บทที่ 95 เหล่าอัศวินกลุ่มสุดท้าย

บทที่ 95 เหล่าอัศวินกลุ่มสุดท้าย

หลังจากลงที่ท่าเรือและโผล่หน้าไปให้นักข่าวเห็นอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็ขึ้นแท็กซี่มุ่งหน้าไปปารีสทันที

"นาวาร์"

"ครับ ท่านนายพล"

"ผมสงสัยอยู่อย่างนึงน่ะ ฝ่ายสัมพันธมิตรมีเหตุผลอะไรถึงได้เจาะจงดึงตัวผมกลับมาอีก"

"ปัดโธ่ การเรียกตัวนักรบผู้ไร้พ่ายกลับสู่สนามรบ มันจะต้องมีเหตุผลอื่นอะไรอีกล่ะครับ!?"

คิดผิดชะมัด

คุยกับไอ้คนที่โดปามีนกัดกินไปยันสมองแบบนี้ไปก็คุยไม่รู้เรื่องหรอก

พอมาถึงปารีส ผมก็ได้รับการต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีเยี่ยม ก่อนจะถูกส่งตัวไปแวร์ซายส์อีกครั้ง

แวร์ซายส์... ที่ตั้งของกองบัญชาการสูงสุดฝ่ายสัมพันธมิตร

ภายในห้องแห่งหนึ่งของพระราชวังแวร์ซายส์อันหรูหราฟู่ฟ่า ท่านทูตหูเหวยเต๋อ นักการทูตประจำฝรั่งเศสที่ผมเคยเจอหน้ากันหนหนึ่งกับเปแตงกำลังรออยู่

"ไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งปีเลยนะ ผู้พิทักษ์แห่งแวร์เดิง"

"ขอแสดงความยินดีที่ได้ขึ้นเป็นผู้บัญชาการสูงสุดครับ ท่านนายพล"

หลังจากกล่าวทักทายและจับมือกับคนที่ไม่ได้เจอกันนาน ผมก็ทรุดตัวลงนั่ง

เปแตงเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาก่อน

"ฉันรู้สึกผิดจริง ๆ ที่ต้องเรียกตัวทหารที่กลับบ้านเกิดไปแล้วให้มาที่นี่อีก แต่ตอนนี้พวกเราต้องการคุณ"

พอเขาส่งสายตาให้ท่านทูตหูเหวยเต๋อ อีกฝ่ายก็เริ่มอธิบายรายละเอียดให้ฟัง

"ตอนนี้ฝ่ายสัมพันธมิตรก้าวข้ามเส้นทางมาจนเกือบจะคว้าชัยชนะได้แล้ว พวกเรากำลังเผชิญหน้ากับเนินเขาสูงชันลูกสุดท้ายอยู่"

"เนินเขาสูงชัน?"

พอผมทวนคำ เปแตงก็พยักหน้ารับ

"เรานำบทเรียนจากสงครามในช่วงหลายปีที่ผ่านมาปรับใช้จนสมบูรณ์แบบ ตอนนี้กองทัพฝรั่งเศสของเรามีอัตราการสูญเสียแทบจะเท่ากับพวกเยอรมัน หรือไม่ก็เป็นฝ่ายได้เปรียบไปแล้ว

ยุทธศาสตร์ที่เคยคลุมเครือก็ถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจนแล้ว เราจะใจเย็นรอกำลังเสริมจากกองทัพสหรัฐฯ ทันทีที่ยืนยันได้ว่าเรามีความได้เปรียบด้านอาวุธยุทโธปกรณ์และกำลังพลอย่างท่วมท้น กองทัพเยอรมันก็จะถูกกวาดล้างด้วยคลื่นกองทัพรถถัง กองทัพอากาศ และห่ากระสุนปืนใหญ่จนสิ้นซากไปเอง"

กองพลสหรัฐฯ 4 กองพลเสร็จสิ้นการฝึกซ้อมระยะเวลาสองเดือนและถูกส่งลงพื้นที่ ในที่สุดกองทัพสหรัฐฯ ก็เริ่มออกศึกในสมรภูมิ ขณะเดียวกันบนแผ่นดินอเมริกาที่อยู่อีกฟากของมหาสมุทรแอตแลนติก ทหารอเมริกันนับแสนนายก็กำลังทำการฝึกซ้อมกันอยู่

แต่ทว่า

เปแตงพูดต่อ

"ถึงจะมียุทธศาสตร์พร้อมสรรพ แต่ขวัญกำลังใจของทหารแนวหน้ากับประชาชนกลับตกต่ำถึงขีดสุด มันตรงกันข้ามกับเมื่อปี 1914 อย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นพวกเราไม่มียุทธศาสตร์อะไรเลย แต่ความมุ่งมั่นของทั้งทหารและประชาชน รวมถึงเจตจำนงในการทำสงครามกลับพุ่งสูงทะลุฟ้าเชียวล่ะ"

กระแสความเบื่อหน่ายสงครามภายในฝ่ายสัมพันธมิตรที่เปแตงเล่าให้ฟังนั้นสาหัสกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก

'สหภาพศักดิ์สิทธิ์ (Union Sacrée)' กลุ่มพันธมิตรทางการเมืองระดับชาติของฝรั่งเศส

ภายใต้ภารกิจระดับชาติที่หมายจะทุบกะโหลกพวกเยอรมันที่น่าชังให้แหลกคามือ พันธมิตรที่เกิดจากการรวมตัวกันของทั้งฝ่ายสังคมนิยม ฝ่ายอนุรักษนิยม ไปจนถึงนักบวชในฝรั่งเศส กลับต้องพังทลายลงเมื่อเกิดการปฏิวัติในรัสเซีย และประเทศสังคมนิยมแห่งแรกอย่างสหภาพโซเวียตก็โผล่พรวดขึ้นมา

ฝ่ายสังคมนิยมที่นำโดยพรรคสังคมนิยมฝรั่งเศส (SFIO) พอเห็นการก่อตั้งสหภาพโซเวียต ก็เริ่มซุบซิบกันว่าฝรั่งเศสควรจะยุติสงครามแล้วหันมาสามัคคีกันเพื่อชนชั้นกรรมาชีพได้แล้วหรือยัง ในขณะที่พรรคพันธมิตรสาธารณรัฐ (ARD) ซึ่งเป็นศูนย์รวมของฝ่ายอนุรักษนิยม พอเห็นการก่อตั้งสหภาพโซเวียตก็เริ่มมองพวกสังคมนิยมด้วยสายตาหวาดระแวงว่า 'หรือว่าไอ้พวกคอมมิวนิสต์บ้าบอพวกนี้จะโผล่มาในฝรั่งเศสด้วย?' มันจึงเป็นผลลัพธ์ที่ตายตัวอยู่แล้ว

ซ้ำร้ายยังมีขี้ก้อนมหึมาที่รอแบร์ นีแวล ทิ้งไว้ จนทำให้ทหารพากันก่อกบฏขัดขืนคำสั่งขนานใหญ่

"ถ้าฌอร์ฌ เกลม็องโซ (Georges Clemenceau) นายกรัฐมนตรีคนใหม่ไม่ออกมาจัดการอย่างเด็ดขาด พวกเราก็คงต้องยกธงขาวยอมแพ้ไปแล้วล่ะ"

'ฉันจะทำสงคราม นโยบายกิจการภายในของฉันก็คือสงคราม นโยบายการต่างประเทศก็คือสงคราม นโยบายเศรษฐกิจก็คือสงคราม ฉันจะทำสงคราม!'

นายกรัฐมนตรีเฒ่าผมขาวเคราขาวที่ประกาศกร้าวต่อหน้าสื่อมวลชนเช่นนั้น เริ่มลงมือจัดการอย่างแข็งกร้าวในทันที

เขาจับกุม โฌแซ็ฟ กาโย (Joseph Caillaux) อดีตนายกรัฐมนตรีฝ่ายซ้าย ยัดคุกในข้อหาเป็นสายลับยุยงส่งเสริมให้เกิดสันติภาพกับเยอรมนี

พร้อมทั้งปลด ลุยส-ฌ็อง มัลวี (Louis-Jean Malvy) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยฝ่ายสังคมนิยมทิ้งเช่นกัน

เรียกได้ว่าเป็นสภาวการณ์ทางการเมืองอันน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง

ฝรั่งเศสกำลังเข้าตาจนถึงขีดสุด

ฝั่งอังกฤษเองก็ใช่ว่าจะดีกว่ากันเท่าไหร่ สถานการณ์แทบไม่ต่างกันเลย

ประชาชนไม่หลงเชื่อคำโฆษณาชวนเชื่อของรัฐบาลที่ป่าวประกาศว่า 'โปรดช่วยกันซื้อพันธบัตรรัฐบาลด้วยเถอะครับ! เพราะเราต้องชนะสงครามแน่-นอ-น!' อีกต่อไปแล้ว

ไม่มีใครยอมซื้อพันธบัตรสงครามและพันธบัตรรัฐบาลเลยสักคน

ส่งผลให้อังกฤษไม่สามารถใช้วิธีปกติมาเติมเต็มท้องพระคลังที่เหือดแห้งลงทุกทีได้

อาร์เธอร์ เจมส์ บัลโฟร์ (Arthur James Balfour) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ จึงหมายตาเงินทองของชาวยิวทั่วโลก และได้ออก 'คำประกาศบัลโฟร์' อันโด่งดัง ที่สัญญาว่าจะก่อตั้ง 'ดินแดนของชาวยิว' ในปาเลสไตน์ให้

นี่คือสถานการณ์ที่ทุกคนต่างต้องดิ้นรนกันสุดชีวิต

"ขอแค่ไม่กี่เดือน"

เปแตงพูดพลางจุดไปป์สูบ

"ถ้าเรามีความหวังพอที่จะยื้อเอาไว้ได้แค่ไม่กี่เดือนล่ะก็ สงครามครั้งนี้เราต้องชนะแน่"

"ท่านก็เลยเรียกผมมางั้นเหรอครับ?"

"ก็สำหรับทหารแนวหน้าน่ะ นายมันเป็นเหมือนเทพผู้พิทักษ์เลยนี่นา ถ้าลองไปค้นกระเป๋าทหารในสนามเพลาะดู ครึ่งหนึ่งต้องพกการ์ดรูปนายติดตัวกันทั้งนั้นแหละ ฉันขอร้องล่ะนะ"

* * *

หลังจากเปแตงกลับไปทำธุระแล้ว ผมก็หันไปถามหูเหวยเต๋อ

"แลกกับการที่ผมต้องมาเหนื่อยรากเลือดขนาดนี้ หวังว่าท่านคงจะคว้าอ่าวเจียวโจวมาได้ชัวร์ ๆ แล้วใช่มั้ยครับ"

"...ทั้งหมดเป็นเพราะความดีความชอบของท่านนายพลนั่นแหละ"

"ไม่หรอกครับ ปกติเวลาจะขายของ จังหวะที่เหมาะสมที่สุดก็คือตอนที่อีกฝ่ายต้องการมันมากที่สุดนั่นแหละ ท่านขายได้ในจังหวะที่ดีมากครับ"

ขนาดผมยังฉวยโอกาสรีดไถตำแหน่งข้าหลวงใหญ่มณฑลตงเป่ยทั้งสามกับผู้บัญชาการทหารเฟิ่งเทียนมาได้ในตอนที่ต้วนฉีรุ่ยกำลังเข้าตาจนที่สุดเลยนี่นา

แลกกับการได้เป็นผู้บัญชาการทหารเฟิ่งเทียน ปกครองพื้นที่เฟิ่งเทียนขนาดเจ็ดหมื่นห้าพันหกร้อยล้านพยอง ลงทุนแค่นี้ถือว่าถูกจะตายชัก

ในแมนจูเรียแห่งนี้ สิ่งที่พอจะใช้จ่ายเป็นค่าตอบแทนได้ การที่ผมลงไปลุยด้วยตัวเองนี่แหละคุ้มค่าที่สุดแล้ว

ธรรมดาของบริษัทยักษ์ใหญ่ ตอนเริ่มก่อตั้ง ผู้ก่อตั้งก็ต้องลงไปลุยงานเองทั้งนั้นแหละ

"ทีนี้แค่ผมสอยบารอนแดงให้ร่วงก็พอแล้วใช่มั้ยครับ?"

"แน่นอนว่าถ้าทำได้ก็คงจะดีที่สุด แต่ทว่า... นี่สมมตินะ สมมติว่าเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจริงๆ-"

"ถ้าผมถูกสอยร่วง ทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่าสินะครับ"

"ใช่แล้วล่ะ... ดูเหมือนพวกผู้บัญชาการฝ่ายสัมพันธมิตรจะอยากให้ท่านนายพลคอยปลุกขวัญกำลังใจอยู่แนวหลังมากกว่า และต่อให้จะออกไปรบจริงๆ พวกเขาก็อยากให้ท่านล่าเป้าหมายที่ง่ายกว่านี้หน่อย แทนที่จะไปปะทะกับบารอนแดงตรงๆ"

"ก็นะ จะล่าได้หรือไม่ได้ ไปเห็นด้วยตาตัวเองเดี๋ยวก็รู้เองแหละครับ"

"...ด้วยตาตัวเอง?"

"ตอนนี้บารอนแดงโผล่มาแถวไหนครับ?"

หูเหวยเต๋อกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะตอบกลับมา

"...ก็องเบร (Cambrai) ได้ยินมาว่าเขาป้วนเปี้ยนอยู่แถวก็องเบร พื้นที่ที่กองทัพอังกฤษและอเมริกากำลังรุกคืบอยู่น่ะ"

"งั้นเหรอครับ"

ผมลุกขึ้นจากม้านั่งแล้วหยิบเสื้อโค้ตมาสวม

"จ-จะไปตอนนี้เลยเหรอ?"

"มัวแต่นั่งแกร่วอยู่ตรงนี้ไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนหรอกครับ ขอลองไปดูรูปแบบการเคลื่อนไหวของหมอนั่นสักหน่อยก่อน ถ้าคิดว่าชนะได้ก็ค่อยลุย แต่ถ้าดูทรงแล้วไม่ไหวก็แค่ถอยกลับมา แค่นั้นเองครับ"

หลังจากเดินออกจากห้อง ผมก็เอ่ยถามนายทหารฝรั่งเศสที่ยืนรออยู่

"พอจะมีรถรับส่งจากแวร์ซายไปทางก็องเบรตอนนี้เลยไหมครับ?"

"อ้อ มีนายทหารอเมริกันสองสามนายกำลังจะเดินทางไปแถวก็องเบรพอดีเลยครับ"

"...เพิ่งจะไปตอนนี้เนี่ยนะ? กองทัพอเมริกาไม่ได้ร่วมบุกไปพร้อมกันอยู่แล้วเหรอครับ?"

"ก็ใช่ครับ แต่หน่วยรบที่นายทหารพวกนั้นสังกัดอยู่ไม่ได้ถูกส่งไปประจำการที่ก็องเบรน่ะครับ พวกเขาจู่ๆ ก็โผล่มา เอาแต่นั่งฟังรายงานสถานการณ์รบอยู่ในห้องปฏิบัติการของศูนย์บัญชาการเฉยๆ แล้วก็บอกว่าจะลงพื้นที่ไปสังเกตการณ์ด้วยตัวเองน่ะครับ"

"ช่วยไปถามพวกเขาทีสิครับว่าผมขอติดรถไปด้วยได้ไหม"

"ได้ครับ ท่านนายพล"

ไม่นานนัก นายทหารฝรั่งเศสก็เดินกลับมาบอกว่าอีกฝ่ายอนุญาตแล้ว

เมื่อเดินตามการนำทางของเขาออกไปนอกพระราชวังแวร์ซาย ผมก็เห็นรถทหารยี่ห้อดอดจ์ (Dodge) ของกองทัพอเมริกันจอดติดเครื่องรออยู่คันหนึ่ง

พลขับที่ยืนอยู่ข้างรถทหารคันนั้นหันมาเห็นผมก็ยกมือขึ้นทำความเคารพ

พอผมทำวันทยหัตถ์ตอบ กระจกหลังรถก็ถูกเลื่อนลงมา พร้อมกับใบหน้าของใครบางคนที่ชะโงกออกมาดู

เครื่องหมายยศพันเอกรูปนกอินทรีของกองทัพอเมริกาเปล่งประกายแวววาว

เขาทำวันทยหัตถ์แบบส่งๆ ตรงข้างหมวกทรงหม้อตาล

"ได้ให้ฮีโร่แห่งแวร์เดิงมานั่งรถของผมแบบนี้ ถือเป็นประสบการณ์ที่ล้ำค่าจริงๆ ครับ"

ประตูเปิดออก เขาขยับเข้าไปข้างในเพื่อเว้นที่ว่างให้

"ขอบคุณที่ให้ติดรถมาด้วยครับ ผู้การ"

"ถ้าถือเป็นค่าตอบแทนที่ได้พบกับฮีโร่ แค่นี้ก็เหมือนได้เปล่าแล้วล่ะครับ เป็นเกียรติที่ได้พบครับ"

เขาพูดพลางยื่นมือมาขอจับมือ

"ผมพันเอกดักลาส แมกอาเธอร์ เสนาธิการกองพลที่ 42 แห่งสหรัฐอเมริกาครับ"

"..."

ดักลาส แมกอาเธอร์

จอมพลในอนาคต

ผู้บัญชาการทหารสูงสุดภาคพื้นแปซิฟิก ผู้บัญชาการรัฐบาลทหารในญี่ปุ่น และผู้บัญชาการทหารสูงสุดในสงครามเกาหลี

ผู้ที่จะเป็นแนวหน้าในการดำเนินนโยบายทางตะวันออกของอเมริกาในภายภาคหน้า

"ทำไมเหรอครับ บนหน้าของแมกอาเธอร์คนนี้มีอะไรติดอยู่หรือไง"

"...เปล่าครับ เป็นเกียรติที่ได้พบเช่นกันครับ ผู้การแมกอาเธอร์"

เมื่อจับมือเสร็จ แมกอาเธอร์ก็ยิ้มอย่างพอใจแล้วถามผม

"ว่าแต่ ท่านนายพลจะไปที่ก็องเบรทำไมหรือครับ"

"ได้ยินว่าบารอนแดงอยู่ที่นั่น เลยกะจะไปดูสักหน่อยครับ"

"ฮ่าฮ่า! นี่กะจะไปสอยบารอนแดงให้ร่วงในวันนี้เลยเหรอครับเนี่ย"

"ถ้าจะเอาชนะก็ต้องรู้เขารู้เราไม่ใช่เหรอครับ ผมเลยจะไปดูว่าเขาบินได้เก่งสักแค่ไหนกัน"

"คล้ายกับแมกอาเธอร์คนนี้เลยนะครับ ผมเองก็กำลังสงสัยอยู่พอดีว่าไอ้พวกเยอรมันมันสู้เก่งแค่ไหน พวกคนอังกฤษถึงได้โดนถล่มซะยับเยินขนาดนั้น แหม นึกว่าจะต้องนั่งเหงาไปตลอดทางแล้ว มีคนที่คุยกันรู้เรื่องอยู่ด้วยแบบนี้ก็ดีเลยครับ...ถ้าไม่รังเกียจ ระหว่างทางเรามาคุยเรื่องสัพเพเหระกันหน่อยดีไหมครับ"

ถ้าทำคะแนนกับแมกอาเธอร์เอาไว้ได้ก็ดีสิ

เราสองคนคุยกันจ้อไม่หยุดในรถที่กำลังมุ่งหน้าไปก็องเบร

* * *

ก็องเบร

การบุกทะลวงของกองทัพอังกฤษที่ใช้รถถัง 400 คัน เครื่องบินรบ 300 ลำ และกองพลทหารราบอีก 8 กองพล กลับต้องล้มเหลวไม่เป็นท่าเมื่อเผชิญกับการโต้กลับอันทรงพลังของกองทัพเยอรมัน

ผมซึ่งกำลังใช้กล้องส่องทางไกลสำรวจสนามรบพร้อมกับแมกอาเธอร์ มองเห็นฝูงบินคณะละครสัตว์สีสันฉูดฉาดลอยอยู่บนท้องฟ้า และตรงกลางนั้นก็มีเครื่องบินฟอกเกอร์สามปีกสีแดงที่กำลังไล่ล่าเครื่องบินรบผู้อาภัพของกองทัพอังกฤษ

บารอนแดง มันเฟรด ฟอน ริชทโฮเฟน

"...ไอ้เวรเอ๊ย ตอนนั้นกูควรจะฆ่าพวกยัสตาให้ตายห่าไปให้หมดสินะ"

ท่าบินที่ผมใช้จัดการเบิลเคอกับอิมเมลมันน์ ตอนที่ต่อสู้กับพวกยัสตาที่แวร์เดิง

เครื่องบินฟอกเกอร์สีแดงนั่นกำลังเอามาใช้อยู่

ของที่กูลำบากฝึกฝนมาตั้งหลายปี มึงดูแค่ครั้งเดียวแล้วทำตามได้เลยเนี่ยนะ?

ถึงได้เกลียดพวกอัจฉริยะนักไงล่ะ

"เป็นไงครับ พอจะสอยร่วงไหมครับท่านนายพล นั่นแหละครับบารอนแดง"

"...ดูท่าจะตึงมืออยู่เหมือนกันครับ แต่คงต้องลองสู้ดูก่อนถึงจะรู้"

ไอ้หมอนั่น ยังไงก็ต้องฆ่าทิ้งให้ได้

* * *

กองพลที่ 2 แห่งกองทัพบกสหรัฐอเมริกา

"หา? หมายความว่ายังไงครับเนี่ย"

"ก็ตามที่พูดนั่นแหละ เบื้องบนสั่งมาว่าเวลา 21.00 น. ของวันนี้ ให้ปรับคลื่นวิทยุและอุปกรณ์สื่อสารทั้งหมดไปที่คลื่นความถี่ที่เพิ่งบอกไปเมื่อกี้"

"เบื้องบนเหรอครับ คำสั่งส่งมาจากกองบัญชาการที่โชมองต์งั้นเหรอครับ"

"เปล่า เหนือกว่านั้นอีก"

ถ้าเหนือกว่าโชมองต์ที่เป็นกองบัญชาการกองทัพบกสหรัฐฯ... งั้นก็กองบัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายสัมพันธมิตรที่แวร์ซายงั้นเหรอ? ฟอชเหรอ?

"มีคำถามอะไรอีกไหม"

"..."

"ดี ไม่มีคำถามก็เลิกแถวได้"

"เลิกแถว!"

ร้อยโทแฮร์รีแห่งกองทหารปืนใหญ่ในสังกัดกองพลที่ 2 แห่งกองทัพบกสหรัฐอเมริกา เดินกลับสนามเพลาะของตัวเองพลางซุบซิบกับเพื่อนนายทหารเรื่องคำสั่งแปลกประหลาด

"ให้เปิดวิทยุเพื่อจะทำอะไรกันแน่วะ"

"นายพลเพอร์ชิง (John Joseph Pershing) หรือนายพลฟอชจะกล่าวสุนทรพจน์อะไรหรือเปล่านะ"

"นั่นมันการอบรมอุดมการณ์ชัด ๆ พวกทหารคงได้งอแงว่าไม่อยากฟังอีกแหง"

บรรดานายทหารชั้นนายร้อยซึ่งรวมถึงแฮร์รีต่างเปิดอาหารกระป๋องกินเป็นของว่างพลางพูดคุยกันงึมงำ

วันนี้โชคดี ไม่มีคำสั่งให้ยิงปืนใหญ่ไปที่ไหน

ดูเหมือนว่าทั้งฝ่ายศัตรูและฝ่ายเราจะไม่มีการโจมตีใด ๆ อะไรทำนองนั้น

"เห็นว่าอังกฤษโดนถล่มยับที่กอมเบรว่ะ"

"เฮ้อ น่าเบื่อชะมัด"

แฮร์รีซึ่งมาจากรัฐมิสซูรีที่เต็มไปด้วยฟาร์มเกษตรกรรมอันสงบสุขก็ดูเหมือนจะชินชากับสงครามไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขามองว่าชีวิตประจำวันที่ต้องยิงปืนใหญ่และโดนปืนใหญ่ถล่มใส่เป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว

เมื่อดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้าและทหารยามเริ่มถูกส่งไปประจำการทีละคน

แฮร์รีเช็ดฝ้าบนแว่นตา เช็กนาฬิกาข้อมือ แล้วปรับวิทยุไปยังคลื่นความถี่ที่ผู้การกองพันบอก

เสียงซ่าดังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของคนจะดังชัดเจนขึ้นมาแทนที่เสียงคลื่นแทรก ราวกับจับสัญญาณได้แล้ว

- ...ดีครับ ทหารสหรัฐอเมริกาทุกนาย

"อะไรวะ ไม่ใช่นายพลเพอร์ชิงนี่? ใครน่ะ"

- ผมคือแทโอดอร์ ลีครับ

"ลี? ลีงั้นเหรอ"

- ผมคิดว่าพวกคุณเองก็คงรู้ดีว่าการบุกโจมตีที่ผ่านมาเมื่อเร็ว ๆ นี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า แต่ฝ่ายสัมพันธมิตรของเราจะต้องชนะอย่างแน่นอนครับ ขอจงเชื่อมั่นและอย่าได้สงสัยเลย

"ตอแหล ปะทะกันทีไรก็แพ้ตลอด ยังจะมา-"

"เงียบหน่อย!"

- ผมรู้ดีครับว่าสิ่งที่พวกคุณต้องการคืออะไร ความหวัง ความหวังที่ว่าจะสามารถเอาชนะได้ ผมรู้ว่าพวกคุณต้องการความหวังที่ว่าพวกเยอรมันไม่ได้ไร้เทียมทาน

และผมก็รู้ด้วยว่า น่าเสียดายที่ความหวังนั้น ต่อให้มีเงินมากมายมหาศาลก็ไม่อาจซื้อหามาได้

ผมรู้ว่าไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากความกล้าหาญของใครสักคนที่ก้าวออกไปเผชิญหน้าเป็นคนแรก ความกล้าหาญเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่จะสามารถจุดประกายความหวังให้กับคนอื่น ๆ ที่เฝ้ามองเขาอยู่ได้

"..."

- คลื่นความถี่นี้เป็นคลื่นความถี่สาธารณะ ดังนั้นพวกเยอรมันเองก็คงกำลังฟังอยู่ด้วยเช่นกัน

"!"

- ผมขอยื่นข้อเสนอต่อกองทัพเยอรมันอย่างเปิดเผย ร้อยเอกมันเฟรด ฟอน ริชทโฮเฟน เรามาเจอกันบนท้องฟ้าเถอะ

ร้อยโทแฮร์รี ทรูแมน (Harry S. Truman) ยกมือขึ้นวาดเครื่องหมายกางเขนโดยไม่รู้ตัว

==================================================