บทที่ 97 เหล่าอัศวินคนสุดท้าย (3)

บทที่ 97 เหล่าอัศวินคนสุดท้าย (3)

มกราคม ปี 1918

หลังจากการระดมรถถังนับร้อยคันและปืนใหญ่สนามนับร้อยกระบอกเข้าใส่ ก็องเบรก็กลายเป็นภูเขาหัวโล้นที่ไม่มีแม้แต่ต้นหญ้าสักต้นหรือต้นไม้สักต้นหลงเหลืออยู่

หมู่บ้านเล็กๆ แถบชานเมืองอย่างเฟลสกีแยร์ (Flesquières) และฟงแตน-น็อทร์-ดาม (Fontaine-Notre-Dame) ล้วนพังทลายกลายเป็นซากกองหิน ส่วนหลุมระเบิดสีดำมะเมื่อมที่ถูกขุดลึกไปทั่วทุกหนแห่งก็ทำให้ก็องเบรดูปรุพรุนราวกับรอยแผลเป็น

นอกจากก้อนหินสีเทาของหมู่บ้านที่พังทลายกับสีดำของหลุมระเบิดแล้ว สีสันเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ก็มีเพียงสีกากีของกองทัพอังกฤษและกองทัพสหรัฐฯ

โลกใบนี้จึงไร้ซึ่งสีสันมาเนิ่นนานถึงเพียงนั้น

ทว่าเมื่อสีขาวเริ่มโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า โลกก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสีสันขึ้นมาทีละน้อย

หิมะที่ทับถมหนานุ่มช่วยบดบังรอยแผลเป็นอันน่าเกลียดน่ากลัว และผู้คนก็เริ่มก้าวลงมาจากยานพาหนะ

มวลชนที่ไม่ได้สวมสีกากี แต่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าหลากสีสันเหมือนในยุคก่อนสงครามหลังห่างหายไปนาน

สีชมพู สีเหลือง สีม่วง สีเบจ…

หลังจากประโคมโฆษณาไปทั่วโลก ช่วงเวลาที่กำหนดไว้สองสัปดาห์ก็ทำให้พวกคนกระเป๋าหนักยอมนั่งรถไฟ นั่งแท็กซี่ เดินทางมาไกลถึงที่นี่

"บ้ากันไปหมดแล้ว บ้าชัดๆ ไม่ใช่จะออกมาเดินเล่นสักหน่อย ขี่จักรยานมาถึงสนามรบกันเนี่ยนะ?"

เหล่าทหารในเครื่องแบบที่จับกลุ่มสามสี่คนสูบบุหรี่ มองดูชุดเดรส เนกไท และหมวกหลากสีสันที่ทยอยลงมาจากรถไฟพลางซุบซิบกระซิบกระซาบ

"…แต่ก็นะครับ นานๆ ทีได้เห็นแบบนี้ก็ดีไม่ใช่เหรอครับ"

"อะไรดีวะ?"

"มันให้ความรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อสี่ปีก่อน ตอนที่เรายังเดินเล่นอยู่แถวพิกคาดิลลีน่ะสิครับ"

ท่ามกลางควันบุหรี่สีขาวจางๆ ที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า พวกเขาได้รื้อฟื้นอดีตที่เลือนรางขึ้นมาอีกครั้ง

"ฉันไม่รู้สิ …เอาจริงนะ ตอนนี้ฉันแทบจำไม่ได้แล้วว่ะ"

ถึงอย่างนั้น

"มันก็ไม่เลวเหมือนกันนะ"

* * *

"เรามาพักรบในพื้นที่ก็องเบรสักหนึ่งสัปดาห์เถอะ ยังไงซะกลางฤดูหนาวแบบนี้ ทหารก็เคลื่อนกำลังไม่ได้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ"

"…ตกลง"

พลเรือนจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาเพื่อชมการดวลครั้งประวัติศาสตร์

หากเกิดความผิดพลาดจนมีกระสุนปืนใหญ่ตกลงมาแม้แต่นัดเดียว คงกลายเป็นโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่

ยิ่งในยามที่นักข่าวจากประเทศเป็นกลางอย่างสวิตเซอร์แลนด์หรือสวีเดน กำลังเดินสายสัมภาษณ์และถ่ายรูปสลับไปมาระหว่างฝั่งเยอรมนีกับฝั่งสัมพันธมิตร หากทำเรื่องบัดซบพรรค์นั้นลงไป คงดิ้นไม่หลุดแน่

ต่อให้เป็นไอ้พวกสวะที่ปล่อยแก๊สพิษ ใช้เรือเหาะทิ้งระเบิดใส่ลอนดอน หรือยิงปืนใหญ่ถล่มปารีส แต่ทันทีที่ยิงพลเรือนซึ่งแห่กันมาดูการดวลอันทรงเกียรติตาย ก็จะกลายเป็นไอ้ชาติหมาตลอดกาลทันที

กรณีแรกยังพอแถเอาตัวรอดได้ว่า 'อ๋อ ความจริงเราเล็งเป้าหมายทางทหารต่างหากล่ะ~' หรือไม่ก็ 'ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งต่อความเสียหายข้างเคียง บลาๆๆ' แต่กรณีหลังนี่มันคือการสังหารหมู่พลเรือนชัดๆ

ด้วยเหตุนี้ ผู้คนจึงพากันหลั่งไหลขึ้นไปจับจองพื้นที่สูงอย่างหอระฆังและเนินเขาแถบชานเมืองก็องเบรกันอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด

"อะไรกัน มาดึงไว้ทำไม?"

"ทำไมงั้นเหรอ ถ้าอยากขึ้นไปบนหลังคาบ้านคนอื่นก็ต้องจ่ายเงินน่ะสิ?"

"ให้ตายสิ เท่าไหร่ล่ะ?"

"50 ฟรังก์"

"50 ฟรังก์เรอะ? บ้าไปแล้ว ขูดเลือดขูดเนื้อกันชัดๆ"

"แล้วไม่ต้องการกล้องส่องทางไกลด้วยเหรอ? ถึงจะสูงแค่ไหนก็คงมองเห็นได้ไม่ชัดหรอกนะ?"

"มีกล้องส่องทางไกลให้เช่าด้วยเหรอ?"

"30 ฟรังก์"

"แม่งเอ๊ย"

บรรดาเจ้าของตึก 5 ชั้นและ 6 ชั้นต่างพากันเคลียร์พื้นที่ชั้นบนสุดจนโล่งเตียน แล้วกอบโกยรายได้งามๆ จากการยัดนักท่องเที่ยวเข้าไปจนแน่นขนัด

ถ้าจะขึ้นไปบนหลังคาก็คิดเงินเพิ่ม ค่าเช่ากล้องส่องทางไกลก็คิดเพิ่มอีก

หนาวงั้นเหรอ? จ่ายเงินเพิ่มอีกหน่อยเดี๋ยวให้ยืมผ้าห่มด้วยเอ้า

การขายทำเลดีๆ สำหรับชมสงครามให้แก่นักท่องเที่ยวนั้น เป็นธุรกิจที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานย้อนกลับไปได้ถึงยุคนโปเลียนเลยทีเดียว

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างถือกล้องส่องทางไกลในมือ พลางทอดสายตามองไปยังที่ราบก็องเบรอันไกลโพ้น

* * *

"หนึ่ง สอง สาม"

— แชะ!

"เรียบร้อยแล้วครับ! ขอบคุณมากครับ!"

นักข่าวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะถือกล้องเดินจากไป

อีแทโอหยิบซองบุหรี่ออกมาจากอกเสื้อแล้วเคาะเบาๆ สองสามที

เขาเหลือบุหรี่สองมวนจากสามสี่มวนที่โผล่ออกมา แล้วดันส่วนที่เหลือกลับเข้าไปข้างใน

เมื่อเขายื่นส่งไปให้ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ดึงบุหรี่มวนที่ยื่นออกมาไปคาบไว้ที่ปากด้วยความยินดี

"ขอบคุณครับ"

"ไม่เป็นไรครับ"

เขาคาบบุหรี่อีกมวนไว้เองแล้วพยายามจะจุดไฟ แต่น้ำมันคงหมด ไฟแช็กจึงส่งเสียง 'คลิก' ดังลั่นโดยไม่มีประกายไฟติดขึ้นมาเลย

"ผมถึงได้ใช้ไม้ขีดไฟยังไงล่ะครับ ทั้งคลาสสิกแถมไม่มีวันพังด้วย"

คราวนี้ริชโทเฟนล้วงกล่องไม้ขีดไฟออกมาจากอกเสื้อ ก่อนจะจุดไฟดังชี่—แล้วยื่นมาให้

"ฟู่... ขอบคุณครับ"

"ยินดีครับ"

ควันบุหรี่สองสายลอยฟุ้งขึ้นเคียงคู่กัน

เวลาที่เหลืออยู่มีเพียงชั่วโมงเศษๆ เท่านั้น

ริชโทเฟนพลันรู้สึกสงสัยในตัวอัศวินแห่งบูรพาทิศผู้นั่งอยู่ข้างๆ ตน

ผิดกับที่บรรดาสื่อขยะทั่วทั้งจักรวรรดิประโคมข่าว เมื่อได้มาเจอตัวจริง ชายผู้นี้ก็ไม่ได้ดูคล้ายกับพวกชาวมองโกลป่าเถื่อนอะไรตรงไหนเลย

"...ผมขอถามอะไรสักข้อได้ไหมครับ"

"เรื่องอะไรหรือ ร้อยเอก?"

"อะไรทำให้ท่านนายพลหันมาบินงั้นเหรอครับ?"

"อะไรทำให้หันมางั้นหรือ"

อัศวินแห่งทิศตะวันออกคีบบุหรี่ไว้ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลาง พลางนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง

"คงเพราะผมไม่มีอะไรเลยสักอย่าง ถึงได้จับพลัดจับผลูมาถึงจุดนี้น่ะครับ"

"ฮะๆ ฟังแล้วนึกภาพไม่ออกเลยแฮะครับ"

"ในโลกอันน่าอึดอัดที่ทุกทิศทางถูกปิดตาย ประตูบานเดียวที่เปิดอ้าไว้ก็มีแค่ท้องฟ้านี่แหละ ...แล้วร้อยเอกล่ะ ทำไมถึงได้ขึ้นมาขับเครื่องบิน?"

"เดิมทีผมเป็นทหารม้าครับ ตอนที่นอนบาดเจ็บอยู่ที่แนวรบด้านตะวันออก ร้อยเอกออสวาลด์ เบิลเคอ ผู้ประดับเหรียญกล้าหาญก็เดินเข้ามา"

เขาระลึกถึงสหายร่วมรบในอดีต

"จู่ ๆ เขาก็เดินเข้ามาแล้วชี้ตัวเลือกผมไปเลยครับ บอกว่าสายตาดี แถมมาจากกองทหารม้าเลยมีความกล้าหาญ ผมก็เลยได้ขึ้นบินครั้งแรกแบบนั้น ในฐานะพลปืนกลท้ายเครื่องบินน่ะครับ"

"นั่นคือการบินครั้งแรกของคุณหรือ?"

"ฮ่าๆ ใช่แล้วครับ! ความรู้สึกมันสุดยอดไปเลย รู้ตัวอีกทีผมก็ยื่นเรื่องขอย้ายไปเป็นนักบินเสียแล้ว"

"มันก็เป็นสันดานตามธรรมชาติของคนแบบพวกเราอยู่แล้วนี่ครับ"

ทั้งสองคนยังคงสนทนากันต่อไป

"…แล้วคุณล่ะครับ ท่านนายพล"

"ครับ"

"เวลาที่ทาบเป้าเล็งใส่ศัตรู คุณคิดอะไรอยู่หรือครับ?"

"สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดน่ะครับ ความคิดคงเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยเกินไปกระมัง"

"…สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดงั้นหรือ นั่นสินะครับ"

"แล้วร้อยเอกคิดอย่างไรล่ะ?"

"ผมคิดว่ามันคือเหยื่อแล้วลั่นไกครับ"

"ฟังดูดุเดือดน่าดูเลยนะ"

"ผมคิดว่ามันยังดีกว่ามานั่งคิดว่าศัตรูอาจจะล่าผมได้เหมือนกันน่ะครับ แค่คิดว่าพวกเขาเหมือนกวางก็พอ …ท่านนายพลไม่กลัวหรือครับ?"

"ถ้าบอกว่าไม่กลัวก็คงโกหกแล้วล่ะครับ"

"ถ้าอย่างนั้น… คุณบินไปได้อย่างไรหรือครับ?"

"ไม่รู้สิครับ นักบินที่ไม่บินก็เป็นได้แค่ตัวตลกไม่ใช่หรือ?"

บุหรี่สองมวนค่อย ๆ มอดดับลงจนหมด

ริชโทเฟนลุกขึ้นยืนก่อน

"ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ"

"หมดเรื่องที่อยากถามแล้วหรือครับ?"

"เหลืออยู่อีกเรื่องหนึ่งครับ แต่เป็นเรื่องส่วนตัว จะได้ไหมครับ?"

"ได้สิครับ"

ดวงตาสีฟ้าทอดมองลงต่ำชั่วครู่ ก่อนจะสบตาอีแทโอตรง ๆ

"ท่านนายพลมีคนที่รักไหมครับ?"

"มีครับ"

"…อย่างนั้นหรือครับ"

"แล้วร้อยเอกมีไหมล่ะ?"

"มีครับ พยาบาลที่พบกันในโรงพยาบาลสนามน่ะครับ"

"อย่างนั้นหรือครับ"

โดยไม่ต้องมีใครเอ่ยปาก ทั้งสองจับมือกันแน่น

""ขอให้โชคดีในการรบ""

ทั้งคู่สวมหมวกทรงหม้อตาลให้เข้าที่ หันหลังให้แก่กันแล้วเดินจากไป

"อ๊ะ ท่านนายพล!"

"?"

"รูปถ่ายจะให้ใครเป็นคนเก็บไว้ดีล่ะครับ!?"

"ให้คนที่ชนะเป็นคนเก็บไว้ก็แล้วกัน!"

"ฮ่าๆ! ได้เลยครับ!"

* * *

"ผู้กองครับ ไอ้หน้าเหลืองนั่นเล่นตุกติกอะไรหรือเปล่าครับ?"

"เปล่า"

เมื่อเผชิญกับคำถามของร้อยโทแฮร์มันน์ เกอริง น้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามาประจำการในยัสตา ฝูงบินล่าเหยื่อ ริชโทเฟนก็ส่ายหน้าปฏิเสธ

เมื่อคนอื่น ๆ ในค่ายพักอย่างโลทาร์ผู้เป็นน้องชาย, วอล์ฟรัมผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง และอูเด็ทต่างพากันมองมาที่เขาอย่างเงียบเชียบ ริชโทเฟนจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง

"ลีเป็นคนดี"

"…อย่างนั้นหรือครับ?"

"เขาเป็นคนที่มีเกียรติ มีความมุ่งมั่น และมีความรักเหมือนกับพวกเรา เป็นคนดีเลยล่ะ"

และแล้ว

เรดบารอนก็กล่าวต่อ

"แต่พวกคนดีน่ะตายหมดทุกคนนั่นแหละ"

ทั้งเบิลเคอและอิมเมลมันน์ต่างก็เป็นคนดี

ฟอสส์ผู้เป็นเพื่อนก็เป็นคนดีเช่นกัน

แทโอดอร์ ลี ก็เป็นคนดีคนหนึ่ง

เพราะฉะนั้น เขาจะต้องตาย

* * *

"ท่านนายพลครับ เตรียมพร้อมหรือยังครับ?"

"เครื่องบินล่ะ?"

ราอูล ลุฟเบรี ซึ่งตอนนี้ไม่ได้สวมเครื่องแบบทหารฝรั่งเศสแต่เป็นเครื่องแบบทหารอเมริกันพยักหน้า

"สมบูรณ์แบบครับ ช่างเทคนิคบอกว่าตรวจเช็กซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลยครับ"

"ดี"

เมื่อผมเดินตามลุฟเบรีไปยังกระโจมชั่วคราวที่ตั้งอยู่บนที่ราบก็องเบร คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างในก็ลุกขึ้นยืนกันหมด

"นาวาร์, ดัวซี, กีเนอแมร์, ปรินซ์ แล้วก็ยูจีนด้วยเหรอ นึกว่างานมหกรรมรวมชาติพันธุ์ซะอีก ทุกคนมาดูฉันเรอะ?"

"ถ้าไม่มาดูท่านนายพล ก็ไม่ใช่คนแล้วครับ"

"ถูกต้องครับ! ใครจะยอมพลาดฉากที่ท่านนายพลกระทืบไอ้ขุนนางเยอรมันกันล่ะครับ!?"

นาวาร์ที่เคยเจอก่อนหน้านี้ติดยศพันตรี

ดัวซีติดยศร้อยโท และกีเนอแมร์ก็ติดยศพันตรีเช่นกัน

แต่ทำไมปรินซ์ถึงได้แค่ร้อยตรี ส่วนยูจีนไม่มีแม้แต่เครื่องหมายยศล่ะ?

จะว่าไปแล้ว ลุฟเบรีเองก็เป็นแค่ร้อยตรีเหมือนกัน

ผมพันสายรัดยางยืดที่เตรียมไว้รอบแขนและขาพลางเอ่ยถาม

พวกเขาตอบอย่างอึกอัก

"เรื่องนั้น... กองทัพสหรัฐฯ บอกว่าไม่ยอมรับพวกเราน่ะครับ"

"หมายความว่ายังไงวะ? ในกองทัพสหรัฐฯ จะมีนักบินที่เก่งกาจเท่าพวกแกได้ยังไงกัน"

"ก็นั่นแหละครับ มันกลายเป็นแบบนั้นไปแล้ว"

"บัดซบสิ้นดี... ค่อยคุยกันทีหลังแล้วกัน"

"ครับ"

หลังจากตรวจเช็กเครื่องบินเป็นครั้งสุดท้าย ผมก็ปีนขึ้นไปบนเครื่องสปัดที่ทาด้วยสีเหลือง

ถึงจะไม่ใช่ลำที่เคยขับประจำ แต่หลังจากฝึกให้คุ้นมือมาสองสัปดาห์ มันก็เชื่อฟังคำสั่งผมค่อนข้างดีทีเดียว

ไปด้วยกันแบบนี้แหละเพื่อน

ม่านกระโจมถูกเปิดออก และทางขวาของผม เครื่องบินสามปีกฟอกเกอร์สีแดงก็ส่งเสียงสั่นพั่บๆๆๆ เคลื่อนออกไปยังทางวิ่งพร้อมกัน

พลสัญญาณที่อยู่ไกลออกไปยกธงขึ้น

"!*#(@*—!!"

แม้จะไม่ได้ยินว่าพูดอะไร แต่เห็นธงได้ชัดเจน

ผมดึงแว่นกันลมบนหมวกนักบินลงมาแล้วสวมถุงมือ

สุดท้ายก็ดึงคันโยกเพื่อตรวจดูรังเพลิงว่ากระสุนป้อนเข้าที่เรียบร้อยหรือไม่

"@*#&!(—!!"

ธงถูกยกขึ้นสูง

- บรึ่นนนน! บรึ่นนนน!

เสียงเครื่องยนต์คำรามสั่นสะเทือนราวกับเรียกร้องให้พาบินขึ้นไปเดี๋ยวนี้ ผมวางเท้าที่สวมรองเท้านักบินเข้าที่แล้ววางมือลงบนคันเร่ง

"@(#!(#—!!"

ดันคันเร่งสุดกำลัง

ออกตัว

- ตึง!

เครื่องยนต์ส่งแรงบิดมหาศาล พุ่งทะยานดีดตัวออกจากพื้นดินขับเคลื่อนเครื่องบินไปข้างหน้า

เครื่องบินสามปีกฟอกเกอร์สีแดงข้างๆ ผมก็ทะยานออกจากพื้นดินและเริ่มวิ่งไปข้างหน้าเช่นกัน

* * *

"บารอนบินขึ้นไปก่อนแล้ว!"

"ท็อปกันก็เพิ่งบินขึ้นไปแล้วเหมือนกัน!"

เครื่องฟอกเกอร์สีแดงซึ่งมีน้ำหนักเบาและมีแรงยกตัวดีกว่าจึงทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าได้ก่อน

"แบบนั้นลีก็เสียเปรียบไม่ใช่เรอะ?"

"ไม่ต้องเพิ่มเพดานบินหรอกเหรอ?"

"ไม่เพิ่มเพดานบิน แถมยังบินเรี่ยติดดินเลยนี่?"

เหล่านักข่าวพากันพูดจ้อพลางกดชัตเตอร์สาดแสงแฟลชรัวๆ

นาวาร์มองดูภาพนั้นด้วยความขบขันก่อนจะเอ่ยขึ้น

"จะเพิ่มเพดานบินทำไมล่ะ? ถ้าเพิ่มความสูงก็กลายเป็นเป้าซ้อมยิงน่ะสิ"

"งะ... งั้นหรือครับ?"

"ยิ่งบินเรี่ยพื้น ข้อมูลที่เข้าสู่สายตาก็ยิ่งเยอะ และไม่มีจุดอ้างอิงให้กะระยะ มันเลยยิงโดนยากขึ้นไงล่ะ"

ยิ่งไปกว่านั้น หิมะยังเพิ่งตกลงมาอย่างหนักไม่ใช่หรือ

แสงแดดที่สะท้อนกับหิมะคงแยงตาจนพร่ามัว ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการบินอยู่เหนือทะเลเลย

- ปังๆๆๆๆ!!

กระสุนที่ยิงออกมาจากเครื่องฟอกเกอร์ในระยะไกลพุ่งเจาะลงสู่พื้นดินแทนที่จะปักเข้าลำตัวเครื่องสปัดตามคาด

เครื่องบินทั้งสองลำเปิดฉากไล่ล่าพลางโฉบเฉี่ยวไปทั่วทุ่งราบสีขาวโพลนแห่งก็องเบรอย่างดุเดือด

"แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป สุดท้ายก็ต้องโดนปืนกลยิงตกเข้าสักวันไม่ใช่เหรอครับ? การบินหลบมันก็มีขีดจำกัดอยู่นะ..."

"ก็ถึงได้กำลังสะสมพลังงานอยู่นี่ไง"

"พลังงานเหรอครับ?"

"เพื่อที่จะพุ่งเชิดหัวขึ้นไปในรวดเดียวไงล่ะ"

สิ้นเสียงของนาวาร์ เครื่องบินสีเหลืองก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที

==================================================