บทที่ 96 อัศวินกลุ่มสุดท้าย (2)

บทที่ 96 อัศวินกลุ่มสุดท้าย (2)

"ผมจะกระจายเสียงผ่านคลื่นความถี่นี้ ในเวลานี้ของทุกวันไปเรื่อยๆ จนกว่าทางกองทัพเยอรมันจะตอบกลับมาครับ ขอให้นอนหลับฝันดี"

คำพูดของอีแทโอถูกกระจายออกไปทางคลื่นความถี่สาธารณะโดยไม่มีการเข้ารหัสใดๆ

เหล่าทหารสัมพันธมิตรที่ได้รับคำสั่งให้ฟังวิทยุตอน 21 นาฬิกา และมารวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็กๆ หน้าวิทยุและอุปกรณ์สื่อสาร ต่างไม่อาจควบคุมหัวใจที่เต้นรัวและตะโกนออกมา

"นี่มัน นี่มัน..."

"ท้าดวลนี่หว่า"

"อัศวินสีเหลืองโยนถุงมือท้าดวลแล้ว!"

ยุคแห่งสงครามสมัยใหม่ที่ความกล้าหาญส่วนบุคคลถูกพรากไปจนหมดสิ้น

ทว่าความโรแมนติกที่หลุดกรอบกาลเวลา ราวกับหมุนเข็มนาฬิกาย้อนกลับไปหลายสิบปีกลับกำลังเกิดขึ้น

เรื่องที่น่าจะปรากฏแค่ในหนังสือนิทานวัยเด็ก หรือในนิยายอย่าง <สามทหารเสือ> ดันเกิดขึ้นจริงซะได้

"...ลี ลี ลี!"

"""ลี! ลี! ลี!"""

การดวลเป็นเรื่องไร้เหตุผลและขาดสติปัญญางั้นเหรอ?

ใครสนล่ะวะ?

เมื่อปี 1913 นายกรัฐมนตรีฮังการีคนปัจจุบัน ยังเคยหยิบดาบขึ้นมาท้าดวลกับศัตรูทางการเมืองที่ดูถูกเขาว่า 'แกแม่งเล่นการเมืองโคตรห่วย' เลยนี่หว่า

แล้วพอฟาดฟันกันไปได้ 34 ดาบ เขาก็ฟันแขนอีกฝ่ายจนขาดกระจุย

แค่นั้นที่ไหนล่ะ? หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เขาประลองกับสส. พรรคฝ่ายค้านและตัดหัวอีกฝ่ายขาดภายในดาบเดียว

ตอนอายุ 60 ชาร์ลส์ โฟลเกต์ (Charles Floquet) ที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีฝรั่งเศส ก็เคยใช้ดาบประลองกับนายพลฌอร์ฌ บูลองแชร์ (Georges Boulanger) วัยสี่สิบกว่าปีที่ด่าเขาว่า 'วัยอย่างแกเหมาะจะเป็นแค่เด็กรับใช้ในร้านอาหารเท่านั้นแหละ' แล้วฟันคออีกฝ่ายขาดไปครึ่งหนึ่งมาแล้ว

นายพลบูลองแชร์ที่ตกอยู่ในอาการปางตาย รอดมาได้หวุดหวิดจากการผ่าตัดฉุกเฉินเย็บคอกลับเข้าที่

แม้ตอนนี้พวกเราจะถูกจับยัดลงมาคลุกโคลนในก้นสนามเพลาะ แต่แต่เดิมมาเกียรติยศของมนุษย์ถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์

"""ลี! ลี! ลี!"""

มุ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง

กำปืนเล็กยาวให้แน่นอีกครั้ง ผูกเชือกรองเท้าบูตให้กระชับ แล้วมุ่งไปข้างหน้า!

"""ลี! ลี! ลี!"""

แม้ตอนนี้พวกเราจะถูกจับยัดลงมาคลุกโคลนในก้นสนามเพลาะ แต่แต่เดิมมาความฝันของพวกเราไม่ใช่สิ่งนี้

ความฝันมากมายที่แบกรับมาตอนกระโจนเข้าสู่สงครามครั้งนี้อาจถูกเหยียบย่ำ บิดเบี้ยว และเน่าเฟะไปแล้ว ทว่ามีเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงสามารถทำให้เป็นจริงได้

แม้ตอนนี้พวกเราจะถูกจับยัดลงมาคลุกโคลนในก้นสนามเพลาะ แต่พวกเราจะได้กลับบ้าน

ในฐานะผู้ชนะ

* * *

"...เป็นแค่การยั่วยุตื้นๆ เท่านั้นแหละครับ"

"..."

"...ผู้กองครับ?"

บารอนแดง

ร้อยเอก มันเฟรด ฟอน ริชทโฮเฟน

ซูเปอร์เอซผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากเบิลเคอและอิมเมลมันน์ บัญชาการหน่วย 'ยัสตา' และสอยเครื่องบินข้าศึกร่วงไปแล้วถึง 60 ลำ

ร้อยเอกที่ตามจริงป่านนี้คงได้ติดยศพันเอกไปแล้ว แต่เขากลับปฏิเสธการเลื่อนยศเป็นนายทหารชั้นนายพัน เพราะพ่อของเขาปลดประจำการด้วยยศพันตรี

เขาผู้ประดับเหรียญกล้าหาญที่เปล่งประกายสีน้ำเงิน 'พัวร์เลอเมริท' ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเงียบๆ

เสียงเปลวไฟสีแสดในเตาผิงที่กำลังลุกไหม้ดังเปรี๊ยะๆ สะท้อนในดวงตาสีฟ้าของเขาและฉาบไล้ใบหน้าจนดูร้อนผ่าว

"ผู้กองครับ ท่านรองเสนาธิการเอริค ลูเดินดอร์ฟเพิ่งจะมีคำสั่งให้งดเว้นการออกรบให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เมื่อไม่นานมานี้ไม่ใช่หรือครับ"

"..."

เมื่อริชทโฮเฟนหันหน้าไปมองข้างนอกเล็กน้อย แสงสีแสดที่อาบอยู่บนใบหน้าก็เลือนหายไป แทนที่ด้วยแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังเมืองอาแวนน์ (Avesnes) ซึ่งทาบทับลงบนใบหน้าเขาราวกับสวมหน้ากาก

"โลทาร์"

"ครับ ผู้กอง"

"เลิกพิธีรีตองเถอะ ฉันก็แค่อยากลองเรียกในฐานะพี่ชายดูน่ะ"

โลทาร์ (Lothar von Richthofen) น้องชายผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลต่างจากพี่ชายที่เป็นคนผมทอง ขยับนิ้วมือยุกยิกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

"ว่าไงล่ะ"

"สรุปก็คือ นายจะบอกให้ฉันทนฟังไอ้เสียงนั่นแล้วไม่ต้องออกไปงั้นสิ?"

"ไม่ใช่นะ! พี่บ้าเอ๊ย มันใช่ปัญหาเรื่องนั้นที่ไหนเล่า! พี่คิดว่าตอนนี้เป็นยุคกลางหรือไง คิดว่าเป็นยุคที่พวกกษัตริย์ส่งอัศวินของตัวเองออกไปทำสงครามตัวแทนหรือไง!?"

โลทาร์โน้มตัวไปทางพี่ชายแล้วโบกไม้โบกมือไปมาราวกับจะบอกว่าเหลือเชื่อจริงๆ

"ฉันได้ยินคนเดียวที่ไหนเล่า พี่เองก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ากองบัญชาการทหารสูงสุดพูดว่ายังไง! ถ้าพี่ตาย ขวัญกำลังใจของทหารเยอรมันเราจะดิ่งฮวบเลยนะ! คนที่รู้สถานการณ์ในประเทศดีแบบพี่มาทำตัวแบบนี้ได้ไง?"

สี่ปี

ตลอดสี่ปีเต็มที่ถูกปิดล้อมทางทะเล ทำให้การนำเข้าเสบียงและสิ่งของทุกอย่างถูกตัดขาด

เยอรมนีซึ่งเคยภาคภูมิใจในเทคโนโลยีอันดับหนึ่งของโลก อย่างการสร้างรถไฟโมโนเรลได้ตั้งแต่ช่วงปลายทศวรรษ 1800 กลับต้องมาเจอเรื่องตลกร้ายที่ไม่มีแม้แต่มันฝรั่งสักหัวจนผู้คนพากันอดอยากล้มตาย

เมื่อแนวหลังส่งจดหมายถึงทหารเยอรมันในแนวหน้า กองบัญชาการทหารสูงสุดก็มักจะใช้พู่กันชุ่มหมึกดำปาดทับข้อความบนกระดาษจดหมาย เพื่อปกปิดความจริงอันน่าสลดใจเรื่องความหิวโหยและสภาพความเป็นอยู่ที่เน่าเฟะราวกับท่อน้ำทิ้งในแนวหลัง

เพื่อทำให้ผู้คนลืมเลือนสถานการณ์อันเลวร้ายเหล่านั้น กองบัญชาการทหารสูงสุดจึงต้องการยาชา

และวีรบุรุษสงครามผู้ยิ่งใหญ่อย่าง 'บารอนแดง' มันเฟรด ฟอน ริชทโฮเฟน ก็คือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดสำหรับพวกเขา

จะมียาชาขนานไหนออกฤทธิ์ได้ชะงัดไปกว่าวีรบุรุษสงครามที่ทั้งหนุ่มและหล่อเหลาอีกล่ะ

ช่างภาพประจำราชสำนักที่ถ่ายรูปไกเซอร์และพระราชวงศ์มาทั้งชีวิต ถึงขั้นบินตรงมายังแนวหน้าเพื่อถ่ายภาพของมันเฟรดนับสิบๆ รูปก่อนจะกลับไปยังเบอร์ลิน

รูปถ่ายของเขากลายเป็นของสะสมชนิดหนึ่งที่ต้องซื้อ 'พันธบัตรสงคราม' ถึงจะได้มาครอบครอง และถูกนำไปขายต่อแบบโก่งราคา

อัตชีวประวัติเรื่อง <นักบินขับไล่สีแดง (Der Rote Kampfflieger)> ที่มันเฟรดเจียดเวลาเขียนก็ขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

เขาใช้เวลาพักผ่อนเซ็นชื่อลงบนรูปถ่ายและการ์ดให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อนำไปขายให้กับพวกผู้มีอิทธิพลแนวหลัง และด้วยเหตุนั้น ทหารเยอรมันในหน่วย 'ยัสตา' จึงเป็นเพียงกลุ่มเดียวในเยอรมนีที่ทั้งนายทหารและพลทหารได้กินขนมปังขาวกับไส้กรอกแทนขนมปังดำแข็งๆ หรือขนมปังหัวผักกาด

พูดอีกอย่างก็คือ สถานการณ์ของเยอรมนีนั้นเลวร้ายราวกับพบเจอกับหายนะ จนถึงขั้นที่วีรบุรุษสงครามของประเทศต้องออกโรงกว้านหาเสบียงอาหารด้วยตัวเอง

นี่มันประเทศประสาอะไรวะเนี่ย?

"ในสถานการณ์แบบนั้น พี่ยังคิดจะไปดวลกับอัศวินสีเหลืองอีกเหรอ? พี่บ้าไปแล้วหรือไง?"

"โรทา นายคิดว่าฉันจะแพ้อัศวินสีเหลืองงั้นเหรอ?"

"เปล่าซะหน่อย!"

เป็นคนที่ดื้อด้านจริงๆ เลย!

"พี่จำไม่ได้เหรอว่าท่านรองเสนาธิการลูเดินดอร์ฟเคยบอกไว้ว่า ถ้าเกิดพี่บาดเจ็บขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว มันจะสร้างความเสียหายหนักยิ่งกว่าการสูญเสียกองพลไปถึงสิบกองพลซะอีกน่ะ?"

"ในขณะที่ทหารร่วมรบกำลังล้มตายกันในสนามเพลาะ ฉันจะมาห้อยเหรียญตรายั้วเยี้ยแล้ววางมาดกร่างอยู่แนวหลังเหมือนพวกขี้ขลาดไม่ได้หรอกนะ"

มันเฟรดรู้ดี

ตราบใดที่เขายังคงบินอยู่ กองทัพเยอรมันก็จะไม่มีวันสูญเสียความหวัง

ตอนนี้ หากกองทัพเยอรมันที่ขาดแคลนทั้งอาวุธ ข้าวปลาอาหาร และเสื้อผ้า ต้องสูญเสียความหวังไปอีก เยอรมนีก็คงไม่อาจคว้าชัยชนะได้อีกต่อไป

"..."

เขาหลับตาลงและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จนถึงตอนนี้ บางครั้งเรื่องราวเมื่อช่วงเวลานี้ของปีที่แล้วก็ยังคงแวะเวียนมาเป็นฝันร้ายยามหนุนหมอน

โศกนาฏกรรมครั้งเลวร้ายที่สุดของกองทัพอากาศเยอรมัน เมื่อออสวาลด์ เบิลเคอ ผู้เป็นแบบอย่างของเขา และอิมเมลมันน์ อัศวินแห่งลีลล์ ถูกคนเพียงคนเดียวสอยร่วง

ในฐานะคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้น เขาได้กรอภาพซ้ำๆ ครุ่นคิด และจินตนาการถึงมันเป็นสิบ เป็นร้อย เป็นพันครั้ง

'ตัวฉัน มันเฟรด ฟอน ริชทโฮเฟน จะสามารถเอาชนะแทโอดอร์ ลีได้ไหม?'

เขาลุกขึ้นจากที่นั่งและเดินตรงไปยังห้องของตัวเอง

เมื่อเลื่อนเปิดประตู ก็พบกับสิ่งของที่ริบมาจากศัตรูที่เขาล่ามาได้จนถึงตอนนี้ถูกนำมาประดับไว้จนเต็มห้อง

บนเพดานมีโคมระย้าที่ทำจากการแกะเอากระบอกสูบเครื่องยนต์ของเครื่องบินรบฝรั่งเศสมาประกอบเข้าด้วยกัน

ในกรอบรูปที่แขวนอยู่บนผนังมีหมายเลขประจำเครื่องและตราสัญลักษณ์ของเครื่องบินรบกองทัพอังกฤษ ซึ่งถูกมีดเฉือนออกมาหลังจากที่เจ้าของสูญเสียพวกมันไปตลอดกาล

และปืนกลเครื่องบินรบที่แกะออกมาหลังจากยิงลาโน ฮอว์กเกอร์ (Lanoe Hawker) เสืออากาศกองทัพอังกฤษร่วง แขวนเอาไว้ราวกับเป็นถ้วยรางวัล

และสุดท้ายคือถ้วยเงินทั้ง 60 ใบที่เขาสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ โดยสลักวันที่และรุ่นเครื่องบินเอาไว้ทุกครั้งที่ยิงศัตรูตกจนถึงปัจจุบัน

บารอนแดงปลดสิ่งของที่ริบมาชิ้นเล็กชิ้นน้อยสองสามชิ้นออกจากผนังเพื่อสร้างพื้นที่ว่าง

เขาจ้องมองพื้นที่ว่างตรงนั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก

"สำหรับของที่ริบมาได้ในครั้งนี้ เป็นถุงมือก็น่าจะดีนะ"

* * *

- อา อา ฮัลโหล? ฮัลโหล? ได้ยินไหมครับ?

"นี่มันอะไรกัน?"

เหล่าทหารและนายทหารเยอรมันต่างเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังออกมาจากวิทยุและอุปกรณ์สื่อสาร

- ผมคือผู้บัญชาการกองบินรบ 'ยัสตา' มันเฟรด ฟอน ริชทโฮเฟนครับ

"บารอนแดง?!"

ไม่เพียงแต่พลทหาร แต่รวมถึงนายทหารชั้นประทวนและนายทหารชั้นนายร้อย ต่างทยอยกันมามุงหน้าวิทยุและเงี่ยหูฟัง

- ในฐานะอัศวินแห่งมหาเยอรมนีผู้ยิ่งใหญ่ และบุตรชายคนโตแห่งตระกูลริชทโฮเฟนอันทรงเกียรติ ผมขอตอบรับคำท้าดวลของคุณ แทโอดอร์ ลี

เสียงคลื่นแทรกดังซ่า ๆ ชั่วขณะ

จากนั้นเสียงที่แตกต่างจากบารอนแดงก็ดังลอดออกมาจากลำโพงวิทยุ

- ...อา อา ได้ยินไหมครับ? ที่นี่แทโอดอร์ ลีครับ

- ...ฟอน ริชทโฮเฟนครับ ได้ยินชัดเจนครับ

- เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้สนทนากับท่านผู้มีชื่อเสียงโด่งดังครับ

- ทางผมก็รู้สึกเป็นเกียรติเช่นกันครับ

ทุกคนต่างเงี่ยหูฟังบทสนทนาของทั้งสองคนที่ดังออกมาจากวิทยุอย่างพร้อมเพรียง

* * *

- ลี คุณจำแวร์เดิงได้ไหมครับ?

"จำได้แม่นเลยล่ะครับ"

- คราวนี้ผมอยากจะล้างแค้นคุณจากเหตุการณ์ที่แวร์เดิงให้ได้เลยล่ะครับ

นักบินขับไล่ที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์มีความแค้นกับกูงั้นเหรอ

แม่งรู้สึกโคตรสะใจเลยว่ะ

"ถ้าจะเอาชนะผม คงต้องฝึกซ้อมมาให้ดีหน่อยนะ มั่นใจรึเปล่าล่ะครับ?"

- อา ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ พอดีคู่ซ้อมที่ผ่านมามันง่ายไปซะหมด ผมเลยไม่ค่อยแน่ใจว่าฝีมือตัวเองพัฒนาขึ้นบ้างหรือเปล่า

อีโก้แรงฉิบหาย

สมแล้วที่เป็นอันดับหนึ่งเรื่องสถิติการยิงตก

"งั้นเหรอครับ? ในเมื่อผมเป็นคนส่งคำท้าดวลไป ให้แต้มต่อสักหน่อยน่าจะดีกว่า คุณเป็นคนกำหนดสถานที่มาเลยดีกว่าครับ"

- ฮ่าฮ่า แหม... ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนล่ะครับ?

"ปารีสครับ"

ถ้าจะให้ระบุให้ชัดก็คือกองบัญชาการสื่อสารที่หอไอเฟล แต่ตำแหน่งของที่นี่เป็นความลับ เลยบอกไม่ได้

- ปารีสเหรอ! คุณอยู่ในเมืองที่สวยงามจังเลยนะครับ

"ถ้าไม่มีลูกปืนใหญ่ที่กองทัพของคุณทิ้งลงมาเป็นบางครั้ง ก็เป็นเมืองที่น่าอยู่มากทีเดียวครับ"

- พอดีผมอยู่หน่วยบิน ไม่ใช่หน่วยทหารปืนใหญ่น่ะครับ เรื่องนั้นคุณน่าจะติดต่อไปสอบถามที่เบอร์ลินโดยตรงจะดีกว่านะ

บารอนแดงที่น่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งทางทิศตะวันออกอันไกลโพ้นเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก

- ตอนนี้ผมอยู่ที่ก็องเบรครับ คุณจะมาได้ไหม?

"ไปได้แน่นอนครับ"

- ดีครับ งั้นเจอกันที่ก็องเบร

"แล้ววันเวลาล่ะครับ สะดวกเมื่อไหร่ดี?"

- ...ผมเป็นคนกำหนดสถานที่แล้ว ท่านนายพลก็เป็นคนกำหนดวันเวลามาเถอะครับ

"อีกสองสัปดาห์ตอนเที่ยงตรง เป็นไงครับ"

- อีกสองสัปดาห์ ตอนเที่ยงตรง ที่ก็องเบร ตกลงครับ

"ขอให้คุณโชคดีในการรบครับ"

- ขอให้ท่านนายพลโชคดีในการรบเช่นกันครับ

ผมวางไมโครโฟนลง เดินออกจากกองบัญชาการสื่อสารที่หอไอเฟล แล้วลงมายังใจกลางกรุงปารีส

อา เปรี้ยวปากอยากสูบบุหรี่ว่ะ

ผมยัดบุหรี่มวนยาวเข้าปาก หยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดสูบ

กลิ่นน้ำมันจาง ๆ แต่เตะจมูก

ผมสูบบุหรี่อย่างช้า ๆ สูดเอาอากาศเย็นเฉียบของฤดูหนาวผสมกับควันนิโคตินเข้าไปเต็มปอด

"ฟู่"

...พูดตรง ๆ นะ

ในฐานะนักบินคนหนึ่ง

ในฐานะคนที่เคยชื่นชมผลงานของเขา

โคตรตั้งตารอเลยว่ะ

บางทีผมเองก็คงเผลอถูกอารมณ์ความรู้สึกที่ครอบงำยุคสมัยนี้กลืนกินเข้าไปตอนไหนสักตอนแล้วล่ะมั้ง

* * *

การดวลที่เกิดขึ้นในช่วงต้นเดือนมกราคม ปี 1918

แถมยังดวลกันบนฟ้า!

ถ้าเป็นตามปกติ บรรดานักข่าวคงทำได้แค่รอให้เรื่องราวทุกอย่างจบลง แล้วค่อยหยิบเอาประเด็นที่เย็นชืดไปแล้วมาเล่น เพราะการเซ็นเซอร์ช่วงสงครามที่เข้มงวดกวดขัน

แต่ทว่า พอมีนักบินสติเฟื่องสองคนมาพล่ามผ่านคลื่นความถี่สาธารณะ บรรดานักข่าวที่ได้จับประเด็นร้อนฉ่าจนแทบจะลวกมือ จึงเริ่มเดินแท่นพิมพ์แบบเต็มสูบเป็นครั้งแรกในรอบนาน

ในฐานะคนที่หากินกับตัวหนังสือ ถ้าพลาดสกู๊ปเด็ดนี้ไปก็ไม่ใช่คนแล้ว

"พิมพ์ออกมา! พิมพ์มันออกมาให้หมดเลย!"

"โฆษณา เอาโฆษณาลงไปด้วย!"

"เราจัดรถไฟพิเศษหรือรถบัสไปที่คัมไบรไม่ได้เลยหรือไง!?"

หนังสือพิมพ์ทั่วทั้งโลกต่างเริ่มตีพิมพ์รูปของแทโอดอร์ ลี กับริชทโฮเฟนเคียงคู่กันหลราอยู่บนหน้าหนึ่ง

==================================================