

แค่เห็นรอบเดียวก็เลียนแบบได้เนี่ยนะ

— ตะๆๆๆๆ!!

กระสุนฝังเข้าใส่ลำตัวเครื่องไม้แอชพร้อมเสียงครูดเฉือนบาดหู กึกๆๆๆ!

ไม่กลัวเว้ย

สปัดแข็งแรงเกินกว่าจะถูกยิงตกด้วยเรื่องแค่นี้

"...ฮู่"

ผมเอื้อมมือไปจับสายยางที่มัดไว้ตามจุดต่างๆ บนร่างกาย

"ฮึบ!"

ดึงสายยางสุดแรงเพื่อรัดบีบทั่วทั้งร่าง

เพื่อไม่ให้การไหลเวียนของเลือดปั่นป่วนจนเกิดอาการแบล็กเอาต์

มันอาจเป็นวิธีรับมือที่ทำไปก็แทบไร้ประโยชน์

แต่การยอมเสี่ยงแค่นั้นเป็นเรื่องที่คนขับเครื่องบินต้องเผชิญอยู่ทุกวันอยู่แล้ว

และ

"กูเคยตายเพราะขับเครื่องบินมาแล้วรอบหนึ่ง ครั้งนี้คงไม่ตายซ้ำหรอกโว้ย! ไอ้ฉิบหาย!"

พลิกปีกกลับหัวแล้วดิ่งลงไป

ฟอกเกอร์ดิ่งตามลงมาไล่กวดผมติดๆ

กระสุนส่องวิถีสีเขียวสาดเทลงมาข้างตัวผมราวกับห่าฝน

สติเริ่มพร่าเลือนลงทีละน้อย

ปรับลมหายใจให้คงที่ หายใจเข้าและผ่อนออกตามจังหวะอย่างสม่ำเสมอ

วาดมันออกมา

เกลียวนั่น

* * *

"ลีบินกลับหัวแล้ว!"

"ไม่ได้โดนยิงตกหรอกเหรอ? ร่วงลงไปแล้วนะ!"

"ถ้าอย่างนั้นบารอนก็คงหยุดยิงไปแล้วสิวะ!"

เครื่องสีเหลืองของลีที่ร่วงหล่นพลางวาดวิถีเป็นเกลียว กับเครื่องสีแดงของริชโทเฟนที่วาดเกลียวไล่กวดตามหลังติดๆ

"......"

"......"

เหล่านักบินไม่ว่าจะเป็นฝ่ายเยอรมันหรือฝ่ายสัมพันธมิตรต่างเฝ้ามองภาพนั้นเงียบๆ โดยไร้เสียงพูดคุย

* * *

"ตาย! ซะทีสิวะ! แทโอดอร์!"

— ตะๆๆๆๆๆ!

แกร๊ก!

"บัดซบเอ๊ย!"

ปืนกลขัดลำกล้องไปกระบอกหนึ่ง

เหลือปืนกลอยู่แค่กระบอกเดียว

พื้นดินใกล้เข้ามาทุกขณะ

ปีกอันเปราะบางของเครื่องบินปีกสามชั้นฟอกเกอร์ที่เกินขีดจำกัดและความเร็วที่รองรับได้เดิมเริ่มส่งเสียงลั่นและปริร้าว

"ทนให้ได้ ทนไว้สิโว้ย!"

ริชโทเฟนที่แนบสายตากับศูนย์เล็งต่อสู้อากาศยานพยายามสะกดกลั้นอาการปั่นป่วนในท้องพลางเล็งเป้าหมายอย่างรอบคอบ

เหนี่ยวนิ้วเข้ากับไกปืน

อย่างสุขุมระมัดระวัง

แต่เขายิงไม่ได้

"...คิดยังไงก็มองไม่เห็นว่ามันเป็นเหยื่อเลยสักนิด ให้ตายสิ น่ากลัวชะมัด"

เมื่อเห็นลีที่วกกลับมาเกาะท้ายตนเองได้ ริชโทเฟนก็แค่นยิ้มออกมา

* * *

ผมผละออกจากเกลียวที่ดิ่งลงมาด้วยความเร็วเต็มพิกัด

กวาดผ่านความว่างเปล่าราวกับวาดแถบเมอบิอุสในแนวระนาบ ถ่ายเทแรงโน้มถ่วงสลับไปมาตามจุดต่างๆ

— กร๊อบ

จะมีเสียงอะไรหักก็ช่างหัวมัน

ยังไงซะถ้าเครื่องแกพังแกก็ตาย แล้วถ้ากูเอาชนะไม่ได้กูก็ตายเหมือนกันไม่ใช่เรอะ?

คลื่นไส้จนแทบจะอ้วก หัวสมองตื้อไปหมด

ความคิดแย่ๆ สารพัดที่เวลาปกติไม่มีทางผุดขึ้นมา กลับแล่นเข้ามาในหัวเต็มไปหมด

เส้นเลือดในตาก็คงแตกยับจนแดงก่ำไปหมดแล้วแน่ๆ

รู้งี้น่าจะรัดยางให้เยอะกว่านี้ แน่นกว่านี้ดีกว่าไหมวะ

แต่ถึงอย่างนั้น

แรงเหนี่ยวไกยังมีอยู่

สอดนิ้วโป้งเข้าที่ไกปืน เสียงเหล็กกระทบดังคลิกชั่วครู่

แรงถีบหนักหน่วงสะเทือนไปทั่วทั้งลำ

เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นจากบางสิ่ง

ผมผ่อนคันเร่งลง

ทิ้งร่างอันหมดเรี่ยวแรงพิงคันบังคับไว้...

ช้าๆ

ค่อยๆ ร่อนลงไปอย่างช้าๆ เถอะ

เหนื่อยชะมัด

==================================================